PL155110B1 - Sposób otrzymywania kompleksów miedzi (II) z 1,2-benzotiazynami - Google Patents

Sposób otrzymywania kompleksów miedzi (II) z 1,2-benzotiazynami

Info

Publication number
PL155110B1
PL155110B1 PL26801587A PL26801587A PL155110B1 PL 155110 B1 PL155110 B1 PL 155110B1 PL 26801587 A PL26801587 A PL 26801587A PL 26801587 A PL26801587 A PL 26801587A PL 155110 B1 PL155110 B1 PL 155110B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
copper
piroxicam
formula
benzothiazines
cupric
Prior art date
Application number
PL26801587A
Other languages
English (en)
Other versions
PL268015A1 (en
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed filed Critical
Priority to PL26801587A priority Critical patent/PL155110B1/pl
Publication of PL268015A1 publication Critical patent/PL268015A1/xx
Publication of PL155110B1 publication Critical patent/PL155110B1/pl

Links

Landscapes

  • Pharmaceuticals Containing Other Organic And Inorganic Compounds (AREA)

Description

RZECZPOSPOLITA OPIS PATENTOWY 155 11© POLSKA
URZĄD
PATENTOWY
RP
Patent dodatkowy do patentu nr Zgłoszono: 87 10 01 (P. 268015)
Pierwszeństwo Zgłoszenie ogłoszono: 89 04 17
Opis patentowy opublikowano: 1992 02 28
Int. Cl.5 C07D 279/02 C07D 417/12 mi $ H ΫίΗ131ΑΖ3
Twórcy wynalazku: Jerzy Mroziński, Zygmunt Zborucki, Maria Janik, Józef Wajcht, Felicjan Mozołowski
Uprawniony z patentu: Jeleniogórskie Zakłady Farmaceutyczne „POLFA, Jelenia Góra (Polska); Uniwersytet Wrocławski, Wrocław (Polska)
Sposób otrzymywania kompleksów miedzi (II) z 1,2-benzotiazynami
Przedmiotem wynalazku jest sposób otrzymywania kompleksów miedzi (II), w których Ugandami są 1,2-benzotiazyny o wzorach 1,2 lub 3, gdzie R, Ri i R2 oznaczają grupę metylową lub etylową, przy czym w kompleksach tych na jeden centralny atom miedzi (II) przypadają dwa jednakowe ligandy. Kompleksy, w których Ugandami są benzotiazyny o wzorach 2 lub 3 zamierzone są do stosowania terapeutycznego w zwalczaniu stanów zapalnych, na przykład w schorzeniach reumatycznych.
W ostatnich latach trwałe miejsce w terapii znalazły dwa amidy z grupy 1,2-benzotiazyn, a mianowicie piroksykam o wzorze 2 oraz izoksykam o wzorze 3, w których R oznacza grupę metylową. W literaturze opisano wiele syntez tych związków, na przykład sposób otrzymywania piroksykamu opisano w polskim opisie patentowym nr 133 665, a izoksykam w Med. Chem. 25,12 (1982). Oba te oksykamy wykazują dużą aktywność przeciwzapalną, przeciwbólową i przeciwgorączkową, przy stosunkowo niewielkich działaniach ubocznych. Niemniej podczas leczenia piroksykamem względnie izoksykamem reumatoidalnego zapalenia wielostawowego, zesztywniającego zapalenia stawów lub schorzeń reumatycznych obserwuje się zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, z których najgroźniejsze są krwawienia żołądkowo-jelitowe, przy czym ryzyko tych zaburzeń zwiększa się przy długotrwałym podawaniu leku, co w drastycznych przypadkach może prowadzić nawet do zgonu pacjenta. Takie niepożądane reakcje uboczne na śluzówkę żołądka nie są cechą charakterystyczną wspomnianych oksykamów, ponieważ z reguły wszystkie niesteroidowe leki przeciwzapalne, na przykład kwas acetylosalicylowy lub p-izob.utylofenylopropionowy, wykazują — i to w znacznie większym stopniu podobne zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.
W najnowszej literaturze naukowej opisano korzystne poprawienie własności przeciwwrzodowych niektórych niesteroidowych leków przeciwzapalnych przez skompleksowanie tych substancji z miedzią dwuwartościową. 1 tak na przykład kompleks miedzi (II) z aktywnym ligandem kwasu acetylosalicylowego manifestuje zwiększoną aktywność w porównaniu z samym ligandem, przy czym wykazuje on równocześnie znaczną aktywność przeciwwrzodową (J. R. J. Sorensen et.
155 110 al., Inorg. Chim. Acta 91, 285/1984), co redukuje podrażnienia żołądkowo-jelitowe, prowadzące do owrzodzeń lub cofa te zjawiska. Dalszą racjonalną przesłanką do zastosowania związków miedzi jako leków przeciwartretycznych jest stwierdzenie, że w stanach zapalnych związanych z artretyzmem reumatoidalnym następuje obniżenie stężenia biodostępnej miedzi we krwi oraz, że miedź odgrywa istotną rolę w procesach odnowy chrząstki artretycznej oraz w działaniu układu immunologicznego (Brit. J. Pharm. 90/1986/ suppl. 49P).
Stwierdzono, że związki o wzorach 12 i 3, w których R, Ri, R2 oznacza grupę metylową lub etylową, tworzą również kompleksy z dwuwartościową miedzią, przy czym na jeden centralny atom miedzi przypadają dwa jednakowe ligandy 1,2-benzotiazynowe, co potwierdzone zostało analizami elementarnymi. Kompleksy te, nieopisane dotychczas w literaturze patentowej lub naukowej, można otrzymać w roztworach wodnych lub w rozpuszczalnikach organicznych: metanolu, etanolu lub innych alkoholach alifatycznych oraz niższych ketonach alifatycznych.
Sposób otrzymywania omawianych kompleksów polega na reakcji soli miedzi (II), na przykład chlorku, azotanu, siarczanu, nadchloranu miedziowego, z 1,2-benzotiazynami o wzorach 1,2,3, w których R, R1 i R2 oznaczają grupę metylową lub etylową, w stosunku molowym 1:2 w odpowiednim rozpuszczalniku, obojętnym wobec reagentów. Ogólny wzór otrzymanych produktów jest następujący Cu(ligand)2 · nS lub CuL2 · nS, gdzie L jest ligandem 1,2-benzotiazynowym, S rozpuszczalnikiem, a n przyjmuje wartości 0, 1, 2... w zależności od sposobu otrzymywania a przede wszystkim suszenia.
Otrzymane, zielone zabarwione produkty, zawierają skoordynowane cząsteczki rozpuszczalnika co potwierdzone zostało wynikami analizy elementarnej i termograwimetrycznej. Produkty otrzymane z roztworów wodnych poddane suszeniu na powietrzu w temperaturze 110°C tracą niestechiometryczne cząsteczki wody higroskopijnej. Prowadzenie reakcji soli miedzi (II) z piroksykamem w etanolu daje kompleks o wzorze Cu(piroksykam)2 · 2,5 C2H5OH. Identycznie przebiegają reakcje soli miedzi (II) z benzotiazynami w roztworze metanolowym, przy czym otrzymuje się produkty o wzorze CuL2 · nCHaOH.
Produkty otrzymane z roztworów wodnych poddano analizie termograwimetrycznej, której wyniki pozwoliły na określenie zawartości wody w badanych związkach.
Celem szczegółowej identyfikacji otrzymywanych związków stosowano metody fizykochemiczne:
— Analizę elementarną, którą oznaczano zawartość węgla, wodoru, azotu oraz miedzi. Węgiel, wodór oraz azot oznaczano na drodze spalania próbek związków, natomiast miedź oznaczano metodą elektrolityczną, przy czym próbki mineralizowano w kwasie nadchlorowym a elektrolizę prowadzono w roztworze 2 molowego kwasu siarkowego.
— Analizę termograwimetryczną, którą zastosowano celem zbadania stabilności produktów jak i określenia zawartości skoordynowanych cząsteczek rozpuszczalnika. Do badań wykorzystano deriwatograf Q-1500D stosując AI2O3 jako standard oraz próbki związków o wadze 200 mg umieszczone w tyglach platynowych. Otrzymane krzywe zależności DTG, TG i DTA w funkcji temperatury w zakresie pomiarowym 0-500°C przy szybkości grzania 2,5°/minutę.
— Pomiary widm podczerwonych, które wykonano używając spektrofotometru Perkin-Elmer 621 w zakresie 400-4000 αη’\ stosując próbki substancji w postaci tabletek KBr.
— Pomiary widm elektronowego rezonansu paramagnetycznego, które dla polikrystalicznych próbek związków wykonano w paśmie X (około 9,3 GHz) w temperaturze pokojowej na spektrofotometrze JES-ME-3X.
Badanie toksyczności ostrej kompleksu miedziowego piroksykamu, otrzymanego według przykładu I, przeprowadzono na szczurach samcach szczepu Wistar oraz na myszach samcach szczepu Swiss. Grupa porównawcza zwierząt otrzymywała substancję macierzystą tzn. piroksykam o wzorze 2, gdzie R — CH3. Preparat podawano zwierzętom sondą dożołądkową w postaci zawiesiny w 1% metylocelulozie w objętości proporcjonalnej do masy ciała i dawki. Czas obserwacji wynosił 7 dni, a LD50 obliczano po 24 godzinach i 7 dniach stosując do obliczeń metodę Lichtfielda-Wilcoxona.
W badaniach na myszach, przeprowadzonych na 49 osobnikach, toksyczność ostra (LD50) obliczona po 24 godzinach wynosiła dla wolnego piroksykamu 460mg/kg, podczas gdy dla
155 110 kompleksu miedziowego piroksykamu lOOO mg/kg. Po 7 dniach LD50 dla wolnego piroksykamu wynosiła 460 mg/kg, a dla miedziowego kompleksu piroksykamu 700 mg/kg.
W badaniach na szczurach, wykonanych na 33 osobnikach, LD50 obliczona po 7 dniach wynosiła dla wolnego piroksykamu 600 mg/kg, a dla kompleksu miedziowego piroksykamu 2500 mg/kg. We wszystkich tych badaniach kompleks miedziowy piroksykamu okazał się więc mniej toksyczny od piroksykamu — substancji macierzystej.
Działania przeciwzapalne kompleksu miedziowego piroksykamu oraz substancji macierzystej (piroksykamu) przeprowadzone zostały w standardowym teście zahamowania karageninowego obrzęku łapy szczura, przy czym narastanie obrzęku mierzono metodą pletyzmometryczną. Oba związki hamują karageninowy obrzęk łapy szczura w dawkach 20 i 40 mg/kg. Działanie przeciwbólowe przeprowadzone zostało również na szczurach przy użyciu testu Randalla i Selitto, w którym dokonywano pomiarów wielkości ucisku zmienionej zapalnie łapy, mierzonego przy pomocy sfingomanometru. Działanie przeciwbólowe obu związków uwidoczniło się po 4 godzinach od chwili ich podania, a po 3 przyjmując jako punkt odniesienia wstrzyknięcie karageniny.
Działanie drażniące śluzówkę żołądka oceniono metodą Correla po zakończonych eksperymentach działania przeciwzapalnego i przeciwbólowego, to jest po 5 godzinach od momentu podania badanych leków. Szczury zabijano, wycinano żołądki, a następnie przecinano je wzdłuż krzywizny dużej i delikatnie przemywano wodą. Obserwacje zmian błony śluzowej przeprowadzono okiem nieuzbrojonym oceniając ilość owrzodzeń na podstawie umownej skali punktowej od 0 (brak owrzodzeń) do 4 (powyżej 15 owrzodzeń). Procentową wielkość efektu obliczono z ilorazu ilości punktów wynikających z przyjętej skali przez maksymalną ilość punktów wynikających z przyjętej skali. Uzyskane dane wykazały, że kompleks miedziowy piroksykamu w badanych dawkach 20 mg/kg i 40 mg/kg był praktycznie pozbawiony działania drażniącego śluzówkę żołądka. Procent owrzodzeń występujący po tym związku nie różnił się znamiennie od tego, który notowano po samej karageninie. Natomiast piroksykam (substancja macierzysta) wykazywał silne własności wrzodotwórcze (64 i 75% odpowiednio dla dawek 20 i 40 mg/kg). Brak działania drażniącego śluzówkę żołądka kompleksu miedziowego piroksykamu stwarza bardzo pomyślne perspektywy terapeutyczne dla tego rodzaju kompleksów, gdyż umożliwia ich stosowanie per os bez obawy zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego.
Przykładl. Sól miedzi (II) z piroksykamem 1:2, wzór 2 (R = CH3) 1 g (0,003 mola) piroksykamu wprowadzono do erlenmajerki zawierającej 150 ml wody w temperaturze pokojowej a następnie wkroplono 10 ml 2% roztworu NaOH z jednoczesnym mieszaniem roztworu. W trakcie wkraplania NaOH piroksykam tworzył sól sodową i ulegał rozpuszczaniu. Nadmiar NaOH zobojętniono roztworem wodnym HC1 do pH około 8. Do otrzymanego roztworu dodano 0,3 g (0,0015 mola) CuCl2 · 2H2O rozpuszczonego w 20 ml wody, mieszając roztwór do całkowitego wytrącenia osadu około 10 minut. Powstały seledynowy osad oddzielono od roztworu na wirówce, a następnie suszono w 120°C. Otrzymano produkt o wzorze Cu (Ligand)2 · 2H2O z wydajnością około 80%. Temperatura rozkładu produktu około 220°C.
Widmo podczerwone (IR) produktu (w tabletce KBr) zawiera pasma: 3560,3410 i 3280 cm-1 (odpowiadające drganiom grup -NH i -OH) 1625 cm1 (drgania karbonylu amidowego) 1520 cm1 (drgania wiązania amidowego), 775,760 (drgania o-dwupodstawionego fenylu).
Parametry rozszczpienia spektroskopowego g otrzymane z widma EPR próbki proszkowej związku: gu = 2.229, gt = 2.01?, gśr = 2.094
Analiza elementarna: dla składu C30H28O10N6S2Cu:
obliczono: C 47.38; H 3.45; N 11.06 i Cu 8.37% znaleziono: C 4760; H 3.47; N 10.86 i Cu 8.31%
Przykład II. Analogicznie jak w przykładzie I przebiega reakcja siarczanu miedzi (II) z oksykamem o wzorze 2, gdzie R = C2H5. Do reakcji syntezy użyto 1 g (0,003 mola) oksykamu oraz 0,38 g (0,0015 mola) CuSO4 · 5H2O. Powstały produkt w postaci seledynowego osadu ma temperaturę rozkładu około 220°C.
Widmo IR (tabletka KBr) zawiera pasma: 3430 i 3290 cm1 (drgania grup -NH i -OH), 1620 cm1 (drgania karbonylu amidowego), 1523 cm1 (drgania wiązania amidowego), 1183 i 1150 cm (drgania grupy -SO2N-), 780 i 760 cm (drgania o-dwupodstawionego fenylu).
155 110
Parametry rozszczpienia spektroskopowego g otrzymane z widma EPR próbki proszkowej związku: gn = 2.24o, gi = 2.01?, gir = 2.094
Analiza elementarna: dla składu C32H2eNeOaS2Cu:
obliczono: C 51,08%; H 3.76%; N 11.17%; Cu 8.45% znaleziono: C 50,94%; H 3.70%; N 11.02%; Cu 844%
Przykład III. Przebieg reakcji octanu miedzi (II) z oksykamem o wzorze 1, gdzie Ri=C2H5; R2 = CH3 jak w przykładzie I i II. Do reakcji użyto 0,32 g (0,0015 mola) Cu(CH3COO)2 · H2O oraz 0,8 g (0,003 mola) oksykamu. Temperatura rozkładu powstałego produktu wynosi 222°C.
Widmo IR (KBr) zawiera pasma: 3440 cm’, 3360 cm'1 (SZerokie pasma NH i OH); 1178 cm'1, 1123 cm'1 (SO2N), 773 cm’ (o-dwupodstawiony fenyl).
Parametry rozszczepienia spektroskopowego g: git = 2.289, gi = 2.074, gś=2.09o
Analiza elementarna: dla składu C24H32O14N2S2CU obliczono: C43,O% ; H4.26%; N4.22%; Cu9.57%0 znaleziono: C 43,30% ; H4.14%; N 3.80%; Cu 9.65%
Przykład IV. Przebieg reakcji nadchloranu miedzi (II) z oksykamem o wzorze 1, gdzie R1 = C2H5 i R2 = C2H5 jak w przykładach I, II i III. Do reakcji syntezy użyto 0,56 g (0,0015 mola) Cu(C 104)2 X 6H2O oraz 0,8 g (0,003 mola) oksykamu. Temperatura rozkładu produktu około 220°C.
Widmo IR (KBr) zawiera pasma: szerokie 3435 cm’1 (pasmo NH i OH) 1180 cm'1,1155 cm”1 (pasmo SO4N), 770 cm'1 (o-dwupodstawiony fenyl).
Parametry rozszczepienia spektroskopowego g: gu = 2.312; gi = 2.037, gś=2.13g
Analiza elementarna: dla składu C2eH2eN20wS2Cu obliczono: C 47,58%; H 4.31% ; N4.27%; Cu 9.68% znaleziono: C 47,50%; H4.00% ; N 4. 7%; Cu 9.61%
PrzykładV. Przebieg reakcji siarczanu miedzi (II) z izoksykamem o wzorze 3 (R = CH3) jak w przykładach od I do IV. Do reakcji syntezy użyto 1g (0,003 mola) izoksykamu oraz 0,38 g (0,0015 mola) C11SO4 · 5H2O. Powstały produkt Cu(izoksykam)2 · 2H2O ma temperaturę rozkładu 220°C. Widmo IR (KBr) zawiera pasma: 3430 cm’, 3300 cm’ szerokie (pasma NH i OH), 1620 cm’ (karbonyl amidowy), 1555 cm’, 1510 cm’ (wiązanie amidowe), 1170 cm’, 1185 cm’ (o-dwupodstawiony fenyl).
Parametr g = 2.09e
Analiza elementarna dla składu C2eH3oNeOi2S2Cu:
obliczono: C 43,77%; H 3.68%; N 10.94%; Cu 8.27% znaleziono: C 43,30%; H 3.48%; N 10.40%; Cu 8.36%
Przykład VI. Synteza soli piroksykamu z miedzią (2:1) w alkoholu etylowym.
Do całkowicie rozpuszczonego (na gorąco) 1,03 g (0,003 mola) piroksykamu w 150 ml etanolu dodano 0,257 g (0,0015 mola) CuCk^^O rozpuszczonego w 100 ml etanolu, otrzymując po zmieszaniu klarowny roztwór. Otrzymany roztwór utrzymywano w stanie wrzenia przez 15 minut, po czym pozostawiono do krystalizacji. Otrzymano produkt w postaci zielonych kryształów (wydajność około 95%), które przemyto etanolem i suszono na powietrzu. Temperatura rozkładu związku około 220°C.
Widmo podczerwone (KBr) zawiera następujące pasma: 3380 i 3555 cm’, szerokie (drgania grup -NH i-OH), 1625 cm’ (drgania karbonylu amidowego), 15l8cm’ (drgania wiązania amidowego), 1160 cm’ (drgania grupy -SO2N-), 765 cm’ (drgania o-dwupodstawionego fenylu).
Parametry rozszczepienia spektroskopowego g otrzymane z widma EPR próbki proszkowej związku: gn = 2.343, gi = 2.09β, gź, = 2.18i
Analiza elementarna: Cu(piroksykam)2’2.5 C2H5OH
Obliczono: C 48.60%; H 4.68%; N 10.03%; Cu 7.58% znaleziono: C 48.71%; H 4.39%; N 10.00%; Cu 7.56%
155 110
Przykład VII. Synteza soli oksykamu z miedzią (11/2:1) w alkoholu etylowym. Przebieg reakcji siarczanu miedzi (II) z oksykamem o wzorze 2, gdzie R = -C2HS, analogiczny jak w przykładzie VI. Do reakcji użyto 0,38 g (0,0015 mola) C11SO4'5H2O oraz 1 g oksykamu (0,003 mola). Otrzymany produkt w postaci zielonych kryształów ma temperaturę rozkładu 228°C.
Widmo podczerwone związku (KBr) zawiera pasma: 3430 i 3550 cmH, szerokie (drgania grup -NH i -OH), 1625 (drgania karbonylu amidowego), 1515 cm“- (drgania wiązania amidowego), 1157 cm-1 (drgania grupy -SO2N-), 760 cm1 (drgania o-dwupodstawionego fenyto).
Parametry rozszczepienia spektroskopowego g otrzymane z widma EPR próbki proszkowej związku: gii = 2.310; gi = 2.04e; gsr = 2.13g
Analiza elementarna dla składu: C3eH40O10NeS2Cu:
Obliczono: C 51.19%; H 4.78%; N 9.95%; Cu 7.52% znaleziono: C 50.84%; H 4.52%; N 10.04%; Cu 7.31%

Claims (4)

  1. Zastrzeżenia patentowe
    1. Sposób otrzymywania kompleksów miedzi (II) z 1,2-benzoti.azynami o wzorach 1,2 lub 3, w których R, R1 lub R2 oznaczają grupę metylową lub etylową, znamienny tym, że 1,2-benzotiazynę poddaje się reakcji z solą miedzi dwuwartościowej w wodzie i/lub rozpuszczalniku organicznym, przy czym stosunek molowy ligandu do soli miedzi wynosi 2:1.
  2. 2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że jako sól miedzi dwuwartościowej stosuje się najkorzystniej chlorek miedziowy; siarczan miedziowy, nadchloran miedziowy, azotan miedziowy, octan miedziowy.
  3. 3. Sposób według zastrz. 1 i 2, znamienny tym, że jako rozpuszczalnik organiczny najkorzystniej stosuje się rozpuszczalnik mieszający się z wodą, na przykład alkohol i/lub keton alifatyczny o ilości atomów węgla w cząsteczce do 4.
  4. 4. Sposób według zastrz. 1,2 i 3, znamienny tym, że jako benzotiazynę w reakcji z solą miedzi dwuwartościowej stosuje się piroksykam o wzorze 2, w którym R oznacza grupę metylową, lub izoksykam o wzorze 3, w którym R oznacza również grupę metylową.
    Zakład Wydawnictw UP RP. Nakład 100 egz.
    Cena 3000 zł
PL26801587A 1987-10-01 1987-10-01 Sposób otrzymywania kompleksów miedzi (II) z 1,2-benzotiazynami PL155110B1 (pl)

Priority Applications (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL26801587A PL155110B1 (pl) 1987-10-01 1987-10-01 Sposób otrzymywania kompleksów miedzi (II) z 1,2-benzotiazynami

Applications Claiming Priority (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL26801587A PL155110B1 (pl) 1987-10-01 1987-10-01 Sposób otrzymywania kompleksów miedzi (II) z 1,2-benzotiazynami

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL268015A1 PL268015A1 (en) 1989-04-17
PL155110B1 true PL155110B1 (pl) 1991-10-31

Family

ID=20038315

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL26801587A PL155110B1 (pl) 1987-10-01 1987-10-01 Sposób otrzymywania kompleksów miedzi (II) z 1,2-benzotiazynami

Country Status (1)

Country Link
PL (1) PL155110B1 (pl)

Also Published As

Publication number Publication date
PL268015A1 (en) 1989-04-17

Similar Documents

Publication Publication Date Title
AU2002329097B2 (en) Inclusion compound comprising cucurbituril derivatives as host molecule and pharmaceutical composition comprising the same
Zangrando et al. Synthesis, characterization and bio-activity of nickel (II) and copper (II) complexes of a bidentate NS Schiff base of S-benzyl dithiocarbazate
Hemmert et al. Synthesis, structures, and antimalarial activities of some silver (I), gold (I) and gold (III) complexes involving N-heterocyclic carbene ligands
CA1313725C (en) Crystalline l-carnosine zinc complex and production thereof
WO2021139395A1 (zh) 细胞及活体内自催化合成的高效低毒抗癌化合物及其合成方法
US4383994A (en) Homocysteine thiolactone salts and use thereof as anti-neoplastic agents
JPWO1994000462A1 (ja) ヘテロ環ビス(フォスフォン酸)誘導体1水和物の新規結晶
Yusof et al. Homoleptic tin (IV) compounds containing tridentate ONS dithiocarbazate Schiff bases: Synthesis, X-ray crystallography, DFT and cytotoxicity studies
Dinku et al. Synthesis, molecular docking, and antibacterial evaluation of quinoline-derived Ni (II), Cu (II) and Zn (II) complexes
Makotchenko et al. Synthesis, crystal structure and solution studies of gold (III) complexes with 1, 1-dimethylbiguanide
Khalaf et al. SYNTHESIS, CHARACTERIZATION, BIOLOGICAL ACTIVITY, DFT AND HIRSHFELD SURFACE STUDIES OF Pd (II) AND Pt (II)-1-CYCLOHEXYL-3-PHENYLTHIOUREA AND AMINE LIGANDS.
Iqbal et al. Centro-symmetric paddlewheel copper (II) carboxylates: Synthesis, structural description, DNA-binding and molecular docking studies
SK17742000A3 (sk) Komplex platiny s oxidačným číslom ii, spôsob prípravy tohto komplexu, tento komplex ako liečivo a farmaceutická kompozícia obsahujúca tento komplex
Gawrońska et al. Sulfonamides with hydroxyphenyl moiety: Synthesis, structure, physicochemical properties, and ability to form complexes with Rh (III) ion
Mark Synthesis and crystal structures of some bis-benzimidazoles,-benzothiazoles and-benzoxazoles by an alternative route: their complexation with copper (II) salts
JP2519205B2 (ja) 全−シス−1,3,5−トリアミノ−2,4,6−シクロヘキサントリオ−ル誘導体
PL155110B1 (pl) Sposób otrzymywania kompleksów miedzi (II) z 1,2-benzotiazynami
Delgado et al. Structural diversity of copper complexes with angular and linear dipyridyl ligands
NL2019752B1 (en) Cytotoxic Complexes
Gutiérrez et al. Rational design, supramolecular synthesis and solid state characterization of two bicomponent solid forms of mebendazole
JP6974788B2 (ja) イミダゾピロロキノリン塩及びその製造方法、並びに、医薬品、化粧品及び食品
Rahman et al. Allosteric binding properties of a 1, 3-alternate thiacalix [4] arene-based receptor having phenylthiourea and 2-pyridylmethyl moieties on opposite faces
Mitcham et al. The nature of triphenylselenonium chloride. Crystal and molecular structure of the monohydrate: Triphenylselenonium chloride hydrate
EA017521B1 (ru) Комплексное соединение платины и его применение
CN111848652B (zh) 一种金属铜配合物及其制备方法和应用