PL164661B1 - Sposób tkania tasmy PL - Google Patents

Abstract

1 . Sposób tkania tasmy na iglowej maszynie tkackiej do tasm, pracujacej z dwiema przeciwbieznie dzialaja- cymi iglami watkowymi, znamienny tym, ze czesc srod- kowa (1) tasmy tka sie za pom oca obu igiel watkowych (26, 28) lacznie, przy czym z nici osnowy (3) czesci srod- kowej (1) tworzy sie dla obu igiel watkowych przesmyk glówny (39) a dwie wystepujace po obu stronach czesci srodkowej (1) czesci skrajne (5, 6) tasmy tka sie za pomoca tylko jednej igly watkowej (28), przy czym nici watkowe (8) czesci skrajnych tworza obustronnie przes- myki czesciowe (38), tak iz jedna igla watkowa (28) przechodzi przez przesmyk glówny (39) i oba przesmyki czesciowe (38) a druga igla watkowa (26) tylko przez przesmyk glówny (39), czola petli watkowych, wiazacych nici osnowy (8) czesci skrajnych zabezpiecza sie rzedem oczek (18) wykonanych z nici pomocniczej (16), lezacym zewnetrznie na czesci skrajnej (6), czola (24) petli czas t- kowych, zas wiazacych jedynie nici osnowy (3) czesci srodkowej, zabezpiecza sie rzedem oczek (20), utworzo- nych z nici pomocniczej (22) znajdujacym sie na zewnetr- znej krawedzi czesci srodkowej (1) i wewnetrznej krawe- dzi sasiedniej czesci skrajnej (5). Fig. 1 PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób tkania taśmy na igłowej maszynie tkackiej do taśm, pracującej z dwiema przeciwbieżnie działającymi igłami wątkowymi, to jest igłami wprowadzającymi pętle wątka.

Maszyny tego rodzaju są znane, przykładowo z niemieckiego opisu patentowego nr 390 073.

Wynalazek ma na celu opracowanie sposobu wytwarzania taśmy, która w szczególności znajduje zastosowanie jako taśma parciana do pasów bezpieczeństwa. Dla tego rodzaju pasów parcianych korzystna jest duża sztywność poprzeczna, która powoduje, że z jednej strony pas przylega gładko do ciała zabezpieczonej osoby, z drugiej zaś bez zakłóceń przebiega przez okładziny mocujące i pozwala się dobrze zwijać. Przy tym taśma powinna tworzyć przy zwijaniu możliwie małe rolki dla oszczędzania przestrzeni niezbędnej do ich wbudowania. Wysoką sztywność poprzeczną można osiągnąć przez zastosowanie jednowłóknowej nici wątkowej, która jest stosunkowo twarda. Twardość tej jednowłóknowej nici wątkowej powoduje jednak, że miejsca zwrotne wątku tworzą szorstkie krawędzie taśmy, co wywołuje niepożądane skrobanie prowadzące do zadrapań skóry i tarcia odzieży zabezpieczanej osoby.

Rozwiązywany problem polega na opracowaniu sposobu tkania taśmy z zastosowaniem jednowłóknowej nici wątkowej, który zapewniałby, że zwrotne miejsca jednowłóknowego wątka nie występowałyby na zewnętrznych krawędziach taśmy. Zasadniczo można to osiągnąć poprzez

164 661 zastosowanie tkania skrajnych części taśmy, tak jak i głównej części taśmy z użyciem wątka wielowłóknowego. Przy tym jednak występuje trudność ułożenia szeregów czołowych wątków jednowłóknowego i wielowłóknowego tak, aby otrzymać efekt symetrycznego wyglądu, przy którym obie części skrajne mają praktycznie nierozróżnialny wygląd.

Zadanie to rozwiązano poprzez wynalazek według zastrz. 1. (W następujących niżej wykonaniach zastosowano również cechy zdefiniowane w zastrzeżeniach).

Część środkową taśmy tka się łącznie obiema igłami wątkowymi, z których jedna prowadzi wątek wielowłóknowy i biegnie poprzez szerokość części skrajnych, druga zaś prowadzi korzystnie wątek jednowłóknowy, tworzący tylko część środkową taśmy. Gdyby jednak to było pożądane, to zamiast wątka jednowłóknowego można stosować również wątek wielowłóknowy, jednak o większej sztywności. Obie części skrajne są tkane za pomocą tylko jednej z dwóch igieł wątkowych, przy czym z nici osnowy obu części skrajnych tworzy się jedynie częściowe, zwłaszcza połówkowe przesmyki, przez które przeprowadza się wyłącznie jedną z igieł wątkowych, podczas gdy druga igła wątkowa jest prowadzona stale na zewnątrz, to jest powyżej lub poniżej tego częściowego przesmyku. Czoła pętli wątku powiązane z niciami osnowowymi części skrajnych są zabezpieczane przez znajdujący się zewnętrznie na części skrajnej szereg oczek utworzonych przez nić pomocniczą. Czoła pętli wątku połączonych jedynie z osnową części środkowej są zabezpieczane przez rząd oczek, utworzonych przez dalszą nić pomocniczą znajdujący się na zewnętrznej krawędzi części środkowej i na wewnętrznej krawędzi części skrajnej, a więc głębiej wewnątrz taśmy niż wymieniony uprzednio.

Niespodziewanie okazało się, że pomimo tej asymetrii w budowie taśmy osiąga się wrażenie symetrii tak, że asymetria nie uwidacznia się na zewnątrz.

Z opisu patentowego patentu europejskiego nr EP-81-0 147 621 jest wprawdzie znane tkanie taśmy parcianej, która ma część środkową, utkaną z nici wątkowej jednowłóknowej i wielowłóknowej, podczas gdy część skrajna jest tkana wyłącznie z wielowłóknowej nici wątkowej. Jest również możliwe tkanie taśmy parcianej z dwiema tego rodzaju częściami skrajnymi za pomocą czółenek. Tego rodzaju jednak sposób tkania jest zbyt powolny i przez to kosztowny. Z wymienionego opisu patentowego nie wynika, w jaki sposób można tkać taśmę parcianą za pomocą igieł wątkowych, tak, aby miała dwie części skrajne, utkane z jednej, mianowicie wielowłóknowej nici.

Korzystnie zastosowano nici pomocnicze, które mają w przybliżeniu połowę wagi w dtex (ciężar włókna elementarnego w gramach na 10000 m długości), co obie o równej grubości nici wątkowe, przez co szeregi możliwie nieznacznie wysuwają się na zewnątrz. Wynalazek dotyczy również sposobu tkania taśmy na igłowej maszynie tkackiej do taśm, z dwoma przeciwbieżnie pracującymi igłami wątkowymi, przy czym taśma ta nie posiada żadnych części skrajnych i jest tkana obiema igłami wątkowymi przez wprowadzenie w ten sam przesmyk. W tej odmianie wynalazku, można wytwarzać absolutnie symetryczną taśmę, która nadaje się do stosowania we wszystkich przypadkach, w których nie są potrzebne lub nie są pożądane części skrajne.

W celu rozwiązania w tej odmianie wynalazku czoła przeciwbieżne wprowadzanych pętli wątku zabezpiecza się za pomocą rzędów oczek, tworzonych, każdy przez jedną nić pomocniczą. Tc rzędy oczek znajdują się na zewnętrznych krawędziach taśmy.

Korzystnie stosuje się stosunkowo grube nici pomocnicze, które pewnie utrzymują czoła pętli wątku, tak, że nic wysuwają się na zewnątrz i powodują, że krawędzie taśmy są miękkie.

Wynalazek w przykładach wykonania uwidocznino na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia widok taśmy parcianej z częściami skrajnymi według pierwszego przykładu wynalazku, przy czym część środkowa jest w większej części pominięta, tak jak i swobodne końce dwóch igieł wątkowych i prowadzone przez nie nici wątku, fig. 2 - schematycznie widok istotnych części igłowej maszyny tkackiej do taśm, przy igłach wątkowych maksymalnie odchylonych na zewnątrz, fig. 3 - widok według fig. 2 z igłami wątkowymi maksymalnie wychylonymi do wewnątrz, fig. 4 - widok według fig. 3 w rzucie perspektywicznym, fig. 5 - zaś widok taśmy parcianej bez części skrajnych według drugiego przykładu wykonania wynalazku, przy czym pominięto znaczną część środka taśmy, oraz swobodne końce dwóch igieł wątkowych i prowadzonych przez nic nici wątkowych.

Według pierwszego przykładu wykonania wynalazku taśma parciana I ma część środkową 1 z nicią osnowy 3, lewą częścią skrajną 5 i prawą częścią skrajną 6, obie z nicią osnowy 8. Nici osnowy

164 661 części skrajnych mogą, jak to przedstawiono, mieć taką samą grubość, jak nici osnowy 3 w części środkowej, mogą jednak być również cieńsze. Stosuje się dwie nici wątkowe. Wielowłóknowa nić wątkowa 12 biegnie przez całą szerokość taśmy, a więc przez część środkową i obie części skrajne. Oprócz tego dalszą nić wątkową 10 tka się z osnową w części środkowej, nie obejmując obu części skrajnych. Ta nić wątkowa 10 jest korzystnie jednowłóknowa. Można jednak stosować wielowłóknową. Poniżej przyjęto, że nić wątkowa 10 jest jednowłóknowa.

Wielowłóknowy wątek 12, tworzący obie części skrajne 5 i 6 kształtuje się z prawej strony szereg czół 14, zabezpieczonych przed wyciąganiem za pomocą nici pomocniczej 16, tworzącej rząd oczek 18. Ten rząd oczek znajduje się całkowicie zewnętrznie na części skrajnej 6.

Jednowłóknowy wątek 10 jest zabezpieczony przez dalszy rząd oczek 20. Ten rząd jest wytworzony z nici pomocniczej 22 i zabezpiecza rząd czół 24 utworzonych przez jednowłóknowy wątek 10. Rząd oczek 20 znajduje się na granicy między częścią środkową 1 i lewą częścią skrajną 5, a więc wewnątrz tkaniny taśmy. Jednowłóknowy wątek 10 wprowadza prawa igła wątkowa 26 (dokładniej - igła wprowadzająca pętle wątku), wielowłóknowy wątek 12 - lewa igła wątkowa 28. Obie igły wątkowe są na fig. 1 przedstawione fragmentarycznie, w postaci zakończeń.

Figury od 2 do 4 przedstawiają istotne części maszyny tkackiej do taśm, pracującej z przeciwbieżnymi igłami wątkowymi 26 i 28. Obie igły wątkowe 26 i 28 są poruszane synchronicznie do wewnątrz i na zewnątrz za pomocą ich ramion 34 i 36, napędzanych nieuwidocznionymi, ale znanymi środkami. Uwidoczniono z lewej strony gotową, utkaną taśmę 30, z prawej zaś nici osnowy 3 części środkowej 1. Maszyna ma bidło lub płochę 32. Obie igły wątkowe 26 i 36 są prowadzone przez wahliwe ramiona 34 i 36, osadzone na pionowych osiach. Igła wątkowa 26 jest prowadzona przez jej ramię 34 powyżej igły wątkowej 28. Jak to uwidoczniono zwłaszcza na fig. 4, z nici wątkowej 8 części skrajnej z prawej strony, to jest z przodu na fig. 4, tworzy się częściowy przesmyk 38 (zwłaszcza przesmyk z połową skoku), który stanowi dolną w przybliżeniu połowę głównego przesmyku 39 utworzonego z nici osnowy 3. Identyczny przesmyk częściowy tworzy się więc na lewym skraju, u dołu na fig. 4. Igła wątkowa 28, która doprowadza wielowlóknową nić wątkową 12 jest prowadzona przez oba przesmyki częściowy 38 uwtorzony z osony części skrajnej 8 i przesmyk główny 39 tak, że pętle wątku są przerabiane z wszystkimi nićmi osnowy. Igła wątkowa 26 jest prowadzona poprzez przesmyk główny 39 powyżej obu przesmyków częściowych 38 tak, że doprowadzane przez nią pętle wątku z jednowłóknowej nici wątkowej 10 są przerabiane jedynie z nićmi osnowy 3 części środkowej, a nie z nićmi osnowy 8 części skrajnych.

Maszyna ma z prawej i lewej strony bidła lub płochy po jednej igle falującej 40,42 ruchomej tam i z powrotem za pomocą nie uwidocznionych środków, w kierunku wzdłuż taśmy, co jest widoczne z porównania fig. 2 i 3.

Głowy igieł falujących 40 i 42 są skierowane na zewnątrz i wobec płaszczyzny poziomej obrócone ku górze o około 10 stopni. Z prawej i lewej strony bidła lub płochy jest zamocowany po jednym, wygięty ku górze drut zabezpieczający języczek 44, 46. Obie nici pomocnicze 16 i 22, służące do tworzenia obu rzędów oczek 18 i 20 (fig. 1) są doprowadzone przez dwa prowadniki nici 48 i 50. Te prowadniki nici są na ich lewych końcach osadzone wahliwie na poziomych osiach, skutkiem czego ich ucha do nici pomocniczych są wychylane od góry i ku dołowi. Korzystnie stosuje się nici wątku około 550 dtex, a nici pomocnicze około 280 dtex.

Do wytwarzania taśmy po uderzeniu płochy 32 przestawia się przsmyk góry 39 dla części środkowej i oba przesmyki częściowe 38 dla części skrajnych. Następnie synchronicznie z prawej i lewej wprowadza się obie igły 26 i 28. Jak tylko osiągnie się w przybliżeniu maksymalny wychył według fig. 3 i 4, zostają wprowadzone przez oba prowadniki 48 i 50 nici pomocnicze 16 i 22 w płaszczyźnie w przybliżeniu o kształcie trapezu, utworzonej przez zewnętrzne końce igieł wątkowych 26 i 28, zewnętrznie nici osnowowe 8 części skrajnych i nici wątku 10 i 12 wychodzące z tkaniny. Nici pomocnicze 16 i 22 są przy tym wprowadzane do głowic igieł falujących 42 i 44. W czasie następującego ruchu powrotnego igieł wątkowych nici pomocnicze 16 i 22 zostają przerobione z tworzącymi się czołami nici wątkowych 10 i 12 tworząc rzędy oczek 18 i 20. Druty zabezpieczające języczki 44 i 46 w znany sposób działają tak, aby po dobiciu oczek obie igły falujące były otwarte, jak to widać na fig. 4.

164 661

Na figurze 3 uwidoczniono, jak tworzy się prawy, (na fig. 3 dolny) rząd oczek na zewnętrznej krawędzi taśmy 30, a lewy (na fig. 3 górny) rząd oczek powstaje nieco bardziej wewnętrznie w stosunku do krawędzi taśmy.

Po wychyleniu na zewnątrz igieł wątkowych 26 i 28 i uderzeniu bidła 32 przesmyki ponownie ulegają przestawieniu. Po przestawieniu ponownie igła wątkowa 28 przechodzi przez oba przesmyki 38 i 39, a igła wątkowa 28 ponownie tylko przez przesmyk główny 39.

Drugi przykład wykonania wynalazku przedstawiono na fig. 5. Taśmę tka się za pomocą dwóch przeciwbieżnych igieł wątkowych 26 i 28, przy czym stosuje się każdorazowo jeden przesmyk. Nić jednowłóknowa 10 znajduje się na uwidocznionej taśmie niżej, a nić wielowłóknowa 12 wyżej, co jednak nie ma zasadniczego znaczenia. Znajdujące się na fig. 5 po prawej stronie czoła 60 pętli wątku wielowłóknowego 12 są zabezpieczone rzędem oczek 62, utworzonych z nici pomocniczej 64. Występujące po stronie lewej czoła 66 pętli wątku jednowłóknowego 10 są zabezpieczone rzędem oczek 68, utworzonym z nici pomocniczej 70.

Korzystnie stosuje się nici wątkowe 10 i 12 o około 550 dtex i nici pomocnicze 64 i 70 do 1.100 dtex.

Do tkania tej taśmy tworzy się tylko jeden przesmyk, przez który prowadzi się obie igły wątkowe. Usytuowanie i sposób działania igieł falujących, drutów zabezpieczających języczki i prowadnic nici jest taki jak opisano wyżej, w związku z fig. od 2 do 4. Jak to widać z fig. 5, rzędy oczek 62 i 68 z nici 64 i 70 są znacznie grubsze niż nici wątku 10 i 12. Przez to tworzy się grube krawędzie zewnętrzne, niezawodnie zakrywające czoła 60, a zwłaszcza czoła 66.

Fig. 3

Fig. 4

16-4661

Fig. 2

Fig. 1

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 10 000 zł

Claims (6)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Sposób tkania taśmy na igłowej maszynie tkackiej do taśm, pracującej z dwiema przeciwbieżnie działającymi igłami wątkowymi, znamienny tym, że część środkową (1) taśmy tka się za pomocą obu igieł wątkowych (26, 28) łącznie, przy czym z nici osnowy (3) części środkowej (1) tworzy się dla obu igieł wątkowych przesmyk główny (39) a dwie występujące po obu stronach części środkowej (1) części skrajne (5, 6) taśmy tka się za pomocą tylko jednej igły wątkowej (28), przy czym nici wątkowe (8) części skrajnych tworzą obustronnie przesmyki częściowe (38), tak iż jedna igła wątkowa (28) przechodzi przez przesmyk główny (39) i oba przesmyki częściowe (38) a druga igła wątkowa (26) tylko przez przesmyk główny (39), czoła pętli wątkowych, wiążących nici osnowy (8) części skrajnych zabezpiecza się rzędem oczek (18) wykonanych z nici pomocniczej (16), leżącym zewnętrznie na części skrajnej (6), czoła (24) pętli czątkowych, zaś wiążących jedynie nici osnowy (3) części środkowej, zabezpiecza się rzędem oczek (20), utworzonych z nici pomocniczej (22) znajdującym się na zewnętrznej krawędzi części środkowej (1) i wewnętrznej krawędzi sąsiedniej części skrajnej (5).
2. 2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że tylko nić wątkowa (10), tkana z niciami osnowy (3) części środkowej (1) stanowi nić jednowłóknową.
3. 3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że nić wątkowa (12) tkana z nićmi osnowy (3, 8) części środkowej (1) i części skrajnych (5, 6) jest wielowłóknowa.
4. 4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że obie nici wątkowe (10,12) mają w przybliżeniu równy ciężar wyrażony w dtex, a nici pomocnicze (16, 22) w przybliżeniu połowę tego ciężaru.
5. 5. Sposób tkania taśmy na igłowej maszynie tkackiej do taśm, pracującej z dwiema przeciwbieżnie działającymi igłami wątkowymi, przy czym taśmę tka się wprowadzając obie igły wątkowe do wspólnego przesmyka, znamienny tym, że czoła (60, 62) przeciwbieżnie wprowadzanych pętli wątka zabezpiecza się rzędami oczek (62,68) utworzonych z nici pomocniczych i znajdujących się na zewnętrznych krawędziach taśmy.
6. 6. Sposób według zastrz. 5, znamienny tym, że obie nici wątkowe mają w przybliżeniu ten sam ciężar, wyrażony w dtex, podczas gdy nici pomocnicze mają w przybliżeniu co najmniej podwójny ciężar.