PL166904B1 - Odcinek koryta dla przenosnika zgrzeblowego lancuchowego, zwlaszcza do zastosowania w górnictwie PL PL PL - Google Patents

Abstract

1 . Odcinek koryta dla przenosnika zgrzeblowe- go lancuchowego, zwlaszcza do zastosowania w gór- nictwie, z blacha denna, tworzaca dno przenosnika, wspawana pomiedzy profile boczne, która na koncach odcinka koryta, przy utworzeniu jezyków zakladko- wych o zewnetrznych i wewnetrznych liniach ograni- czajacych, poprzecznych do osi wzdluznej koryta, przebiegajacych wzajemnie równolegle, jest osadzona w grubosci, przy czym jezyk zakladkowy na jednym koncu odcinka koryta wystaje ponad miejsce styku odcinków, a jezyk zakladkowy na drugim koncu od- cinka koryta jest w ten sposób cofniety wobec odcin- ka koryta, ze sasiednie odcinki koryta na koncach zachodza na siebie wzajemnie swoimi jezykami za- kladkowymi, znamienny tym, ze jezyki zakladkowe (10,11) na obu koncach odcinka koryta (1) sa uksztal- towane w przebiegu swoich linii ograniczajacych (12, 13) z wzajemnie uzupelniajacym pofalowaniem w postaci plasko-lukowej. FIG.1 PL PL PL

Description

Wynalazek dotyczy odcinka koryta dla przenośnika zgrzebłowego łańcuchowego, zwłaszcza do zastosowania w górnictwie, z blachą denną, tworzącą dno przenośnika, wspawaną pomiędzy profilami bocznymi, która na końcach odcinków koryta jest odsadzona na grubość, tworząc języki zakładkowe o wewnętrznych i zewnętrznych liniach ograniczających przebiegających wzajemnie równolegle, poprzecznie do osi wzdłużnej odcinka koryta, przy czym języki zakładkowe na jednym końcu odcinka koryta wystają ponad miejsce styku odcinków, a języki zakładkowe na drugim końcu odcinków koryta odstają wobec miejsca styku odcinków w ten sposób, że sąsiednie odcinki koryta w miejscach styku są nawzajem przykryte swoimi językami zakładkowymi.

Przenośniki zgrzebłowe łańcuchowe są uprzywilejowanie stosowane w pracach górniczych. Ich koryto składa się z pojedynczych odcinków koryta, które od strony końców są w ten sposób połączone przez elementy sprzęgłowe, jak przede wszystkim przetyczki, trzpienie śrubowe, ucha itp., że odcinki koryta mogą wzajemnie wykonywać ruchy kątowe nie tylko w płaszczyźnie poziomej, ale także w płaszczyźnie pionowej. Aby uniemożliwić, żeby w miejscach styku odcinków koryta powstała pomiędzy blachami dennymi szczelina, przez którą drobny materiał mógł docierać z głównego przedziału transportowego do przedziału dolnego przenośnika zgrzebłowego łańcuchowego, blachy denne są zazwyczaj tak ukształtowane, że one w miejscach styku odcinków nawzajem przykrywają się. W tym celu blacha denna na swoich końcach jest odsadzona w swojej grubości, przy utworzeniu języków zakładkowych. Języki zakładkowe mogą być także utworzone przez listwy, przyspawane do blachy dennej.

W ogólności języki zakładkowe są tak ukształtowane, że one na swojej długości przebiegają prostopadle do osi wzdłużnej koryta, a więc równolegle do miejsc stykowych odcinków koryta. Jest także znane umieszczenie na końcach zakładek blachy dennej odcinków koryta osiowo wystających przedłużeń osiujących, które wchodzą w odpowiednie wybrania osiujące sąsiednich odcinków koryta i dzięki temu wzajemnie osiują oba odcinki koryta, przy zachowaniu styku zakładkowego, w kierunku do góry i na boki (DE-Os 3903 347, DE-PS 3150 459). Przy tym języki zakładkowe są zaopatrzone w wybrania, o prostokątnym zarysie tak, że są utworzone odpowiednie prostokątne występy językowe, które wchodzą w wybrania w blacha dennych sąsiednich odcinków koryta.

Podczas pracy przenośnika występuje głównie silny hałas przez to, że zgrzebła, przebiegające w przedziale głównym swoją krawędzią dolną, przebiegającą w kierunku poprzecznym koryta przenośnika, uderzają o miejsca styku zakładek blach dennych lub przy przebiegu miejsc styku zakładek wpadają w rodzaju uderzeń w zagłębienia, tworzące przez miejsca styku zakładek. Tego rodzaju hałas jest szczególnie duży, gdy odcinki koryta są wzajemnie zawinięte w płaszczyźnie pionowej, a zwłaszcza jednocześnie w płaszczyźnie poziomej, jak to ma miejsce w przypadku, gdy koryto przenośnika nie ma żadnego płaskiego podparcia, lecz przebiega poprzez przełącze i muldy spągu. Przy podparciu na przełączy, górne języki zakładkowe, przykrywające dolne języki zakładkowe mogą być tak daleko wysunięte ponad płaszczyznę dna przenośnika, że one tworzą krawędzie stykowe, przeszkadzające w przebiegu zgrzebeł. Aby temu przeciwdziałać, jest znane zaopatrzenie przykrywających języków zakładkowych, na ich wolnych górnych końcach w zukosowania (DE-OS 3903 347). Za pomocą tych środków można co najwyżej tłumić zakłócający hałas, ale nie w pożądanych rozmiarach.

166 904

Zadaniem wynalazku jest takie ukształtowanie odcinka koryta dla przenośnika zgrzebłowego łańcuchowego, zwłaszcza dla przenośnika zgrzebłowego z łańcuchem środkowym lub podwójnym, żeby przy przykryciu języków zakładkowych, wystarczających dla uszczelnienia szczeliny w miejscach styku odcinków, można było osiągnąć możliwie łagodny przebieg miejsc stykowych przez zgrzebła, bez nadmiernego wywoływania hałasu, także przy maksymalnie możliwych załamaniach pasma koryta, utworzonego z odcinków.

Zadanie to zostało rozwiązane dzięki temu, że języki zakładkowe na obu końcach odcinka są ukształtowane, w przebiegu swoich linii granicznych, do postaci przynajmniej zbliżonej do pofalowanej linii płaskołukowej.

Korzystne jest przy tym takie dobranie układu, aby zarys pofalowania języków zakładkowych był tak dobrany w wysokości wierzchołków, aby odpowiadał największemu w przybliżeniu odstępowi linii granicznych języków zakładkowych, a więc wymiarowi języków zakładkowych w kierunku wzdłużnym odcinka koryta.

Zarys pofalowania, w postaci płasko-łukowej, przewidziany według wynalazku, prowadzi do odpowiedniego łukowego zarysu pofalowania szczeliny stykowej, pomiędzy sąsiednimi odcinkami koryta tak, że podczas pracy przenośnika zgrzebła, swoimi krawędziami zgrzebłowymi i dolnymi, ślizgającymi się po dnie koryta, nie przebiegają na całkowitej szerokości po szczelinach stykowych, względnie po zagłębieniach, utworzonych pomiędzy nimi, lecz szczeliny stykowe przecinają ciągle ukośnie do swojego kierunku przebiegu i dlatego przebiegają szczeliny stykowe bez zakłóceniowych ruchów uderzeniowych lub wpadających. Dzięki temu jednocześnie znacznie obniża się zakłóceniowy hałas biegu. Dzięki ukształtowaniu języków zakładkowych według wynalazku, redukuje się w dalekim stopniu przede wszystkim rozmiar, przykrywających miejsce styku, języków zakładkowych, który przeszkadza w przebiegu zgrzebeł, ponieważ ukształtowanie języków zakładkowych stwarza możliwość takiego ich dopasowania do linii załamania miejsc stykowych odcinków koryta, że także przy maksymalnych załamaniach odcinków koryta, kąty wychylenia, przykrywające miejsce styku, języków zakładkowych, są jeszcze stosunkowo małe.

Z tego względu jest szczególnie korzystne, gdy języki zakładkowe otrzymują ukształtowanie określone w zastrzeżeniach 3 i 4. Linie ograniczające, w postaci łuku, obu języków zakładkowych, w środkowym obszarze blachy dennej, są celowo utworzone z łuku kołowego o promieniu, który jest co najmniej w przybliżeniu równy połowie długości odcinka koryta. Zazwyczaj zaleca się wystające języki zakładkowe, które w środkowym obszarze są ukształtowane wypukle, tak umieścić, aby one w stanie połączenia odcinków koryta wywoływały przykrycie miejsc styku, a więc aby przechwytywały inne języki zakładkowe sąsiedniego odcinka koryta.

W odcinku koryta o zamkniętym przedziale dolnym, który jest zaopatrzony w blachę przykrywającą, przyspawaną do profili bocznych, a więc przykrywającą przedział dolny, w dalszym ukształtowaniu wynalazku, oba końce miejsca stykowego blachy przykrywającej, mogą być wykonane pofalowane w postaci płasko-łukowej, bez utworzenia wzajemnie uzupełniających sięjęzyków zakładkowych i przeciwnie do ukształtowanych języków zakładkowych blachy dennej. Wynika to w uprzywilejowany sposób z ukształtowania blachy przykrywającej, podanego w zastrzeżeniu 7.

Wynalazekjest następnie bliżej wyjaśniony w uprzywilejowanym przykładzie wykonania, uwidocznionym na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia odcinek koryta w widoku z góry, fig. 2 - odcinek koryta w przekroju pionowym, według linii II-II na fig. 1, fig. 3 - widok z góry na odcinek koryta odpowiadający fig. 1, w powiększonej podziałce, fig. 4 - w powiększonej podziałce obszar końcowy odcinka koryta, oznaczony IV na fig. 3, fig. 5 - w widoku z góry na odcinek koryta jego przykrycie przedziału dolnego, bez blachy dennej, fig. 6 - w płaszczyźnie przekroju VI-VI na fig. 3 zakładkę stykową blachy dennej dwóch sąsiednich odcinków koryta, a fig. 7 - obszar stykowy płyt przykrywających, tworzących przykrycie przedziału dolnego dwóch sąsiednich odcinków koryta.

Przedstawiony odcinek koryta 1 składa się w znany sposób z dwóch profili bocznych 2, umieszczonych wzajemnie symetrycznie i blachy dennej 3, wspawanej pomiędzy nimi, która

166 904 tworzy dno przenośnika i jest umieszczona pomiędzy przedziałem górnym 4 i przedziałem dolnym 5.

W przedstawionym uprzywilejowanym przykładzie wykonania profile boczne 2 są podzielone, i składają się stosownie do tego z dwóch umieszczonych jeden nad drugim listew profilowych 6, które swoimi ramionami podpierającymi 7 są przyspawane do blachy dennej 3, leżącej pomiędzy nimi. Listwy profilowe 6 są wzajemnie jednakowo ukształtowane. One tworzą w przedziale górnym 4 i w przedziale dolnym 5 prowadnice zgrzebłowe, jak to jest znane. Z obiema dolnymi listwami profilowymi jest połączona na stałe, np. przez spawanie blacha przykrywająca 8, zamykająca przedział dolny 5. Na rysunku pasmo zgrzebłowe łańcuchowego, ukształtowanego jako przenośnik zgrzebłowy z łańcuchem środkowym lub podwójnym, nie jest pokazane, ponieważ jest znane.

Miejsce styku odcinków koryta 1 jest utworzone przez końce 9 profili bocznych 2. Na fig. 3 i 5 łącząca końce stykowe 9 linia stykowa jest zaznaczona linią punktowo-kreskową B, przebiegającą prostopadle do osi wzdłużnej A odcinka koryta 1. Te linie stykowe B tworzące jednocześnie linię załamania, w której odcinki koryta 1, połączone między sobą z luzem ruchowym, mogą być zagięte wzajemnie w płaszczyźnie pionowej o ograniczony kąt np. 4-7°.

Blacha denna 3 na obu końcach odcinka koryta 1 jest odsadzona w grubości, przy utworzeniu języków zakładkowych 10 i 11. Język zakładkowy 11 na jednym końcu odcinka koryta 1, który na większej części swojej długości wystaje ponad linię stykową B, jest oznaczony jako wystającyjęzyk zakładkowy, ajęzyk zakładkowy 10 na przeciwległym końcu blachy dennej 3, który na większej części swojej długości jest cofnięty łukowo wobec miejsca styku odcinków koryta, jest oznaczony jako cofnięty język zakładkowy. Jak pokazuje fig. 6, język zakładkowy 11 przykrywający miejsce styku odcinków koryta 1, przykrywa podchwytujący język zakładkowy 10. Korzystnie języki zakładkowe 10 i 11 są wykonane jednoczęściowo z materiału blachy dennej 3. One mogą być także utworzone z listew, przyspawanych do blachy dennej 3, jak to jest znane. Wzajemnie równolegle przebiegające linie ograniczające języków zakładkowych 10 i 11 są oznaczone na rysunku 12 i 13. Linia ograniczająca 12 jest utworzona z wolnych krawędzi czołowych języków zakładkowych 10 i 11, a cofnięta linia ograniczająca 13 - przez leżące wewnątrz końce języków zakładkowych 10 i 11.

Jak pokazują fig. 1, 3 i 4 języki zakładkowe 10 i 11 w przebiegu swoich linii ograniczających 12 i 13 są ukształtowane wzajemnie pofalowane uzupełniająco w postaci płaskołukowej. Wystający język zakładkowy 11 jest na swoim odcinku 15, leżącym pomiędzy miejscami 14, ukształtowany w postaci łuku wypukłego, przy czym on na tym odcinku wystaje ponad linią stykową B. Linie ograniczające 12 i 13 języka zakładkowego 11 są więc w obszarze pomiędzy miejscami 14, który tworzy wgłębienie, i są ukształtowane w rodzaju linii łuku koła, przy czym promień łuku koła odpowiada co najmniej w przybliżeniu połowie długości odcinka koryta, a środek koła leży na osi wzdłużnej A odcinka koryta 1.

Wypukły odcinek 15 kończy się w miejscach 14, które leżą co najmniej w przybliżeniu na linii stykowej B. Miejsca 14 tworzą, jak wspomniano łukowe wgłębienie, w odstępie bocznym od sąsiednich profili bocznych 2 i miejsc przyspawania ich ramion podpierających 7 do blachy dennej 3. Od miejsc 14 równoległe linie ograniczające 12 i 13 języka zakładkowego 11, w obszarach bocznych 16, a więc w obszarach pomiędzy miejscami 14 i miejscami przyspawania profilu bocznego, przebiegają w postaci płasko-łukowej w kierunku przeciwnym. Stosownie do tego od strony czoła, linia ograniczająca 12 języka zakładkowego 11 przebiega lekko pofalowana, przy czym ona w osi wzdłużnej A odcinka koryta 1 wystaje o wymiar X ponad linię stykową B i stąd w postaci łuku przybliża się do miejsc 14 w kierunku do linii stykowej B, a od miejsc stykowych 14, w kierunku do profili bocznych 2 ponownie nieznacznie oddała się w postaci łuku od linii stykowej B. Wewnętrzna linia ograniczająca 13 przebiega równolegle do zewnętrznej linii ograniczającej 12. Miejsca 14 mogą być wobec linii stykowej B także nieznacznie cofnięte tak, że łukowe odcinki 16 zewnętrznej ;Iinii ograniczającej 13 na profilach bocznych 2 co najmniej w przybliżeniu wybiegają z linii stykowej B.

Cofnięty język zakładkowy 10, na przeciwnych końcach blachy dennej 3 jest w swoim zarysie, to znaczy w przebiegu swoich obu linii ograniczających 12 i 13, ukształtowany uzupełniająco do wystającego języka zakładkowego 11. Stosownie do tego w tych miejscach, w

166 904 których język zakładkowy 11 ma miejsca 14, znajdują się łukowe występy 17, które w środkowym obszarze blachy dennej 3 są połączone przez wklęśle ukształtowany język zakładkowy 10, to znaczy, że linie ograniczające 12 i 13 mają w obszarze pomiędzy występami 17 wklęsły przebieg w postaci łuku koła, dopasowany do przebiegu odcinka 15 w postaci łuku koła języka zakładkowego 11. Od występów 17 linie ograniczające 12 i 13 w miejscach 18 wybiegają w kierunku przeciwnym do profili bocznych 2. Fig. 2 i 3 pokazują, że zewnętrzna linia ograniczająca 12 języka zakładkowego 10 wystaje na osi wzdłużnej A odcinka koryta, ponad linię stykową B, i stąd do występów 17 wystaje dalej wzrastająco ponad linię stykową B, a następnie w obszarach końcowych 18 przebiega z powrotem w kierunku do linii stykowej B. Na przejściu linii ograniczającej 12 języka zakładkowego 10 do profili bocznych 2, ta linia ograniczająca 12 w odcinkach końcowych 18 ma jeszcze celowo występ ponad linię stykową B, wychodzącą z końców stykowych 9 profili bocznych 2. Jest to szczególnie łatwe do rozpoznania z powiększonego wycinka, pokazanego na fig. 4.

Przy połączeniu między sobą odcinków koryta 1 wystający język zakładkowy 11 na blasze dennej 3 jednego odcinka koryta 1 przechwytuje stosownie do tego cofnięty język zakładkowy 10, w blasze dennej 3 drugiego odcinka koryta 1, przy czym języki zakładkowe 10 i 11 przylegają do siebie ściśle swoimi zarysami pofalowanymi w postaci płasko-łukowej. Przedstawione ukształtowanie języków zakładkowych umożliwia wzajemne pionowe ruchy załamania odcinków koryta 1, przy czym leżący u góry język zakładkowy 11 swoim wolnym końcem, tworzącym wewnętrzną linię ograniczającą 12, przechodzi bez zakłóceń przez płaszczyznę dna odcinka koryta 1. Ponieważ języki zakładkowe l0 il 1 znajdujące się w zakładce, mają łukowy przebieg, lekko pofalowany, osiąga się odpowiednio pofalowany w postaci łuku przebieg szczeliny stykowej w miejscu zakładki tak, że zgrzebła przebiegające podczas pracy w kierunku strzałki 19 w przedziale dolnym 4, mogą przebiegać łagodnie szczelinę stykową bez zakłóceniowych ruchów uderzeniowych i zagłębiających. Dzięki temu jednocześnie zostaje znacznie zredukowany hałas biegu zgrzebeł podczas pracy przenośnika. Jest widoczne, że zarys pofalowania w postaci płasko-łukowej, języków zakładkowych 10 i 11 jest wykonany w osi wzdłużnej A odcinków koryta 1 z wysokością wierzchołków X, która odpowiada najwyżej w przybliżeniu odstępowi obu linii ograniczających 12 i 13 na każdym języku zakładkowym 10 i 11, - w pokazanym przykładzie jest on w przybliżeniu mniejszy od tego odstępu. Odpowiednio odnosi się to do wymiaru wystawania, względnie cofnięcia w obszarach końcowych 16 i 18 języków zakładkowych 10 i 11.

W istniejącym przykryciu przedziału dolnego można zrezygnować z zakładki blachy przykrywającej 8 w miejscu styku odcinków koryta 1. Przy tym zaleca się jednak wykonanie obu końców stykowych 20 i 21 wzajemnie uzupełniając i przeciwnie do pofalowania blachy dennej 3 - języków zakładkowych 10 i 11, jak to jest pokazane na fig. 5. Powierzchnia stykowa 20, która leży poniżej cofniętego języka zakładkowego 10 jest przy tym w swoim środkowym odcinku, to znaczy w obszarze pomiędzy zagłębieniami 22 wypukle zaokrąglona w postaci łuku koła, mianowicie w przybliżeniu odpowiednio do linii ograniczającej 12 w odcinku 15 języka zakładkowego 11. Przy tym powierzchnia stykowa 20, na osi wzdłużnej A odcinka koryta 1 wystaje nieznacznie ponad powierzchnię stykową B. Od tych miejsc wklęsły zarys łukowy wybiega po obu stronach do łukowych zagłębień 22, które w najgłębszym swoim miejscu leżą w odstępie za linią stykową B. W obszarach końcowych 23 powierzchnia stykowa 20 przebiega z powrotem łukowo do powierzchni stykowej B. Przeciwległa powierzchnia stykowa 21 jest ukształtowana uzupełniająco do powierzchni stykowej 20. Ona ma stosownie do tego środkowy odcinek, przebiegający wypukle, który wybiega do występów 24. Od łukowych występów 24 powierzchnia stykowa 21 przebiega łukowo z powrotem z linii stykowej B do profili bocznych 2. Te lukowe odcinki końcowe są 22. Występy 24 wystają nieznacznie ponad llnię stykową B podczas gdy zarys łuku, pomiędzy obydwoma występami 24 w osi wzdłużnej A odcinka koryta 1 jest lekko przestawiony do tyłu wobec linii stykowej B. Stosownie do tego, przy połączeniu odcinków koryta 1, ich blachy przykrywające 8 przylegają ściśle do siebie swoimi powierzchniami stykowymi 20 i 21, przy czym zaokrąglone występy 24 leżą w zagłębieniach 22. Dzięki temu jest zapewnione zamknięcie zasadniczo bezszczelinowe, także w miejscach styku blach przykrywających 8 odcinków koryta 1. Zgrzebła, przebiegające w

166 904 przedziale dolnym 5 przebiegają bezzaklóceniowo miejsca styku pomiędzy blachami przykrywającymi 8. Wzajemnie leżące powierzchnie stykowe 20 i 21 blach przykrywających 8 są pokazane na fig.7.

Rozumie się, że wynalazek nie jest ograniczony do uprzednio opisanego i pokazanego na rysunku uprzywilejowanego przykładu wykonania. We wszystkich przypadkach linia stykowa 8, określona przez tępe końce stykowe 9 profili bocznych 2 odcinków koryta 1 przebiega przez obszar zakładkowy przechwytujących się języków zakładkowych 10 i 11, których linie ograniczające 12 i 13 są pofalowane na szerokości blachy dennej 3 co najmniej w przybliżeniu do postaci płasko-łukowej i są ukształtowane przemiennie łukowo wypukłe i wklęsłe tak, że na każdym języku zakładkowym tworzy się szereg łukowych występów i zagłębień i stosownie do tego w miejscu styku zakładki przemiennie wzajemnie leżą łukowe występy i zagłębienia języków zakładkowych.

Claims (9)

Zastrzeżenia patentowe

1. Odcinek koryta dla przenośnika zgrzebłowego łańcuchowego, zwłaszcza do zastosowania w górnictwie, z blachą denną, tworzącą dno przenośnika, wspawaną pomiędzy profile boczne, która na końcach odcinka koryta, przy utworzeniu języków zakładkowych o zewnętrznych i wewnętrznych liniach ograniczających, poprzecznych do osi wzdłużnej koryta, przebiegających wzajemnie równolegle, jest osadzona w grubości, przy czym język zakładkowy na jednym końcu odcinka koryta wystaje ponad miejsce styku odcinków, a język zakładkowy na drugim końcu odcinka koryta jest w ten sposób cofnięty wobec odcinka koryta, że sąsiednie odcinki koryta na końcach zachodzą na siebie wzajemnie swoimi językami zakładkowymi, znamienny tym, że języki zakładkowe (10,11) na obu końcach odcinka koryta (1) są ukształtowane w przebiegu swoich linii ograniczających (12,13) z wzajemnie uzupełniającym pofalowaniem w postaci płasko-łukowej.

2. Odcinek koryta, według zastrz. 1, znamienny tym, że zarys pofalowania języków zakładkowych (10, 11) jest wykonany o wysokości wierzchołkowej (X), która odpowiada najwyżej w przybliżeniu odstępowi linii ograniczających (12,13).

3. Odcinek koryta, według zastrz. 1 lub 2, znamienny tym, że wystający język zakładkowy (11) w swoim obszarze blachy dennej (3) przebiega wypukłe swoimi liniami ograniczającymi (12,13) wzdłuż zarysu łuku kołowego (15), którego środek leży na osi wzdłużnej (A) odcinka koryta (1), przy czym wypukły zarys łuku przechodzi, w odstępie bocznym od miejsc przyspawania profilu bocznego (2), przy utworzeniu zagłębień (14), w zarys łukowy (16), przebiegający do nich przeciwnie i, że cofnięty język zakładkowy (10) na drugim końcu odcinka koryta (1) ma przebieg uzupełniający do wystającego języka zakładkowego (11).

4. Odcinek koryta, według zastrz. 3, znamienny tym, że zewnętrzna linia ograniczająca (12) wystającego języka zakładkowego (11) wystaje od środka, leżącego na osi wzdłużnej (A), swojego wypukłego zarysu (15) w kierunku do obszaru swoich zagłębień (14) ponad linię stykową (B), a w obszarze zagłębień (14) przebiega w linii stykowej (B) lub nieznacznie z tyłu, podczas gdy zewnętrzna linia ograniczająca (12) cofniętego języka zakładkowego (10) leży środkiem swojego wklęsłego zarysu łuku koła, leżącego na osi wzdłużnej (A), co najmniej w przybliżeniu na linii stykowej (B), a na łukowych odcinkach (18), pomiędzy środkiem a miejscami przyłączeń profili bocznych (2), przebiega przed linią stykową (B).

5. Odcinek koryta, według zastrz. 4, znamienny tym, że linie ograniczające (12,13) obu języków zakładkowych (10,11) w środkowym obszarze blachy dennej (3) są utworzone przez łuk koła, o promieniu, który jest co najmniej w przybliżeniu równy połowie długości odcinka koryta (1).

6. Odcinek koryta, według zastrz. 1, znamienny tym, że jest wyposażony w blachę przykrywającą (8), przykrywającą przedział dolny, przyspawaną do profili bocznych (2), której oba końce stykowe (20,21) bez utworzenia języków zakładkowych wzajemnie uzupełniając się i są wykonane pofalowane w postaci płasko-wypukłej, przeciwnie do pofalowania języków zakładkowych (10,11) blachy dennej (3).

7. Odcinek koryta, według zastrz. 6, znamienny tym, że koniec stykowy (21) blachy przykrywającej (8) na końcu odcinka koryta (1), mającym wystający język zakładkowy (11), posiada zarys łukowy, przebiegający wklęśle w środkowym obszarze, którego środek, leżący na osi wzdłużnej (A) leży za linią stykową (B) i który od środka rozciąga się po obu stronach w postaci łuku do wystającego występu (24) ponad linią stykową (B) i od niego w obszarach końcowych (25) łukowo zawraca w kierunku do linii stykowej (B) i, że koniec stykowy (20) blachy przykrywającej (8) na przeciwległym końcu odcinka koryta (1) ma przebieg uzupełniający do wspawanego końca stykowego (21).

166 904

8. Odcinek koryta, według zastrz. 1, znamienny tym, że wystający język zakładkowy (11) w stanie połączenia odcinków koryta (1) przechwytuje, cofnięty język zakładkowy (10) przyłączonego odcinka koryta (1).

9. Odcinek koryta, według zastrz. 4, znamienny tym, że linia stykowa (B) rozciąga się przez obszar zakładkowy języków zakładkowych (10,11), których linie ograniczające (12,13), pofalowane w postaci płasko-łukowej, tworzą na szerokości blachy dennej (3) szereg występów i zagłębień.