PL163853B1

PL163853B1 - Uklad przetwarzania sygnalów wizyjnych PL PL PL

Info

Publication number: PL163853B1
Application number: PL90287704A
Authority: PL
Inventors: Peter E Haferl; Thomas H Sauder
Original assignee: Rca Licensing Corp
Priority date: 1989-11-10
Filing date: 1990-11-09
Publication date: 1994-05-31
Also published as: CN1051651A; DE69029369T2; MY106634A; AU648276B2; BR9005666A; JPH03185973A; PT95719A; GR3022555T3; HU208774B; CA2027337A1; FI98184C; FI905472A0; SG82530A1; ATE146324T1; EP0427564A3; TR26358A; CZ533990A3; ES2095866T3; JP2696728B2; EP0427564B1

Abstract

1. Uklad przetwarzania sygnalów wizyjnych zawierajacy obwody przetwarzania sygnalów chromi nancji i luminancji oraz wyjsciowe wzmacniacze wi zyjne, znamienny tym, ze w kazdym kanale przetwarzania sygnalów kolorów podstawowych wyjscie sygnalu wizyjnego (V1) obwodów (10) prze twarzania sygnalów chrominancji i luminancji jest dolaczone do nieliniowego rozdzielacza (18) sygna lów oraz do pierwszego wejscia obwodu sumujacego (22), wyjscie skladowej (V2) o niskich poziomach sygnalu wizyjnego (V1) nieliniowego rozdzielacza (18) sygnalów jest dolaczone do drugiego wejscia obwodu sumujacego (22), wyjscie skladowej (V3) o wysokich poziomach sygnalu wizyjnego (V1) nieli niowego rozdzielacza (18) sygnalów jest dolaczone, poprzez filtr górnoprzepustowy (20), do trzeciego wejscia obwodu sumujacego (22), przy czym wyjscie obwodu sumujacego (22) jest dolaczone do wejscia wzmacniacza wizyjnego (12). F I G . 3 PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest układ przetwarzania sygnałów wizyjnych, a zwłaszcza sygnałów kolorów podstawowych.

Znane są różne zależności związane z problemem kontrastu w systemach przesyłania sygnałów wizyjnych. W sposób poglądowy te zależności są przedstawione na fig. 1 rysunku, przy czym krzy wa 1a odycon-yuje charakterystykę przenoszenia po stronie nadawczej, krzywa 1b odwzorowuje charakterystykę pnzeookcenia lampy obrazowej odbiornika telewizyjnego, to jest kineskopu, a krzywa 1c odwzorowuje charakterystykę prcen-kzeoca całego toru transmisyjnego.

Nadawane sygnały wizyjne odpowiadające standardom telewizyjnym NTSC, PAL i SECAM odznaczają się yana-Jśldmi współczynnika kontrastu w granicach od 0,45 do 0,5, natomiast współczynnik kontrastu kineskopu -dbi-nncka telewizyjnego wynosi od 2,8 do 3,1. W wyniku, ogólna charakterystyka przenoszenia, na odcinku: światło do kamery - światło z ekranu kineskopu odbiornika telewizyjnego, nie jest liniowa i całkowita wartość współczynnika kontrastu w praktyce wynosi około 1,35, a nie 1,0. Z tego wynika, że wykładnicza charakterystyka prcen-kceola kineskopu nie jest w stu procentach skompensowana, a przejawem tego jest kompresja ciemnych części obraz odtwarzanego na ekranie kineskopu. Taka komonikJa powoduje, że elementy obrazu w pobliżu czerni są tracone, odt-miaka elementy barwne zanikają, zbliżając się do czerni. Jednocześnie, elementy białe nadmiernie się uwydatniają, w porównaniu z ciemnymi elementami obrazu, aż do punktu często osiąganego nasycenia kineskopu i rozmycia obrazu. Llnl-wa charakterystyka przen-sceoiα eliminuje m-żtiy-Jć takiej kompresji czerni. Taką charakterystykę można uzyskać poprzez wprowadzenie dodatkowej korekcji współczynnika kontrastu do ydna-Jcl 0,8 w każdym ze wzmacniaczy sygnałów k-l-ndy podstawowych: śceny-oigo (R), ciit-nego (G) i niebieskiego (3) w -łblonoiku telewizyjnym. Jednakże, kineskopy mają ka-kunk-y- mały zakres dynamiczny wydajności świetlnej, która to wydajność świetlna nie może być zwiększona bez uprowadzenia kineskopu w stan nasycenia, p-y-łujłcy rozmycie obrazu. Dlatego korekcja współczynnika kontrastu dla zwiększenia wcm-coieola ciemnych elementów obrazu powoduje kompresję sygnału o pocl-mie zbliżającym się do poziomu bieli. Jest to przedstawione na fig. 2a, na której wykres odwz-r-yuje sygnał schodkowy o skorygowanym współczynniku kontrastu. Szczytowy poziom bieli powinien być utrzymywany na tym samym p-ci-mCel jak i w przypadku sygnału niekorygowanego, co jest zaznaczone linią kreskowaną, aby uniknąć ewentualnego rozmywania się obrazu na ekranie kineskopu.

163 853

W konsekwencji, górna część sygnału schodkowego, narastającego liniowo, ma ograniczone nachylenie, jak pokazano na figurze 2b. Telewidz postrzega to jako utratę kontrastu na obszarach obrazu między szarym a białym, co w wyniku przejawia się jako rozmywanie się obrazu. W takich przypadkach polepszenie kontrastu elementów o małej jaskrawości jest uzyskiwane za cenę pogorszenia kontrastu na obszarach obrazu o dużej jaskrawości.

Znane są układy nieliniowego przetwarzania sygnałów wizyjnych, na przykład ujawniony w opisie patentowym USA nr 4 262 304, który realizuje nieliniowe przetwarzanie sygnałów dla podwyższenia poziomów sygnałów wizyjnych o małej amplitudzie. Natomiast w opisie patentowym USA nr 4 812 905 jest ujawniony inny układ realizujący przetwarzanie sygnałów wizyjnych z korekcją kontrastowości.

W układzie przetwarzania sygnałów wizyjnych, według wynalazku, zawierającym obwody przetwarzania sygnałów chrominancji i luminancji oraz wyjściowe wzmacniacze wizyjne, w każdym kanale przetwarzania sygnałów kolorów podstawowych wyjście sygnału wizyjnego obwodów przetwarzania sygnałów chrominancji i luminancji jest dołączone do nieliniowego rozdzielacza sygnałów oraz do pierwszego wejścia obwodu sumującego, wyjście składowej o niskich poziomach sygnału wizyjnego nieliniowego rozdzielacza sygnałów jest dołączone do drugiego wejścia obwodu sumującego, wyjście składowej o wysokich poziomach sygnału wizyjnego nieliniowego rozdzielacza sygnałów jest dołączone, poprzez filtr górnoprzepustowy, do trzeciego wejścia obwodu sumującego, przy czym wyjście obwodu sumującego jest dołączone do wejścia wzmacniacza wizyjnego.

Korzystne jest gdy zgodnie z wynalazkiem wyjście filtru górnoprzepustowego jest połączone z trzecim wejściem obwodu sumującego poprzez kondensator oraz gdy wyjście składowej o wysokich poziomach sygnału wizyjnego nieliniowego rozdzielacza sygnałów jest połączone, poprzez następny kondensator, z czwartym wejściem obwodu sumującego. Obwód sumujący stanowią rezystory połączone jednym końcem w punkcie jego wyjścia.

Dalsze korzyści z wynalazku uzyskuje się, gdy do każdego wyjścia obwodów przetwarzania sygnałów chrominancji i luminancji jest dołączony obwód regulacji równowagi bieli, którego wyjście stanowi wyjście sygnału wizyjnego.

W układzie według wynalazku w każdym kanale przetwarzania sygnałów kolorów podstawowych sygnał wizyjny jest dzielony na składową o niskich poziomach, bliskich czerni, i składową o wysokich poziomach, bliskich bieli, w celu osobnego nieliniowego przetwarzania każdej składowej sygnału. Składowa o niskich poziomach jest przetwarzana w sposób nieliniowy i łączona z pierwotnym sygnałem liniowym. Składowa o wysokich poziomach jest także przetwarzana w sposób nieliniowy, a następnie przepuszczana przez filtr górnoprzepustowy i łączona z pierwotnym sygnałem liniowym. Obie przetworzone składowe o niskich i wysokich poziomach, połączone z pierwotnym sygnałem liniowym, tworzą skorygowany pod względem kontrastu sygnał wizyjny o uwydatnionym kontraście elementów sygnału w obszarach obrazu bliskich bieli, to jest w obszarach obrazu od szarego do bieli.

Zaletą układu według wynalazku jest uzyskanie w odbiorniku telewizyjnym polepszenia kontrastu wyświetlanych elementów obrazu dla sygnałów wizyjnych o wysokim poziomie, to jest dls obszarów obrazu od szarego do bieli, lub sygnałów wizyjnych o dużej amplitudzie.

Wynalazek jest bliżej objaśniony w przykłaczie wykonania w odniesieniu do załączonego rysunku, na którym fig. 1, uprzednio opisana, przedstawia charakterystykę przenoszenia nadajnika, odbiornika telewizyjnego i całego systemu telewizyjnego, łącznie z nadajnikiem i odbiornikiem, fig. 2, opisana uprzednio, przedstawia odwzorowanie graficzne sygnału schodkowego poddanego korekcji kontrastu, fig. 3 przedstawia blokowy schemat funkcjonalny układu według wynalazku, fig. 4 przedstawia bardziej szczegółowy schemat tego układu, fig. 5 i fig. 6 przedstawiają kształty sygnałów i charakterystyki widmowe sygnałów wytwarzanych przez poszczególne części składowe układu według wynalazku, zaś fig. 7 i fig. 8 przedstawiają szczegółowe schematy ideowe układu według wynalazku.

Na fig. 3 przedstawiono funkcjonalny schemat blokowy układu przetwarzania sygnałów wizyjnych według wynalazku, włączonego między obwodami 10 przetwarzania sygnałów luminancji i chrominancji a wyjściowym wzmacniaczem wizyjnym 12 kolorowego odbiornika telewizyjnego. Ze względu na to, że kanały przetwarzania sygnałów kolorów podstawowych: czerwonego R, zielonego G i niebieskiego B są identyczne, na fig. 3 przedstawiony jest tylko schemat blokowy układu w części przeznaczonej do przetwarzania sygnału koloru podstawowego czerwonego R. Sygnał wyjściowy R

163 853 obwodów (10) przetwarzania sygnałów luminancji i chrominancji jest przedstawiony schematycznie w postaci narastającego przebiegu 14, na który są nałożone sygnały 16 szczegółów obrazu, zaznaczone na fig. 3 jako krótkie linie pionowe. Sygnały 16 szczegółów są sygnałami wizyjnymi o częstotliwości większej od 0,5 MHz i odwzorowują szczegóły obrazu o wymiarach mniejszych od 1,2 cm w kierunku poziomym na 28-calowym ekranie kolorowego odbiornika telewizyjnego.

Sygnał koloru podstawowego R jest doprowadzany do nieliniowego rozdzielacza 18 sygnałów, który w sposób stopniowy rozdziela sygnał wizyjny V1 na składową V2 o niskich poziomach, obszar od czerni do szarego, i na składową V3 o wysokich poziomach, obszar od szarego do bieli. Składowa V3 o wysokich poziomach zostaje przepuszczona przez filtr górnoprzepustowy 20, który może zawierać kondensator C. Składowa V2 o niskich poziomach jest doprowadzana, z zachowaniem składowej stałoprądowej, do obwodu sumującego 22. Składowa V3 o wysokich poziomach poddana filtracji, przez filtr górnoprzepustowy 20, jest doprowadzana, po pozbawieniu jej składowej stałoprądowej, do obwodu sumującego 22. Jako element, eliminujący składową stałoprądową, wykorzystuje się kondensator C.

Oryginalny sygnał wizyjny V1 koloru podstawowego czerwonego R, jego składowa V2 o niskich poziomach i jego składowa V3 o wysokich poziomach, przepuszczona przez filtr górnoprzepustowy 20, są sumowane przez obwód sumujący 22 w taki sposób, że na wyjściu obwodu sumującego 22 uzyskuje się sygnał ij wyjściowy, który jest doprowadzany do wzmacniacza wizyjnego 12. Dodanie składowej V2 o niskich poziomach, od czerni do szarego, do sygnału wizyjnego V1 koloru podstawowego R daje w wyniku korekcję kontrastu. Dalsze dodanie składowej V3 o wysokich poziomach przejawia się w uwydatnieniu kontrastu wizyjnego sygnału 16 szczegółów w obszarze poziomów wysokich, to jest od szarego do bieli.

Na fig. 4 przedstawiono bardziej szczegółowy schemat układu z fig. 3. Kształty sygnałów z fig. 5 i fig. 6 pomagają zilustrować działanie układu z fig. 4. Wykres a z fig. 5 odwzorowuje sygnał wizyjny V1, składający się z sygnału 15 schodkowego i nałożonego sygnału 16 szczegółów o częstotliwości około 2 MHz. Wykresy bicz fig. 5 odwzorowują stopniowe rozdzielenie sygnału, realizowane przez nieliniowy rozdzielacz 18 sygnałów». Należy zaznaczyć, że amplituda składowej V2 o niskich poziomach stopniowo się zmniejsza, a amplituda składowej V3 o wysokich poziomach stopniowo się zwiększa, tak że suma składowych V2 + V3 jest równa napięciu sygnału wizyjnego V1. Częstotliwościowa charakterystyka przenoszenia rozdzielacza 18 sygnałów jest płaska, jak pokazano na odpowiednich wykresach a' - c' z fig. 5. Wyjściowy wzmacniacz wizyjny 12 jest pobudzany napięciem sygnału wizyjnego V1 i napięciem składowej V2, doprowadzanymi do jego wejść przez rezystory pierwszy R1 i drugi R2. Przy tym wartość rezystancji drugiego rezystora R2 jest równa wartości rezystancji pierwszego rezystora R1. Zwiększenie amplitudy składowej V2 o niskich poziomach odwzorowuje stopniową zmianę wzmocnienia wyjściowego wzmacniacza wizyjnego 12 z 60 do 30, co odpowiada współczynnikowi regulacji kontrastu 0,8. Jest to ilustrowane wykresami a i a na fig. 6, które to wykresy odwzorowują sumę sygnału wizyjnego V1 i składowej V2. Amplituda różnicowa (kontrast) zmniejsza się stopniowo w miarę zwiększenia poziomów sygnałów». Składowa V4 szczegółów o wielkiej częstotliwości sygnału wizyjnego V1 jest uzyskiwana w wyniku przepuszczenia składowej V3 o wysokich poziomach przez filtr górnoprzepustowy 20. Napięcie wyjściowe i charakterystyka częstotliwościowa składowej V4 szczegółów o wielkiej częstotliwości są odwzorowane wykresami d i d' na fig. 5. Napięcie skłaoowej V4 jest doprowadzane przez drugi kondensator C2 do wzmacniacza wizyjnego 12 w celu wytworzenia sumy sygnału wizyjnego V1 i składowej V4 odwzorowane wykresami b i b' na fig. 5. Uzyskuje się 6-decybelową dodatkową kompensację sygnału szczegółów przy stosunkowo małej wartości rezystancji czwartego rezystora R4 równej połowie rezystancji pierwszego rezystora R1. Drugi kondensator C2 eliminuje możliwość dodania jakiegokolwiek sygnału jaskrawości, składowej stałoprądowej, oo wejścia wzmacniacza wizyjnego 12. Wykresy c i c na fig. 6 odwzorowują oręd wysterowujący i.5, który ma taki sam kształt, jak kształt odwróconego napięcia wyjściowego wzmacniacza wizyjnego 12. Sygnał schodkowy małej częstotliwości z fig. 6c ma kształt podobny do kształtu sygnału z fig. 6a. Różnica polega na tym, że składowa V4 odwzorowująca szczegóły obrazu jest, w przypadku sygnału z fig. 6c, silniej wzmocniona dla zapewnienia większego kontrastu szczegółów obrazu na obszarach jasnych, średni prąd wiązki nie zwiększa się w znacznej mierze wskutek zapewniania sprzężenia zwrotnego prądowego. Składowa V3 o wysokich poziomach również jest doprowadzana przez pierwszy kondensator C1 i rezystor trzeci R3 o wartości rezystancji równej

163 853 pięciokrotnej wartości rezystancji pierwszego rezystora R1, aby wyeliminować rozbielenie kolorów na dużych jasnych obszarach obrazu.

Figura 7 przedstawia ideowy schemat nieliniowego układu przetwarzania sygnałów według wynalazku. Obwody 10 przetwarzania sygnałów chrominancji i luminancji, zrealizowano w technologii układów scalonych jako układ scalony typu TDA 3506, wysterowuje wyjściowy wzmacniacz wizyjny 12 przez rezystor 30. Rezystor sprzężenia zwrotnego 32 wyznacza wzmocnienie wzmacniacza wizyjnego 12. Napięcie wygaszania plamki kineskopu, to jest napięcie, przy którym prąd wiązki elektronów kineskopu jest równy zeru, jest ustawione na poziomie 150 V poprzez wybór rezystancji rezystora polaryzacyjnego 34, przy której prąd wysterowania ^5 jest równy zeru. Ten warunek wymaga odpowiedniego wyregulowania napięcia drugiej siatki kineskopu, nie pokazanej na rysunku. Układ 36 automatycznej polaryzacji kineskopu ustala poziomy czerni sygnałów wyjściowych obwodów 10 tak, aby prąd ij był równy zeru dla sygnału czerni. Prąd polaryzacji tranzystora Q3 przepływa przez rezystor 30 do obwodów 10 przetwarzania sygnałów chrominancji i luminancji i ustala poziom czerni równy 2V, co jest zaznaczone na fig. 7 przy wykresie odwzorowującym napięcie sygnału wizyjnego V1.

Tranzystor Q1 jest załączony w układzie inwertera o współczynniku wzmocnienia równym 1, a jednocześnie jest przesuwnikiem poziomu stałoprądowego. Wzmacniacz różnicowy, zrealizowany z wykorzystaniem tranzystorów Q2, Q3, Q4, realizuje rozdzielenie sygnału, jak pokazano na wykresach b i c fig. 5. Bazy tranzystorów Q3 i Q4 są spolaryzowane tak, że dla sygnału, odpowiadającego obrazowi czarnemu, tranzystor 03 jest w stanie przewodzenia, a tranzystor Q4 nie przewodzi prądu elektrycznego. Źródło prądowe, jakim jest tranzystor Q2, odwraca sygnał tak, że prąd i2 jest w fazie z napięciem sygnału wizyjnego V1.

Wzrastające napięcie schodkowe sygnału wizyjnego V1 generuje wzrastający prąd schodkowy 1?, który jest dodawany do prądu wysterowującego i5 we wzmacniaczu wizyjnym 12, co zapewnia możliwość korekcji kontrastu. Prąo 1? ma taki sam kształt, jak napięcie sygnału wizyjnego V1 z fig. 5b. Napięcie emiterowe tranzystora Q2 jest doprowadzone do bazy tranzystora Q4 przez rezystor 38. Wzrastające napięcie sygnału wizyjnego V1 wywołuje zmniejszenie napięcia emiterowego tranzystora Q2 i zmniejszenie napięcia bazy tranzystora Q4 aż do momentu, w którym zaczyna przewodzić tranzystor Q4. W wyniku tego napięcie składowej V3 z fig. 5c stopniowo się zwiększa, a nachylenie napięcia składowej V2 stopniowo się zmniejsza. Rezystor sprzężenia zwrotnego 40 zapewnia łagodny rozdział prądu kolektorowego tranzystora Q2 między tranzystorami Q3 i Q4, jak to odwzorowano wykresami b i c na fig. 5. Dalsze zwiększenie napięcia sygnału wizyjnego V1 nie zmienia prądu i2» który pozostaje na poziomie stałym. Jednakże napięcie składowej V2 zwiększa się przy tym z taką samą szybkością, jak napięcie sygnału wizyjnego V1. Jest to uzyskane dzięki zastosowaniu tranzystora Q4 o współczynniku wzmocnienia równym 1, co jest zapewnione przez dobranie wartości rezystancji rezystorów 38, 40 i 42.

Odseparowany sygnał składowej V3 o poziomie od średniego do wysokiego, uzyskiwany na rezystorze 42, jest doprowadzany do wtórnika emiterowego Q5, który wysterowuje filtr górnoprzepustowy, zawierający rezystor 44 i kondensator 46. Sygnał składowej V3 o niskim poziomie jest doprowadzany do wzmacniacza wizyjnego 12 przez kondensator 48 i rezystor 50. Jak zaznaczono uprzednio, ten szerokopasmowy sygnał zmiennoprądowy polepsza nasycenie na jasnych obszarach obrazu, które w przeciwnym przypadku byłyby nieco mniej nasyconymi wskutek kompresji sygnału spowodowanego korekcją współczynnika kontrastu. Napięcie składowej V4 sygnału o poziomie od średniego do wysokiego, odwzorowującego szczegóły obrazu, jest wzmacniane przez wzmacniacz, zawierający tranzystor Q6, co pozwala uzyskać sygnał szczegółów wzmocniony od 6 d8. Sygnał szczegółów jest doprowadzony do wzmacniacza wizyjnego 12 przez kondensator 54 i rezystor 52. Zaletą sprzężenia zmiennoprądowego, jak już zaznaczono powyżej, jest polepszenie jasności, kontrastu szczegółów, bez zwiększenia średniej wartości prądu wiązki i bez zmiany poziomu czerni.

Na fig. 8 przedstawiono ideowy schemat innego układu nieliniowego przetwarzania sygnału wizyjnego. W tym układzie jako obwody 10 przetwarzania sygnałów chrominancji i luminancji wykorzystuje się układ scalony typu TDA 3552. Układ wykorzystuje również wyjściowy wzmacniacz wizyjny 12 o obciążeniu rzeczywistym. Napięciowe sprzężenie zwrotne jest zapewnione wskutek włączenia w obwodzie sprzężenia zwrotnego rezystora 64, co zapewnia możliwość uzyskania na jego wyjściu 66 punktu sumującego o małej impedancji.

163 853

Wejściowy wtórnik emiterowany dołączony do obwodu 91 regulacji równowagi bieli Q10 pracuje jako źródło napięcia wizyjnego V1, odznaczające się małą impedancją. Wzmacniacz różnicowy Q12 i Q13 rozdziela napięciowy sygnał wizyjny V1 na składową prądu I2 i składową V3, odwzorowujące, odpowiednio, elementy obrazu o małej i dużej jaskrawości. Tranzystor Q12 znajduje się w stanie pełnego przewodzenia przy poziomach odpowiadających bardzo niskiej jasności obrazu. Zatem rezystory 68 i 70 są połączone równolegle, co powoduje, że wyjściowy wzmacniacz wizji 12 ma wzmocnienie o wartości 60. Rezultatem podziału sygnału w tym układzie jest wytworzenie sterującego prądu I2 w zamian składowej V2 pokazanej na fig. 4.

Przewodzenie tranzystora Q12 zmniejsza się przy wzroście sygnału wizyjnego V1, przy czym wzmocnienie wyjściowego wzmacniacza wizji 12 osiąga wartość 30 w momencie zatkania się tranzystora Q12. Stopniowa zmiana wzmocnienia wzmacniacza wizyjnego 12, od którego zależna jest wartość sygnału prądu 12, zapewnia wymaganą korekcję współczynnika kontrastu. Tranzystor Q13 zaczyna przewodzić przed zatkaniem się tranzystora Q12 przy średnim poziomie sygnału jaskrawości i wytwarza sygnał składoej V3 na kolektorze. Napięcie składowej V3 reprezentuje informację obrazową o poziomach jaskrawości między szarym a bielą szczytową. Sygnał napięciowy składowej V3 jest doprowadzany do wtórnika emiterowego Q14, wysterowującego filtr górnoprzepustowy, zawierający rezystor 72 i kondensator 74. Ten filtr górnoprzepustowy oddziela sygnał składowej V4, odpowiadający sygnałowi szczegółów dla obszarów od szarego do białego, wykorzystywany następnie do uwydatniania kontrastu. Sygnał składowej V4 jest wzmacniany przez tranzystor Q15, a w wyniku wytwarza się sygnał szczegółów, który jest doprowadzany do wzmacniacza wizyjnego 12 przez kondensator 72 i rezystor 84. jak wspomniano wcześniej, sygnał składowej V3 o małym poziomie jest sygnałem zmiennoprądowym doprowadzanym bezpośrednio do wzmacniacza wizyjnego 12 przez kondensator 76 i rezystor 79.

Bazy tranzystorów Q12 i Q13 są spolaryzowane stałymi potencjałami ustalonymi przez diody D1 i D2. Rezystor 78 ustala punkt pracy tranzystora Q13 przy wartości prądu 0,3 mA i zabezpiecza tranzystor Q13 przed ograniczaniem szczytów sygnału na poziomie szarego.

Napięcie, przy którym następuje zatkanie się kineskopu jest ustalone tak, aby napięcie na katodzie 80 wynosiło przy tym 160 V. Jest to osiągane poprzez ustalenie napięcia poziomu czerni na emiterze tranzystora Q10 równego 3,5 V i przez odpowiednie wyregulowanie napięcia siatki drugiej kineskopu.

Układ, przedstawiony na fig. 8, nie wymaga dopasowywania kanałów sygnałów kolorów podstawowych w celu wyeliminowania błędów przenoszenia. Jest to spowodowane tym, że rozdzielenie każdego z sygnałów wizyjnych V1 a składową V2 o niskich poziomach i składową V3 o wysokich poziomach realizuje się stopniowo.

W układzie według wynalazku wykorzystuje się zjawisko, że oko jest bardziej czułe na zmiany kontrastu na małych obszarach obrazu, niż na dużych obszarach obrazu. Składowe, odpowiadające szczegółom obrazu o poziomie jaskrawości od średniego do wysokiego są podbijane i dodawane, bez składowej stałoprądowej, do głównego sygnału wizyjnego. To powoduje znaczne polepszenie jasności bez zwiększenia średniego prądu wiązki. Sprzężenie zmiennoprądowe zwiększa tylko tak zwany kontrast szczegółów, natomiast stałoprądowe sygnały jasności i kontrast dużych obszarów pozostaje bez zmian. Kineskop może być wysterowany tak, aby uzyskać większe prądy wiązek dla małych sygnałów szczegółów, niż dla dużych sygnałów szczegółów przed powstaniem zjawiska rozmazywania się obrazu. Udoskonalenie luminancji odtwarzanego obrazu jest szczególnie ważne w przypadku kineskopów o barczo dużych ekranach, które odznaczają się mniejszą wydajnością świetlną przypadającą na jednostkę powierzchni ekranu luminoforowego i mniejszym kontrastem w porównaniu z mniejszymi kineskopami, gdyż parametry świetlne dużych kineskopów są w większym stopniu ograniczone wyrzutnią elektronową, maską cieniową i luminoforem przy takich samych prądach wiązek, niz mniejsze kineskopy z tego powodu, że odtwarzany obraz zajmuje większą powierzchnię.

163 853

163 853 ♦12V

2K :«ι 5K

FIG.7

163 853

CHARAKTERYSTYKI

CZĘSTOTLIWOŚCIOWE

FIG.6

163 853

CHARAKTERYSTYKI

CZĘSTOTLIWOŚCIOWE

FIG.5

163 853

163 853 > Ο

FG3 d

Ε

163 853

\Ζ

FIG.2

163 853

CAŁKOWITA .

CHARAKTERYSTYKA^/ PRZENOSZENIA iSWiATŁC WEJSCIOWESWIATŁO WYJŚCIOWE) wejScie Świetlne oo kamery.

LINIOWA

CHARAKTERYSTYKA

WYJŚCIE Świetlne z KINESKOP!) i i

CAŁKOWITA CHARAKTERYSTYKA PRZENOSZENIA NAD/iJNIKA TV iWYSTEROWUJACE

KINESKOP

FIG. 1 wejScie Świetlne

KAMERY IV, wyjScie Świetlne (prąd wiązki) charakterystyka

KINESKOPU

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz.

Cena 10 000 zł

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Układ przetwarzania sygnałów wizyjnych - obwody przetwarzania sygnałów chrominancji i luminancji oraz wyjściowe wzmacniacze wizyjne, znamienny tym, że w każdym kanale przetwarzania sygnałów kolorów podstawowych wyjście sygnału wizyjnego (V1) obwodów (10) przetwarzania sygnałów chrominancji i luminancji jest dołączone do nieliniowego rozdzielacza (18) sygnałów oraz do pierwszego wejścia obwodu sumującego (22), wjjście ssładdwej (V2) o niskich poziomach sygnału wizyjnego (V1) nieliniowego rozdzielacza (18) sygnałów jest dołączone do drugiego wejścia obwodu sumującego (22), wyjście składowej (V3) o wysokich poziomach sygnału wizyjnego (V1) nieliniowego rozdzielacza (18) sygnałów jest dołączone, poprzez filtr górnoprzepustowy (20), do trzeciego wejścia obwodu sumującego (22), przy czym wyjście obwodu sumującego (22) jest dołączone do wejścia wzmacniacza wizyjnego (12).
2. Układ weełłg zzstrz. 1, znamienny tym- is wyjście ffitru ggrnoorzepustowego (20) jest połączone z trzecim wejściem obwodu sumującego (22) poprzez kondensator (C, C2)
3. Układ weedłg zzatrz. 1, znamienny tym , ts wyj^i^cie sk^donej (W) o wyyokich poziomach sygnału wizyjnego (V1) nieliniowego rozdzielacza (18) sygnałów jest połączone, poprzez następny kondensator (C1), z czwartym wejściem obuw^ sumującego (22).
4. Układ według zastrz. 3, znamienny tym, że oowwd sumujący (22) ssaanow rezystory (R1, R2, R3, R4) połączone jednym końcem w punkcie jego wyjścia.
5. Układ wwdług zastrz. 1 , znaminnyy tym , że os aeddeos wjjścas bwodów* (10) przetwarzania sygnałów ch-ocOdocccs s gucoαocjcs ests dołcconys oowwó (91) rneegtaśi równowagi bieli, którego wyjście stanowi wyjście sygnału wizyjnego (V1).