PL155767B1 - Handle of a ski stick - Google Patents

Description

RZECZPOSPOLITA	OPIS PATENTOWY	155 767
POLSKA
	Patent dodatkowy
	do patentu nr---	Int. Cl.5 A63C 11/22
	Zgłoszono: 87 10 28 /P. 268480/
	Pierwszeństwo· 86 10 28 dla zastrz.1-7	GZmiBB
	Norwegia	0 g Ó Ł O&
	87 02 18 dla zastrz.8-9
	Norwegia
URZĄD
PATENTOWY	Zgłoszenie ogłoszono: 88 09 Ol
RP	Opis patentowy opublikowano: 1992 06 30

Twórca wynalazku

Uprawniony z patentu: Halldor Skarć, Oslo /Norwegia/

UCHWYT KIJKA NARCIARSKIEGO

Przedmiotem wynalazku jest uchwyt kijka narciarskiego.

Tradycyjne uchwyty kijków narciarskich maję główną część cylnndyyczną wokół chwytu ręki, której dłoń jest usytuowana w przybliżeniu pionowo. W wyniku, kości palcowe ręki są do siebie dociskane podczas, podparcia na kijkach, jak również ściskane sę mięśnie narażone na szybkie zmcz^nie, Stosowanie konwencjonalnego uchwytu powoduje znaczne obciężenie męsni. t rójgłowych.

Zadaniem wynalazku jest uaktywnienie większej ilości mięśni i włókien mięśniowych, które sę zdolne do pracy podczas podpierania się na kijkach.

Tradycyjne uchwyty kijków maję następujące wady: uniemożliwiona jest faza zawieszania się na kijkach, podczas wykonywania kroku łyżwowego. Nie daję optymalnego podparcia dla ręki podczas podpierania się na kijku, zwłaszcza w pierwszej fazie tej czynności. Nie umoóliwiają narciarzowi dalszego przeniesienia ciężaru ciała do przodu. Pasek ma tendencję do przesuwania się i wchodzenia zbyt wysoko na wierzch dłoni. Trudno podeprzeć się trzymajęc łokieć na zewnętrz podczas pierwszej fazy podpierania. Przegub ma tendencję do zajmowania położenia znię tego. W fazie przechylania kijka traci się nad nim kontrolę. Śródręcze narciarza jest narażone na zmęczenie, gdy z całę mocę odpycha się na kijku.

Celem wynalazku jest wykonanie uchwytu kijka narciarskiego, który eliminowałby, lub znacznie zmniejszałby wymóenione niedogodności.

Powyższy cel sięgnięto za pomocę uchwytu kijka narciarskiego zawierającego wystajęce na boki elementy tworzęce powierzchnie podparcie dla dłoni, w którym zgodnie z wynalazkiem, powierzchnia podparcia jest nachylona do dołu w kierunku na zewnąęrz uchwytu, przy czym drugi element tworzęcy powierzchnię podparcia dla kciuka, wystaje poprzecznie w kierunku przeciwnym do pierwszego elementu, zaś główka wystaje między tymi elementami i który ma środki do mocowanie paska usytuowane powyżej powierzchni podparcia.

155 767

155 757

Korzystnie powierzchnia podparcia dla dłoni ręki., jest nachylona w przybliżeniu pod kątem 60° względem osi kijka i uchwytu. Korzystnie elementy po stronie dłoni i po stronie kciuka sę prętami. Korzystnie, gdy elementy te sę paciorkami. Korzystnie elementy sę pałękami o kształcie U przymocowanymi końcami do uchwytu. Korzystnie element po stronie kciuka jest krótszy od elementu po stronie dłoni,. Korzystnie elementy stanowię jednę całość z tuleją uchwytu, stosowanę do umocowania kijka w uchwycie. Korzystnie oś tulei do mocowania kijka jest przesunięta poprzecznie względem osi główki. Korzystnie odległość między osiami tulei i główki wynosi 5 do 25 mm.

Rozwiązanie według wynalazku daje optymalne warunki pracy mięśniom lub grupie mięśni przy podpieraniu się,zwiększając tym samym siłę podparcia. Zwiększa zdolność wywierania siły i zdolność do zmiany warunków pracy podczas różnych podparć. Daje mięśniom pleców pomęczonych z ramieniem lepsze warunki pracy w początkowej fazie podparcia, zwiększa odległość między punkt:em przyłożenia siły i więzadłem mięśni przed roboczę fazę kijka. Zabezpiecza przed tym, aby ramię i łokieć nie zostały opuszczone zbyt wcześnie w pierwszej części podparcia. Ułatwia wyjście z kijków. Zwiększa mooliwość zawieszenia ciężaru własnego ciała na kijkach, zwłaszcza w fazie odbicia przy wykonywaniu kroku łyżwowego pod górę. Umooliwia lepszę kontrolę kijków w specjalnej technice łączonego kroku łyżwowego, w której ostrza kijków sę skierowane do przodu. Zwiększa zdolność utrzymania równowagi podczas przeniesienia ciężaru ciała z jednej nogi na drugę. Zwiększa wyczucie podparcia na kijkach. Zabezpiecza, żeby pasek nie ześlizgiwał się wzdłuż zewnętrznej strony dłoni,. Zmnnejsza nacisk na kości śródręcza, gdy narciarz jest zawieszony na kijkach. Ponadto dzięki uchwytowi według wynalazku żaden znaczęcy moment zginający nie jest przenoszony na kijek i unika się straty energii, która występuje w przypadku powtarzania zginania kijka.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig.l przedstawia pierwszy przykład uchwytu kijka narciarskiego, w widoku perspektywicznym, fig.2 drugi przykład uchwytu, w widoku z boku.

Górny koniec kijka narciarskiego 1 /fig.l/ ma uchwyt 2 i pasek 3. Ręka użytkownika jest wskazana linią przerywanę. Na rysunku przedstawiono lewy uchwyt kijka. Z uchwytu 2 wystaję na boki elementy 4.1 i 4.2. Górna powierzchnia 5.1 elementu 4.1 jest odchylona na zeinętrz od kijka, a górna powierzchnia 5.2 elementu 4.2 dla kciuka, jest przedłużeniem elementu 4.1.

^Górna powierzenia 5.1 może ^być,na ^prz^ykła^d, us^ytuowana ^pod ^kętem 60° wzijlędem osi Itijka 1, przy czym jest ona odchylona na zewnątrz od kijka 1. Górne powierzchnie 5.1 i 5.2 zaczynaję się w pewnej odległości od wierzchołka uchwytu 2, a główka 6 wystaje powyżej elementów 4.1 i 4.2 i ma środki 7 dla mocowania paska 3.

Na elementach 4.1 i 4.2, które wystaję na prawo i lewo względem uchwytu 2 oparta jest ręka użytkownika. Kciuk ręki jest oparty na elemencie 4.2, a pozostałe palce na górnej powierzchni elementu 4.1. Z tego względu dłoń ręki leży bliżej poziomu niż przy stosowaniu konwencjonalnego uchwytu kijka. W rezultacie przeguby i mięśnie ręki nie sę już zgniatane,jak w konwencjonalnym uchwycie, a stęd zoniejsza niebezpieczeństwo zmęczenia mięśni. Natomiast inne mięśnie pleców ^^jęce zaczepy w ramieniu maję lepsze warunki pracy i mogę przenosić większę siłę na kijek.

Element 4.2 podpierający kciuk umon^wia osięgnięcie poddanej równowagi momentów po obu stronach kijka 1 względem osi kijka 1. Ta równowaga m^i^^n^ów zabezpiecza przed powstaniem oomontói zginających, działających na rurę kijka przy oparciu się na nim i przed stratą energii przy przenoszeniu siły z ramienia, a ponadto powoduje zwiększenie prędkości narciarza. Element podpierający kciuk służy do konnroli kijka w fazie wychylenia zarówno w narciarskich biegach przełajowych,jak i na torach.

Możliwe jest zaciśnięcie czteeema palcami elementu 4.1, a kci^ukeemi elementu 4.2. W rezultacie podparcie będzie ułatwione, gdyż dłoń zajmie położenie poziome, a chwyt zostanie zmieniony z pierwotnego pionowego położenia dłoni., gdy stosowało się uchwyt konwenijrπaliy do położenia dłoni prawie poziomego.

Elementy 4.1 i 4.2 zwiększaję kontrolę podczas całej fazy zawieszenia się na kijkach, fazy ciągnięcia, fazy odpychania i fazy obrotu. Elementy 4.1 i 4.2 stanowię przede wszystkim

155 767 powierzchnią podparcia dla ręki i mogę być utworzone przez krótki pręt na przykład o długości 8 cm, wystajęcy ukośnie z uchwytu. Jednakże ze względów konstrukcyjnych i wytrzymałościowych, elementy 4.1 i 4.2 maję kształt paciorka, który może mieć otwór·. Dzięki temu element jest lepiej przymocowany do uchwytu kijka. Taki sposób zamocowania pozwala przeciwstawić się obcięzeniu występującemu podczas użytkowania kijka. Elementy 4.1 i 4.2 mogę mieć stosunkowo znacznę długość w kierunku wzdłużnym uchwytu, na przykład 5 do 8 cm. Możliwe jest również wykonanie elementów 4.1 i. 4.2 tak, aby stanowiły jednę całość z uchwytem, na przykład przez odlanie z tworzywa sztucznego lub wycięcie z korka. Oczywiście, można użyć innych maaeriałów. Elementy 4.1 i 4.2 mogę mieć również postać pałęka o kształcie U, odchylonego na zewnętrz wystającej części górnej.

Uchwyt według wynalazku może być zastosowany do wszystkich typów narciarstwa, włęczajęc również Telemark 1 alpejskie.

Elementy 4.1 i 4.2 mogę być usytuowana względem siebie pod kętem uwzzlędniajęc kierunek wzdłużny kijka. Na przykład element 4.1 może wystawać nieco do przodu w kierunku ruchu użytkownika, podczas gdy element 4.2 może wystawać poprzecznie.

Na figurze 2 przedstawiono uchwyt 2 kijka narciarskiego 1 zawierajęcy dwa wystające na boki elementy 4.1 i 4.2 tworzęce powierzchnie podparcia dla czterech równoległych palców ręki i/lub dłoni ręki oraz dla kciuka. Elementy 4.1, 4.2 stanowię jednę całość z tuleją uchwytu stosowanę do mocowania kijka 1 w uchwycie 2. Pokazany uchwyt jest przeznaczony dla prawe,} ręki., patrzęc z tyłu w kierunku ruchu, lub dla lewej ręki patrzęc z przodu. Między elementami 4.1 i 4.2 wystaje do góry główka 6 i oddziela kciuk od pozostałych palców. Górny koniec kijka 1 jest przymocowany do dolnej części 8 uchwytu. Umieszczenie główki 6 i części 8 w celu um^cowania kijka 1 jest takie, że powstaje odległość a między osiami główki 6 i części 8. W przedstawionym przykładzie odległość ta wynosi 15 mm, ale może być większa lub mniejsza. Wówwzas, gdy narciarz podpiera się, a siła podparcia jest przenoszona na uchwyt, to ręka jest usytuowana na uchwycie tak, że powstajęca siła jest głównie skierowana wzdłuż osi kijka 1 i nie wywołuje mnnmntu zgina jącego w kijku 1. Z założenia, odległość a między osiami jest przysooo owana do ręki użytkownika.

Uchwyt,według wynaaazku,jest normalnie zaopatrzony w pasek, -nie pokazany na fig.2. ^pasek, noże ^być ^w znan^y sposób przymocowany do ^główki 6^, podobnie Ja^{k p}ase^{k 3} pokazjn^y na fig.l. Nie ma żadnych ograniczeń co do wyboru Ma^rj-ału na uchwyt. Może być on zrobiony z tworzywa sztucznego, gumy, korka, drewna lub kombinacji tych,lub innych maaeriałów.

Część 8 do mocowania kijka 1 ma otwór, w któyym jest umieszczony w znany sposób koniec kijka. Uchwyt nie musi być płaski, w widoku z góry lub z dołu, lecz może mieć taki kształt zakrzywimy, że elementy 4.1 i 4.2 tworzę niewielki kęt izgł^^<^^i siebie, przy czym co najmniej element 4.1 jest nieco nachylony do przodu, to jest w kierunku ruchu, na zewnątrz względem kijka.

W przykładzie z fig.2 górne powierzchnie 5.1 i 5.2 sę nieco zakrzywione.

Claims (9)

1. Zastrzeżenia pctenriwe

   1. Uchwyt kijka narciarskiego, zawierajęcy wystajęce na boki elementy tworzęce powierzchnie podparcia dla dłoni ręki., znamienny tym, że powierzchnia podparcia jest nachylona do dołu w kierunku na zewnątrz uchwytu /2/, przy czym drugi element /4.2/ tworzęcy powierzchnię podparcia /5.2/ dla kciuka, wystaje poprzecznie w kierunku prze^wnym do piewwszego elementu, zaś główka /6/ wystaje między tymi elementami i ma środki /7/ do mocowania paska /3/ usytuowane powyżej powierzchni podparcia /5.1, 5.2/.
2. 2. Uchwyt według zassrz.l, znamienny tym, że powierzchnia podparcia /5.1/ dla dłoni ręki, ^je^st nachylona w przybliżeniu ^pod Icętem 60° wz^ględem osi ^kijka /1/ i uchwytu /2/.
3. 3. Uchwyt według zastrz.1 albo 2, znamienny tym, że elementy /4.1, 4.2/ sę prętami.

   155 767
4. 4. Uchwyt według zastrz.l albo 2, znamienny tym, że elementy /4.1, 4.2/ są paciorkami.
5. 5. Uchwyt według zastrz.l albo 2. znamienny t y m, że elementy /4.1, 4.2/ są pałąkami o kształcie U przymocowanymi końcami do uchwytu /2/.
6. 6. Uchwyt według zastrz.l, znamienny tym, że element /4-.2/ po stronie kciuka, jest krótszy od elementu /4.1/ po stronie dłoni.·
7. 7. Uchwyt według zastrz.l albo 6, znamienny tym, że elementy /4.1, 4.2/ stanowię Jedną całość z tuleję uchwytu, stosowaną do mocowania kijka /1/ w uchwycie /2/.
8. 8. Uchwyt według zastrz.7, znamienny tym, że oś tulei do mocowania kijka /1/ jest przesunięta poprzecznie względem osi główki /6/.
9. 9. Uchwyt według zastrz.6, znamienny tym, że odległość między osiami tulei i główki /6/ wynosi 5 do 25 mm.