PL166046B1 - Dental deposit removing tooth brush - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest szczoteczka do zębów, skutecznie usuwająca nalot nazębny.

Z opisu patentowego Urzędu Europejskiego nr 0221000 jest znana szczoteczka do zębów, której główka ma podłużną oś, jest zakończona swobodnym końcem oraz ma zasadniczo płaską powierzchnię, od której odchodzą ku górze pęczki włosia, przy czym każdy pęczek włosia ma dolny koniec przyłączony do główki szczoteczki i swobodny górny koniec, a ponadto pęczki włosia są umieszczone w grupach, zawierających rzędy pęczków rozstawione osiowo wzdłuż podłużnej osi główki, przy czym niektóre rzędy pęczków w grupach są ułożone poprzecznie względem podłużnej osi główki, zaś główka ma płaszczyznę dwudzielną, przecinającą pionowo główkę szczotki

166 046 i zawierającą oś podłużną główki, a pęczki w niektórych poprzecznych rzędach stanowią pęczki, z których środkowy pęczek przedzielony płaszczyzną dwudzielną jest prostopadły do płaskiej powierzchni główki a zewnętrzne pęczki tego rzędu są przechylone do wewnątrz w kierunku tej płaszczyzny dwudzielnej.

Inne konwencjonalne szczoteczki do zębów mają główki, na których znajdują się gęsto ustawione, pionowe pęczki włosia, ustawione w regularnych rzędach.

Jednakże konfiguracja pęczków konwencjonalnej szczoteczki, zawierającej gęsto rozstawione, proste pęczki włosia na główce wykazuje tendencję do stycznego przesuwania pęczków i zawijania ich w kierunku przeciwnym względem kierunku popychania pęczków. Jeżeli włosie pęczków odwija się przeciwnie do kierunku ruchu, wówczas mniej wierzchołków włosia bezpośrednio styka się z powierzchniami zębów. Konwencjonalne, pionowo ukierunkowane i gęsto upakowane pęczki włosia mają tendencję do działania jako szereg wzajemnie się podpierających kolumn pęczków, które przesuwają się nad przestrzeniami międzyzębowymi, co utrudnia poszczególnym pęczkom włosia dotarcie do głębiej położonych miejsc i powoduje wpychanie nalotu nazębnego do przestrzeni międzyzębowych. Ponadto konwencjonalne, pionowe pęczki przycięte na mniejszą wysokość dla ułatwienia dotarcia do trudnodostępnych miejsc są sztywniejsze i powodują urazy błony śluzowej. Konwencjonalne szczoteczki o pęczkach prostych wymagają zatem od użytkownika ukierunkowania główki szczoteczki pod kątem 45° w celu uzyskania dostępu do brzegowej powierzchni dziąsła. Jednakże gdy konwencjonalna szczoteczka zostaje tak ukierunkowana w celu zoptymalizowania czyszczenia brzegu dziąsła, wówczas inne miejsca zębów są czyszczone mniej skutecznie.

Tak więc, w znanych szczoteczkach tego rodzaju należy dokładnie przestrzegać instrukcji czyszczenia, załączonej zwykle do szczoteczki, dla osiągnięcia możliwie optymalnych wyników czyszczenia zębów.

Celem wynalazku jest opracowanie szczoteczki do zębów z takim układem pęczków włosia, że będzie pozwalała na skuteczne usuwanie nalotu nazębnego względnie plamek próchnicowych przy ręcznym czyszczeniu linii dziąsłowej i zębów, niezależnie od stosowanej techniki czyszczenia.

Szczoteczka do zębów, składająca się z główki i rękojeści, stanowiących element integralny, przy czym główka jest symetryczna względem wzdłużnej osi szczoteczki i ma co najmniej jedną powierzchnię płaską, na której umieszczone są pęczki włosia, posiadające jeden koniec połączony z główką i drugi koniec swobodny, przy czym pęczki włosia są ustawione w naprzemiennych grupach zawierających rzędy pęczków ułożone zasadniczo poprzecznie względem wzdłużnej osi szczoteczki, przy czym pęczki w rzędach jednej grupy stanowią środkowy pęczek prostopadły do płaskiej powierzchni główki i zewnętrzne pęczki odchylone do wewnątrz w kierunku pionowej płaszczyzny, przechodzącej przez oś wzdłużną główki, a zewnętrzne pęczki w rzędach pozostałych grup są odchylone na zewnątrz od tej płaszczyzny pionowej, według wynalazku charakteryzuje się tym, że pojedyncze rzędy pierwszej grupy pęczków, umieszczone poprzecznie względem wzdłużnej osi główki i zawierające środkowy pęczek prostopadły do płaskiej powierzchni główki i zewnętrzne pęczki odchylone do wewnątrz w stronę pionowej płaszczyzny zawierającej wzdłużną oś główki, są umieszczone naprzemiennie z pojedynczymi rzędami drugiej grupy pęczków, umieszczonymi poprzecznie do wzdłużnej osi główki i zawierającymi przynajmniej dwa pęczki po obydwu stronach tej pionowej płaszczyzny, które to pęczki są odchylone na zewnątrz względem tej pionowej płaszczyzny.

Pierwsza grupa zawiera pojedynczy rząd trzech pęczków, z których środkowy pęczek, prostopadły do powierzchni główki, jest przedzielony przez wspomnianą pionową płaszczyznę zawierającą wzdłużną oś główki.

Każdy rząd pęczków drugiej grupy korzystnie zawiera cztery pęczki.

Zewnętrzne pęczki rzędów pierwszej grupy korzystnie są odchylone do wewnątrz pod kątem około 8° względem płaszczyzny pionowej, zawierającej wzdłużną oś główki.

Odchylenie pęczków rzędów drugiej grupy korzystnie wynosi około 12° względem pionowej płaszczyzny, zawierającej wzdłużną oś główki. Rząd pęczków najbliżej swobodnego końca główki należy do pierwszej grupy pęczków. Pęczki we wszystkich rzędach pierwszej i drugiej grupy mają tę

166 046 samą wysokość, mierzoną pionowo od płaskiej powierzchni główki. Nasady zewnętrznych pęczków drugiej grupy i nasady zewnętrznych pęczków pierwszej grupy korzystnie znajdują się w tej samej odległości od pionowej płaszczyzny, zawierającej wzdłużną oś główki.

Wszystkie pęczki włosia znajdują się w stosunkowo dużych odstępach względem siebie tak, aby umożliwić niezależny i bez przeszkód ruch każdego pęczka. Konfiguracja pęczków włosia, gęsto upakowanych na główkach konwencjonalnych szczotek powoduje tendencję pęczków do wykonywania ruchu stycznego, przez co pęczki popychają się wzajemnie wzdłużnie i zachodzą na siebie w miejscach bezpośrednio sąsiadujących podczas ślizgania się po powierzchniach zębów.

Poprzecznie ustawione pęczki włosia, odchylone pod kątem do wewnątrz i na zewnątrz względem pionowej płaszczyzny przechodzącej przez oś wzdłużną główki szczoteczki, tworzą szereg równomiernych linii wierzchołków pęczków włosia wzdłuż długości główki. Połowa ustawionych pod kątem pęczków odchyla się na zewnątrz, wystając do dziąsłowego obszaru brzegowego u podstawy koron zębów. Połowa ustawionych pod kątem pęczków odchyla się do wewnątrz, wystając do otworów i wewnętrznych przestrzeni między zębami. Następuje to podczas wywierania na główkę szczoteczki siły skierowanej ku dołowi niezależnie od ewentualnie nieprostopadłego ukierunkowania główki szczoteczki względem powierzchni zębów.

Pęczki są ukierunkowane pod rozmaitymi kątami tak, aby nie mogły się konstrukcyjnie wzajemnie podpierać podczas przykładania przez użytkownika siły skierowanej ku dołowi lub poziomo.

Wskutek wielokierunkowej kątowej konfiguracji pęczków, poszczególne pęczki włosia swobodnie wnikają do otworów i wewnętrznie zbliżonych przestrzeni międzyzębowych bez hamowania przez sąsiadujące pęczki. Gdy do szczoteczki przykłada się poziomą siłę skierowaną ku dołowi, wówczas pęczki włosia przesuwają się po powierzchniach zęba w kierunku, narzuconym przez kąt, pod którym są ustawione w główce szczoteczki, a nie zawijają się po prostu do tyłu w kierunku przeciwnym do kierunku popychania. Tak więc według wynalazku uzyskuje się wielokierunkowy ruch włosia pęczków podczas jednokierunkowego przesuwania szczoteczki.

Popychane w kierunku kąta ustawienia, pęczki włosia sprężyście wyskakują ze szczelin, jeśli ich naprężenie przekracza wartość, przy której pozostają w miejscu. Ta dynamiczna akcja powoduje wyrzucanie nalotu nazębnego z przestrzeni międzyzębowych.

Mała wytrzymałość na ugięcie ustawionych pod kątem w stosunkowo dużych odstępach pęczków włosia według wynalazku umożliwia zredukowanie wysokości włosia w pęczkach bez powodowania odczucia zwiększonej sztywności pęczków. Ustawione pod kątem pęczki włosia przyjmują podczas odkształcania zmienne wysokości, jednakże w stanie nieużywanym mają równomierną wysokość. Ustawione pod kątem pęczki włosia wystają ponad czubki prostych pęczków, gdy podczas użytkowania ustawiają się pod działaniem siły w kierunku prostopadłym. Ten efekt, wynikający z faktu, że przeciwprostokątna trójkąta jest dłuższa od przyprostokątnej powoduje, że ustawiane pod kątem pęczki sięgają głęboko do międzyzębowych i przydziąsłowych zagłębień, gdy przyjmują ukierunkowanie prostopadłe.

Szczoteczka według wynalazku umożliwia więc skuteczne usuwanie nalotu nazębnego względnie plamek próchnicowych przy ręcznym czyszczeniu linii dziąseł i zębów, niezależnie od sposobu lub techniki czyszczenia.

Przedmiot wynalazku zostanie uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia perspektywiczny widok główki szczoteczki do zębów, z konfiguracją pęczków według wynalazku, fig. 2 - widok z góry główki szczotki do zębów z fig. 1 z zakreskowanymi pionowo pęczkami włosia, których funkcja jest ilustrowana na fig. 2a, fig. 2a - ilustrację funkcji pęczków włosia wskazanych na fig. 2, fig. 3 - schematyczny widok z góry główki szczoteczki z zakreskowanymi pionowo pęczkami włosia, których funkcja jest zilustrowana na fig. 3a, fig. 3a -ilustrację funkcji pęczków włosia wskazanych na fig. 3, fig. 4 - schematyczny widok z góry główki szczoteczki z zakreskowanymi pionowo pęczkami włosia, których funkcja jest zilustrowana na fig. 4a, a fig. 4a - ilustrację funkcji pęczków włosia wskazanych na fig. 4.

Pokazana na fig. 1 szczoteczka 10 według wynalazku zawiera główkę 12, która ma górną płaską powierzchni 14. Główka 12jest ogólnie prostokątna ijest integralnie połączona z rękojeścią

166 046

20, pokazaną tylko częściowo. Rękojeść 20 może mieć kształt konwencjonalny i nie stanowi części wynalazku. Zwykle główka 12 i rękojeść 20 są wykonywane w całości z tworzywa sztucznego. Wzdłużna oś 16 główki 12 może pokrywać się ze wzdłużną osią rękojeści 20, jednakże nie jest to warunek konieczny. Pęczki włosia są ustawione w grupach 40, 26, których rzędy są ułożone poprzecznie do podłużnej osi 16 główki 12.

Każdy rząd drugiej grupy 26 pęczków ma dwie pary pęczków włosia 30, 32, odchylonych na zewnątrz od pionowej płaszczyzny, przechodzącej przez podłużną oś 16 pionowo względem powierzchni 14 główki 12. Pęczki 30,32 leżą w jednej płaszczyźnie, prostopadłej do podłużnej osi 16 główki 12.

Korzystnie, pęczki 30, 32 drugiej grupy 26 pęczków odchylają się zewnętrznie na bok pod kątem w przybliżeniu 12° względem pionu. Odpowiednie pęczki w pozostałych rzędach drugiej grupy 26 mają analogiczne odchylenie.

Rzędy pierwszej grupy 40 zawierają po dwa pęczki 44 i jeden pęczek 46, które leżą w jednej płaszczyźnie prostopadłej do wzdłużnej osi 16 główki 12. Środkowy pęczek 46 jest zasadniczo prostopadły do powierzchni 14 główki, natomiast pęczki 44 są nachylone do płaszczyzny dwudzielnej główki 12 w przybliżeniu pod kątem 8°.

Rzędy grup 40, 26 pęczków są położone naprzemiennie wzdłuż wzdłużnej osi 16 główki 12, przy czym najbliżej swobodnego końca główki 12, a więc najdalej od rękojeści 20, znajduje się rząd pierwszej grupy 40, jak pokazano na fig. 1.

Na główce 12 są więc rozmieszczone dwa rodzaje grup pęczków tak, aby pionowa płaszczyzna zawierająca oś 16 i usytuowana pod kątem prostym do powierzchni 14 dzieliła na połowy środkowe pęczki 46. Płaszczyzna ta jednak nie rozdziela żadnego pęczka 30, 32 należącego do drugiej grupy 26. Wszystkie pęczki w każdej grupie pęczków mają zasadniczo jednakową wysokość. W typowej konstrukcji, wysokość pęczków mierzona pionowo we wszystkich grupach pęczków wynosi w przybliżeniu 9,5 mm, zaś wzdłużny odstęp, mierzony u nasady pęczków między grupami 40 i 26 wynosi w przybliżeniu 2,3 mm. Poprzeczny odstęp między pęczkami 30, 32 wynosi w przybliżeniu 2,3 mm oraz między pęczkami 46, 32 wynosi w przybliżeniu 1,45 mm. Poprzeczny odstęp między pęczkami 46, 44 w każdym rzędzie pierwszej grupy 40 wynosi w przybliżeniu 3,43 mm. Średnica nasady wszystkich pęczków wynosi w przybliżeniu 1,27 mm.

Jak pokazano na fig. 1, nasady pęczków 30 i nasady pęczków 44 są oddalone zasadniczo na taką samą odległość od odpowiednich boków główki 12, to jest na zasadniczo taką samą odległość od pionowej płaszczyzny zawierającej oś 16 główki, prostopadłej do płaskiej powierzchni 14 główki i dzielącej podłużnie tę główkę 12 i środkowe pęczki 46 na dwie symetryczne części.

Na figurze 2 do 4, jak również na ich odpowiednikach fig. 2a do 4a zilustrowano szczególne funkcje czyszczące określonych pęczków. Kilka funkcjonalnych grup pęczków zaznaczono pionowym kreskowaniem na fig. 2 do fig. 4. Pęczki zostały opisane i zgrupowane odpowiednio do funkcji, które wykonują, podczas gdy poprzedni opis dotyczył poprzecznych grup, tworzonych przez pęczki.

Na figurze 2 i odpowiednio fig. 2a, pęczki włosia 32,44 czyszczą szerokie powierzchnie zębów za pomocą zestawu ustawionych pod kątem pęczków, umieszczonych w stosunkowo dużych odstępach, działających przeciwległe i nachylonych przeciwległe. Gdy na szczoteczkę wywiera się siłę skierowaną ku dołowi oraz przesuwa się poziomo główkę szczotki, wówczas wierzchołki pęczków włosia prześlizgują się wzdłuż powierzchni zębów w kierunku ich kąta ustawienia, zamiast zawijać się do tyłu w kierunku przeciwnym do kierunku ich popychania. To dynamiczne oddziaływanie umożliwia wielokierunkowy ruch wierzchołków pęczków włosia podczas jednokierunkowego przesuwania szczoteczki. Pęczki włosia są ułożone pod różnymi kątami tak, aby nie mogły się wzajemnie podpierać podczas przykładania do nich przez użytkownika siły poziomej i skierowanej ku dołowi. Obydwa pęczki 44 każdego rzędu pierwszej grupy 40 przechylają się ku sobie, podczas gdy pęczki 32 każdego rzędu drugiej grupy 26 odchylają się poprzecznie na zewnątrz.

Na figurze 3 i figurze 3a pokazano, że podczas gdy otaczające, nie zaznaczone pionowym kreskowaniem, ustawione pod kątem pęczki włosia poddają się działaniu siły skierowanej ku dołowi, wówczas oznaczone pionowym kreskowaniem wewnętrzne, pionowe pęczki 46 głęboko

166 046 wnikają do otworów i wewnętrznie zbliżonych przestrzeni międzyzębowych. Te pęczki włosia znajdują się w jednej linii na podłużnej osi 16, przy czym każdy pęczek jest prostopadły do powierzchni główki 12.

Na figurze 4 i figurze 4a obwodowe pęczki włosia 30 są odchylone poprzecznie na zewnątrz wzdłuż boków główki 12 tak, aby przy czyszczeniu szczotką wystawały ku dziąsłowej powierzchni brzegowej u podstawy koron zębów. Podczas przykładania skierowanej ku dołowi siły do główki szczotki, ustawione pod kątem pęczki włosia 30 sięgają do brzegu dziąseł, podczas przesuwania się w kierunku ich kąta nachylenia. Pęczki 30 tworzą dwa równoległe rzędy wzdłuż boków główki.

Według wynalazku uzyskuje się więc trzy funkcjonalne grupy pęczków włosia na główce 12 według fig. 2,3 i 4, objęte dwoma rodzajami grup 40,26 postaciowych, pozwalające na oczyszczenie wszystkich powierzchni zębów i przestrzeni międzyzębowych, niezależnie od kierunku prowadzenia szczoteczki. Układ pęczków zastosowany w szczoteczce według wynalazku zapewnia maksymalną skuteczność czyszczenia zębów niezależnie od sposobu użytkowania szczoteczki.

FIG.2o

FIG. 3

20

166 046

FIG.

166 046

FIG. 1

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 1,00 zł.

Claims (8)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Szczoteczka do zębów, składająca się z główki i rękojeści, stanowiących element integralny, przy czym główka jest symetryczna względem wzdłużnej osi szczoteczki i ma co najmniej jedną powierzchnię płaską, na której umieszczone są pęczki włosia, posiadające jeden koniec połączony z główką i drugi koniec swobodny, przy czym pęczki włosia są ustawione w naprzemiennych grupach zawierających rzędy pęczków ułożone zasadniczo poprzecznie względem wzdłużnej osi szczoteczki, przy czym pęczki w rzędach jednej grupy stanowią środkowy pęczek prostopadły do płaskiej powierzchni główki i zewnętrzne pęczki odchylone do wewnątrz w kierunku pionowej płaszczyzny, przechodzącej przez oś wzdłużną główki, a zewnętrzne pęczki w rzędach pozostałych grup są odchylone na zewnątrz od tej płaszczyzny pionowej, znamienna tym, że pojedyncze rzędy pierwszej grupy (40) pęczków, umieszczone poprzecznie względem wzdłużnej osi (16) główki i zawierające środkowy pęczek (46) prostopadły do płaskiej powierzchni (14) główki i zewnętrzne pęczki (44) odchylone do wewnątrz w stronę pionowej płaszczyzny zawierającej wzdłużną oś (16) główki, są umieszczone naprzemiennie z pojedynczymi rzędami drugiej grupy (26) pęczków, umieszczonymi poprzecznie do wzdłużnej osi (16) główki i zawierającymi przynajmniej dwa pęczki (3®, 32) po obydwu stronach tej pionowej płaszczyzny, które to pęczki (30, 32) są odchylone na zewnątrz względem tej pionowej płaszczyzny.
2. 2. Szczoteczka według zastrz. 1, znamienna tym, że pierwsza grupa (40) zawiera pojedynczy rząd trzech pęczków, z których środkowy pęczek (46), prostopadły do powierzchni główki (12), jest przedzielony przez wspomnianą pionową płaszczyznę zawierającą wzdłużną oś (16) główki.
3. 3. Szczoteczka według zastrz. 1, znamienna tym, że każdy rząd pęczków drugiej grupy (26) zawiera cztery pęczki (30, 32, 30).
4. 4. Szczoteczka według zastrz. 1, znamienna tym, że zewnętrzne pęczki (44) rzędów pierwszej grupy (40) są odchylone do wewnątrz pod kątem około 8° względem płaszczyzny pionowej, zawierającej wzdłużną oś (16) główki.
5. 5. Szczoteczka według zastrz. 1, znamienna tym, że odchylenie pęczków (30,32) rzędów drugiej grupy (26) wynosi około 12° względem pionowej płaszczyzny, zawierającej wzdłużną oś (16) główki.
6. 6. Szczoteczka według zastrz. 1, znamienna tym, że rząd pęczków najbliżej swobodnego końca główki (12) należy do pierwszej grupy (40) pęczków.
7. 7. Szczoteczka według zastrz. 1, znamienna tym, że pęczki we wszystkich rzędach pierwszej (40) i drugiej grupy (26) mają tę samą wysokość, mierzoną pionowo od płaskiej powierzchni (14) główki (12).
8. 8. Szczoteczka według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, albo 6, albo 7, znamienna tym, że nasady zewnętrznych pęczków drugiej grupy (26) i nasady zewnętrznych pęczków pierwszej grupy (40) znajdują się w tej samej odległości od pionowej płaszczyzny, zawierającej wzdłużną oś (16) główki.