BE898051A

BE898051A - Telecommunicatielijnketen en bijbehorende polariteitsomkeerketen.

Info

Publication number: BE898051A
Application number: BE2/60231A
Authority: BE
Original assignee: Bell Telephone Mfg
Priority date: 1983-10-21
Filing date: 1983-10-21
Publication date: 1984-04-24
Also published as: US4614840A; EP0145047A3; ES536920A0; ES8603131A1; AU3411184A; EP0145047A2

Abstract

Telecommunicatielijnketen waarin de lijnversterkers een voorspanning hebben, die gelijk is aan de som van een vaste spanning en een veranderlijke spanning die functie is van de omhullende van een aangelegd taxatiesignaal. Een polariteitsomkeerketen is in staat de uitgang van elk van de lijnversterkers tussen twee bepaalde spanningen op een geleidelijke wijze te veranderen onafhankelijk van de lijnstroom.

Description

UITVINDINGSOKTROOI BELL TELEPHONE MANUFACTURING COMPANY
Naamloze Vennootschap

De onderhavige uitvinding heeft betrekking op een telecommunicatielijnketen welke omvat : minstens één lijnversterker waarvan de uitgang met een telecommunicatielijngeleider gekoppeld is, en voorspanning/gelijkspanningsmiddelen die aan deze versterker zijn toegevoegd om daaraan een voorspanning/ gelijkspanningssignaal van een zodanige waarde te leggen dat deze versterker niet kan verzadigen als daaraan een wisselstroomtaxatiesignaal wordt gelegd.

Een dergelijke telecommunicatielijnketen is reeds bekend uitde Eu pesedtEGoJcanviaag 81201204.5 (0078347). Om de verzadiging van de lijnversterker door het taxatiesignaal te verhinderen wordt daarin aan het voorspanningssignaal, gedurende de overdracht van een dergelijk taxatiesignaal een constante waarde gegeven die groter is dan de maximum amplitude van dit taxatiesignaal. Als gevolg hiervan wordt een betrekkelijk grote hoeveelheid vermogen onnodig in de versterker gedissipeerd gedurende de tijd dat het taxatiesignaal een amplitude heeft die kleiner is dan deze maximum amplitude.

Een doelstelling van de onderhavige uitvinding bestaat erin een telecommunicatielijnketen te verschaffen van het hierboven beschreven type, maar met een verminderde vermogendissipatie van de versterker gedurende de overdracht van een taxatiesignaal.

Volgens de uitvinding wordt deze doelstelling bereikt doordat dit spanningssignaal in functie van dit taxatiesignaal varieert. t1

Een ander kenmerk van de onderhavige telecommunicatielijnketen is dat dit voorspanningssignaal met de omhullende van dit taxatiesignaal varieert.

Op deze wijze is het voorspanningssignaal niet groter dan strikt noodzakelijk om de verzadiging van de versterker door het taxatiesignaal te verhinderen, zodat de vermogendissipatie tot een minimum wordt teruggebracht.

De onderhavige uitvinding heeft eveneens betrekking op een polariteitsomkeerketen voor de omkering van de polariteit op minstens één lijngeleider in een telecommunicatielijnketen, waarbij deze polariteitsomkeerketen omvat : een verschil versterker met eerste en tweede onderling gekoppelde versterkerketens met een gemeenschappelijke polarisatie, eerste en tweede ingangen en eerste en tweede uitgangen, en een besturingssignaalbron die als dit besturingssignaal tussen deze ingangen gelegd wordt de stroom aan minstens deze eerste uitgang tussen voorafbepaalde eerste en tweede waarden geleidelijk verandert.

Een dergelijke polariteitsomkeerketen is reeds bekend uit het Belgische oktrooi nr. 893 931. In deze bekende keten zijn de uitgangen van de verschilversterker met respektieve geleiders van de telecommunicatielijn verbonden en is de keten in staat om een camplementaire polariteitsomkering tezelfdertijd op beide geleiders te doen plaats vinden. Omdat de lijnstroom in de verschilversterker vloeit is de tijd vereist voor de omkering van de polariteit rechtstreeks afhankelijk van de waarde van deze stroom. Bovendien omvat deze bekende polariteitsomkeer keten een bijkomende verschilversterker.

Een andere doelstelling van de onderhavige uitvinding bestaat erin een polariteitsomkeerketen van het hierboven beschreven type te verschaffen, maar die van een eenvoudigere opbouw is en geschikt is om een polariteitsomkering te verwezenlijken op één lijngeleider en in een tijd die van de lijnstroom onafhankelijk is.

Volgens de uitvinding wordt deze doelstelling bereikt doordat deze eerste uitgang verbonden is, enerzijds met een gelijkspanning via een eerste weerstand en anderzijds met een ingang van een operationele versterker waarvan de uitgang met deze lijngeleider verbonden is, terwijl deze tweede uitgang met een voedingsgelijkspanning verbonden is en dat deze gemeenschappelijke polarisatie door een constante stroombron verschaft wordt.

Op deze wijze en door middel van één enkele verschilversterker kan de polariteit op de eerste uitgang worden omgekeerd onafhankelijk van de lijnstroom en in een constante tijd doordat een constante stroom door de versterker vloeit.

De hierboven vermelde en andere doeleinden en kenmerken van de uitvinding zullen duidelijker worden en de uitvinding zelf zal het best begrepen worden aan de hand van de hiernavolgende beschrijving van uitvoeringen en van de bijbehorende tekeningen waarin :
Fig. l een telecommunicatielijnketen volgens de uitvinding voorstelt ;
Fig. 2 een polariteitsomkeerketen volgens de uitvinding toont welke met de keten van Fig. 1 samenwerkt.

Er wordt voornamelijk verwezen naar Fig. 1. De daarin getoonde telecommunicatielijnketen of abonneelijntussenketen omvat een lijnversterker-gelijkspanningsbesturingsketen LADC, die in staat is om gepaste voorspanning/gelijkspanningen aan de niet-inverterende ingangen TDC en RDC van operationele lijnversterkers LOAO en LOA1 te leggen. De abonneelijntussenketen zelf maakt deel uit van een lijnketen, die in een telecommunicatie centrale tussen een schakelnetwerk (niet getoond) en een einde van een telefoonlijn met geleiders LIO en LIl verbonden is. Het andere einde van deze lijn is verbonden met een abonneetoestel TSS, dat een normaal geopende haakschakelaar HS omvat.

De"tip"en"ring"uitgangen TP en RG van de lijnversterkers LOAO en LOA1 zijn gekoppeld, enerzijds met de

respektieve lijngeleiders LIO en LH via overeenkomstige voedingsweerstanden RO en Rl en anderzijds met hun respektieve inverterende ingangen TAC en RAC via terugkoppelweerstanden R2 en R3 van dezelfde waarde.

LADC werkt met de volgende voedingsspanningen : V+ die op grondpotentiaal is ; V-die op-48 of-60 Volts is ; VAUX die een hulpspanning is welke 15 Volts hoger is dan V- ; VA G die een spanning is welke 7,5 Volts hoger is dan V- ; VRG die een referentiespanning is welke 2,4 Volts hoger is dan
VAG ; B1 die een voorspanning is verschaft door een constante stroombron, zodanig dat als hij aan een transistor gelegd wordt daarin een constante stroom vloeit ; VEET die een geregelde spanning is, waarbij LOAO en LOA1 ieder tussen V+ en VEET gevoed worden.

Zoals hierna beschreven zal worden is de besturingsketen LADC in staat om een spanning VH'= (V+) - 2 6V of VL'= VEET aan de niet-inverterende ingangen van elke lijnversterker LOAO of LOA1 te leggen. Als gevolg daarvan verschijnt dan een spanning VH = (V+)-V of VL = VEET + Av aan de uitgang van deze versterker. Hierin is AV = (VRG-VAG) + (VE-VAG) waarbij VRG en VAG de hierboven vermelde spanningen zijn en VE de omhullende is van een taxatiesignaal MS.

Zoals beschreven in de Belgische oktrooiaanvraag die tezamen met de onderhavige Belgische oktrooiaanvraag werd ingediend onder de titel "Spanning-naar-stroomomzetter en impedantiesyntheseketen waarin deze wordt gebruikt"worden dit taxatiesignaal en ook een spraak- signaal op een balanswijze aan de versterkers gelegd door stromen I-i en I+i van de inverterende ingangen van deze versterkers af te voeren. Hierin is i de spraak/taxatiestroom en is I een gelijkstroom met een waarde die later gegeven zal worden.

LADC omzet twee spanning-naar-stroom omzetters waarvan

de eerste een operationele versterker OA1 omvat waarvan de niet-inverterende ingang de ingangsklem VRG vormt waaraan de hierboven vermelde referentiespanning VRG wordt gelegd. De uitgang van OA1 is verbonden met de poortelektrode van NMOS transistor NMl waarvan de bronelektrode rechtstreeks verbonden is met de inverterende ingang van OA1 en via de weerstand R4 met VAG verbonden is. VAUX is verbonden met zijn afvoerelektrode via het emitter-naar-collectorpad van de als diode geschakelde PNP transistor Tl.

Omdat de spanning op de bronelektrode
EMI6.1
van NMl gelijk aan VRG vloeit er een stroom R4 R4, d. w. z. in de bronelektrode van deze transistor en ook in de afvoerelektrode daarvan gezien de poortstroom van NMl verwaarloosbaar is. De eerste omzetter zet dus de ingangsreferentiespanning VRG nauwkeurig om in een constante uitgangsstroom 11. De tweede spanning-naar-stroomomzetter is gelijkaardig aan de eerste en omvat een operationele versterker OA2 en de bijbehorende NMOS transistor NM2 en weerstand R5, die een waarde heeft gelijk aan deze van R4 en van R2 en R3. Deze omzetter omvat bovendien een piek-of omhullingsdetector, die gevormd wordt door een seriediode Dl en een parallelketen Cl, R6 die tussen de kathode van Dl en VAG verbonden is.

Als een taxatiesignaal MS van de lijnketen naar hetabonneetoestel TSS moet overgedragen worden, wordt het aan de gelijknamige nietinverterende ingang MS van OA2 gelegd. Als gevolg hiervan verschijnt de omhullende VE van dit signaal op het verbindingspunt van de bronelektrode van NM2 en van R5 doorheen dewelke dan een van het taxatiesignaal afhankelijke stroom 12 vloeit die
EMI6.2
gelijk stroom 12 is ook de afvoerstroom van NM2 omdat de poortstroom daarvan verwaarloosbaar is. De totale stroom I die in de collector van Tl vloeit is dan gelijk VRG-VAG+VE-VAG #V
EMI6.3
aan I = I1 + I2 = R4 R4 uit een vast gedeelte 11 en een van het taxatiesignaal afhankelijk gedeelte 12, dat nul is als er aan OA2 geen taxatiesignaal wordt gelegd.

De basis van transistor Tl is via de klem X gekoppeld met de impedantiesyntheseketen die in de hierboven vermelde Belgische oktrooiaanvraag is beschreven zodat de stroom I in deze keten wordt gespiegeld. Zoals reeds vermeld worden de stromen I-i en I+i, waarin i een spraak/taxatiestroom is, respektievelijk afgevoerd van de inverterende ingangen TAC en RAC van de lijn- operationele versterkers LOAO en LOA1. Deze stromen vloeien daarom vanaf de uitgangen TP en RG naar TAC en RAC via de terug- koppelweerstanden R2 en R3 van LOAO en LOA1, zoals getoond.

De voedingsspanning V+ is verbonden met VAG via de serie- verbinding van weerstand R7, het collector-naar-emitterpad van NPN transistor T2 en twee afzonderlijke takken, waarvan de eerste het collector-naar-emitterpad van NPN transistor T4 en weerstand R8 in serie omvat en waarvan de tweede bestaat uit het afvoer- naar-bronpa d van NMOS transistor NM3 en weerstand R9 in serie.

De waarden van de weerstanden R8 en R9 zijn gelijk en dezelfde als deze van R4 en R5. Weerstand R7 heeft een waarde gelijk aan tweemaal deze van R4 of R5. NPN transistor T2 vormt met NPN transistor T3 een Darlington versterker, waarbij de basis van T3 met VAUX verbonden is, 2Ddat de spanning op het verbindings- punt JP1 van de hierboven vermelde takken nooit hoger kan zijn dan VAUX-2VBE. Dit wordt gedaan voor de bescherming van NM3 wiens poortelektrode met deze van NM2 verbonden is en waarvan de afvoerstroom gelijk is aan 12 omdat zijn bronweerstand R9 dezelfde waarde heft als de bronweerstand R5 van NM2. De basis van T4 is verbonden met VRG zodat zijn emitterstroom 13 gelijk
VRG-VAG-VBE VBE
EMI7.1
is aan w. z. gelijk aan I1 R8 = R4.

R8 R8 Als gevolg hiervan vloeit er een stroom nagenoeg gelijk aan 12 + 13 = 11 + 12 = l-E R8 R8 in de emittertak van transistor T2, d. w. z. naar JP1.

Als de spanningsval in T2, T5 wordt verwaarloosd is de spanning aan het onderste uiteinde Z van de weerstand R7 daarom gelijk aan

EMI8.1
R7 (V+)-R7. + VBE.

R8 of (V+)-2 + 2 VBE gezien R7 en I = =R8 R4 R 7
EMI8.2
Het onderste uiteinde Z van R7 is ook verbonden met de basissen van de NPN transistors T5 en T7, die respektievelijk met de NPN transistors T6 en T8 Darlington versterkers vormen.

V+ is verbonden met de verenigde collectors van T5 en T6 via de als diode geschakelde PMOS transistor PM1, die in stroomspiegelschakeling met PMOS transistor PM2 verbonden is. De emitter van T6 is met VEET verbonden via weerstand R10'De bronelektrode van PM2 is verbonden met V+ en zijn afvoerelektrode is met V-verbonden via de als diode geschakelde NMOS transistor NM4 waarvan de poortelektrode de uitgangsklem BR33 vormt, die naar de polariteitsomkeerketen BRC van Fig. 2 leidt.

De verenigde collectors van T7 en T8 zijn rechtstreeks met V+ verbonden en de emitter van T8 is verbonden met de nietinverterende ingangen TDC van LOAO en RDC van LOA1 via de serieverbinding van de weerstanden Ril en R12 resp. R13 en R14.

De verbindingspunten VTI en VRI van Ril en R12 en van R13 en R14 zijn respektievelijk verbonden met de uitgangsklemmen BR22 en BR11, die ook met de polariteitsomkeerketen BRC verbonden zijn.

De waarden van Ril en R13 zijn gelijk aan deze van R10. Er weze opgemerkt dat de emitter van T8 ook een besturingsuitgangsklem VX vormt voor een filter-en voedingsketen die beschreven is in de Belgische oktrooiaanvraag die terzelfdertijd met de onderhavige Belgische oktrooiaanvraag is ingediend onder de titel "Telecommunicatielijnketen en bijbehorende spanningsomzetter".

De Darlington versterkers T5, T6 en T7, T8 vormen buffers zodat stroom uit V+ kan getrokken worden zonder de spanning op het onderste uiteinde Z van R7 merkelijk te wijzigen.

Omdat de spanning op dit uiteinde Z gelijk is aan (V+)-2 V-2 VBE,
EMI8.3
,/1

terwijl de spanningsval in de basis-emitterjuncties van T5 en T6 en van T7 en T8 gelijk is aan 2VBE zijn de spanningen aan het bovenste uiteinde van R10 en op de emitter VX van T8 gelijk aan VH'= (V+)-2/ V
Bijgevolg zijn de spanningen aan de uiteinden van RiO respektievelijk gelijk aan VH'en VL'= VEET zodat een stroom, bv. 14, daarin vloeit, waarbij deze stroom via PM1, PM2 en NM4 gespiegeld wordt in de polariteitsomkeerketen BRC die met BR33 verbonden is.

Uit hetgeen voorafgaat blijkt dat normaliter de spanning VH'= (V+)-2 V op de niet-inverterende ingangen van LOAO en LOAlaanwezig is en dat stromen I-i en I+i van de inverterende ingangen van deze versterkers worden afgevoerd. Als gevolg hiervan is de gelijkspanning VH aan de uitgang van LOAO en LOAl gelijk aan VH = VH'+ R2. I = VH'+ R3. I = (V+)-V omdat R2. I = R3. I = #V.

Door middel van de polariteitsomkeerketen BRC, die hierna beschreven zal worden, kan de spanning VL'= VEET in plaats van VH'aan een willekeurige of beide van de nietinverterende ingangen van LOAO en LOA1 gelegd worden en in dit geval is de spanning aan de uitgang van LOA of LOA1 dan gelijk aan
VL = VL'+ R2. I = V'L + R3I = VL'+ #V Met andere woorden de uitgang van elk van LOA1 e n LOA1 is ofwel op VH of op VL en omvat VH, 4V beneden V+ is terwijl VL, A V boven VEET is, kunnen de versterkers niet verzadigd worden door het taxatiesignaal MS dat een amplitude heeft welke kleiner is dan V.

De polariteitsomkeerketen die in Fig. 2is voorgesteld is met de klemmen BR11, BR22 en BR33 van LADC verbonden. BRC heeft een gemeenschappelijk gedeelte en twee individuele

omkeerketens RCO en RC1 die identiek zijn en waarvan enkel RC1 in detail getoond is. RCO en RC1 zijn elk in staat om een zogenoemde polariteitsomkering te verwezenlijken, respektievelijk op LIl en LIO. Dit betekent dat VH of VL met de lijngeleider LIl of LIO verbonden kan worden.

RC1 omvat een verschilversterker bestaande uit de NPN transistors T9 en T10 waarvan de collectors respektievelijk met de ingangs-
EMI10.1
klemBRll en VAUX verbonden zijn en waarvan de emitters gemeenschappelijk verbonden zijn met V-via een constante-stroombron gevormd door NMOS transistor NMS die in stroomspiegelschakeling verbonden is, enerzijds met NM4 van LADC en anderzijds met NMOS transistor NM6 die aan RCO is toegevoegd. De hogergenoemde stroom 14 vloeit daarom in de afvoerpaden van deze transistors NMS en NM6. De basiselectroden van T9 en TlO zijn verbonden met de bronelektroden van respektieve NMOS transistors NM7 en NM8 waarvan de afvoerelektroden met VAUX verbonden zijn.

Opdat er een voldoende basisstroom in T9 zowel als in T10 zou ge njecteerd worden, zijn de basissen van deze transistors verbonden met V-via de afvoer-naar-bronpaden van respektievelijk de NMOS transistors NM9 en NMlO, waarbij de poortelektroden van NM9 en NM10 onderling verbonden zijn.

In het gemeenschappelijk deel van BRC, is VAG verbonden met V-via de dioden D2, D3, D4, D5 en het afvoer-naar-bronpad van NMOS transistor NMll in serie, zowel als met de poortelektrode van NM8 via de serieverbinding van het bron-naar-afvoerpad van PMOS transistor PM3, ingangsklem IT1 van RC1 en weerstand R15. Het verbindingspunt van R15 en de poortelektrode van NM8 is met VAUX verbonden via condensator C2, die samen met R15 een integratie-of vertragingsketen vormt. C2 is door NM8 van T10 ge soleerd. Het verbindingspunt JP2 van D5 en NMll is verbonden met de hoger vermelde ingangsklem IT1 via het bron-naar-afvoerpad van PMOS transistor PM4. Op gelijkaardige wijze zijn VAG en JP2 verbonden met ingangsklem ITO via PMOS transistors PM5 resp. PM6.

De poortelektroden van PM3
EMI10.2
A

en PM4 worden bestuurd vanuit eenzelfde besturingsklem BR1 respektievelijk via inverter 11 en rechtstreeks, terwijl de poortelektroden van PM5 en PM6 worden bestuurd vanaf eenzelfde besturingsklem BRO respektievelijk via inverter 12 en rechtstreeks. Het verbindingspunt van D3 en D4 is verbonden met de poortelektrode van NM7 die D2-D5 isoleert van T9, en de gemeenschappelijke poortelektroden van NM9 en NMlO zijn verbonden met deze van NMll en met deze van de als diode geschakelde NMOS transistor NM12 waarvan de bronelektrode met V-verbonden is. VAUX is verbonden met de afvoerelektrode van NM12 via het bron-naar-afvoerpad van PMOS transistor PM7.

De poortelektrode van PM7 is gepolariseerd door een spanning BI zodanig dat hij continu geleidend is en dat een constante stroom, bv. IS, in de afvoerpaden van PM7 en NM12 vloeit. Deze stroom 15 wordt gespiegeld in de afvoerpaden van NM9, NMlO en NMll.

Besturingsbits BRO en BR1 kunnen aan de hierboven vermelde gelijknamige besturingsklemmen BRO en BR1 gelegd worden teneinde de spanning op TDC van LOAO of op RDC van LOA1 tussen VH'en VL' of omgekeerd te veranderen, dit teneinde de spanning op de tit- gang TP van LOAO of op RG van LOA1 tussen VH en VL of vice-versa te veranderen. Dit zal hierna worden uiteengezet.

Afhankelijk van het feit of BR1 gelijk is aan 1 of 0 wordt een spanning gelijk aan VAG of VAG-4VD aan de ingangsklem IT1 van RCl gelegd, waarbij VD de spanningsval is over n van de dioden D2 tot D5. Op gelijkaardige wijze, als BRO gelijk is aan 1 of 0 wordt een spanning respektievelijk gelijk aan VAG of VAG-4VD aan de ingangsklem ITO van RCO gelegd. Onafhankelijk van de waarden van BRO en BR1 wordt een spanning VAG-2VD altijd aan de poortelektrode van NM7 gelegd.

Dit betekent dat als bit BR1 verandert van 1 tot 0, de spanning aan de basis van TlO van nagenoeg VAG tot nagenoeg VAG-4VD of omgekeerd verandert, met een tijdsconstante bepaald door R15, C2. In tegenstelling hiermee blijft de basis van T9 echter op een constante waarde gelijk aan VAG-2VD. Hetzelfde

is waar voor RCO. Met andere woorden, de verschilspanning die aan de verschilversterker T9, T10 gelegd wordt kan gevarieerd worden tussen-2VD en +2VD, waarbij deze spanningen zodanig zijn dat n van de transistors T9 en T10 geblokkeerd is (door VAG-4VD), terwijl de andere dan volledig geleidend is (door VAG).

Het resultaat hiervan is dat de stroom in T9 die vanuit BR11 afgevoerd wordt varieert van 14 naar 0 of omgekeerd als de besturingsspanning op de ingangsklem ITl van RCl van VAG-4VD tot VAG of omgekeerd varieert. Gezien deze stroom afgenomen wordt van de emitterklem van T8, die zich op de spanning VH'bevindt, en doorheen de weerstand Ril vloeit die dezelfde waarde heeft als R10, is het duidelijk dat de spanning op de klem BR11 en daarom de spanning die op RDC van LOA1 gelegd wordt van VL'tot VH'of omgekeerd verandert.

Hetzelfde geldt voor klem BR22 en klem TDC van LOAO.

De hierboven vermelde variatie tussen VH'en VL'en daarom ook tussen VH en VL op TP of RG gebeurt op een geleidelijke wijze zonder harmonische distorsie, zoals volgt uit de blz. 158 tot 160 van het boek"Analysis and design of analog integrated circuits"door R. P. Gray en R. G. Meyer, John Wiley and Sons, 1980. Dit is ook beschreven in het hoger vermelde Belgische oktrooi nr. 893 931. Het effekt van de tijdsconstante bepaald door R15, C2 bestaat erin de tijd die nodig is voor deze verandering vast te leggen.

Hoewel de principes van de uitvinding hierboven zijn beschreven aan de hand van een bepaalde uitvoeringsvorm, is het duidelijk dat de beschrijving slechts bij wijze van voorbeeld is gegeven en de uitvinding niet daartoe is beperkt.

Claims

CONCLUSIES 1) Telecommunicatielijnketen welke omvat : minstens één lijnversterker waarvan de uitgang met een telecommunica- tielijngeleider gekoppeld is, en voorspanning/gelijkspanningsmiddelen die aan deze versterker zijn toegevoegd om daaraan een voorspanning/gelijkspanningssignaal van een zodanige waarde te leggen dat deze versterker niet kan verzadigen als daaraan een wisselstroomtaxatiesignaal wordt gelegd, met het kenmerk dat dit voorspanningssignaal (V) in functie van dit taxatiesignaal (MS) varieert.

2) Telecommunicatielijnketen volgens conclusie 1, met het kenmerk dat dit voorspanningssignaal (/V) met de omhullende (VE) van dit taxatiesignaal (MS) varieert.

3) Telecommunicatielijnketen volgens conclusie 2, met het kenmerk, dat dit voorspanningssignaal (V) een voorspanning is gelijk aan de som van een constante eerste spanning (VRG-VAG) en een veranderlijk tweede spanning (VE-VAG) die met deze omhullende (VE) varieert.

4) Telecommunicatielijnketen volgens conclusie 3, met het kenmerk dat hij eerste (LOAO) en tweede (LOA1) operationele lijnversterkers omvat waarvan de uitgangen (TP, RG) met respectieve geleiders van deze telecommunicatielijn (LIO, LIl) zijn verbonden en die elk tussen eerste (V+) en tweede (VEET) voedingsgelijkspanningen gevoed worden, en dat deze voorspanning/gelijkspanningsmiddelen in staat zijn om zodanige gelijkspanningssignalen aan ingangen van deze versterkers te EMI13.1 ^ <Desc/Clms Page number 14> leggen dat op elk van deze lijngeleiders een gelijkspanning (VH, VL) verschijnt die van deze eerste (V+) of tweede (VEET) voedingsgelijkspanning in deze voorspanning (Av) verschilt.

51 Telecommunicatielijnketen volgens conclusie 4, met het kenmerk dat deze voorspanning/gelijkspanningsmiddelen in staat zijn om een gelijkspanning gelijk aan VH'= (V+) -2Av of VEET aan niet-inverterende ingangen van elk van deze versterkers te leggen en om een spanningsval gelijk aan deze voorspanning (zip) te veroorzaken in eerste weerstanden (R3, R4) die uitgangen van deze versterkers met hun inverterende ingangen verbinden, zodanig dat deze gelijkspanning die op deze lijnen verschijnt gelijk is aan VH = (V+)-V of VL = VEET +/V, waarin #V deze voorspanning is en V+ en VEET respektievelijk deze eerste en tweede voedingsspanningen zijn.

6) Telecommunicatielijnketen volgens conclusie 5, met het kenmerk dat deze voorspanning/gelijkspanningsmiddelen eerste (OA1, NM1, R4) en tweede (OA2, NM2, R5) spanning-naarstroomomzetters omvatten, waarbij deze eerste omzetter in staat is om deze constante eerste spanning (VRG-VAG) in een constante eerste gelijkstroom (II) om te zetten en waarbij deze tweede omzetter toegevoegd is aan een omhullingsdetector (Dl, R6, Cl) en in staat is om dit taxatiesignaal (MS) in deze veranderlijke tweede spanning (VE-VAG) om te zetten en om deze tweede spanning in een veranderlijke tweede gelijkstroom (12) om te zetten, waarbij de som van deze eerste (11) en tweede (12) stromen in elk van deze eerste weerstanden (R3, R4) vloeit teneinde daarin deze spanningsval (V) te veroorzaken.

7) Telecommunicatielijnketen volgens conclusie 6, met het kenmerk dat deze eerste omzetter gevormd wordt door een derde operationele versterker (OA1) aan de niet-inverterende ingang waarvan de eerste somspanning (VRG) van deze eerste spanning (VRG-VAG) en een derde spanning (VAC) wordt gelegd en waarvan de uitgang verbonden is met de poortelektrode van een EMI14.1 ./1 <Desc/Clms Page number 15> MOS eerste transistor (NM1) waarvan het afvoer-naar-bronpad in serie met een tweede weerstand (R4) verbonden is tussen een vierde gelijkspanning (VAUX) en deze derde gelijkspanning (VAG) en waarvan de bronelektrode verbonden is met de inverterende ingang van deze derde operationele versterker en dat deze tweede omzetter gevormd wordt door een vierde operationele versterker (OA2) aan de niet-inverterende ingang waarvan dit taxatiesignaal (MS)

wordt gelegd en waarvan de uitgang via deze omhullingsdetector (Dl, R6, Cl) gekoppeld is met de poortelektrode van een MOS tweede transistor (NM2) waarvan het afvoer-naar-bronpad in serie met een derde weerstand (R5) verbonden is tussen deze vierde (VAUX) en derde (VAG) gelijkspanningen en waarvan de bronelektrode met de inverterende ingang van deze vierde operationele versterker verbonden is, waarbij de tweede somspanning van deze tweede (VE-VAG) en derde (VAG) spanningen aan de uitgang van deze detector verschijnt en waarbij deze eerste (R3, R4), tweede (R4) en derde (R5) weerstanden dezelfde waarde hebben.

8) Telecommunicatielijnketen volgens conclusie 7, met het kenmerk dat deze eerste somspanning (VRG) ook gelegd wordt aan de basis van een derde transistor (T4) waarvan de emitter met deze derde spanning (VAG) via een vierde weerstand (R8) verbonden is, terwijl deze tweede somspanning (VE) ook gelegd wordt aan de poortelektrode van een MOS vierde transistor (NM3) waarvan de bronelektrode met deze vierde gelijkspanning (VAG) via een vijfde weerstand (R9) verbonden is, waarbij de collector-en afvoerelektroden van deze derde (R4) en vierde (NM3) transistors onderling verbonden zijn (JP1) en met deze eerste voedingsspanning (V+) verbonden zijn via een zesde weerstand (R7) die een waarde heeft gelijk aan tweemaal deze van deze vierde (R8) en vijfde (R9) weerstanden die dezelfde waarde hebben als deze tweede (R4) en derde (R5) weerstanden,

en dat deze zesde weerstand (R7) gekoppeld is met de niet- <Desc/Clms Page number 16> inverterende ingangen van deze eerste (LOAO) en tweede (LOA1) versterkers via een eerste Darlington versterker (T7, T8) en respektieve zevende weerstanden (Rll, R13), zodat de spanningen aan de uitgangen van deze Darlington versterker gelijk zijn aan VH'.

9) Telecommunicatielijnketen volgens conclusie 8, met het kenmerk, dat deze zesde weerstand (RT) gekoppeld is met deze tweede voedingsspanning (VEET) via een tweede Darlington versterker (T5, T6) en een achtste weerstand (R10) die een waarde heeft gelijk aan deze zevende weerstanden (Rll, R13), zodat een voorafbepaalde stroom (I4) in deze achtste weerstand (R10) vloeit.

10) Telecommunicatielijnketen volgens conclusie 9, met het kenmerk dat het verbindingspunt van minstens één van deze zevende weerstanden (Rll, R13) en de overeenkomstige niet-inverterende ingang van deze lijnversterker (LOAO, LOA1) verbonden is met een uitgang (BR22, BRll) van een polariteitomkeerketen (RCO, RC1) die in staat is om de stroom in deze zevende weerstand (Rll, R13) geleidelijk tussen nul en deze voorafbepaalde waarde (I4) te veranderen, op zodanige wijze dat de spanning op deze niet-inverterende ingang tussen deze spanningen VH en VL verandert.

R) Polariteitsomkeerketen voor de omkering van de polariteit op minstens één lijngeleider in een telecommunicatielijnketen, waarbij deze polariteitsomkeerketen omvat : een verschilversterker met eerste en tweede onderling gekoppelde versterkerketens met een gemeenschappelijke polarisatie, eerste en tweede ingangen en eerste en tweede uitgangen, en een besturingssignaalbron die als dit besturingssignaal tussen deze ingangen gelegd wordt de stroom aan minstens deze eerste uitgang tussen voorafbepaalde eerste en tweede waarden geleidelijk verandert, met het kenmerk dat deze eerste uitgang (BR22, BRll) verbonden is, enerzijds met een gelijkspanning <Desc/Clms Page number 17> (VH') via een eerste weerstand (Rll, R13) en anderzijds met een ingang van een operationele versterker (LOAO, LOA1)

waarvan de uitgang met deze lijngeleider verbonden is, terwijl deze tweede uitgang met een voedingsgelijkspanning (VAUX) verbonden is, en dat deze gemeenschappelijke polarisatie door een constante stroombron (NM6) verschaft wordt 12) Polariteitsomkeerketen volgens conclusie 11, met het kenmerk dat deze constante stroom deze eerste stroomwaarde (I4) heeft en deze tweede stroomwaarde nul is.

13) Polariteitsomkeerketen volgens conclusie 11, met het kenmerk dat deze besturingssignaalbron in staat is om tussen deze versterkeringangen een verschilspanning aan te leggen die tussen-2VD en +2VD verandert, waarbij VD met een spanningsval over een diode overeenkomt.

14) Polariteitsomkeerketen volgens conclusie 13, met het kenmerk dat deze besturingssignaalbron de serieverbinding tussen tweede (VAG) en derde (V-) voedingsgelijkspanningsbronnen omvat van twee paren (D2, D3 ; D4, D5) in serie verbonden dioden, en dat deze eerstgenoemde voedingsspanning gekoppeld is met de ingangen van deze eerste (T9) en tweede (T10) versterkerketens via het afvoer-naar-bronpad van respektievelijk een MOS eerste transistor (NM7) en een MOS tweede transistor (NM8), waarbij de poortelektrode van deze eerste transistor (NM7) gekoppeld is met het verbindingspunt van deze twee paren dioden, terwijl de bovenste en onderste uiteinden van deze in serie verbonden dioden gekoppeld zijn met de poortelektrode van deze MOS tweede transistor (NM8) via individuele schakelaars (PM3, PM4) en een gemeenschappelijke vertragingsketen (R15, C2).

15) Polariteitsomkeerketen volgens conclusie 14, met het kenmerk, dat deze versterkeringangen ook met deze derde voedingsbron (V-) verbonden zijn via respektieve MOS derde (NM9) en vierde (NM10) transistors die vanaf een gemeen- <Desc/Clms Page number 18> schappelijke klem bestuurd worden.

16) Telecommunicatielijnketen volgens conclusie 10, met het kenmerk dat deze polariteitomkeerketen uitgevoerd is volgens één van de conclusie 11 tot 15.