PL164151B1 - Oparcie siedzenia, zwlaszcza dla pojazdów samochodowych PL - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest oparcie siedzenia zwłaszcza dla pojazdów samochodowych, które może być zamontowane zarówno na przednim jak i tylnym siedzeniu samochodu.

Głównym zadaniem oparcia jest zapewnienie takiego podparcia dla kręgosłupa użytkownika pojazdu, aby czuł on właściwy komfort. Mówiąc innymi słowami, oparcie siedzenia zapewnia zróżnicowane podparcie dla kręgosłupa użytkownika biorąc pod uwagę zarówno anatomiczne jak i funkcjonalne wymagania.

Produkcja oparć siedzeń tego typu zwłaszcza w przemyśle samochodowym prowadzi do kompromisu pomiędzy zarówno potrzebą zapewnienia najlepszego komfortu jazdy i kierowania pojazdem, a jednocześnie zmniejszenia złożoności konstrukcji i tym samym kosztu wykonania konstrukcji oparcia, a poprzecznym wymiarem (grubością) oparcia celem uzyskania bardziej użytecznej przestrzeni w kabinie pasażerskiej pojazdu samochodowego.

Znane jest z włoskiego opisu patentowego nr IT-A-67887/88 oparcie siedzenia samochodowego zawierające wyściełane siedzenie i oparcie z wyściółką o konstrukcji warstwowej.

W pojazdach zapewniających pewien komfort zaproponowano wyposażenie siedzeń w oparcia posiadające mechanizmy, za pomocą których profil oparcia w kierunku pionowym ulega modyfikacji, dostosowując się do typowego kształtu kręgosłupa użytkownika. Jednakże te układy są skomplikowane i kosztowne, a ponadto wymagają uzyskania przestrzeni w samym oparciu, celem zapewnienia odpowiedniej wyściółki, co powoduje, że oparcie jest grube. Pogarsza się komfort jazdy, albo też wyściółką musi być cieńsza, aby całkowita grubość oparcia była taka sama jak oparcia bez mechanizmu służącego do nadawania mu kształtu, przez co oparcie jest mniej komfortowe.

Celem wynalazku jest opracowanie siedzenia oparcia, zwłaszcza dla pojazdów samochodowych, które stanowiłoby odpowiednie podparcie dla pleców użytkownika, bez konieczności stosowania dodatkowych skomplikowanych mechanizmów.

Oparcie siedzenia zwłaszcza dla pojazdów samochodowych zawierające wyściółkę o konstrukcji warstwowej według wynalazku, charakteryzuje się tym, że ma co najmniej dwie warstwy o różnej elastyczności, przy czym co najmniej jedna warstwa posiada na swojej powierzchni, która styka się z sąsiednią warstwą, wgłębienia.

164 151

Korzystnie wgłębienia są umieszczone poprzecznie w stosunku do głównej osi siedzenia w miękkiej warstwie w górnej części oparcia jak również w środkowej i dolnej jego części, to znaczy w grzbietowym i lędźwiowym obszarze kręgosłupa osoby siedzącej.

Korzystnie grubość warstw jest zmienna w kierunku pionowym, a ponadto oparcie posiada nieodkształcalne, sztywne podłoże o zakrzywionym profilu, które jest zamocowane do sąsiedniej, odpowiednio sztywnej warstwy.

W korzystnym rozwiązaniu zwłaszcza na poprzednim siedzeniu znajduje się co najmniej jedna boczna poduszka ograniczająca ruch w kierunku poprzecznym, względem każdej krawędzi oparcia, przy czym wgłębienia są połączone z bocznymi przestrzeniami.

Rozwiązanie według wynalazku zapewnia wentylację oparcia, a co za tym idzie większy komfort w gorących warunkach. Wentylację ułatwia ruch ciała, które działa jak pompa. Mieszanie powietrzne we wgłębieniach, które są zgniatane i rozprężane na skutek ruchów pod względem ruchów pojazdu tak, że powodują one rodzaj wymuszonych cyrkulacji powietrza w sąsiednich obszarach pomiędzy plecami a oparciem, które mogą usunąć pewną ilość ciepła użytkownika.

Następną zaletą oparcia skonstruowanego według wynalazku jest fakt wyeliminowania wszystkich możliwych ruchomych elementów metalowych (sprężyny, zazębienia, haki), które obecnie stanowią układy znajdujące się z tyłu ograniczające ruch oparcia.

Przedmiot wynalazku jest przedstawiony na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia siedzenie wraz z oparciem według wynalazku, w częściowym przekroju poprzecznym w położeniu, w którym oparcie jest nieodkształcone, fig. 2 - siedzenie wraz z oparciem, według wynalazku w częściowym przekroju poprzecznym w położeniu, w którym oparcie jest odkształcone; fig. 3 - układ podobny do układu z fig. 2 lecz pokazuje inaczej odkształcone oparcie; fig. 4 - oparcie, według wynalazku w widoku perspektywicznym; fig. 5 - przekrój przez oparcie z fig. 1 wzdłuż lini V-V; fig. 6 - pokazuje odstęp pomiędzy przednim i tylnym siedzeniem w przypadku zastosowania oparcia znanego ze stanu techniki; fig. 7 - pokazuje odstęp pomiędzy przednim i tylnym siedzeniem w przypadku zastosowania oparcia według wynalazku.

Oparcie 2, według wynalazku, jest utworzone ze sztywnej, tylnej podstawy nośnej 4’. Podstawa 4’ może podtrzymywać jakiekolwiek urządzenia mechaniczne (nie pokazane na rysunku) służące do przechylania oparcia 2, lub może służyć do podtrzymywania podgłówka, itp. Warstwa 4 pianki o dość wysokiej sztywności (przykładowo pianki polietylenowej) jest przyklejona do podstawy 4’ i posiada wyraźnie zaznaczoną krzywiznę wzdłuż swej pionowej osi tak, że tworzy odpowiednie lędźwiowe i krzyżowe podparcie dla pleców siedzącego. W szczególności przedni zarys warstwy 4 (określenie przedni i tylny odpowiadają kierunkowi ruchu pojazdu) posiada kształt podwójnego S tak, że siedzący, których plecy charakteryzują się wyraźnie zaznaczoną krzywizną, mogą odnaleźć w oparciu powierzchnię, która stanowi, jak to się mówi dopełnienie do kształtu pleców. Warstwa 3 pianki, która jest bardziej miękka, a tym samym bardziej podatna niż przylegająca do niej od tyłu warstwa 4, jest przyklejona do przedniej powierzchni sztywnej warstwy 4.

W górnej, środkowej i dolnej części oparcia 2, czyli w okolicach części grzbietowej i lędźwiowej kręgosłupa siedzącej osoby w miękkiej przedniej warstwie 3, pomiędzy warstwami 3 i 4 znajdują się poprzeczne wgłębienia 9. Tylna powierzchnia miękkiej warstwy 3 ma również kształt podwójnego S podobnie jak przednia powierzchnia sztywnej warstwy 4. Natomiast zarys przedniej powierzchni miękkiej warstwy 3 jest zasadniczo prosty, aby ułatwić późniejsze wykonanie tapicerki. W ten sposób dwie warstwy 2 i 4 mają różną grubość. Dzięki poprzecznym wgłębieniom 9, miękka warstwa 3 posiada również zróżnicowaną sztywność w kierunku pionowym, zapewniające maksymalnie możliwy komfort dla każdej siedzącej osoby, bez względu na to jaki kształt mają jej plecy.

Na fig. 2 pokazano odkształcenie dwóch warstw 3 i 4 wywołanych przez siedzącego, mającego zasadniczo proste plecy. Linia przerywana 5 pokazuje zarys przedniej powierzchni nieodkształconego oparcia 2. Widoczne jest, że objętości wgłębień 9 są mniejsze niż w warunkach nieobciążonego siedzenia.

Na fig. 3 pokazano oparcie zdeformowane przez siedzącą osobę i mającą wyraźnie zaznaczoną kifozę (skrzywienie grzbietowe) i lordozę (wklęsłość lędźwiową). Widoczne jest, że miękka warstwa 3 może się także przystosowywać do pleców takiego użytkownika. Kieszenie powietrzne wgłębień 9 ulegają większej redukcji, a przedni zarys warstwy 3 jest bardziej zakrzywiony. Bez tych wgłębień 9 powierzchnia zostałaby zupełnie zgnieciona w każdym punkcie tak, że mogłyby zmniejszyć uczucie komfortu u siedzącego.

Oparcie, według wynalazku, nadaje się zarówno na tylne jak i przednie siedzenia. W tym ostatnim przypadku można wyposażyć oparcie w dwie boczne, ograniczające ruch, poduszki 6, 7 (patrz fig. 4 i 5), które zapewniają ograniczenie ruchu kierowcy na boki w przypadku występowania sił bocznych w czasie jazdy samochodu. Dwie boczne poduszki 6,7 są zamocowane tak, aby pozostawić boczną przestrzeń 8 (około 1 lub 2 cm. szerokości). Chodzi o to, aby powietrze we wgłębieniach 9 pozostawało w bezpośrednim kontakcie z otoczeniem. Ma to tę zaletę, że zapewnia wentylację oparcia. Ciało siedzącego działając jak pompa, zgniata kieszenie powietrzne we wgłębieniach 9 i powietrze wydostając się z nich przepływa wzdłuż bocznych przestrzeni 8 odprowadza ciepło z pleców siedzącego chłodząc je w ten sposób. Z kolei przy rozprężaniu się kieszeni powietrznych we wgłębienia 8 zasysane jest zimniejsze powietrze uelastyczniając warstwę 3.

Ponadto sztywna podstawa 4’ może być tak ukształtowana, aby przystosować się do zakrzywionych kształtów warstw 3 i 4, i to stanowi ponadto tę korzyść, że kilka centymetrów przestrzeni zyskuje się na nogi dla tylnego pasażera (patrz fig. 6 i 7) bez jednoczesnej redukcji grubości poduszek przedniego oparcia, a tym samym bez jednoczesnego obniżenia komfortu pasażera siedzącego z przodu.

I

FIG1

Departament Wydawnictw UP RP Nakład 90 egz. Cena 10 000 zł

Claims (4)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Oparcie siedzenia, zwłaszcza dla pojazdów samochodowych zawierające wyściółkę o konstrukcji warstwowej, znamienne tym, że ma co najmniej dwie warstwy (3, 4) o różnej elastyczności, przy czym co najmniej jedna warstwa (3) posiada na swojej powierzchni, która styka się z sąsiednią warstwą (4), wgłębienia (9).
2. 2. Oparcie według zastrz. 1, znamienne tym, że wgłębienia (9) są umieszczone poprzecznie w stosunku do głównej osi siedzenia w miękkiej warstwie (3), w górnej części oparcia (2), jak również w środkowej i dolnej jego części, to znaczy w grzebietowym i lędźwiowym obszarze kręgosłupa osoby siedzącej.
3. 3. Oparcie według zastrz. 1, znamienne tym, że grubość warstw (3, 4) jest zmienna w kierunku pionowym, a ponadto oparcie (2) posiada nieodkształcalne, sztywne podłoże (4’) o zakrzywionym profilu, które jest zamocowane do sąsiedniej, odpowiednio sztywnej warstwy.
4. 4. Oparcie według zastrz. 1, znamienne tym, że zwłaszcza na przednim siedzeniu znajduje się co najmniej jedna boczna poduszka (6, 7) ograniczająca ruch w kierunku poprzecznym, względem każdej krawędzi oparcia (2), przy czym wgłębienia (9) są połączone z bocznymi przestrzeniami (8).