PL164857B1

PL164857B1 - Sposób wytwarzania rzedowej wyrzutni elektronowej kineskopu kolorowego PL PL PL PL

Info

Publication number: PL164857B1
Application number: PL90287454A
Authority: PL
Inventors: Loren L Maninger; Bruce G Marks
Original assignee: Thomson Consumer Electronics
Priority date: 1989-10-24
Filing date: 1990-10-22
Publication date: 1994-10-31
Also published as: KR100220284B1; DE69013460D1; JP3211962B2; CA2026339A1; US4952186A; CN1051269A; CN1024863C; RU2093919C1; TR24852A; EP0425206B1; JPH03163728A; EP0425206A3; EP0425206A2; CA2026339C; KR910008777A; DE69013460T2

Abstract

Sposób wytwarzania rzedowej wyrzutni elektronowej kineskopu kolorowego, w któ rym wybiera sie i zestawia sie wiele katod i wiele elektrod oddalonych wzdluznie od katod, znamienny tym, ze zestawia sie standardowa niezmodyfikowana wyrzutnie elektronowa danego typu, okresla sie, korzystnie przez pomiar, wielkosc i kierunek bledu zbieznosci wiazek elektronów na ekranie kineskopu pod- czas pracy dla pierwszej grupy elektrod w pierwszym kierunku i dla drugiej grupy elek- trod w drugim kierunku, sumuje sie algebrai- cznie wielkosci i kierunku blednej zbieznosci wiazek elektronów na ekranie kineskopu pod- czas pracy i tworzy sie co najmniej jedna z elektrod w pierwszej grupie z materialu, maja- cego mniejszy wspólczynnik rozszerzalnosci cieplnej niz wspólczynnik rozszerzalnosci ciepl- nej, stosowany podczas poczatkowego okres- lania wielkosci i kierunku bledu zbieznosci wiazek elektronów na ekranie kineskopu. F i g . 2 PL PL PL PL

Description

Wynalazek dotyczy kineskopów kolorowych zawierających wielowiązkowe rzędowe wyrzutnie elektronowe, a zwłaszcza przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania takich rzędowych wyrzutni elektronowych, odznaczających się zmniejszonym dryftem zbieżności wiązek elektronów podczas okresu nagrzewania się kineskopu.

Większość ogólnie stosowanych obecnie wielowiązkowych wyrzutni elektronowych wykorzystywanych w kineskopach kolorowych, jest rzędowymi wyrzutniami elektronowymi. Rzędowe wyrzutnie elektronowe są przeznaczone do generowania przeważnie trzech wiązek elektronów we wspólnej płaszczyźnie i do kierowania tych wiązek wzdłuż zbieżnych w tej płaszczyźnie torów ku punktowi lub ku małemu obszarowi zbieżności na ekranie kineskopu.

Większość rzędowych wyrzutni elektronowych wykazuje zbieżność statyczną nieodchylonych wiązek elektronów, zapewnioną przez niewielkie zniekształcenie pól ogniskujących dla wiązek zewnętrznych w taki sposób, że wiązki zewnętrzne są odchylane w kierunku wiązki środkowej, co ma na celu osiągnięcia zbieżności wiązek w punkcie na powierzchni ekranu. Dana zbieżność statyczna osiągana w punktach na powierzchni ekranu kineskopu jest uzyskiwana wskutek szczególnej kombinacji odstępów między otworami i położenia wyrzutni i wiązki w głównej soczewce. Problemem, z którym ma się do czynienia w kineskopach kolorowych o ustalanej konstrukcyjnie zbieżności statycznej, jest dryft zbieżności podczas nagrzewania się kineskopu. Dryft zbieżności jest spowodowany przez zmianę położenia wiązki w głównej soczewce, wywołaną względną zmianą poziomego położenia otworów wszystkich elektrod wyrzutni elektronowej. Względne przesunięcie otworów jest spowodowane różnymi wartościami współczynników rozszerzalności cieplnej materiałów, z których są wykonane różne elektrody wyrzutni elektronowej i gradientem temperatury pola cieplnego w obszarze kineskopu, w którym są usytuowane elektrody wyrzutni elektronowej, na odcinku między katodą a głównymi soczewkami.

Problem dryftu zbieżności był uwzględniony przez wprowadzenie współczynnika rozszerzalności cieplnej każdej elektrody dla skompensowania gradientu temperatury i dla utrzymania stałego względnego położenia poziomego wszystkich otworów w elektrodach wyrzutni elektronowej kineskopu. Taka zmodyfikowana wyrzutnia elektronowa została ujawniona w opisie patentowym USA nr 4631 442 udzielonym Beul'owi i innym w dniu 23 grudnia 1986 roku.

Jednakże, jak zostało ustalone przez twórców niniejszego wynalazku, proste dostosowanie współczynników rozszerzalności cieplnej elektrod do gradientu temperatury w obszarze, w którym umieszcza się wyrzutnię elektronową, nie zawsze doprowadza do wymaganego zmniejszenia dryftu zbieżności.

Wynalazek według zgłoszenia dotyczy sposobu wytwarzania wyrzutni elektronowej kineskopów kolorowych, który to sposób polega na selekcji i zamontowaniu kilku katod i kilku elektrod rozmieszczonych szeregowo w pewnym odstępie od katod. Udoskonalenie polega na realizacji co najmniej trzech dodatkowych operacji. Pierwsza operacja polega na obliczeniu wartości i kierunku

164 857 naruszenia zbieżności wiązek elektronów na ekranie kineskopu, spowodowanego rozszerzalnością cieplną każdej poszczególnej elektrody podczas nagrzewania się kineskopu. Przy czym pierwsza grupa elektrod wywołuje naruszenie zbieżności w pierwszym kierunku, a druga grupa elektrod powoduje naruszenie zbieżności w drugim kierunku. Druga operacja polega na sumowaniu udziałów każdej poszczególnej elektrody w naruszeniu zbieżności podczas nagrzewania się kineskopu. Przy czym ogólny ostateczny efekt rozszerzalności cieplnej całej wyrzutni elektronowej wyznacza stopień naruszenia zbieżności wiązek elektronów w pierwszym kierunku. Trzecia operacja polega na tym, że co najmniej jedna elektroda w pierwszej grupie elektrod jest wykonywana z materiału, mającego współczynnik rozszerzalności cieplnej mniejszy od współczynnika rozszerzalności cieplnej materiału elektrod, wykorzystywanych w pierwszej operacji określania stopnia naruszenia zbieżności, wywołanego rozszerzalnością termiczną każdej poszczególnej elektrody.

Bardziej szczegółowa analiza struktury wyrzutni elektronowej może być zastosowana przy rozpatrywaniu nawet w przypadkach, gdy zachodzi potrzeba kompensowania o wiele większego dryftu zbieżności, niż podano w niniejszym opisie.

Przedmiot wynalazku jest bliżej objaśniony w przykładzie wykonania w oparciu o załączony rysunek, na którym fig. 1 przedstawia widok z góry, częściowo w przekroju podłużnym, kineskop kolorowy z maską cieniową, według wynalazku, fig. 2 - w widoku z boku wyrzutnię elektronową; zaznaczoną linią kreskowaną na fig. 1, fig. 3 - w przekroju poprzecznym w uproszczeniu wyrzutnię elektronową z fig. 2, fig. 4 - wykres odwzorowujący dryft zbieżności w czasie w przypadku standardowej niezmodyfikowanej wyrzutni elektronowej z fig. 2, fig. 5 - wykres, odwzorowujący zmianę temperatury elektrod w procesie ich wstępnego nagrzewania się, fig. 6 - wykres odwzorowujący przesunięcie wiązek elektronów w czasie dla każdej elektrody wyrzutni elektronowej z fig. 2, fig. 7 -wykres, podobny do wykresu z fig. 6, na którym krzywe są znormalizowane tak, iż osiągana jest zbieżność pod koniec okresu wstępnego nagrzewania się elektrod, fig. 8 - wykres, podobny do wykresu z fig. 7, odwzorowujący dryft zbieżności między dwoma zewnętrznymi wiązkami dla kolorów czerwonego i niebieskiego, fig. 9 - wykres, odwzorowujący kombinowany dryft zbieżności między zewnętrznymi wiązkami dla koloru czerwonego i niebieskiego i dla wszystkich elektrod wyrzutni elektronowej, fig. 10 - wykres odwzorowujący kombinowany dryft zbieżności między zewnętrznymi wiązkami elektronów dla znormalizowanej niemodyfikowanej wyrzutni, wyrzutni z elektrodą G2 z materiału o małej rozszerzalności cieplnej, wyrzutni z elektrodą G4 z materiału o małej rozszerzalności cieplnej i wyrzutni z elektrodami G2 i G4 z materiałów o małej rozszerzalności cieplnej, fig. 11a, 11b, 11c przedstawiają wykresy odwzorowujące dryft zbieżności dla trzech różnych kineskopów, mających elektrody G2 wykonane z materiału o małej rozszerzalności cieplnej, fig. 12a, 12b, 12c przedstawiają wykresy, odwzorowujące dryft zbieżności dla trzech różnych kineskopów, mających elektrody G4 wykonane z materiału o małej rozszerzalności cieplnej, fig. 13a, 13b, 13c przedstawiają wykresy odwzorowujące dryft zbieżności dla trzech różnych kineskopów mających elektrody G2 i G4 wykonane z materiału o małej rozszerzalności cieplnej, fig. 14 przedstawia wykresy, porównujące dryft zbieżności wiązek elektronów w kineskopach mających standardową niemodyfikowaną wyrzutnię elektronową z dryftem zbieżności w kineskopach z wyrzutniami, w których elektrody G2 i G4 są wykonane z materiału o małej rozszerzalności cieplnej.

Na figurze 1 przedstawiono w widoku z góry kineskop kolorowy z prostokątną płytą czołową

26. Kineskop 10 składa się z prostokątnej płyty czołowej 12, szyjki cylindrycznej 14, części stożkowej 16, która łączy płytę czołową 12 z częścią szyjkową 14. Część stożkowa ma przekrój prostokątny. Płyta czołowa ma część czołową 18, kołnierz boczny 20, który jest przyspawany do części stożkowej 16. Trójkolorowy ekran luminoforowy 22 jest nałożony na powierzchnię wewnętrzną części czołowej 12. Ekran korzystnie jest ekranem rzędowym paskowym z paskami luminoforu, usytuowanymi zasadniczo prostopadle do kierunku wybierania linii osnowy obrazu (prostopadle do płaszczyzny figury 1). Wielootworowa elektroda selekcji kolorów 24, zwana inaczej maską cieniową, jest zamontowana w sposób rozłączny w uprzednio ustalonej odległości od ekranu 22. Udoskonalona wyrzutnia rzędowa 26 schematycznie zaznaczona linią kreskowaną na fig. 1 jest zamontowana współśrodkowo w szyjce 14. Wyrzutnia elektronowa jest przeznaczona do generowania i kierowania trzech wiązek elektronowych 29 wzdłuż współpłaszczyznowych torów przez maskę 24 ku ekranowi 22.

164 857

Kineskop z fig. 1 jest zaprojektowany tak, aby mógł być wykorzystywany z zewnętrznym magnetycznym zespołem odchylającym takim, jakim jest zespół odchylający 30 o automatycznej regulacji zbieżności, obejmujący szyjkę 14 i część stożkową 12 w miejscu ich połączenia. Przy pobudzeniu zespołu odchylającego na trzy wiązki 28 oddziaływują pionowy i poziomy strumienie magnetyczne, które powodują, że wiązki elektronów są odchylone w kierunki poziomym i pionowym odpowiednio tak, iż na ekranie 22 kineskopu 10 tworzy się prostokątna osnowa obrazu. Początkowa płaszczyzna odchylania (przy odchylaniu zerowym) jest zaznaczona linią P-P na fig. 1 mniej więcej w środku zespołu odchylającego 30. Ze względu na istnienie pól rozproszenia strefa odchylania kineskopu przechodzi w kierunku wzdłużnym wzdłuż osi od zespołu odchylającego 30 ku obszarowi wyrzutni elektronowej 26. Dla uproszczenia rysunku rzeczywista krzywizna odchylonych torów wiązek w strefie odchylania nie jest zaznaczona na fig. 1.

Szczegółowa budowa wyrzutni elektronowej 26 jest pokazana na fig. 2 i 3. Wyrzutnia elektronowa 26 składa się z dwóch szklanych prętów nośnych 22, na których są zamontowane różne elektrody. Tymi elektrodami są rozmieszczone w równych odstępach w jednej płaszczyźnie katody 34 - po jednej katodzie do generowania jednej wiązki elektronów, elektroda G1 będąca elektrodą siatkową 36, elektroda G2 będąca elektrodą siatkową 38, elektroda G3 40, elektroda G4 42, elektroda G5 44 i elektroda G6 46, umieszczone w pewnych odstępach wzdłuż szklanych prętów 32 w podanej kolejności. Każda z tych elektrod, usytuowanych za katodą ma po trzy usytuowane w jednej linii otwory, przez które przechodzą trzy współpłaszczyznowe wiązki elektronów. Elektroda siatkowa G1 36 i elektroda siatkowa G2 38 są równoległymi płaskimi płytkami, które mogą być karbowane dla nadania im większej wytrzymałości mechanicznej. Trzy otwory 48 usytuowane w jednej linii, z których pokazany jest tylko jeden, są wykonane w elektrodzie siatkowej G136, a trzy otwory 54, z których pokazany jest tylko jeden, są wykonane w elektrodzie siatkowej G2 38. Elektroda G3 40 jest utworzona przez dwa mające kształt kubka elementy 60 i 62, z których każdy ma dolne części z otworami. Dolny element z otworami 60 jest zwrócony ku elektrodzie siatkowej G2 38, a otwarty koniec elementu 60 jest złączony z otwartym końcem elementu 62. Elektroda G2 42 jest płytką, mającą trzy otwory 61, z których pokazany jest jeden otwór. Elektroda G5 44 jest utworzona przez dwa elementy 68 i 70 mająca kształt kubka. Każdy z zamkniętych końców elementów 68 i 70 ma trzy otwory. Połączone są przy tym otwarte końce elementów 68 i 70. Elektroda G5 46 również zawiera dwa elementy mające kształt kubków 72 i 73, mające denka z otworami. Kubek ekranujący 75 jest przymocowany do zewnętrznego denka elementu 73.

Zamknięte końce czołowe elektrody G5 44 i elektrody G6 46, jak pokazano na fig. 3, mają duże wgłębienia 76 i 78. Wgłębienia 76 i 78 są umieszczone na tylnej stronie zamkniętego końca elektrody G5 44, która ma trzy otwory 82 odsunięte od części zamkniętego końca elektrody G6 46, która ma trzy otwory 88. Pozostałe części zamkniętych końców elektrody G5 44 i elektrody G6 46 tworzą kołnierze 92 i 94, odpowiednie, które są usytuowane dokoła wgłębień 76 i 78. Kołnierze 92 i 94 są tymi częściami elektrod 44 i 46, które są usytuowane najbliżej siebie. Kształt wgłębień 78 w elektrodzie G6 46 różni się od kształtu wgłębień 76 elektrody G5 44. Wgłębienie 78 jest węższe w miejscu usytuowania środkowego otworu, w porównaniu szerokością wgłębienia w miejsce usytuowania zewnętrznych otworów, natomiast wgłębienie 76 ma jednakową szerokość w miejscu usytuowania wszystkich trzech otworów.

Elektroda G4 42 jest połączona elektrycznie z elektrodą G2 38 przewodem 96, a elektroda G3 40 jest połączona elektrycznie z elektrodą G5 44 przewodem 98, jak pokazano na fig. 3. Osobne przewody (nie pokazano na rysunku) łączą elektrodę G3 40, elektrodę G2 38, elektrodę G1 36, katody 34 i grzejniki katodowe z podstawą 100, pokazaną na fig. 1 kineskopu 10 tak, że te części składowe mogą być podłączane do źródła zasilania. Doprowadzenie napięcia elektrycznego do elektrody G6 46 jest realizowane za pomocą zapewnienia kontaktu między kubkiem ekranującym 76 a wewnętrzną warstwą przewodzącą kineskopu, która jest połączona elektrycznie z zaciskiem anodowym, przechodzącym przez część stożkową 16.

W wyrzutni elektronowej 26 katody 34, elektroda G1 36 i elektroda G2 38 tworzą obszar wyrzutni elektronowej kształtujący wiązkę elektronów. W czasie pracy kineskopu modulowane napięcie sterujące jest doprowadzane do katod 34. Elektroda G1 36 jest uziemiana, a względnie niskie napięcie dodatnie (około 800 do 1000 V) jest doprowadzane do elektrody G2 38. Elektroda G3 40, elektroda G4 42 oraz część czołowa elektrody G5 44 tworzą część soczewkową przezna164 857 czoną do wstępnego skupiania wiązki elektronów wyrzutni elektronowej 26. W czasie pracy kineskopu napięcie skupiające jest doprowadzane do elektrody G3 40 i do elektrody G5 44. Części czołowe elektrody G5 44, elektrody G6 46 tworzą główną soczewkę skupiającą napięcie anodowe jest doprowadzane do elektrody G6 46 tak, że kształtowana jest dwupotencjałowa soczewka skupiająca między elektrodami G5 i G6.

Niektóre typowe wymiary elementów składowych wyrzutni elektronowej 26 z fig. 2 są podane w tabeli.

Tabela

Zewnętrzna średnica szyjki kineskopu	29,00 mm
Wewnętrzna średnica szyjki kineskopu	24,00 mm
Odstęp między elektrodami G1 a G2	0;18tnm
Odstęp między elektrodami G3 i G4	1,27 mm
Odstęp między elektrodami G2 a G3	1,19 mm
Odstęp między elektrodami G4 a G5	1,27 mm
Odstęp między elektrodami G5 a G6	1,27 mm
Odstęp między środkami sąsiednich otworów w elektrodzie G5	5,08 mm
Średnica otworów w elektrodach G5 i G6	4,06 mm
Głębokość wgłębień w elektrodzie G5	2,03 mm
Grubość elektrody G1	0,10 mm
Grubość elektrody G2	0,25 do 0,50 mm
Grubość elektrody G3	7,00 mm
Długość elektrody G4	0,51 do 1,78 mm
Długość elektrody G5	17,22 mm
Napięcie ogniskujące	7,8 do 9,5 kV
Napięcie anodowe	25 kV.

Dla opisanej powyżej wyrzutni elektronowej 26 elektrody: G1 36, G2 38 i G4 42 są skonstruowane z materiału lub materiałów mających mniejsze współczynniki rozszerzalności cieplnej od współczynnika rozszerzalności cieplnej materiałów, stosowanych do wytwarzania innych elektrod. Korzystne jest, gdy elektrody G1 36, G2 38 i G4 42 są wykonane ze stali nierdzewnej 430, która jest materiałem magnetycznie przenikalnym. Część dolna elektrody G3 40, która jest zwrócona ku elektrodzie G2, jest wykonana z 52% stopu niklowego, który również jest materiałem magnetycznie przenikalnym. Górna część elektrod: G3 40, G5 44 i G6 46jest wykonana ze stali nierdzewnej 305, która jest materiałem niemagnetycznym. Cel i wyniki zastosowania tych materiałów o różnych współczynnikach rozszerzalności cieplnej są omówione poniżej.

Dryft zbieżności w kineskopie z niestandardową niemodyfikowaną wyrzutnią elektronową takiego samego typu, jaki jest ujawniony na fig. 2, jest pokazany na fig. 4. Dryft zbieżności wiązek niebieskiej i czerwonej nie zmniejsza się do wartości mniejszej od 0,1 mm względem wartości ustalonej przed upływem około 20 minut od momentu włączenia kineskopu. Po pierwsze, należałoby zmniejszyć ten czas, który przyjmuje się przy rozpatrywaniu zjawiska dryftu zbieżności, do wartości mniejszej od 0,1 mm, a przy tym korzystne by było skonstruować wyrzutnię elektronową, w której dryft zbieżności nigdy nie przewyższałby 0,1 mm.

Udoskonalona wyrzutnia elektronowa została skonstruowana przy wykorzystaniu wyników analizy przemieszczenia każdej elektrody w wyrzutni przy nagrzewaniu kineskopu, a następnie przy określeniu zależności przemieszczenia wiązki elektronów, w zależności od przemieszczenia w kierunku poziomym otworów w każdej elektrodzie. Przy realizacji zadania najpierw została określona podana wyżej zależność, a następnie określono, jak zmieniać przemieszczenie otworów w wybranej elektrodzie, aby zmniejszyć dryft zbieżności poprzez zastosowanie materiałów o różnej rozszerzalności cieplnej.

W czasie przeprowadzania analizy zastosowano program obliczeniowy, który modelował tory przemieszczenia wiązki elektronów. Po dokonaniu analizy zbudowano i przebadano rzeczywisty kineskop dla zweryfikowania wyników analitycznych.

Przy zastosowaniu programu obliczeniowego przyjęto, w charakterze zmiennej niezależnej, położenie zewnętrznych otworów w każdej elektrodzie, której to zmiennej niezależnej przyrost został ustalony na poziomie 0,002 cala (0,05 mm). Na tej podstawie określono zależności przemieszczenia wiązki elektronów na ekranie kineskopu od przemieszczenia otworu dla każdej elektrody. Przemieszczenie wiązki na ekranie, wywołane rozszerzalnością cieplną każdej elektrody podczas

164 857 nagrzewania się kineskopu, było następnie określone na podstawie przekształcenia wzrostu temperatury każdej elektrody, w czasie w przemieszczenie otworu w oparciu o współczynniki rozszerzalności cieplnej materiału elektrody. Mając na uwadze nieustalone warunki wzrostu temperatury każdej elektrody podczas nagrzewania się kineskopu, co jest pokazane na fig. 5, oraz zależność przemieszczenia wiązki na ekranie wywołanego 0,002 calową (0,05 milimetrową) zmianę położenia poziomego otworu w każdej elektrodzie, określono przemieszczenie wiązki na ekranie, wywołane każdą z elektrod podczas nagrzewania się kineskopu, jak pokazano na fig. 6. W wyniku sprowadzenia tych krzywych do stanu ustalonego zbieżności wiązek, jak pokazano na fig. 7, można zobaczyć wpływ każdej elektrody na dryft zbieżności. Ponieważ dwie zewnętrzne wiązki (czerwona i niebieska) mają jednakowe, lecz przeciwne przemieszczenia w czasie nagrzewania się kineskopu, dryft zbieżności wiązki czerwonej względem wiązki niebieskiej jest równy dwukrotnie przemieszczeniu jednej wiązki, jak pokazano na fig. 8, sumując udziały każdej elektrody w ustalonym czasie, otrzymujemy jako wynik teoretyczny dryft zbieżności wiązki czerownej względem wiązki niebieskiej, jak pokazano na fig. 9.

Ponieważ wartość szczytowa dryftu zbieżności wynosi 0,32 mm (fig. 9), dryft zbieżności może być zmniejszony poprzez zmniejszenie dodatnich składowych przesunięcia wiązki. W odniesieniu do sytuacji, przedstawionej na fig. 9, może to być osiągnięte przez wykonanie elektrod G2 i G4 z materiałów, odznaczających się zasadniczo mniejszymi współczynnikami rozszerzalności cieplnej, niż wynoszą współczynniki rozszerzalności cieplnej elektrod G5 i G6, to znaczy wykonanych z takich materiałów, których współczynnik roszerzalności cieplnej wynosi około 9 X 10^-6 °C^_1, a nie około 20 X 10^_e °C1. Teoretyczne wyniki zastosowania tylko elektrody G2 z materiału o małym współczynniku rozszerzalności cieplnej, lub tylko elektrody G4 z materiału o małym współczynniku rozszerzalności cieplnej lub dwóch elektrod G2 i G4 z materiału o małym współczynniku rozszerzalności cieplnej, w porównaniu ze standardową wyrzutnią elektronową, w której elektrody G2 i G4 są wykonane ze stali nierdzewnej 305, są przedstawione na fig. 10. Na tej figurze uwidoczniono miarę udoskonalenia, gdy stosuje się elektrodę G2 z materiału o małym współczynniku rozszerzalności cieplnej, następnie elektrodę G4 z materiału o małym współczynniku rozszerzalności cieplnej, a na końcu kombinację elektrod G2 i G4 z materiału o małym współczynniku rozszerzalności cieplnej. W tym ostatnim przypadku stwierdzono, że dryft zbieżności ustala się w granicach 0,1 mm w odniesieniu do wartości ustalonej dryftu zbieżności po upływie 1,5 minuty, a nie po upływie 13 minut, jak to ma miejsce w stadardowych wyrzutniach elektronowych.

Należy zwrócić uwagę na to, że dryft zbieżności może być również zmniejszony przy zastosowaniu elektrody G5 z materiału o małym współczynniku rozszerzalności cieplnej, a nie elektrody G4 (patrz fig. 8). Jednakże nie jest to korzystne ze względu na to, że materiały o małym współczynniku rozszerzalności cieplnej zwykle są materiałami magnetycznymi. Elektroda G5 jest umiejscowiona w kineskopie w taki sposób, że gdyby była z materiału magnetycznego, mogłaby zastąpić inne elementy składowe takie, jak elementy powodujące zakrzywianie się zewnętrznych wiązek elektronów ku szyjce kineskopu, i byłaby mniej skuteczna i wymuszałaby zwiększenie wymagań co do warunków pobudzenia zespołu odchylającego.

Dolna część, lub strona czołowa elektrody G3 zwrócona ku elektrodzie G2 jest wykonana z materiału przenikalnego magnetycznie. Ta część pracuje jako ekran, zapobiegający przenikaniu pól odchylających w obszar kształtowania wiązek wyrzutni elektronowej. Takie materiały magnetycznie przenikalne mają mniejszy współczynnik rozszerzalności cieplnej i są wykorzystywane nawet jeśli analiza wyrzutni elektronowej wykazuje, że bardziej korzystnym byłby materiał o większym współczynniku rozszerzalności cieplnej, z punktu widzenia zbieżności wiązek.

Podobnie, elektroda G1 jest skonstruowana z materiału o małym współczynniku rozszerzalności cieplnej, nawet jeśli analiza wykazuje, że mógłby być zastosowany materiał o większym współczynniku rozszerzalności cieplnej, z powodu jej usytuowania w pobliżu katod. Duża rozszerzalność cieplna materiału elektrody G1 może spowodować jej wypaczenie, gdyż jest to cienka płaska elektroda.

Na podstawie rozważań teoretycznych zagadnienia dryftu zbieżności wiązek elektronów: czerwonej i niebieskiej - w wyrzutniach elektronowych wykonano trzy wyrzutnie z elektrodami G2, wykonanymi z materiału o małym współczynniku rozszerzalności cieplnej, trzy wyrzutnie z elektrodą G4 z materiału o małym współczynniku rozszerzalności cieplnej, oraz trzy wyrzutnie z

164 857

Ί elektrodami G2 i G4 z materiałów o małym współczynniku rozszerzalności cieplnej, wynoszącym około 9 X 10^-6 °C^_1. Dryfty zbieżności w kineskopach z tymi wyrzutniami są odwzorowane wykresami przedstawionymi na fig. 11a-c, 12a-c, 13a-c, odpowiednio. Wyniki porównania dryftu zbieżności dla wyrzutni elektronowych według wynalazku i dla standardowych wyrzutni elektronowych są przedstawione na fig. 14. Jak widać z fig. 14, względny dryft zbieżności w badanych kineskopach ze zmodyfikowanymi wyrzutniami elektronowymi jest taki sam, jaki został określony w wyniku obliczeń teoretycznych dla przypadku zastosowania elektrod G2 i G4, wykonanych z materiału o małym współczynniku rozszerzalności cieplnej. Czas ustalania się dryftu zbieżności w granicach około 0,1 mm względem stanu ustalonego jest mniejszy od 2 minut, natomiast w przypadku kineskopów ze standardowymi niezmodyfikowanymi wyrzutniami elektronowymi ten czas wynosi około 18 minut.

Chociaż powyższe rozważanie określające, która elektroda lub elektrody wyrzutni elektronowej mają być wykonane z materiału o mniejszym współczynniku rozszerzalności cieplnej zostało ujawnione i w opisie w odniesieniu do wyrzutni elektronowej, mającej sześć elektrod i określone połączenia między poszczególnymi elektrodami, to jednak rozwiązanie według wynalazku może być również zastosowane w odniesieniu do innych wyrzutni elektronowych mających inną liczbę elektrod i inne połączenia elektryczne między tymi elektrodami.

Claims

Zastrzeżenie patentowe

Sposób wytwarzania rzędowej wyrzutni elektronowej kineskopu kolorowego, w którym wybiera się i zestawia się wiele katod i wiele elektrod oddalonych wzdłużnie od katod, znamienny ty’m, że zestawia się standardową niezmodyfikowaną wyrzutnię elektronową danego typu, określa się, korzystnie przez pomiar, wielkość i kierunek błędu zbieżności wiązek elektronów na ekranie kineskopu podczas pracy dla pierwszej grupy elektrod w pierwszym kierunku i dla drugiej grupy elektrod w drugim kierunku, sumuje się algebraicznie wielkości i kierunku błędnej zbieżności wiązek elektronów na ekranie kineskopu podczas pracy i tworzy się co najmniej jedną z elektrod w pierwszej grupie z materiału, mającego mniejszy współczynnik rozszerzalności cieplnej niż współczynnik rozszerzalności cieplnej, stosowany podczas początkowego określania wielkości i kierunku błędu zbieżności wiązek elektronów na ekranie kineskopu.