PL163664B1

PL163664B1 - Sposób odzysku srebra ze złomów srebronośnych

Info

Publication number: PL163664B1
Application number: PL28973291A
Authority: PL
Inventors: Jerzy Wlodyka; Gerard Opielka; Jerzy Zakrzewski; Tadeusz Grabowski
Original assignee: Inst Metali Niezelaznych
Priority date: 1991-04-02
Filing date: 1991-04-02
Publication date: 1994-04-29
Also published as: PL289732A1

Abstract

Sposób odzysku srebra ze złomów srebronośnych, obejmujący proces roztwarzania w kwasie azotowym, dekantację otrzymanej zawiesiny i wydzielanie srebra z uzyskanego roztworu, znamienny tym, że do złomu srebronośnego dodaje się minimum 0,1 kg azotanu amonu, w postaci roztworu wodnego, korzystnie 50%, na 1 kg złomu, całość podgrzewa do temperatury minimum 343 K, po czym przerywając podgrzewanie wprowadza stopniowo 1,5-2,0 dm3 stężonego wodnego roztworu kwasu azotowego w czasie 30-120 minut, a następnie podgrzewa do temperatury 343-373 K i utrzymuje ją aż do zakończenia reakcji roztwarzania, po czym całość odstawia do dekantacji, a z uzyskanego klarownego roztworu wydziela srebro znanymi metodami, korzystnie w postaci gąbki srebrowej drogą cementacji przy użyciu miedzi.

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób odzysku srebra ze złomów srebronośnych.

Znane z literatury M. A. Istrin; V. M. Bazilevskij; A. B. Kacalov; A. J. Scuckin: Vtorićnye cvetnye metally (spravo cnik), cast II, s. 447, Moskva 1951, oraz F. Chabaśi: Osnovy prikladnoj metallurgii, t. II, s. 39, Moskva 1975, a także V. Kudryk; D. A. Corrigan; W. W. Liang: Precious Metals Mining, Extraction and Processing, s. 84, New York 1984, sposoby odzysku srebra ze złomów srebronośnych polegają na tym, że jako pierwszą operację stosuje się roztwarzanie złomów w kwasie azotowym o różnych stężeniach.

Znany i stosowany sposób roztwarzania złomów w kwasie azotowym przebiega następująco: 100 kg granulowanego złomu srebronośnego miesza się z 50 dm³ wody i do tej mieszaniny wprowadza stopniowo 175 dm³ stężonego, 63-65%, HNO3. W wyniku zachodzącej burzliwej reakcji połączonej z obfitym wydzielaniem brunatnych i trujących tlenków azotu mieszanina ulega ogrzaniu. Celem dokończenia reakcji i odpędzenia tlenków azotu dodatkowo całość podgrzewa się przez 60 minut do temperatury 363-373 K. Po zakończeniu operacji roztwarzania, zawiesinę odstawia się do dekantacji, a z otrzymanego roztworu drogą cementacji przy użyciu miedzi metalicznej wydziela się srebro w postaci gąbki srebrowej.

Podstawową niedogodnością tej metody jest to, że w trakcie roztwarzania złomów następuje wydzielenie dużej ilości, 0,1-0,2 dm³ na 1 kg złomu, toksycznych tlenków azotu. W konsekwencji do roztwarzania potrzebna jest aparatura zaopatrzona w sprawnie działające odciągi włączone w układ unieszkodliwiania tlenków azotu drogą absorpcji wodnej i alkalicznej, po których następuje końcowe dotlenianie lub redukcja. Cały układ jest trudny w eksploatacji i energochłonny. Ponadto w wyniku roztwarzania uzyskuje się powoli klarującą się zawiesinę, co utrudnia dalszy przerób otrzymanego roztworu. Dużą niedogodnością jest również to,że w czasie wydzielania srebra z tak uzyskanego roztworu na drodze cementacji przy pomocy miedzi metalicznej, wydzielają się toksyczne tlenki azotu oraz powstaje gąbka srebrowa trudno dekantująca i trudna do odmycia od zanieczyszczeń.

Podobne niedogodności w zakresie roztwarzania w kwasie azotowym wykazuje rozwiązanie znane z polskiego opisu patentowego nr 145 399. Rozwiązanie to polega na rozpuszczeniu złomu w wodnych roztworach kwasu azotowego, korzystnie 30%. Uzyskane kwaśne roztwory azotanów srebra i innych metali alkalizuje się wodnym roztworem NH3 do pH około 9,5, a następnie filtruje i rozcieńcza wodą do stężenia Ag około 100g/dm³. Z tak otrzymanych roztworów redukuje się srebro za pomocą hydroksyloaminy lub rozpuszczalnych jej soli kwasów mineralnych, korzystnie chlorku lub siarczanu, w temperaturze otoczenia przy łagodnym mieszaniu.

Celem wynalazku jest uniknięcie dotychczasowych niedogodności, a przede wszystkim maksymalne ograniczenie emisji toksycznych związków azotu w trakcie roztwarzania złomów srebronośnych w kwasie azotowym.

163 664

Sposób według wynalazku polega na tym, że do złomu srebronośnego dodaje się minimum 0,1 kg azotanu amonu, w postaci roztworu wodnego, korzystnie 50%, na 1 kg złomu, całość podgrzewa do temperatury minimum 343 K, po czym przerywając podgrzewanie wprowadza stopniowo 1,5-2,0 dm³ stężonego wodnego roztworu kwasu azotowego w czasie 30-120 minut. Po zakończeniu dozowania kwasu azotowego całość podgrzewa się do temperatury 343-373 K i utrzymuje się aż do zakończenia reakcji roztwarzania, po czym zawiesinę odstawia się do dekantacji. W wyniku tego uzyskuje się klarowny roztwór, z którego wydziela się srebro znanymi metodami, korzystnie w postaci gąbki srebrowej drogą cementacji przy użyciu miedzi.

Nieoczekiwanie okazało się, że roztwarzanie złomu srebronośnego w kwasie azotowym w obecności azotanu amonu w określonych warunkach termicznych, eliminuje emisję tlenków azotu aż o około 93%. W wyniku tego zmniejszają się prawie 10 krotnie nakłady na budowę instalacji do unieszkodliwiania tlenków azotu jak również w podobnym stopniu koszt ich eksploatacji. Nieoczekiwanie okazało się również, że postępowanie zgodnie z wynalazkiem powoduje szybsze klarowanie roztworów po roztwarzaniu, ograniczenie emisji tlenków azotu w czasie cementacji gąbki srebrowej przy użyciu miedzi oraz otrzymanie gąbki srebrowej o takich własnościach strukturalnych, które ułatwiają jej przemycie.

Poniższe przykłady wyjaśniają sposób według wynalazku.

Przykład I. Do 100 kg granulowanego złomu srebronośnego zawierającego około 50% Ag dodaje się 180 dm³ 50% roztworu technicznego azotanu amonu i całość podgrzewa się do temperatury 363 K. Następnie, okresowo mieszając, wprowadza się w czasie 2 godzin 155 dm³ 63% kwasu azotowego. Reakcja roztwarzania przebiega zasadniczo egzotermicznie i bez widocznego wydzielania NO. Po zakończeniu dozowania kwasu azotowego, celem dokończenia reakcji roztwarzania, całość podgrzewa się do temperatury 363 K i utrzymuje ją przez 60 minut, po czym zawiesinę odstawia się do dekantacji na 8 godzin. Z uzyskanego klarownego roztworu przez cementację przy użyciu miedzi metalicznej wydziela się srebro w postaci gąbki srebrowej z uzyskiem około 99% o czystości Ag-O.

Przykład II. Do 100kg odtłuszczonych styków zawierających około 30% Ag, dodaje się 180dm³ 50% roztworu technicznego azotanu amonu i całość podgrzewa do temperatury 363 K. Następnie okresowo mieszając wprowadza się w czasie 2 godzin 165 dm3 63% kwasu azotowego. Reakcja roztwarzania przebiega zasadniczo egzotermicznie i bez widocznego wydzielania NO. Po zakończeniu dozowania kwasu azotowego całość podgrzewa się do temperatury 363 K - utrzymując tę temperaturę przez 50 minut, po czym odstawia się do dekantacji na 8 godzin. Oddekantowany roztwór przerabia się tak jak w przykładzie I, otrzymując gąbkę srebrową, o czystości Ag - O z uzyskiem 99%.

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 10 000 zł

Claims

Zastrzeżenie patentowe

Sposób odzysku srebra ze złomów srebronośnych, obejmujący proces roztwarzania w kwasie azotowym, dekantację otrzymanej zawiesiny i wydzielanie srebra z uzyskanego roztworu, znamienny tym, że do złomu srebronośnego dodaje się minimum 0,1 kg azotanu amonu, w postaci roztworu wodnego, korzystnie 50%, na 1 kg złomu, całość podgrzewa do temperatury minimum 343 K, po czym przerywając podgrzewanie wprowadza stopniowo 1,5-2,0 dm³ stężonego wodnego roztworu kwasu azotowego w czasie 30-120 minut, a następnie podgrzewa do temperatury 343373 K i utrzymuje ją aż do zakończenia reakcji roztwarzania, po czym całość odstawia do dekantacji, a z uzyskanego klarownego roztworu wydziela srebro znanymi metodami, korzystnie w postaci gąbki srebrowej drogą cementacji przy użyciu miedzi.