GR1010110B - Η εκρηξη της δυναμης ενος ελατηριου - Google Patents

Abstract

Στη παρούσα μελέτη περιγράφεται μια συσκευή μέσω της οποίας επιτυγχάνεται μια τεράστια αύξηση της δύναμης ενός ελατήριου, η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την δημιουργία ενέργειας. Η συσκευή αποτελείται από δυο μονάδες στις οποίες υπάρχουν δυο ελατήρια, ένα συμπιεσμένο και ένα ασυμπίεστο. Το συμπιεσμένο ελατήριο με δύναμη F μεταφέρει μέσω της μονάδας τη διπλάσια δύναμη στο ασυμπίεστο ελατήριο, μέχρι τούτο να συμπιεστεί όπως το άλλο, και να αρχίσει η ίδια διαδικασία ανάποδα. Με κατάλληλη σύνδεση των μονάδων επιτυγχάνεται ώστε η εμφανιζόμενη δύναμη των ελατηρίων να αυξάνεται τεράστια. Η δύναμη αυτή κινεί ένα τροχό και δημιουργεί ενέργεια.

Description

Η ΕΚΡΗΞΗ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΕΝΟΣ ΕΛΑΤΗΡΙΟΥ

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Για την παραγωγή ενέργειας είναι αναγκαία μία δύναμη η οποία οσο μεγαλύτερη είναι τοσο μεγαλύτερη θα είναι καί η παραγομενη ενεργεία. Με την παρούσα περιγραφή θα παρουσίασθεί μία μέθοδος όπου μία σχετικα μικρή δύναμη, προερχόμενη από ένα ελατήριο, μπορεί να πολλαπλασίαστεί εύκολα καί να δημιουργήσει μεγαλύτερη ενεργεία.

2- ΒΑΣΙΚΗ ΜΟΝΑΔΑ

Η βασική μοναδα αποτελειταί από ένα σύνολο τροχών δίασυνδεδεμενων μεταξύ των.

Ας δούμε κατ,αρχας διαφορα τμήματα της μοναδας.

Το πρώτο τμήμα αποτελειταί, όπως φαίνεται στο σχέδιο 1, από τρεις συνολικα τροχούς. Δυο μικρούς τροχούς καί ένα μεγάλο.

Οι μικροί τροχοί έχουν μίση διαμετρο από τον μεγάλο τροχο καί είναι δίασυνδεδεμενοί με αλυσίδα.

Σχέδιο 1

Το δεύτερο τμήμα της μοναδας αποτελειταί επίσης από τρεις τροχούς, δυο μεγαλους καί ένα μικρό. Εδώ επίσης οί μεγαλοι τροχοί έχουν την ίδια διάμετρο με τον μεγάλο τροχο του πρώτου τμήματος, ενώ οί οι μικροί επίσης τη μίση διαμετρο των μεγαλων τροχών.

Σ,αυτή την περίπτωση εχουμε διασύνδεση ενός μικρού καί ενός μεγάλου τροχού.

Σχέδιο 2

Ας παρουμε τώρα, (για λογους ευκολίας παρουσίασης) τις καθετες όψεις των δυο τμηματων καί τις τοποθετούμε τη μία κοντα στην άλλη (βλεπε σχέδιο). Ενώνουμε τους αξωνες των δυο τμηματων.

Προσθέτουμε άλλο ένα μικρό τροχο, ίδιου μεγέθους με τους αλλους μικρούς, στο κατω μέρος μεταξύ του μεγάλου καί του μικρού τροχού, πιο κοντα στο μεγαλο τροχο. Ετσι φθανουμε στο σκίτσο 3 καί 3.1 σε πλαϊνό φοντο.

Σχέδιο 3

Προκείμενου να προχωρήσουμε προς την τελική μορφή της μοναδας θεωρούμε ότι. ολοι οι τροχοί των δυο τμηματων, βρίσκονται επανω σε δυο σωλήνες.

Τοποθετούμε εντός των σωλήνων δυο αξωνες. Στη συνεχεία στο κατω τμήμα τοποθετούμε δυο ρουλεμάν στις ακρες του σωλήνα για να γίνει δυνατή η εύκολη περιστροφή των τροχών ταυτοχρονως με την ίδια ταχύτητα. Στο επανω μέρος της μοναδας, κατ,αρχας διαχωρίζουμε τους μεσαίους μεγάλους τροχούς απο τους μικρούς, αφαίρεση τμήματος της σωλήνας. Στη συνεχεία τοποθετούμε, τοσο στους ακρινούς μικρούς τροχούς οσο και στους μεσαίους, από δυο ρουλεμάν, ώστε τοσο οι μεσαίοι τροχοί οσο και οι μικροί τροχοί να μπορούν να περιστρέφονται ανεξάρτητα από τους αλλους. Τέλος τοποθετούμε αποστατες μεταξύ των ρουλεμάν των μεσαίων μεγάλων τροχών και των ρουλεμάν των μικρών τροχών στα ακρα του τμήματος (το μεγεθος των αποστατών θα το αναφέρουμε αργότερα).

Ολο το σύστημα στεραίωνεται σ,ένα πλαίσιο φορέα (με αναλογους αποστατες από το φορέα για ελεύθερη κίνηση).

Σχέδιο 4

Οι δυο μεγαλοι τροχοί του επανω μέρους θα πρεπεί να έχουν τη δυνατότητα να συνδεθουν τοσο με τον αριστερό, οσο και με τον δεξιό μικρό τροχο του επανω μέρους.

Για να το πετυχουμε, κατ,αρχας, στεραίωνουμε μία παχία σωλήνα σε κάθε μικρό τροχο, οπού οι σωλήνες αυτές θα έχουν κατεύθυνση προς τους μεγαλους τροχούς (χρώμα μπλε) καί θα είναι οδοντωτές προς αυτήν την κατεύθυνση.

Σχέδιο 5

Στους μεσαίους μεγαλους τροχούς ανοίγουμε τρεις οπές, οπού περναμε τρία στρογγυλα μεταλλικα κομματια ίσου μήκους. Αυτά τα μεταλλικα κομματία μπορούν να μετακινηθούν εύκολα δεξιά, αρίστερα.

Σχέδιο 6

Στα ακρα των μεταλλικών κομματιων στεραίωνονταί δυο στρογγυλές πλακες διαμέτρου λίγο μικρότερης των μεγαλων τροχών με οπές στο κέντρο ώστε να μην εφάπτονται πουθενα. Επί των πλακών αυτών στεραίωνονταί δυο οδοντωτές σωλήνες με το ίδιο μεγεθος αυτών που τοποθετήθηκαν στους μικρούς τροχούς καί ακριβώς απέναντι των.

Αυτές οί οδοντωτές σωλήνες μπορούν να μετακινούνται δεξιά, αρίστερα. Είναι προφανές ότι όταν οί μεσαίες κινητές οδοντωτές σωλήνες κινούνται προς τα δεξιά η αρίστερα, τότε ενώνουν τους μεσαίους μεσαίους μεγαλους τροχούς με τον δεξιό η αριστερό ανω μικρό τροχο.

Το σύνολο της μοναδας (μέχρι στιγμής), αν την δούμε από την καθετη πλευρά, θα είναι όπως στο παρακατω σχήμα,

Σχέδιο 7

Επόμενό βήμα είναι να βρεθεί ένας τροπος ώστε οι μεσαίοι ανω οδοντωτοί τροχοί να μπορούν να συνδέονται, είτε με τον δεξιό ,ειτε με τον αριστερό μικρο τροχο, μεσω των οδοντωτών σωλήνων. Αυτό σημαίνει ότι οι οστατες μεταξύ των των μεσαίων μεγάλων τροχών και των ακρηνων μικρών τροχών έχουν τέτοιο μεγεθος ώστε να επιτυγχανεται η ένωση των οδοντωτών τροχών.

Ακριβώς κατω από τους επανω δυο μεγάλους τροχούς, στο κενό που υπαρχει στο κατω μέρος της μοναδας τοποθετούμε ένα παχύ τροχο ο οποίος γύρω γύρω στο πλατος/παχος του φερεί ένα αυλακωμα το οποίο θα μας βοηθήσει, στη μετακίνηση των οδοντωτών τροχών. Ο τροχος αυτός (σχ. 8) είναι μικρότερος από τους μικρούς τροχούς καί φερείτο αυλακωμα που βλέπουμε.

Τα δυο παραλληλα αυλακώματα γύρω στο τροχο φθανουν σ,ένα σημείο οπού σταματούν σ,ένα δίαχωρίστίκο με κληση 45 μοιρών.

Πριν από αυτό το δίαχωριστικο οι παραλληλες αυλακώσεις ενώνονται με μια αυλακωση δίπλα στο δίαχωρίστίκο. Οί αυλακώσεις είναι όπως στο παρακατω σχήμα.

Σχέδιο 8

Αυτό που θελουμε να πετυχουμε είναι, να μπορέσουμε να ενώσουμε, όπως είπαμε, τους μεσαίους ανω μεγάλους τροχούς με αναλογη περιστροφή των κατω τροχών, ποτέ με το δεξιό ανω μικρό τροχο και ποτέ με τον αριστερό ανω μικρό τροχο.

Τοποθετούμε μία ακίδα σ,ένα σημείο του κυκλου εντός της αυλακωσης. Σχέδιο 9

Με την καταλληλη περιστροφή των κατω τροχών η ακίδα θα ελθεί στο διαχωριστικο σημείο (Δ1) οπού στη συνεχεία θα μετακινηθεί από τον ένα κύκλο στον άλλο αυλακωμενο κύκλο. Όταν φθασεί στον άλλο κύκλο σημείο (Δ2), δεν μπορεί να συνεχίσει την περιστροφή παρα μονο σε αντίθετη κατεύθυνση. Αν πραγματί κινηθεί η αυλακωμενη τροχος προς την αντίθετη κατεύθυνση τότε η ακίδα θα ελθεί στο σημείο (Δ3), καί στη συνεχεία στο σημείο (Δ4), δηλαδη στο αρχικό αυλακομενο κύκλο οπού με εκ νέου αντίστροφη κίνηση θα ελθουμε στο αρχικό σημείο (Δ1). Είναι πλέον αντιληπτό ότι η ακίδα αναλογα με την περιστροφή των κατω τροχών μετακινείται προς τα δεξιά η αρίστερα.

Αυτή η κίνηση της ακίδας μπορεί να χρησιμοποιηθεί ώστε να μετακινούνται οί οδοντωτές σωλήνες του μεσαίου τμήματος του ανω μέρους δεξιά η αρίστερα.

Σημειώνεται εδώ ότι ο αυλακωτός τροχος θα μπορούσε να εχεί καί την μορφή του Σχ. 2 .

(Και οι δυο αυτές μορφές 1 και 2 θα χρησιμοποιηθούν αργότερα.) Σχέδιο 10

Τοποθετούμε την ακίδα σε μία κατασκευή όπως το παρακατω σχήμα 11 (πρασινο χρώμα), οπού εχουμε δυο τετραγωνα πλακίδια συνδεδεμενα με τεσσερα πλατια δοκαρία. Τα ανοίγματα των δοκαριων, μπρος, πίσω, δεξια, αρίστερα, είναι τέτοια ώστε να χωρουν οι βασεις των δυο οδοντωτών σωλήνων του μεσαίου τμήματος του επανω μέρους. Στο παρακατω σχήμα 2 παρουσιάζεται η πλαϊνή οψη του συνδίασμου κατασκευής της ακίδας και του μεσαίου τηματος του επανω μέρους. Σχέδιο 11

Ετσι το σύνολο της μοναδας είναι όπως στο επόμενό σχήμα, σε πλαϊνή παρουσίαση.

Σχέδιο 12

Το κατασκεύασμα οπού είναι η ακίδα, είναι στεραίωμενο στο επανω μέρος του πλαισίου στήριξής της μοναδας, κατά τέτοιο τροπο ώστε να αιωρειταί δεξιά αρίστερα, αναλογα με το που θα βρίσκεται η ακίδα στο κατω μέρος της μοναδας.

Σχέδιο 13

Στο σχήμα του συνολου της μοναδας η ακίδα δεν βρίσκεται στη θέση της. Αν η ακίδα βρεθεί στο δεξιό αυλακωμενο κύκλο του κατω μέρους, τότε ολοκληρο το κατασκεύασμα της ακίδας κινείται προς τα δεξιά και παρασύρει τις μεσαίες οδοντωτές σωλήνες προς τα δεξιά φέρνοντας τους σε επαφή με την οδοντωτή σωλήνα του δεξιού μικρού τροχού του επανω μέρους. Μετα από μία καταλληλη στροφή του αυλακωμενου τροχού, η ακίδα θα κινηθεί προς τα αρίστερα καί θα φερει τις οδοντωτές σωλήνες του μεσαίου επανω μέρους σε επαφή με την αριστερή οδοντωτή σωλήνα του μικρού τροχού.

Για να μπορεσεί η ακίδα να μετακινηθεί ξανα προς το δεξιό μέρος θα πρεπεί να κανει ένα αντίστροφο κύκλο ολο το κατω μέρος μαζυ με τον αυλακωμενο τροχο.

Αυτή είναι λοίπον η βασική μοναδα ολοκληρωμένη.

Τώρα μπορούμε να εκτελεσουμε ένα πείραμα προκείμενου να δείξουμε πως λειτουργεί η μοναδα.

Τοποθετούμε την ακίδα στο δεξιό αυλακωμενο κυλλο, ώστε να ενωθούν οι μεσαίοι μεγάλοι τροχοί του ανω τμήματος με τον δεξιό μικρό τροχο. Τοποθετούμε στο μεσαίο μικρό τροχο του κατω μέρους μία αλυσίδα με ένα βάρος Β1, (όπως αναφεραμε ολοι οι τροχοί είναι οδοντωτοί π.χ. σαν στο ποδήλατο), το οποίο κρεμεταί από την μπροστινή πλευρα της μοναδας, βλεπε σχήμα κατωτέρω. Το μήκος της αλυσίδας είναι τέτοιο ώστε το βαρος να απεχεί από τον τροχο περί τα 10 εκατ.προς τα κατω καί η αλυσίδα να κανει μία πληρη στροφή στον τροχο καί εκεί να στεραίωνεταί. Η αλυσίδα λοίπον εχεί μήκος ίσο με την περίμετρο του τροχού συν 10 εκατ.

Σχέδιο 14

Τοποθετούμε επίσης ένα βάρος Β2 σε ένα μεγάλο μεσαίο τροχο του επανω μέρους της μοναδάς (βλεπε σχήμα κατωτέρω), το οποίο κρεμεταί προς την πίσω πλευρα της μοναδας. Σ,αυτή την περίπτωση ξεδιπλώνουμε την αλυσίδα με το βαρος ώστε η αλυσίδα να ελθεί στο στο πίσω ακρο του τροχού, δηλαδη εκεί οπού στεραίωνεταί στο τροχο. Η αλυσίδα καί εδώ εχεί επίσης μήκος ίσο με την περίμετρο του τροχού συν 10 εκατ.

Σχέδιο 15

Το βαρος B2 είναι μεταξύ του 26 καί 49% του Β1, π.χ. 1/3Β1=0.33Β1. Βασεί της τοποθέτησης της ακίδας(δεξία), το βαρος Β1 ενεργεί μεσω του ετερου μικρού κατω τροχού στον μικρό ανω τροχο με δύναμη Β1. Αυτή η δύναμη μειώνεται στο η μίση στον επανω μεγαλο τροχο δηλ. 0,5Β1 και ετσι αρχίζει να σηκώνει το τοποθετημένο βαρος των 0.33Β1. Όταν πραγματοποιήσει το Β2, μία στροφή (θα ελθεί 10 εκατ. από την στήριξή της αλυσίδας στο μεγαλο τροχο) τότε η ακίδα ωθείται προς τα αρίστερα καί ακολούθως ωθεί τους επανω οδοντωτούς προς τα αρίστερα οπού τελικα συνδέονται με τον αριστερό επανω μικρό τροχο. Σ,αυτή την περίπτωση το βαρος των 0,3361, το οποίο εχεί ανεβεί στα 10 εκατ. από τον μεγάλο τροχο, (ενώ το βαρος Β1 εχεί φθασεί στο χαμηλότερο σημείο), ενεργεί καί εμφανίζεται στον μικρό αριστερό επανω τροχο με δύναμη 2Χ0,33Β1, αυτή η δύναμη εφαρμόζεται στον κατω μεγαλο τροχο καί στη συνεχεία στο μικρό κατω μεσαίο τροχο, οπού βρίσκεται το Β1, με δύναμη 2X2X0. 33Β1.

Αρα αρχίζει να σηκώνει ξανα το βαρος Β1 μέχρι να ολοκληρωθεί μία στροφή οποτε αρχίζει να επαναλαμβανεταί η διαδικασία που περίγραψαμε. Αυτό βέβαια δεν μπορεί να συνεχιστεί δίοτί η κίνηση που κανει ο μικρός κατω τροχος κατά την διαδικασία άνωσης του είναι μίση στροφή.

Τα βάρη Β1,Β2 όταν φθάνουν στο χαμηλότερο σημείο, έρχονται σε επαφή με ένα σταθερό ελατήριο το οποίο συμπιέζεται ελαφρα. Ετσι διευκολύνεται η ως ανω λειτουργία.

Αυτό που πρεπεί να συγκρατησουμε από την βασική μοναδα είναι. - Το βαρος που εφαρμόζεται στο μεσαίο κατω τροχο, όταν η ακίδα βρίσκεται στο δεξιό κύκλο του αυλακωμενου τροχού, μειώνεται κατά 50% στην περίφερεία του επανω μεσαίου μεγάλου τροχού. - Το βαρος που εφαρμόζεται στον επανω μεσαίο μεγάλο τροχο, όταν η ακίδα βρίσκεται στον αριστερό κύκλο του αυλακωμενου τροχού, εμφανίζεται τετραπλασιο στην περίφερεία του κατω μεσαίου μικρού τροχού.

3- ΣΥΝΔΙΑΣΜΟΣ ΔΥΟ ΒΑΣΙΚΩΝ ΜΟΝΑΔΩΝ

Παίρνουμε δυο βασικές μοναδες στις οποίες εχουμε κανει προηγουμένως ορισμένες ρυθμίσεις στις ακίδες καί τοποθέτηση ορισμένων βαρών, προκείμενου να κανουμε ένα σημαντικό πείραμα.

Μονάδά 1

α- Τοποθετούμε αυλακωτό τροχο Ν1 (ο πρώτος που περίγραψαμε) καί την ακίδα στο δεξιό μέρος του. Αυτό σημαίνει οτι οι επανω μεσαίοι μεγάλοι τροχοί συνδέονται μεσω των οδοντωτών σωλήνων με τον δεξιό επανω μικρό τροχο. Ο αυλακωτός τροχος καί η θέση της ακίδας φαίνονται στο παρακατω σχήμα.

Σχέδιο 16

β- Τοποθετούμε ένα βάρος Β προς τα έμπροσθεν (όταν βλέπουμε την καθετη οφη) στο μεσαίο μικρό τροχο του κατω μέρους της μοναδας, κατά τέτοιο τροπο ώστε να βρίσκεται 10 εκατ. κατω από τον μικρό τροχο καί η αλυσίδα του να εχεί κανει μία πληρη στροφή στο τροχο καί εκεί στεραίωθεί. Το συνολίκο μήκος της αλυσίδας είναι ίσο με την περίφερεία του τροχού συν 10 εκατ.

Μοναδα 2

α- Τοποθετούμε αυλακωτό τροχο Ν2 καί στη συνεχεία την ακίδα στο αριστερό μέρος του αυλακωτού τροχού, αρα, σύνδεση των ανω μεσαίων μεγάλων τροχών με τον αριστερό ανω μικρό τροχο. Σχέδιο 17

β- Τοποθετούμε ακριβώς το ίδιο βαρος όπως στη Μοναδα 1 στο μεσαίο μικρό τροχο του κατω μέρους της μοναδας.

Η διάφορα μας εδώ είναι ότι το βαρος κρεμεταί από την αντίθετη πλευρά του τροχού καί η αλυσίδα εχεί ξεδιπλωθεί ώστε το σημείο στεραίωσης της επί του τροχού να βρίσκεται ακριβώς στην ακρη της πίσω πλευρας του τροχού.

Είναι φανερό οτι στην M2 οπού το βαρος βρίσκεται στο χαμηλότερο σημείου του (επί του ελλατηρίου όπως αναφεραμε πρηγουμενως) και οπού η ακίδα , από τη θέση της (αρίστερα), εχεί ενώσει τους ανω μεσαίους μεγαλους τροχούς με τον ανω αριστερό μικρό τροχο, βρίσκεται σε αδρανεία.

Αντίθετα στην Μ1 οπού, το βαρος βρίσκεται 10 εκατ. από το μεσαίο κατω μικρό τροχο καί οπού η ακίδα(δεξία) εχεί ενώσει τους ανω μεσαίους μεγαλους τροχούς με τον δεξιό δεξιό ανω μικρό τροχο, το βαρος εφαρμόζεται μεσω του δεξιού κατω μικρού τροχού στον δεξιό μικρό τροχο του ανω τμήματος καί στη συνεχεία εμφανίζεται στην περίφερεία των μεσαίων ανω μεγάλων τροχών με δύναμη ίση με 0.5Β Αρα η μοναδα βρίσκεται σε ετοιμότητα για ενεργοποίηση των ανω Μεσαίων μεγάλων τροχών.

Τις Μ1 και M2 ρυθμισμένες ως ανωτέρω , τοποθετούμε την μία κοντά στην άλλη σε μία μικρή απόσταση μεταξύ των.

Στη συνεχεία ενώνουμε ένα μεγάλο τροχο του ανω μέρους της Μ1 με τον αντίστοιχο μεγαλο ανω τροχο της M2 με μία αλυσίδα, όπως φαίνεται στο κατωτέρω απλοποιημένο σχήμα.

Σχέδιο 18

Κατ,αυτό το τροπο το βαρος Β στη Μ1 που εμφανίζεται στη περίφερεία του ανω μεσαίου τροχού της μοναδας με δύναμη 0,5Β, εφαρμόζεται στον ανω μεγαλο τροχο της M2 και στη συνεχεία πολλαπλασιαζεται επί 4 και εφαρμόζεται στο μεσαίο κατω μικρό τροχο της M2.

Ετσι μία δύναμη 2ΧΒ αρχίζει να ανυψώνει το βαρος Β της M2.

Επειδή υπαρχει απόλυτός συντονισμός των αυλακωτών τροχών των δυο μοναδων, μετα από μία στροφή των τροχών που έχουν τα βάρη οί ακίδες θα αλλαξουν θέση. Τώρα το βαρος Β της M2 (υπερυψωμένο) εμφανίζεται στην περίφερεία του μεσαίου ανω τροχού της M2 με δύναμη 0,5Β καί στη συνεχεία μεσω του αντίστοιχου συνδεδεμενου ανω μεγάλου τροχού της Μ1 εφαρμόζεται με δύναμη 2ΧΒ στο μεσαίο μκρο τροχο του κατω μέρους της Μ1.

Ετσι αρχίζει παλι η διαδικασία μέχρι να έλθουν οί ακίδες στο σημείο να αλλαξουν εκ νέου θέση.

Αυτό όμως δεν μπορεί να συμβεί διοτι στην M2 ο τροχος που εχεί το βαρος κανει μονο μίση στροφή.

Αν πραγματί μπορούσε να κανει μία πληρη στροφή παραλληλα με τον τροχο της αλλης μοναδας τότε η διαδικασία θα επαναλαμβανετο καί θα είχαμε εναλλαξ στις δυο μοναδες ανύψωση ενός βαρους με δύναμη διπλασιά του εν λογω βαρους.

4-ΜΟΝΑΔΑ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗΣ ΔΥΟ ΒΑΣΙΚΩΝ ΜΟΝΑΔΩΝ

Η μοναδα προσαρμογής ενώνει δυο βασικές μοναδες κατά τέτοιο τροπο ώστε όταν σε μία μοναδά εμφανίζεται , στους μεγαλους μεσαίους ανω τροχούς (ΜΜΑΤ), η μίση δύναμη του βαρους Β, αυτή να μεταφερεταί στην άλλη μοναδα και επίσης η μια στροφή των ΜΜΑΤ της ενεργούς μοναδας να μετατρεπεταί σε δυο στροφές στην άλλη μοναδα. Ηχεί λίγο περίεργα, αλλα ας δούμε τις λεπτομερίες.

Στο σχήμα που βλέπουμε στα ακρα του σχήματος (δεξιά, αρίστερα) βρίσκονται οι ΜΜΑΤ των δυο μοναδων. Στη μοναδα 2 (M2) εχουμε τοποθετήσει την ακίδα στο δεξιό μέρος του αυλακωτού τροχού, ενώ στην Μ1 στο αριστερό μέρος. Επίσης εχουμε τοποθετήσει ένα βάρος Β στο μικρό μεσαίο κατω τροχο (μΜΚΤ) τοσο στην Μ1 οσο καί στην M2. Στη M2 η αλυσίδα του Β εχεί διπλωθεί κατά μία στροφή καί βρίσκεται 10 εκ. από τον μΜΚΤ ενώ στην Μ1 εχεί ξεδιπλωθεί κατά μία περίφερεία συν 10 εκ.καί κρεμεταί από την αντίθετη πλευρά από εκείνη του Β στη M2.

Σχέδιο 19

Ολοι οι τροχοί που χρησιμοποιούνται έχουν την ίδια διάμετρο με τους ΜΜΑΤ. Ο ΜΜΑΤ1 αης M2 περιστρέφεται, όπως φαίνεται στο σχέδιο, καί η περιστροφή αυτή μεταφερεταί μεσω του τροχού Τ1 στον Τ2.

Η αλυσίδα που συνδεεί τον Τ2 με τον Τ11 κινείται προς τα δεξιά καί περιστρέφει τον Τ3. Ο Τ3 κινείται επί σταθερού οδηγού προς τον Τ2. Ο Τ3 βρίσκεται στον ίδιο αξωνα με αλλους τρεις τροχούς, προς το παρόν παρακολουθούμε τον πρώτο τροχο κατω από τον Τ3 δηλαδη τον Τ4. Ο Τ4 συνδέεται με τον Τ7 με αλυσίδα. Η αλυσίδα ξεκίνα από ένα σταθερό σημείο Α περιστρέφεται γύρω από τον Τ4 καί στη συνεχεία ερχεταί στο επανω μέρος του Τ7 καί κρεμεταί από το αντίθετο μέρος έχοντας στο ακρο της ένα βάρος β.

Ο Τ7 βρίσκεται στον ίδιο αξωνα με τον ΜΜΑΤ1 της Μ1. Όταν ο Τ3 κανει μία περιστροφή την ίδια περιστροφή κανει καί ο Τ4, που βρίσκεται στον ίδιο αξωνα, προς τα δεξιά καί ελκεί την αλυσίδα με το βαρος β. Οταν φθασεί στο τέλος της μίας περιστροφής η αλυσίδα θα εχεί ελκυθεί σε συνολίκο μήκος ίσο με δυο διαμέτρους του Τ4. Ετσι ο Τ7 καί ο ΜΜΑΤ1 της Μ1 θα κανουν δυο περιστροφές. Αυτό σημαίνει ότι ο μΜΚΤ της Μ1 θα κανει μία πληρη περιστροφή.

Το βαρος β που βρίσκεται κρεμασμένο στον Τ7 θα ανεβεί κατά δυο περιμέτρους. Οι τροχοί 1,7, 8, και 10 έχουν εσωτερικα ένα τοξο που δείχνει προς μια κατεύθυνση. Αυτό σημαίνει ότι οί τροχοί αυτοί αποτελούνται από δυο μέρη, ένα εσωτερικό οπού βρίσκεται ο αξωνας καί ένα εξωτερικό το οποίο μπορεί να περίστραφεί προς την κατεύθυνση του τοξου χωρίς να παρασύρει το εσωτερικό μέρος του, ενώ σε αντίθετη καρευθυνση παρασύρει καί το εσωτερικό μέρος του τροχού με τον αξωνα. Είναι προφανές ότι το εσωτερικό μέρος ενός τέτοιου τροχού μπορεί να περίστραφεί αντίθετα από το τοξο χωρίς να παρασύρει το εξωτερικό μέρος του τροχού.

Ας δούμε τώρα τι συμβαίνει στο κατω μέρος του σχεδίου όταν, όπως περίγραψαμε, με μία περιστροφή του ΜΜΑΤ1 της M2 περιστρέφεται ο ΜΜΑΤ1 της Μ1 δυο φορές.

Ο ΜΜΑΤ2 της Μ1 κανει δυο περιστροφές καί παρασύρει το εξωτερικό μέρος του Τ8 χωρίς να μεταφερεί την κίνηση στο εσωτερικό μέρος του. Οι τροχοί Τ5 καί Τ6 παρασυρονταί προς την M2 . Ο Τ5 κανοντας μια περιστροφή απελευθερώνει αλυσίδα μήκους δυο περιμέτρων οι οποίες αποροφονταί από το κατέβασμα του βάρους β στο τροχο 10. Ο ΜΜΑΤ2 της M2 κανει μια περιστροφή και παρασύρει το εσωτερικό μέρος του Τ10, ενώ το εξωτερικό μέρος του κανει μια επίπλεον περιστροφή προς την ίδια κατεύθυνση.

Ο Τ6 κινείται επίσης προς τα δεξιά κατά μία περιστροφή. Η αλυσίδα που ενώνει τους T9 και Τ12 πρασυρεταί προς τα δεξιά και λογω της μετακίνησης της και της περιστροφής της οι Τ9,Τ12 περιστρέφονται χωρίς να επίρρεαζουν το σύστημα.

Τα βάρη β στους Τ7 καί Τ10 λειτουργούν αντίθετα καί ετσί δεν δημιουργούν πρόβλημα στη λειτουργία του συστήματος. Όταν ολοκληρωθεί μία περιστροφή στο μΜΚΤ της M2 παραλληλα θα συμπληρωθεί μία πληρης περιστροφή στο μΜΚΤ της Μ1. Αυτό σημαίνει ότι οι ακίδες, λογω συγχρονισμού, θα αλλαξουν θέση και θα ελθουμε σε μία κατασταση όπως η αρχική, με την διάφορα ότι τώρα ενεργή μοναδα θα είναι η Μ1. Ετσι ο ΜΜΑΤ2 της Μ1 περίστρέφεται προς τα αρίστερα, παρασύρει μεσω των Τ8,Τ9,Τ12 τον Τ6, αυτός εν συνεχεία τον Τ5 ώστε τελικα ο ΜΜΑΤ2 της M2 μεσω του Τ10 να κανει δυο περιστροφές. Στο επανω μέρος λογω της κίνησης του κοινού αξωνα των Τ3,Τ4,Τ5,Τ6, θα επανελθεί ο Τ4 καί ο Τ3 στην αρχική τους θέση, το δε βαρος β του Τ7 θα απορροφήσει την περίσευουσα αλυσίδα των δυο περίφερίων.

Με την επανοδο στην αρχική θέση του συστήματος οι ακίδες αλλαζουν εκ νέου θέση και κατ, αυτό το τροπο αρχίζουμε παλι από την αρχή.

5- ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ

Η τελίκη/ολοκληρωμενη κτασκευη αποτελείταί από δυο βασικές μοναδες καί τη δίαταξη προσαρμογής των δυο μοναδων. Όπως περίγραψαμε τα βάρη των δυο μοναδων κινούνται αντίθετα καί όταν ένα βάρος κινείται προς τα ανω η δύναμη που το ελκεί είναι ίση με το διπλασιο βαρος του.

Σχέδιο 20

Στη μοναδα προσαρμογής τα βάρη που βρίσκονται στους Τ7 καί Τ10 θα μπορούσαν να ανακατασταθουν με αντίστοιχα ελατήρια στεραίωμενα στους αξωνες των τροχών.

6- ΠΡΟΣΘΕΤΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ

Στις βασικές μοναδες που περίγραψαμε ολοι οι μεγάλοι τροχοί είναι διπλασιοι σε μεγεθος από τους μικρούς τροχούς.

Αν τετραπλασιασουμε τους μεγαλους τροχούς έναντι των μικρών τροχών τότε (με την ακίδα δεξιά) η δύναμη του βαρος Β του μΜΚΤ που μεταφερεται μεσω του δεξιού μικρού τροχού στον επανω δεξιό μικρό, τελικα θα εμφανίζεται στον ΜΜAT με το 1⁄4 του Β.

Εχοντας λοίπον ένα συνδίασμο δυο τέτοιων μοναδων ενωμένων μεταξύ των μεσω ενός Μ ΜΑΤ των δυο μοναδων τότε η δεύτερη μοναδα (στην οποία η ακίδα θα είναι αρίστερα) θα δεχθεί μια δύναμη Β/4 στο ΜΜAT η ποια θα πλλαπλασίαστεί επί τεσσερα στον επανω μικρό τροχο και στη συνεχεία μεσω του αριστερού μεγαλου τροχού του κατω μέρους της μοναδας, που συνδέεται, θα πολλαπλασίαστεί εκ νέου επί 4 καί θα εμφανίσθεί στο μΜΚΤ με δύναμη 4Β.

Με βάση την αρχή λειτουργίας της δίαταξης προσαρμογής που χρησιμοποιήθηκε για την σύνδεση των προηγουμένων μοναδων, σχεδιαστηκε η επόμενη δίαταξη προσαρμογής για την σύνδεση δυο μοναδων με μεγαλους τροχούς τετραπλασίους των μικρών.

Όπως φαίνεται στο επόμενό σχήμα, η δίαταξη προσαρμογής

(με την ίδια αρίθμηση όπως η προηγούμενη) δίαθετεί επί πλέον δυο τροχούς για τον τετραπλασίασμο των στροφών Τ20, Τ21

στην μία κατεύθυνση και αλλους δυο Τ30, Τ31 για την άλλη κατεύθυνση.

Σχέδιο 21

Ο Τ4 ερχόμενός προς τα δεξιά αναγκαζεί τον Τ20 να κανει δυο στροφές καί ο Τ21 ερχόμενός δεξιά κατά δυο στροφές , περιστρέφει τον Τ7 καί τον ΜΜΑΤ1 κατά 4 στροφές. Στο κατω μέρος οι 4 στροφές του ΜΜΑΤ2 αποροφονταί από τον Τ8 χωρίς να επιδρούν πουθενα.

Ο Τ5 ερχόμενός δεξιά απελευθερώνει αλυσίδα 2 περιφερειών η οποια ελκεται από το από το βαρος του Τ10 μεσω του Τ31 ο οποίος επίσης ερχόμενός δεξιά απελευθερώνει αλυσίδα 4 περιφερειών και ετσί το βαρος του Τ10 κατέρχεται κατά 4 περίφερείες.

Κατ αυτό το τροπο οί τροχοί του κατω μέρους έρχονται σε θέση ετοιμότητας για να λειτουργήσουν (όπως προηγουμένως στο ανω μέρος). Τώρα ο ΜΜΑΤ2 της Μ1 θα εκτελεσεί μία στροφή προς αρίστερα και θα γίνει η ίδια διαδικασία όπως προηγουμένως.

Ένα άλλο θέμα είναι πως θα αξίοποίησουμε αυτή τη λειτουργία των μοναδων.

Η διαδρομή της προσθετής δύναμης που εμφανίζεται κατά την ανοδο του βαρους στην Μ1 η στην M2, με βαση μιας δίαταξης που παρουσιαζεται στο κατωτέρω σχήμα μετατρεπεταί σε κυκλική κίνηση με την αντίστοιχη ίσχυ.

Σχέδιο 22

Στον ίδιο αξωνα που βρίσκονται οι μΜΚΤ των M1, M2 που φέρουν τα βάρη εγκαθίστουμε ένα ομοίο τροχο δίπλα τους (X1, Χ6).

Στη Μ1 ο τροχος αυτός είναι οδοντωτος και περιστρεφει τον Χ2 σε αντίθετη κατεύθυνση από τον τροχο που φερείτο βαρος. Στο ίδιο αξωνα του Χ2 βρίσκεται ο Χ3. Οι τροχοι Χ3 καί Χ6 συνδέονται με αλυσίδες με τους τροχούς Χ4,Χ5 που βρίσκονται στον ίδιο αξωνα ο οποίος φερεί στο μέσο τον τροχο Ε.

Όταν το βαρος σ, ένα μΜΚΤ ανεβαίνει τότε επ, αυτου εφαρμόζεται διπλασια δύναμη του βαρους του.

Βασείτου σχήματος η ανοδος γίνεται στην M2 καί μεσω Χ6,Χ5 περιστρέφεται ο τροχος Ε. Η περιστροφή αυτή δεν επιρεαζει

τον Χ4 του οποίου το εξωτερικό μέρος περιστρέφεται σύμφωνα με το μπλε τοξο ενώ το εσωτερικό αντίστροφα. Όταν το βαρος της Μ1, μετα από μία στροφή φθασεί στο χαμηλότερο σημείο (στην M2 στο υψηλότερο) θα γίνει εναλλαγή ρολών καί θα επαναληφθεί το ίδιο όπως προηγουμένως καί ο τροχος Ε θα εξακολουθήσει να περιστρέφεται στην ίδια κατεύθυνση έχοντας στη διαθεση του την περίσευουσα ενεργεία (μαύρα τόξα αρίστερα). Καί σ,αυτή τη περίπτωση στον Χ5 το εξωτερικό μέρος του κινείται προς τα αρίστερα ενώ το εσωτερικό αντίστροφα.

7- ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΜΟΝΑΔΑΣ ΜΕ ΕΛΑΤΗΡΙΑ

Τα βάρη των μΜΚΤ θα μπορούσαν να αντικατασταθουν από ελατήρια όπως φαίνεται στο επόμενό σχέδιο.

Σχέδιο 23

Τα ελατήρια είναι ομοία καί στη Μ1 το ελατήριο είναι πιο ελαφρα συμπιεσμένο από το ελατήριο της M2. Η σχέση μήκους, δύναμη πίεσης των ελατηρίων συνήθως είναι γραμμική όπως στο ακολουθο σχήμα. Σχέδιο 24

Η διαφορα μ1-μ2 θα πρεπεί να είναι ίση με την περίφερεία των μΜΚΤ. Η δύναμη που εφαρμόζεται στο ελατήριο της Μ1 ξεκίνα με 2Δ2 και καταλήγει σε 2Δ1.

Μετατρεποντας σε μία τέτοια μοναδα τη διαδρομή της προσθετής δύναμης που εφαρμόζεται., κατά την συμπίεση του ελατηρίου στην Μ1, σε κυκλική κίνηση με την αντίστοιχη εφαρμοζόμενη δύναμη, θα εχουμε ένα τροχο στον οποίο η περιστροφή αρχίζει με δύναμη 2Δ2-Δ1 καί στην συμπλήρωσή της αυτή είναι ίση με 2Δ1-Δ2.

Οσο πιο μικρή είναι η διάφορα Δ2-Δ1 τοσο πιο μικρή θα είναι και η διαφορα της δύναμης που εφαρμόζεται στον τροχο, π.χ. αν Δ1=0,9Δ2 τότε η δύναμη στον τροχο ξεκίνα με δύναμη ίση με 1,1Δ2 καί καταλήγει σε δύναμη ίση με 0,8Δ2.

8- ΠΡΟΣΘΗΚΗ

Η παρούσα προσθήκη έχει ως στοχο να παρουσιάσει ένα παραδείγμα χρήσής της παραγωγής ενέργειας από ελατήρια.

Παίρνουμε δυο τελίκες πλήρεις μοναδες καί τις τοποθετούμε την μία επανω στην άλλη, κατα τετοίο τροπο, όπως φαίνεται στο σχήμα 25 Στη συνεχεία ενώνουμε τις βασεις των ελατηρίων των δυο μοναδων Σχήμα 26.

Προκείμενου να υπαρχει απόλυτός συντονισμός των μοναδων, λειτουργεί μονο μία ακίδα εναλλαγής των εργασιών των μοναδων, η οποία εναλλασεί ταυτόχρονα τη λειτουργία των μοναδων.

Στη μοναδά Β το συμπιεσμένο ελατήριο κρατιέται στη θέση του με ενα

'γατζο' . Το ίδιο θα συμβεί καί για το άλλο ελατήριο της μοναδας A αν κατεβεί στο χαμηλότερο σημείο. Στην επανω μοναδα Α το συμπίεσμενο ελατήριο κρατιέται, επίσης στη θέση του με ένα έμβολο το οποίο μπορεί να αφαίρεθεί εύκολα.

Αν αφαίρεσουμε το έμβολο αυτό, τότε η επανω μοναδα είναι ελεύθερη καί έτσι το συμπιεσμένο, με δύναμη F, ελατήριο, θα μεταφερεί στο ασυμπίεστο ελατήριο της μοναδας μία δύναμη 2F. Η δύναμη αυτή θα προστεθεί στη δύναμη F του συμπιεσμένου ελατηρίου της μοναδας Β. Ετσι η συνολική δύναμη 3F είναι υπολογισμένη να ανοίγει το γατζο που κρατα το συμπιεσμένο ελατήριο της μοναδας Β.

Η δύναμη 3F, που εμφανίζεται στο συμπίεσμεμο ελατήριο της μοναδας Β μεταφέρεταί δυπλασία στο ασυμπίεστο ελατήριο της μοναδάς, ητοί 6F.

Τώρα, με την σειρά της, η μοναδα Α θα μεταφέρει την δύναμη 6F στο ασυμπίεστο ελατήριο της μοναδας ως 12F (χωρίς να ληφθεί υπ,οψίν η δύναμη του συμπιεσμένου ελατηρίου).

Το ίδιο θα συμβεί εκ νέου από την μοναδα Β και θα μεταφερθεί μία δύναμη 24F στο αρχίκα μη συμπιεσμένο ελατήριο της μοναδας.

Έτσι θα ξεκινήσει εκ νέου αυτός ο κύκλος καί οί δυναμεις θα εφαρμόζονται κάθε φορα δυπλασίες στην άλλη μοναδα.

Η ροη των δυναμεων, η οποία θα έχει περίπου την μορφή της έκρηξης, Θα είναι ως έξης.

M1 M2

F 3F

6F 12F

96F 192F

384F κτλ

Πόσες φορές θα γίνει αυτή η επαναληψη είναι δύσκολο να λεχθεί διοτι εξαρταταί από πολλούς παραγοντες (τριβή, ταχύτητα, μεγεθος τροχών, κτλ.).

Προκείμενου να έχουμε μία ίδεα σχετικα με την < έκρηξη > της δύναμης, υποθέτουμε ότι το συμπιεσμένο καί το ασυμπίεστο ελλατηρίο έχουν μία διαφορα μήκους 10 εκατ. Αν το συμπιεσμένο ελλατηρίο μίας μοναδας χρειάζεται να εκτελεσεί μία πορεία ενός εκατοστόμετρου για να εμφανιστεί στην άλλη μοναδα η διπλασια δύναμη του, τότε θα γίνουν συνολικα 10 μεταφορές δυναμεων από τα συμπιεσμένα ελλατηρία.

Αυτό σημαίνει ότι το τελικό μεγεθος της δύναμης θα ανελθεί σε 1536F. Το μεγεθος αυτό είναι ενδεικτικό της έκρηξης που συμβαίνει, η οποία θα έχει τεράστιο μεγεθος αν η εναλλαγή δυναμεων γίνεται με πορεία μισού εκατοστού του συμπιεσμένου ελλατηρίου, πραγμα που φαίνεται να είναι πιο πιθανό.

Η κίνηση προς τα ανω καί στη συνεχεία προς τα κατω των βασεων των ελατηρίων μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε κυκλική κίνηση ενός τροχού.

Τοποθετούμε δυο οδοντωτούς οδηγούς στις κινούμενες βασεις των Ελλατηρίων (κοκκίνο χρώμα).

Σχήμα 27.

Μεταξύ των οδοντωτών ραβδων/οδηγων τοποθετείται ένας οδοντωτος τροχος με διάμετρο ίση με των μικρών τροχών των μοναδων.

Κάθε φορα που κινούνται οι βασεις των ελατηρίων παρασύρουν τον τροχό καί κάνει μία στροφή, ενώ στην επόμενη φαση κάνει επίσης μία στροφή αλλα σε αντίθετη κατεύθυνση.

Σε απόσταση ίση με την διαμετρο του τροχού, στο πίσω μέρος, τοποθετούμε στον αξωνα του έναν άλλο τροχό ίσης διαμέτρου του οποίου το εξωτερικό μέρος όταν κινείται στην σημειωμένη κατεύθυνση δεν παρασύρει τον αξωνα, ενώ στην αντίθετη κατεύθυνση τον παρασύρει.

Σχήμα 28

Το ίδιο συμβαίνει και με τον τροχό που παρασυρεταί από τις οδοντωτούς ράβδους. Στην αντίθετη θέση του μεσαίου τροχού, επίσης επί του αξωνα του τοποθετούμε αλλον ένα τροχό. Οι δυο τροχοί, ο μεσαίος καί ο οπίσθιος τροχος ενώνονται με ένα οδοντοτο τροχό ίσης διαμέτρου με πλαϊνή οδοντοστοιχία.

Ας υποθέσουμε τώρα ότι ο μεσαίος τροχος περιστρέφεται προς την κατεύθυνση Α. Είναι προφανές ότι θα παρασύρει τον αξωνα του στην ίδια κατεύθυνση καθώς επίσης καί τον τροχό Ε. Στον τροχό Ρ θα περι.-στραφείτο εξωτερικό μέρος του χωρίς να επίρεασει,το εσωτερικό μέρος το οποίο θα περιστραφει. αντίθετα.

Στη συνεχεία ο μεσαίος τροχος θα περι,στραφει. αντίστροφα, κατεύθυνση Β, καί θα κινήσει μονο το εξωτερικό μέρος του. Ο τροχος σύνδεσης του Μ καί του Ρ θα μεταφερει. την κίνηση στον τροχό Ρ καί θα τον περίστρεψεί μαζι με το εσωτερικό μέρος καί τον αξωνα ο οποίος θα μεταφέρει την περιστροφή στον τροχό Ε η οποία θα έχει την ίδια κατεύθυνση με την προηγούμενη. Έτσι ο τροχος Ε θα περιστρέφεται παντα στην ίδια κατεύθυνση καί η δύναμη που θα εφαρμόζεται επ,αυτου θα αρχίζεί απο 3F καί θα καταλήγει στη μεγίστη που θα εφαρμοσθεί στην διάταξη.

Τέλος αν παρουμε άλλη μία διάταξη σαν την περίγραφείσα,με την διάφορα ότι το επανω συμπιεσμένο ελατήριο εκκίνησης θα βρίσκεται στο επανω δεξιό μέρος, ( Σχημα27), το αποτέλεσμα θα είναι να έχουμε παλι ένα τροχό Ε που θα περιστρέφεται αντίστροφα καί με εφαρμογή επίσης μίας δύναμης από 3F μέχρι τη μεγίστη που θα εφαρμοσθεί στη διάταξη. Έτσι θα έχουμε δυο τροχούς Ε1 καί Ε2 που θα περιστρέφονται αντίθετα με την ίδια ταχύτητα καί με δύναμη που θα αρχίζει από 3F μέχρι τη μεγίστη δύναμη (Σχήμα 29). Συνδέουμε ένα τροχό Ε3 στο τροχό E1 ο οποίος έχει στον αξωνα τον τροχό Ε4 ο οποίος περιστρέφει τον τροχό Ε5 που βρίσκεται ακριβώς απέναντι από τον τροχό Ε2. (Σημειώνουμε εδώ ότι στους τροχούς υπαρχει ένα μαύρο τρίγωνο του οποίου η καθετος πλευρά, επί της περιφέρειας των, δείχνει τη θέση της μεγίστης δύναμης, ενώ η κορυφή του επί της περιφέρειας δείχνει τη κατεύθυνση από την οποία αναπτύσσεται η δύναμη).

Οι τροχοί Ε2 και Ε5 κινούνται με την ίδια ταχύτητα και οι δυναμεις των αλληλοσυμπληρωνονταί ώστε το αποτέλεσμα να είναι ο τροχος Ε6, που στο ίδιο αξωνα των Ε2 καί Ε5, να κινείται με την ίδια ταχύτητα καί με δύναμη ίση με το αθροισματων δυναμεων των, ητοι τη μεγίστη εμφανιζόμενη στις διαταξεις συν 3F.

Σχήμα 29.

Αν υποθέσουμε ότι τα ελατήρια, όταν είναι συμπιεσμένα, αποδίδουν δύναμη 20Kgr καί ότι γίνονται 4 εναλλαγές των δυναμεων, δηλαδη φθάνουμε στο 384F, το αποτέλεσμα θα είναι ο τελικός τροχος να περιστρέφεται με μία δύναμη 384X20=7680 Kgr περίπου 7,7 τονους.

Η ταχύτητα του τροχού θα είναι ίση των Ε τροχών, αν έχει την ίδια διάμετρο. Εδώ θα πρεπεί να σημειωθεί ότι οσο μικρότερη είναι η ταχύτητα του τροχού τοσο πιο μεγαλη θα είναι η δύναμη που θα εφαρμόζεται επ,αυτου, ενώ σε μεγαλύτερη ταχύτητα η δύναμη μειώνεται.

Το παραδείγμα αυτό αναφερθηκε για να δούμε ότι με απλό τροπο μπορούμε να εκμεταλλευτούμε τα ελατήρια.

8- ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Λύσεις στα διάφορα θέματα που αντιμετωπίστηκαν θα μπορούσαν να υπαρχουν καί διαφορετικές, όπως η μετακίνηση των ανω οδοντωτών μεσαίων τροχών (ΑΟΜΤ) την οποία επιχειρούμε με την βοήθεια της ακίδας στον αυλακωμενο τροχο. Επίσης είναι βέβαιο ότι θα υπαρχουν καί αλλα μίκροπροβληματα που πρεπεί να αντιμετωπιστούν όπως π.χ. το κενό που θα υπαρχει κατά την μεταφορα των ΑΟΜΤ δεξια η αρίστερα. Τελικα η βασική ιδεα είναι και παραμενεί η δημιουργία ενέργείας με την βοήθεια των ελατήριων.

Claims (1)

1. Η ΕΚΡΗΞΗ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΕΝΟΣ ΕΛΑΤΗΡΙΟΥ

   ΑΞΙΩΣΕΙΣ

   Το αντικείμενο της εφεύρεσης για την οποία ζητείται προστασία εστιάζεται σε μια μέθοδο σημαντικής αύξησης μιας δύναμης που προέρχεται από ελατήρια.

   Περιληπτικα δυο μοναδες με δυο ελατήρια, ένα συμπιεσμένο και ένα ασυμπίεστο, ενώνονται μέσω των ελατηρίων.

   Κάθε μοναδα μεταφέρει από το συμπιεσμένο με δύναμη F ελατήριο στο ασυμπίεστο ελατήριο μια δύναμη 2F.

   Με την καταλληλη εκκίνηση των δυο μοναδων δημιουργουνται οι προϋποθέσεις για την σημαντική αύξηση των μεταφερομενων δυναμεων όπου τελικά η μεγίστη εφαρμοζόμενη δύναμη με εύκολη επέμβαση θα κινήσει ένα τροχό.