GR1010478B - Ενεργειακα "αυτοβασταζομενα στεγαστρα" - Google Patents

Abstract

Η ευρεσιτεχνία αφορά στην προσαρμογή των ήδη κατοχυρωμένων «αυτοβασταζόμενων στεγάστρων» (1α) και (1β), προκειμένου αυτά να αποκτήσουν μεγαλύτερη οριζόντια επιφάνεια, ώστε να γίνουν αξιοποιήσιμα ενεργειακά. Αυτό επιτυγχάνεται προσθέτοντας τουλάχιστον στύλο και οριζόντια δοκό στον αρχικό κύριο φορέα τους (1), ώστε από γραμμικός καμπυλωτός να μετατραπεί σε επίπεδο δικτύωμα. Οι οριζόντιες δοκοί του δικτυώματος αυτού σε παράθεση ορίζουν την νέα επιφάνεια σκίασης. Εφαρμόζεται σε υπάρχοντα «αυτοβασταζόμενα στέγαστρα», αλλά και σε εξ αρχής κατασκευή. Οι συνδέσεις μπορούν να γίνουν με κάθε τρόπο, αλλά προτείνονται αρθρωτές ως εξής: Μεταξύ στύλου (2) και κύριας δοκού (3) με «γωνία» (4α) ή «Ταφ» (4β). Oι «τραβέρσες» (6) συνδέονται με το δικτύωμα, είτε με «κουζινέτα» (7) πάνω ή κάτω από τις κύριες δοκούς (3), είτε με «χούφτες» (8α) και (8β), ομοεπίπεδα σε αυτές. Με την χρήση ειδικών «clamps με κολάρα» (9), στερεώνονται πάνω στις τραβέρσες (6) τα πανέλα (οποιουδήποτε τύπου). Όλα τα στοιχεία μπορούν να ενισχυθούν τοπικά με επιπλέον εισέχον ή περιβάλλον τμήμα όμοιας διατομής. Μπορεί να τοποθετηθεί και πανί σκίασης (11) με διάφορες μορφολογικές παραλλαγές.

Description

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

Ενεργειακά «Αυτοβασταζόμενα Στέγαστρα»

Η εφεύρεση αναφέρεταί σε προσαρμογή στα «στέγαστρα σκίασης για υπαίθριους χώρους χωρίς υποστηρίγματα», τα οποία έχουν κατοχυρωθεί με την 1003516 ΔΕ πατέντα ως «ΑΥΤΟΒΑΣΤΑΖΟΜΕΝΑ ΣΤΕΓΑΣΤΡΑ» καί των οποίων ο κύριος φορέας είναι γραμμικός καί καμπυλωτός. Με την παρούσα προσθήκη επιτυγχάνεται να μετατραπεί η καμπύλη επιφάνεια σκίασης σε επίπεδη καί οριζόντια, ώστε να μπορεί να αξιοποιεΐ την ηλιακή ενέργεια, ανεξαρτήτως του προσανατολισμού, ενώ διατηρεί όλα τα πλεονεκτήματα της αρχικής εφεύρεσης των «αυτόβασταζόμενων στεγάστρων». Στην ειδική περίπτωση, που η διάταξη του στεγάστρου ευνοεί, μπορεί η τελική επιφάνεια σκίασης να έχει και μικρή κλίση προς τον νότο. Η τεχνική μπορεί να εφαρμοσθεί σε υφιστάμενα «αυτοβασταζόμενα στέγαστρα», αλλά μπορούν να κατασκευασθούν στέγαστρα εξ αρχής με την συγκεκριμένη προσαρμογή.

Το καμπυλωτό σχήμα του κύριου φορέα των στεγάστρων, που είναι ήδη κατοχυρωμένα ως «αυτοβασταζόμενα στέγαστρα», έχει περιορισμένη οριζόντια επιφάνεια σκίασης καί ως εκ τούτου περιορισμένη ενεργειακή απόδοση. Η καμπύλη επιφάνεια τους δεν ενδείκνυται για την τοποθέτηση φωτοβολταϊκών στοιχείων, διότι μόνον τυχαία αυτή μπορεί να είναι μεσημβρινή, αφού ο προσανατολισμός των στεγάστρων αυτών καθορίζεται κυρίως από την διαρρύθμιση του χώρου όπου κατασκευάζονται.

Η προσαρμογή στο «αυτοβασταζόμενο στέγαστρο», που προτείνεται. με την παρούσα εφεύρεση, όπως φαίνεται σχηματικά σας εικόνες 1 καί 2, είναι η προσθήκη ευθύγραμμων μεταλλικών στοιχείων κατ' επέκταση των ευθύγραμμων τμημάτων του υφιστάμενου καμπυλωτού γραμμικού φορέα. Ευθύγραμμα τμήματα του καμπυλωτού φορέα είναι το αρχικό κατακόρυφο τμήμα του (1i), που ξεκινάει πακτωμένο από το έδαφος και το τελικό οριζόντιο τμήμα του (1ii). Σε επαφή με αυτά τοποθετούνται τα νέα (2) καί (3) αντίστοιχα ευθύγραμμα μεταλλικά στοιχεία. Μπορούν να τοποθετηθούν πάνω ή στο πλάι από το οριζόντιο τμήμα καί πίσω ή στο πλάι του κατακόρυφου τμήματος. Συνδέονται με τον υφιστάμενο καμπυλωτό φορέα με σφιγκτήρες, ενώ μεταξύ τους συνδέονται αρθρωτά στο σημείο συμβολής τους. Δημι,ουργείται. έτσι το στοιχειώδες επιφανειακό δυκτύωμα, που είναι ένα απλό ορθογώνιο (ή σχεδόν ορθογώνιο) τρίγωνο, με την υποτείνουσά του καμπυλωμένη πλησιάζοντας τις άλλες δυο πλευρές του, αφού την θέση της υποτείνουσας καταλαμβάνει ο καμπυλωτός κύριος φορέας (1) του αρχικού «αυτοβασταζόμενου στεγάστρου». Τα πλαίσια - δίκτυώματα αυτά συνδέονται εκ νέου μεταξύ τους με την ίδια λογική που γίνεται η σύνδεση των καμπυλωτών φορέων στην υφιστάμενη τεχνική των «αυτοβασταζόμενων στεγάστρων», δηλαδή με οριζόντια στοιχεία «τραβέρσες» (6) σε τακτά διαστήματα, σχηματίζοντας την επιφάνεια σκίασης, που πλέον δεν έχει καμπύλο τμήμα, αλλά είναι εξ ολοκλήρου επίπεδη. Όπου απαιτείται μεγαλύτερη ακαμψία του συνολικού στεγάστρου, σε κάποια ή καί σε όλα τα φατνώματα μπορούν να τοποθετηθούν διαγώνια συρματόσχοινα (εντατήρες) ή καί μεταλλικές ράβδοι (αντιανέμια), που αγκυρώνονται. στον κόμβο (4) καί στο ελεύθερο άκρο της απέναντι δοκού.

Oι νέες θέσεις και οι αποστάσεις μεταξύ των τραβερσών (6) καθορίζονται από τον τύπο καί το μέγεθος των φ/β πανέλων (10), που θα χρησιμοποιηθούν καί μπορούν να προσαρμοσθούν σε οποίονδήποτε τύπο φ/β πανέλου κυκλοφορεί στην αγορά. Μάλιστα στην περίπτωση προσαρμογής υφιστάμενων στεγάστρων, μπορούν να χρησιμοποιηθούν οι υφιστάμενες τραβέρσες στην νέα διάταξή τους.

Πλεονέκτημα της εφεύρεσης είναι ότι αφενός δημιουργείται. μεγάλη επίπεδη οριζόντια επιφάνεια για την τοποθέτηση περισσοτέρων καί οποίουδήποτε τύπου πανέλων -ηλιοσυλλεκτών, ενώ αφετέρου ενιαχύεται πολύ σημαντικά καί ο κύριος φορέας, ώστε να μπορεί να παραλάβεί τα αυξημένα φορτία από σεισμό, άνεμο καί χιόνι, που συνεπάγονται τα επίπεδα καί άκαμπτα φ/β πανέλα.

Στην εικόνα 1 φαίνεται η αρχική μορφή, όπως αυτή έχει ήδη κατοχυρωθεί, του μονού αυτοφερόμενου στεγάστρου (1α) καθώς καί η τελική τυπική μορφή του μετά την εφαρμογή της παρούσας ευρεσιτεχνίας (1β), ενώ στην εικόνα 2 φαίνονται αντίστοιχα η κατοχυρωμένη (2α) καί η προσαρμοσμένη (2β) μορφή για το διπλό (ανηκρυστό) αυτοφερόμενο στέγαστρο.

Από την αρχική κατασκευή αφαιρείται (εφόσον απαιτηθεί) το πανί σκίασης (11) και οι οριζόντιες δοκοί «τραβέρσες» (6) με τα αντίστοιχα εξαρτήματα σύνδεσής τους «κουζινέτα» (7). Τοποθετείται το πρόσθετο υποστύλωμα (2) και η πρόσθετη κύρια δοκός (3), τα οποία ακίνητοποιούνται συνδεόμενα με τον υφιστάμενο κύριο φορέα (1) με μεταλλικούς σφιγκτήρες ώστε να λειτουργούν ως συνέχεια αυτού, αλλά καί μεταξύ τους με την μεταλλική «γωνία» (4α) για μονό στέγαστρο ή μεταλλικό «ταφ» (4β) για διπλό -αντίκρυστό στέγαστρο, τα οποία φαίνονται στην εικόνα 3.

Το πρόσθετο υποστύλωμα (2) εδράζεται στο ίδιο θεμέλιο του υπάρχοντος στεγάστρου. Συνήθως τοποθετείται σε επαφή με το κατακόρυφο τμήμα του αρχικού καμπυλωτού φορέα καί παράλληλα με αυτό δηλαδή κατακόρυφα. Μπορεί ωστόσο να εδράζεται καί σε απόσταση από το κατακόρυφο τμήμα του καμπυλωτού φορέα όπως φαίνεται στα σχήματα (η, θ και ι) της εικόνας 4, ενώ μπορεί να είναι και κεκλιμένο από την κατακόρυφο πάνω στο επίπεδο όμως του αρχικού καμπυλωτού φορέα, όπως φαίνεται στα σχήματα (θ και ι) της εικόνας 4.

Τα πρόσθετα στοιχεία (2) και (3), που τοποθετούνται στον αρχικό καμπυλωτό φορέα, είναι μεταλλικές ράβδοι με δίατομή οποιοσδήποτε μορφής (κοίλοι ή συμπαγείς, ορθογωνιχοί ή κυκλικοί κ.λπ.) ανάλογα με τις αισθητικές απαιτήσεις του κάθε έργου, αλλά και οποίουδήποτε μεγέθους απαιτηθεί από την στατική μελέτη. Προτιμώνται οι κοίλες δίατομές, διότι έχουν το πλεονέκτημα ότι παρέχουν μεγαλύτερες αντοχές, με μικρότερο ίδιο βάρος. Σε κάθε περίπτωση οι δοκοί μπορούν να ενίσχυθούν τοπικά στα σημεία όπου καταπονούνται περισσότερο. Αυτό ανεξαρτήτως σχήματος δίατομής, όπως φαίνεται στην εικόνα 5.1, επιτυγχάνεται με πρόσθετο εσωτερικό στοιχείο (σ) στην περίπτωση α με διατομή όση το εσωτερικό κενό της περιβάλλουσας δοκού (δ), ώστε να συνεργάζεται στατικά με αυτήν ή καί εξωτερικό στοιχείο, (ξ) στην περίπτωση β με δίατομή της οποίας το εσωτερικό κενό είναι για τον ίδιο λόγο ακριβώς όσο η δίατομή της περιβαλλόμενης δοκού (δ). Επιτυγχάνεται έτσι τοπικά η μεγαλύτερη δίατομή ώστε να ανταπεξέλθεί σας δυσμενέστερες τοπικά καταπονήσεις με πολύ μεγάλη οικονομία στο υλικό, αφού η μεγαλύτερη δίατομή εφαρμόζεται μόνο όπου απαιτείται καί όχι σε όλο το μήκος του στοιχείου.

Τα πρόσθετα στοιχεία (2) καί (3) μπορούν να συνδεθούν απευθείας μεταξύ τους με την τυπική συνδεσμολογία αρθρωτά ή καί με συγκόλληση. Ωστόσο για την τυποποίηση της κατασκευής, προτείνεταί όπως φαίνεται στην εικόνα 3 να συνδέονται μεταξύ τους με «γωνία» (4α) για απλό στέγαστρο ή «Ταφ» (4β) για διπλό, των οποίων τα σκέλη είναι αντίστοιχης διατομής με το υποστύλωμα (2) καί την πρόσθετη δοκό (3). Λίγο μικρότερης δίατομής από τις ράβδους αν πρόκειται να συνδέσει κοίλες ράβδους, ώστε να εισέχει σε αυτές ή λίγο μεγαλύτερης αν πρόκειται να συνδέσει συμπαγείς ώστε να τις περικλείει. Στην εικόνα 3 φαίνεται ένας τυπικός σύνδεσμος «γωνία» (4α) καί «ταφ» (4β). Στην εσωτερική γωνία των συνδέσμων αυτών (4α) ή (4β), μπορούν να ενσωματωθούν λάμες, με υποδοχή (i), προκειμένου να γίνει σύνδεση πρόσθετων ράβδων, που θα συνδέει τον κόμβο (4α ή 4β), με το καμπύλο τμήμα του αρχικού φορέα, αν αυτό απαιτηθεί από την στατική μελέτη. Ωστόσο για μεγαλύτερες απαιτήσεις στατικής επάρκειας, μπορούν να προστεθούν περισσότερες πρόσθετες ενδιάμεσες ράβδοι, ώστε το επιφανειακό δικτύωμα του κύριου φορέα να συντίθεται από περισσότερα τρίγωνα, καί κατ' επέκταση να μπορεί να παραλάβεί μεγαλύτερα φορτία από σεισμό, άνεμο, χιόνι κλπ. Ενδεικτικές περιπτώσεις τέτοιων δικτυωμάτων φαίνονται στην εικόνα 4.

Έτσι μετά την τοποθέτηση καί στερέωση των πρόσθετων στοιχείων (2) καί (3) καί των τυχόν πρόσθετων ράβδων ο αρχικός κύριος φορέας από γραμμικός καμπυλωτός, μετατρέπεταί σε επιφανειακό δίκτύωμα σχήματος ορθογωνίου τριγώνου (ή σχεδόν ορθογωνίου στην περίπτωση νότιου προσανατολισμού), του οποίου η μία κάθετη πλευρά (η κατακόρυφη) είναι πακτωμένη στο έδαφος, ενώ η άλλη κάθετη πλευρά (η οριζόντια ή ελαφρώς κεκλιμένη) χρησιμοποιείται για την διαμόρφωση της επιφάνειας σκίασης καί συλλογής ηλιακής ενέργειας.

Στην εικόνα 3.1 φαίνεται η δυνατότητα, που υπάρχει στην περίπτωση που ο προσανατολισμός του στεγάστρου ευνοεί, να δοθεί καί μικρή κλίση στην πρόσθετη δοκό (3) καί κατ' επέκταση στην επιφάνεια σκίασης ώστε αυτή να είναι κεκλιμένη προς τον νότο. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί χρησιμοποιώντας «γωνία», η οποία δεν είναι ορθή, αλλά ελαφρώς αμβλεία(4αα), ή οξεία (4αβ), δηλαδή με το οριζόντιο τμήμα της με κλίση προς τα επάνω ή κάτω αντίστοιχα, ώστε να έχει αυτή την κλίση (προς τον νότο) καί η πρόσθετη δοκός (3). Πάνω στην κεκλιμένη πρόσθετη δοκό (3) προσαρμόζεται καί η κλίση του οριζόντιου τμήματος του υφιστάμενου γραμμικού καμπυλωτού φορέα με μετένταση μέσω των μεταλλικών σφιγκτήρων, που τις συνδέει με τις κύριες δοκούς (3). Η δυνατότητα αυτή υπάρχει τόσο για το μονό (α κ β στην εικόνα 3.1) όσο καί για το διπλό - αντίκρυστό στέγαστρο (γ στην εικόνα 3.1), όπου αντί για την «γωνία» χρησιμοποιείται το αντίστοιχο «ταφ» με κεκλιμένη την πάνω πλευρά του (4βγ).

Στην πρόσθετη δοκό (3) αναδιατάσσονται οι προϋφίστάμενες τραβέρσες (5) και συνδέονται με αυτήν σε θέσεις που δεν είναι προκαθορισμένες. Οι αποστάσεις μεταξύ τους μπορούν να προσαρμοσθούν ανάλογα με τον τύπο και τις διαστάσεις των ηλίοσυλλεκτών (10), που θα χρησιμοποιηθούν, ώστε το συγκεκριμένο σύστημα να μπορεί να υποστηρίξει οποίονδήποτε τύπο ηλιοσυλλέκτη κυκλοφορεί στην αγορά. Μπορεί μάλιστα να υποστηρίξει ακόμη καί συνδυασμούς διαφορετικών τύπων ηλιοσυλλεκτών, αν κάτι τέτοιο απαιτηθεί. Χρησιμοποιούνται οι προϋφιστάμενες στο αρχικό στέγαστρο «τραβέρσες» (5) καί «κουζινέτα» (6), αλλά μπορούν να προστεθούν και καινούργιες αν προκύψει τέτοια ανάγκη.

Η συνηθέστερη τοποθέτηση των τραβερσών (5) είναι πάνω από την πρόσθετη δοκό (3), οπότε συνδέονται με αυτήν με ειδικό εξάρτημα «κουζινέτο» (7), λεπτομέρειες του οποίου καί σε διάφορους τύπους, ανάλογα με την δίατομή της τραβέρσας (6), που συνδέουν φαίνονται στην εικόνα 5. Αν ωστόσο απαιτείται για αισθητικούς, λειτουργικούς (ανάλογα με τα χρησιμοποιούμενα πάνελ) ή στατικούς λόγους, οι οριζόντιες δοκοί (5) να είναι συνεπίπεδες με την πρόσθετη οριζόντια δοκό (3), τότε συνδέονται με διαφορετικό εξάρτημα «χούφτα» ακραία (6α) ή μεσαία (6β), λεπτομέρειες του οποίου φαίνονται στην εικόνα 6.

Στην εικόνα 7 φαίνεται η σύνδεση των ηλίοσυλλεκτών (10) πάνω σας τραβέρσες (6) μέσω ειδικών συνδέσμων «clamps με κολλάρο» (9), που κατασκευάζονται για τον σκοπό αυτό. Τα «clamps με κολλάρο» (9) κατασκευάζεται από τα συνήθη μεταλλικά κολλάρα διπλού Ω (α), τα οποία όμως στο ένα σκέλος τους ενσωματώνεται (συγκολλάται) μεταλλική ντίζα (β). Στερεώνεται πάνω στην τραβέρσα (5) με την ντίζα (β) προς τα επάνω. Πάνω στην ντίζα (β) περνιέται η βάση (γ), όπου θα στηριχθείτο πανέλο (10) και πάνω από αυτό το καπάκι (δ), που θα σφίξει πάνω στο πανέλο με το τελικό παξιμάδι (ε) του όλου συστήματος. Η βάση και το καπάκι του εξαρτήματος, πέρα από την οπή στο κέντρο τους για να περνάνε από την ντίζα, μπορούν να έχουν οποιοδήποτε σχήμα και μέγεθος, κάτι που εξαρτάται αποκλειστικά από τον τύπο του πανέλου, που θα χρησιμοποιηθεί. Μπορούν να στερεωθούν σε οποιαδήποτε θέση της κάθε τραβέρσας, περιέχοντας έτσι την ευελιξία να μπορούν να χρησιμοποιηθούν όλοι οι ηλιοσυλλέκτες (10), που κυκλοφορούν στην αγορά.

Μπορούν ωστόσο για λόγους στατικής επάρκειας, για λειτουργικούς ή και αισθητικούς λόγους, αντί για τις προϋφιστάμενες τραβέρσες να χρησιμοποιηθούν εξ ολοκλήρου μεταλλικοί δοκοί οποιοσδήποτε διαφορετικής διατομής απαιτηθεί με αντίστοιχη προσαρμογή του κολλάρου στα αντίστοιχα «clamps με κολλάρο», που θα στερεώνονται τα φ/β πανέλα.

Στην περίπτωση που χρησιμοποιηθούν διατομές «ανοικτές», δηλαδή έχουν οριζόντια σχισμή στο επάνω μέρος τους, μπορούν να χρησιμοποιηθούν και οι τυπικοί σύνδεσμοι «clamp», που κυκλοφορούν ήδη στην αγορά, άλλως η χρήση αυτών των τυποποιημένων clamps μπορεί να γίνει μόνο αν τοποθετηθούν πάνω από τις τραβέρσες οι αντίστοιχοι τυποποιημένοι στρωτήρες που κυκλοφορούν ήδη στην αγορά. Αυτό έχει εφαρμογή στην περίπτωση πολύ μικρών φ/β πανέλων, για την σύνδεση τον οποίων θα απαιτείτο πολύ πυκνή και ως εκ τούτου αντιοικονομική συστοιχία τραβερσών.

Στην εικόνα 8 φαίνεται η ειδική περίπτωση, κατά την οποία οι θέσεις των υφιστάμενων τραβερσών (6) ταιριάζουν με τις, απαιτούμενες για την στήριξη των φ/β πανέλων θέσεις καθώς και στην περίπτωση που ούτως ή άλλως θα τοποθετηθούν στρωτήρες, οπότε η θέση των τραβερσών δεν επηρεάζεται από τον τύπο των πανέλων. Σε αυτές τις περιπτώσεις μπορεί, χωρίς να αφαιρεθούν οι υφιστάμενες τραβέρσες (6) και τα κουζινέτα τους (7), να τοποθετηθεί η κύρια δοκός (3), πάνω από αυτές και να συνδεθεί με τα υφιστάμενα κουζινέτα (7), τα οποία σε αυτή την περίπτωση λειτουργούν ως σύνδεσμοι μεταξύ του αρχικού καμπυλωτού φορέα (1) και της πρόσθετης κύριας δοκού (3). Στην εικόνα 8 φαίνεται η εφαρμογή αυτή στο μονό στέγαστρο, αλλά προφανώς μπορεί να εφαρμοσθεί και στο διπλό - αντικρυστό.

Όλη η παραπάνω περιγραφόμενη διαδικασία μετατροπής για το τυπικό (μονό) αυτοβασταζόμενο στέγαστρο, εφαρμόζεται και με τα ίδια επιμέρους εξαρτήματα για το διπλό (αντικρυστό) στέγαστρο, όπως φαίνεται στην εικόνα 2, με μόνη διαφορά, αντί για την γωνία (4α) χρησιμοποιείται το ταφ (4β).

Αν απαιτηθεί για αισθητικούς ή λειτουργικούς λόγους μπορεί να γίνει κάλυψη του στεγάστρου και με πανί σκίασης. Στην εικόνα 9 φαίνονται διάφορες εκδοχές επένδυσης του ενεργειακού αυτοβασταζόμενου στεγάστρου με πανί σκίασης. Μπορεί να δεθεί κάτω από τις τραβέρσες, που στηρίζουν τα φ/β πάνελ (α), λειτουργώντας έτσι και σαν οριζόντια ψευδοροφή, που αποκρύπτει τις η/μ εγκαταστάσεις του ενεργειακού στεγάστρου. Αν είναι επιθυμητή μορφολογικά η αρχική καμπυλωτή μορφή του πανιού, μπορεί να τοποθετηθούν επιπλέον και για το σκοπό αυτό τραβέρσες με «κουζινέτα» πάνω (β) ή και κάτω (γ) από το καμπύλο τμήμα του αρχικού καμπυλωτού φορέα ή και με «χούφτες» αν είναι επιθυμητό οι τραβέρσες να είναι ομοεπίπεδες (δ) με τον καμπυλωτό φορέα.

Claims (6)

ΑΞΙΩΣΕΙΣ

1. Ενεργειακό αυτό βασταζόμενο στέγαστρο το οποίο χαρακτηρίζεται από το ότι χρησιμοποιεί ως βάση τον γραμμικό καμπυλωτό κύριο φορέα (1), με τον οποίο κατασκευάζεται το ήδη κατοχυρωμένο ως «αυτό βασταζόμενο στέγαστρο» προσθέτοντας σε αυτόν κατακόρυφη (2), οριζόντια (3) καί συχνά ενδιάμεσες (5) μεταλλικές ράβδους, προκειμένου να διαμορφωθεί επιφανειακό δικτύωμα, που θα αποτελεί τον ενίσχυμένο στατικά κύριο φορέα του νέου, αξιοποιήσιμου ενεργειακά στεγάστρου (εικόνες 1 και 2). Ο αρχικός γραμμικός καμπυλωτός κύριος φορέας (1) μπορεί να είναι από υφιστάμενο «αυτοβασταζόμενο στεγάστρου», το οποίο προσαρμόζεται σε ενεργειακό ή να κατασκευασθεί τέτοιος εξ αρχής.

2. Ενεργειακό αυτοβασταζόμενο στέγαστρο, σύμφωνα με την αξίωση 1, το οποίο χαρακτηρίζεται από το ότι χρησιμοποιεί χωνευτούς συνδέσμους (4) υπό μορφήν «γωνίας» (4α) και τις παραλλαγές της (4αα και 4αβ) ή «ταφ» (4β) καί την παραλλαγή της (4βγ), προκειμένου να συνδέσει τα κύρια πρόσθετα στοιχεία στύλο (2) καί δοκό (3), που τοποθετούνται για την ενίσχυση καί προσαρμογή του αρχικού κύριου φορέα (1) (εικόνα 3).

3. Ενεργειακό αυτοβασταζόμενο στέγαστρο, σύμφωνα με την αξίωση 1, το οποίο χαρακτηρίζεται από το ότι χρησιμοποιεί συνδέσμους «κουζινέτα» (7) μέσω των οποίων συνδέονται οι οριζόντιες δοκοί - «τραβέρσες» (6), πάνω ή κάτω από τις κύριες φέρουσες δοκούς (3) του στεγάστρου (εικόνα 5).

4. Ενεργειακό αυτοβασταζόμενο στέγαστρο, σύμφωνα με την αξίωση 1, το οποίο χαρακτηρίζεται από το ότι ενισχύει τοπικά τα κύρια πρόσθετα στοιχεία (στύλος ή/καί δοκός), με τμήματα όμοιας δίατομής, αλλά λίγο μικρότερης (σ), ώστε να εισέχουν ακριβώς σε αυτά ή λίγο μεγαλύτερης (ξ), ώστε ακριβώς να τα περιβάλλουν (εικόνα 5.1).

5. Ενεργειακό αυτοβασταζόμενο στέγαστρο, σύμφωνα με την αξίωση 1 το οποίο χαρακτηρίζεται από το ότι χρησιμοποιεί συνδέσμους «χούφτες» (8α) καί (8β) μέσω των οποίων συνδέονται οι οριζόντιες δοκοί - «τραβέρσες» (6) στο ίδιο επίπεδο με τις κύριες φέρουσες δοκούς (3) του στεγάστρου (εικόνα 6).

6. Ενεργειακό αυτοβασταζόμενο στέγαστρο, σύμφωνα με την αξίωση 1, το οποίο χαρακτηρίζεται από το ότι χρησιμοποιεί συνδέσμους «clamps με κολλάρο» (9) για την στερέωση των φωτοβολταϊκών πανέλων σας οριζόντιες δοκούς - «τραβέρσες» (6) του στεγάστρου (εικόνα 7).