PL167674B1

PL167674B1 - Lusterko wsteczne do samochodów PL PL PL

Info

Publication number: PL167674B1
Application number: PL91295796A
Authority: PL
Inventors: Hubert Schlenke
Original assignee: Hubert Schlenke
Priority date: 1990-12-20
Filing date: 1991-09-17
Publication date: 1995-10-31
Also published as: EP0561785A1; EP0561785B1; PL295796A1; CA2098920A1; ATE116225T1; DE4040839A1; JPH06503529A; AU8511091A; DE4219133A1; US5621569A; WO1992011147A1; DE59104101D1

Abstract

1. Lusterko wsteczne do sam ochodów , skladajace sie z plaskiego segm entu i co najm niej jednego, dolaczonego do niego z boku ze stalym nachyleniem , w ypuklego seg- m entu bocznego, który na linii przejscia do segm entu plaskiego m a krzywizne 0 , i który w m iare oddalania sie od segm entu m a coraz wieksza krzywizne, k tóra rosnie stale progresyw nie w raz z odlegloscia od linii przejscio- wej, znamienne tym, ze lusterko wsteczne ( 1 ) jest luster- kiem w ewnetrznym , ze linie przeciecia ortogonalnych plaszczyzn segm entu bocznego (3,11) sa lukam i, których krzyw izna odpow iada kazdorazow o krzywiznie pozio- mej linii odniesienia ( 6, 6A) na segmencie bocznym (3,11) w jej punkcie przeciecia z odpow iednim i lukam i, ze krzyw izna segm entu bocznego (3, 11) stosow nie do rodzaju klotoidy narasta liniowo wraz z dlugoscia luku (L) na poziom ej linii odniesienia ( 6 , 6A) na segmencie bocznym (3, 11), ze klotoida okreslajaca krzywizne seg- m entu bocznego (3) znajdujacego sie po stronie kierowcy m a param etr A wynoszacy od 100 mm do 20 0 mm oraz, ze poziom a linia odniesienia ( 6, 6A) przebiega na srodku lub powyzej srodka lusterka, w przyblizeniu na wyso- kosci linii horyzontalnej ( 6A) widzialnej dla norm alnego obserw atora. F i g . 1 PL PL PL

Description

Pezeemidtcm wynalazku jest lusterko wsteczne do samochodów, składające się z płaskiego segmentu i co najmniej jednego, dołączonego do niego z boku ze stałym nachyleniem, wypukłego segmentu bocznego, który na IizII przejścia do segmentu płaskiego ma krzywiznę O, i który w miarę oddalania się od segmentu płaskiego ma coraz większą krzywiznę, która narasta progresywnie wraz z deległośąią od linii pedcjśąiα.

167 674

Znane jest z holenderskiego opisu patentowego nr NL-A-6400067 tego rodzaju zewnętrzne lusterko wsteczne do samochodów. W tym znanym lusterku płaskie lusterko przechodzi w sposób ciągły w lusterko kuliste przy malejącym promieniu krzywizny. Lusterko zewnętrzne jest umieszczone poniżej poziomu oczu kierowcy i obejmuje tylko boczną strefę pojazdu, a więc mogą być tolerowane zniekształcenia optyczne linii horyzontalnej, które powstają w strefie przejścia do formy kulistej. W przypadku lusterka wewnętrznego umieszczonego wyżej poziomu oczu kierowcy i przemieszczonego względem niego ku środkowi pojazdu, i które obejmuje także co najmiej pole widzenia za pojazdem, powstają przy tego rodzaju ukształtowaniu obrazy podwójne i duże zniekształcenia linii horyzontalnej, co powoduje zakłócenia w obserwacji.

Znane jest także z europejskiego opisu patentowego nr EP 0210757 Al lusterko wsteczne, w którym przewidziano, że płaski segment lusterka przechodzi stycznie w segment zakrzywiony, którego krzywizna rośnie skokowo na linii przejścia i narasta dalej według spirali. Skokowa zmiana krzywizny jest niekorzystna zarówno dla postrzegania odbicia lustrzanego (powstaje podwójny obraz) jak i z punktu widzenia technologii wytwarzania.

Ponadto znane są z niemieckiego opisu patentowego nr DE 1755 828 Al wewnętrzne lusterka wsteczne, w których z segmentem płaskim lusterka łączy się zakrzywiony poziomo i pionowo segment boczny lusterka. Promienie krzywizny segmentu bocznego mają zmniejszać się w miarę oddalania się od środka lusterka. Krzywizna segmentu bocznego narasta wprawdzie na zewnątrz, ale przyrost krzywizny nie jest ciągły lecz stopniowy. W związku z tym stopniowym narastaniem krzywizny, nie tylko na linii przejścia od segmentu płaskiego do segmentu bocznego, lecz przy każdej zmianie promienia krzywizny powstaje odczuwalne jako załom przejście w segmencie bocznym lusterka, w związku z czym nie ma dobrego widzenia bocznego, koniecznego z punktu widzenia bezpieczeństwa jazdy, gdyż wraz z rosnącą ilością zmian promienia tworzy się równie dużo załomów, które zniekształcają odbicie lustrzane i powodują powstawanie podwójnych obrazów. Wprawdzie można wykonać krzywiznę lusterka bocznego ze stosunkowo małą różnicą jej promieni, tak że kierowca ma prawie nie zniekształcone widzenie boczne, jednak nawet przy takim zaprojektowaniu krzywizny nie przewidziano „bezszwowego przejścia krzywizny od segmentu płaskiego do zakrzywionego segmentu bocznego, tak że przynajmniej na linii przejścia pogarsza się możliwość obserwacji wstecz, co zmniejsza użyteczność takiego lusterka wstecznego.

Znane jest także z niemieckiego opisu patentowego nr DE 2849 468 Al wewnętrzne lusterko wsteczne, w którym segment płaski przechodzi względem jego osi poziomej w wypukły segment boczny w postaci równomiernego płaszcza cylindrycznego, w związku z czym powiększa się kąt widzenia w porównaniu z segmentem płaskim, dzięki wypukłej krzywiźnie segmentu bocznego lusterka. Lusterko takie umożliwia wprawdzie spojrzenie boczne z pojazdu, ale wadą jest zniekształcenie pola widzenia bocznego spowodowane cylindryczną krzywizną.

Bardzo trudno jest ocenić pozycję wyprzedzających pojazdów. Ponadto nie ma „bezszwowego przejścia od segmentu płaskiego do zakrzywionego segmentu bocznego, ponieważ krzywizna segmentu zmienia się skokowo na linii przejścia. Dlatego kierowca ciągle odczuwa linię przejścia jako załom, który powoduje nieregularne odbicie lustrzane, a w szczególności podwójne obrazy. Z powodu zniekształcenia odbicia lustrzanego i załomu na linii przejścia kierowca nie może dostatecznie ocenić, zwłaszcza pozycji pojazdów wyprzedzających, co znacznie ogranicza bezpieczeństwo ruchu.

Wreszcie znane jest z niemieckiego opisu patentowego nr DE 34 01 033 A1 wewnętrzne lusterko wsteczne, które poprzez kombinowane połączenie lusterka głównego i dwóch lusterek bocznych, które można nastawiać niezależnie do siebie pod różnym kątem widzenia, umożliwia nie zniekształcony widok przez boczne okno. Uwarunkowany konstrukcyjnie odstęp między poszczególnymi lusterkami nie pozwala jednak na dobre widzenie boczne, gdyż kierowca spostrzega tylko podwójne obrazy, gdy jednym okiem spogląda w lusterko główne a drugim okiem w odchylone lusterko boczne. Oba oczy odbierają z odchylonych części lusterka dwa różne sygnały wizyjne, które mózg człowieka może skojarzyć tylko niedokładnie w całkowity obraz. Powstają więc dość istotne błędy widzenia, co ma niekorzystny wpływ na bezpieczeństwo jazdy. Takie lusterko wsteczne wywołuje przedwczesne zmęczenie wzroku kierowcy, ponieważ w przypadku używania trzyczęściowego lusterka musi on obserwować trzy lusterka wewnętrzne.

167 674

Reasumując, znane dotąd odmiany lusterka wstecznego nie obejmują dostatecznie „martwego kąta“ zawartego między strefą bezpośredniego widzenia i widokiem bocznym przez zakrzywioną strefę lusterka, albo umożlwiają tylko niedostateczne z punktu widzenia bezpieczeństwa jazdy widzenie boczne, zakłócone zniekształceniami i podwójnymi obrazami.

U podstaw wynalazku leży zadanie udoskonalenia opisanego wyżej lusterka używanego jako wewnętrzne lusterko wsteczne, przy czym trzeba zapewnić, aby bez pozostawiania „martwego kąta“ widoczna była także strefa przedniego okna bocznego pod stronie kierowcy a zakrzywiony przestrzennie segment lusterka zapewniał dobrą widoczność (bez zniekształceń i podwójnych obrazów) pojazdów znajdujących się z boku oraz umożliwiał właściwą ocenę pozycji tych pojazdów względem samochodu obserwatora.

Zgodnie z wynalazkiem, zadanie to zostało rozwiązane dzięki temu, że lusterko wsteczne jest lusterkiem wewnętrznym, że linie przecięcia ortogonalnych płaszczyzn segmentu bocznego są łukami, których krzywizna odpowiada każdorazowo krzywiźnie poziomej linii odniesienia na tym segmencie bocznym w jej punkcie przecięcia z odpowiednimi łukami, że krzywizna segmentu bocznego stosownie do rodzaju klotoidy narasta liniowo wraz z długością łuku na poziomej linii odniesienia na segmencie bocznym, że klotoida określająca krzywiznę segmentu bocznego znajdującego się po stronie kierowcy ma parametr A między 100 i 200 mm oraz, że pozioma linia odniesienia przebiega na środku lub powyżej środka lusterka, w przybliżeniu na wysokości linii horyzontalnej widzialnej dla normalnego obserwatora.

Korzystnie jest gdy klotoida ma parametr A równy 130 mm i gdy ograniczony linią przejścia oraz pionową linią zakończenia skręcenia odcinek skręcenia zakrzywionego segmentu bocznego jest przekręcony o około 3° - 9° w dół wokół poziomej linii odniesienia przebiegającej przez ten odcinek, przy czym odcinek skręcenia jest rozmieszczony na około 1/4 długości zakrzywionego segmentu bocznego.

Zgodnie z wynalazkiem długość segmentu płaskiego ma się do długości segmentu bocznego w przybliżeniu jak 2:1, a długość segmentu bocznego wynosi około 8-15 cm, korzystnie 12 cm.

Korzystnie też jest gdy lusterko jest ukształtowane jako jedna część i gdy segment płaski jest przestawialny za pomocą dźwigni do przechylania celem uniknięcia oślepienia.

Zgodnie z dalszym rozwinięciem wynalazku między segmentem płaskim i segmentem bocznym jest umieszczony przegub, natomiast na segment boczny jest naniesiona warstwa przeciwodblaskowa.

Zgodnie z wynalazkiem klotoida określająca krzywiznę segmentu bocznego umieszczonego po stronie pomocnika kierowcy ma parametr A większy niż klotoida określająca krzywiznę segmentu bocznego, znajdującego się po stronie kierowcy.

Korzystnie jest gdy segment boczny stanowi wygięta na gorąco płaska tafla szklana.

Wypukła krzywizna ortogonalnych linii przecięcia powierzchni segmentu bocznego odpowiada krzywiźnie poziomej linii odniesienia na segmencie bocznym w danych miejscach przecięcia.

Dzięki zgodnemu z wynalazkiem, narastającemu progresywnie od sgementu płaskiego przebiegowi krzywizny tego segmentu uzyskuje się prawie nie zniekształcony, pokrywający dotychczasowy „martwy kąt“ obraz przedmiotów znajdujących się z boku naszego pojazdu, w szczególności obraz pojazdów wyprzedzających.

Z uwagi na efekt pomniejszania, który wynika z ciągłego progresywnego zmniejszania się promieni krzywizny ku końcowi lusterka, kompensowane jest prawie całkowicie powiększanie się wyprzedzającego pojazdu. Dzięki tej kompensacji przejeżdżający z boku pojazd jest lepiej widoczny niż przy zwykłych lusterkach płaskich, ponieważ szybkość pozorna pojazdu widzianego w lusterku jest zredukowana w stopniu umożliwiającym lepsze postrzeganie. Ciągła zmiana krzywizny od segmentu płaskiego do segmentu bocznego umożliwia przestrzenną obserwację obiektów dwoma oczami.

Jako szczególnie korzystne okazało się umieszczenie poziomej linii odniesienia w przybliżeniu na wysokości linii horyzontalnej widocznej przez normalnego obserwatora, a więc powyżej horyzontalnego środka lusterka, ponieważ normalny obserwator wybiera zasadnicze ustawienie lusterka wstecznego tak, aby jezdnia odbijała się w największej części lusterka.

Gdy przebieg poziomej krzywizny powierzchni lusterka ma postać klotoidy, wymaga się, aby krzywizna powierzchni lusterka rosła liniowo wraz z długością łuku. Wynika stąd reguła krzywizny 1/R = C X L, przy C = A² [A jest tu tzw. parametrem klotoidy].

167 674

Przejście od segmentu płaskiego do zakrzywionego segmentu bocznego następuje przy tym również według zasady klotoidy. Wynika stąd ciągłe przejście od R = °° do R = x, bieżącego promienia na długości łuku. Dla pokrycia dotychczasowego „martwego kąta“ po stronie kierowcy okazało się wystarczające, gdy przebieg klotoidy ma parametr A równa 100 mm do 200 mm i rozciąga się do promienia końcowego od R = 100 mm do R = 300 mm.

Dzięki temu, że przebieg klotoidy ma parametr A = 130 mm, powstająca wtedy zakrzywiona powierzchnia odchyla się tylko nieznacznie do tyłu względem płaszczyzny segmentu płaskiego. Takie nieznaczne odchylenie jest korzystne nie tylko ze względów optycznych, lecz pozwala też uprościć proces wytwarzania lusterka wstecznego. Ze względu na bezstopniowy przebieg krzywizny strefę zakrzywioną można łatwo wykonać bez wad optycznych przez gięcie na gorąco szkła płaskiego.

Z uwagi na matematyczne zdefiniowane zakrzywionej powierzchni można wykonać łatwo formę do wyginania za pomocą automatów sterowanych programowo.

Wewnętrzne lusterko wsteczne z krzywizną segmentu bocznego według wynalazku nadaje się również do objęcia dotychczasowego „martwego kąta“ po stronie pomocnika kierowcy, jeżeli również po tej stronie dołączy się do segmentu płaskiego odpowiednio zwymiarowany, zakrzywiony segment boczny lusterka.

Przy prawidłowym zwymiarowaniu można odpowiednio skrócić segment płaski po stronie pomocnika kierowcy, tak że również po tej stronie segmentu płaskiego można umieścić zakrzywiony segment boczny lusterka. Uzyskuje się dzięki temu zwiększenie kąta widzenia wstecznego również po stronie pomocnika kierowcy bez powiększania całego lusterka wstecznego.

W korzystnym ukształtowaniu strefa łącząca się z segmentem płaskim jest tak skręcona, że górna krawędź lusterka jest wysunięta dalej ku wnętrzu pojazdu niż dolna krawędź lusterka. Skręcenie zaczyna się na linii przejścia segmentu płaskiego w segment boczny lusterka i rozciąga się na długości około \/4 segmentu bocznego. Od końca skręcenia do krawędzi zewnętrznej lusterka zachowany jest tak powstały kąt przechylenia 3° - 9°.

Przekręcony w dół wokół poziomej linii odniesienia boczny segment lusterka daje obraz lewej strony jezdni w przybliżeniu na wysokości linii odniesienia. Zasadnicze ustawienie lusterka wstecznego we wnętrzu pojazdu można więc regulować celem uzyskania optymalnej widoczności w bok i do tyłu.

W przypadku połączenia segmentu płaskiego z odpowiednim segmentem bocznym w jedną część, dzięki skręceniu można uruchomić przewidziane dla lusterka płaskiego urządzenie przeciwolśnieniowe z dźwignią do przechylania, przy czym nie ogranicza to funkcji odpowiedniego segmentu bocznego lusterka.

Jako szczególnie korzystne okazało się umieszczenie poziomej linii odniesienia w przybliżeniu na wysokości linii horyzontalnej widocznej dla normalnego obserwatora, a więc powyżej horyzontalnego środka lusterka, ponieważ normalny obserwator wybiera zawsze zasadnicze ustawienie lusterka wstecznego tak, aby jezdnia odbijała się w największej części powierzchni lusterka. Przy takim ukształtowaniu może nie być skręcenia.

Dzięki temu, że przegub został umieszczony między segmentem płaskim i segmentem bocznym, unika się oślepienia od segmentu płaskiego za pomocą znanego urządzenia z dźwignią do przechylania, a oślepianie od segmentu bocznego eliminuje się przez naniesienie warstwy przeciwodblaskowej. Również lusterko płaskie nastawione przeciwolśnieniowo łączy się bezpośrednio oraz bez zmiany krzywizny i nachylenia z zakrzywionym segmentem bocznym lusterka.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, n_a którym fig. 1 przedstawia schematycznie lusterko wsteczne w widoku od przodu, fig. 2 - p_owi_erzchnię lusterka wstecznego w widoku z góry; fig. 3 - przekrój segmentu bocznego lusterka (III-III) w widoku od linii zakończenia skręcenia do lewego końca lusterka; fig. 4 - kąt widzenia normalnego kierowcy przez lusterko wsteczne, w ujęciu schematycznym; fig. 5 - kąt widzenia kierowcy przez lusterko wsteczne na pojazd i za pojazd w dotychczasowym „martwym kącie z lewej strony obok kierowcy, w ujęciu schematycznym; fig. 6 - kąt widzenia za pomocą tego lusterka wstecznego _wporównaniu do zwykłych lusterek wstecznych.

167 674

Na figurze 1 przedstawiono schematycznie lusterko wsteczne 1 widziane od przodu. Składa się ono z segmentu płaskiego 2 przebiegającego od prawego końca 16 lusterka wstecznego do linii przejścia 4 oraz z łączącego się z nim wypukłego segmentu bocznego 3 przebiegającego od linii przejścia 4 do lewego końca lusterka 17. Płaski segment lusterka 2 zajmuje w przybliżeniu 2/3, a segment boczny 3 około 1/3 całej długości lusterka 13.

Pozioma linia odniesienia 6 przebiega w przykładzie wykonania przez środek lusterka wstecznego 1 w postaci klotoidy z parametrem A = 130 mm. Wypukła krzywizna poziomej linii odniesienia 6 narasta progresywnie wraz ze wzrostem długości łuku L ku lewemu końcowi 17 lusterka wstecznego.

Na segmencie bocznym 3 zaznaczono przykładowo linie przecięcia ortogonalnych względem linii odniesienia 6 płaszczyzn przecięcia 5a-5c, których krzywizna odpowiada każdorazowo krzywiźnie poziomej linii odniesienia 6 w jej miejscach przecięcia 7a-7c. Poziome i pionowe promienie krzywizny tych przykładowo wybranych miejsc przecięcia 7a-7c, obliczone według wzoru R = A²: L przy parametrze klotoidy A= 130, przedstawiono w poniższej tabelce.

Miejsce	Długość łuku L	Promień krzywizny R
przecięcia	(w mm)	(w mm)
(7a)	40	338
(7b)	80	211,25
(7c)	120	140,833

Współrzędne x, y poziomej linii odniesienia 6 wyznacza się dla parametru klotoidy A = 1, to znaczy w postaci normalnej, z odpowiedniej długości łuku L według następujących wzorów;

x= L i _Cos L2/2-dL ; y = ^LO sinL²/2-dL

Jo Jo

Między linią przejściową 4 i pionową linią zakończenia skręcenia 9 jest ukształtowany przykładowo segment skręcenia 8.

Zamiast umieszczenia poziomej linii odniesienia klotoidy 6 w środku lusterka przewidziano w innym wykonaniu linię odniesienia klotoidy 6A w przybliżeniu na wysokości obrazu horyzontu widocznego w lusterku wstecznym 1, a więc powyżej środka. Dzięki temu możliwa jest lepsza widoczność na bok w dół i można dobrze widzieć jadące tuż obok samochodu pojazdy dwukołowe. Dzięki temu może nie być segmentu skręcenia 8, gdyż daje on podobny efekt.

Ponadto zaznaczono schematycznie dźwignię do przechylania 10, za pomocą której można ustawić przynajmniej segment płaski 2 w sposób eliminujący oślepienie.

W prawej strefie lusterka wstecznego przewidziano opcjonalnie następny, zakrzywiony według klotoidy segment boczny 11, który rozciąga się od pionowej linii przejściowej 12 w taki sposób, że umożliwia widzenie strefy prawego okna bocznego. Parametr klotoidy A ze względu na inny kąt widzenia jest większy niż przy zakrzywionym segmencie bocznym 3 po stronie kierowcy.

Figura 2 pokazuje wykonaną przykładowo powierzchnię lusterka widzianą z góry. Segment boczny 3 zakrzywiony silniej w miarę narastania długości łuku L łączy się na linii przejściowej 4 z segmentem płaskim 2 lusterka. Na linii przejściowej 4 współrzędne x, y poziomej linii odniesienia 6, 6A są równe O. Krawędź górna 14 segmentu bocznego 3 ze względu na skręcenie lub przemieszczenie poziomej linii odniesienia 6 w górę (6A) jest mniej odsunięta od obserwatora niż krawędź dolna 15 lusterka.

Zaznaczony linią kreskową opcjonalny prawy segment boczny 11 ma mniejsze wydłużenie boczne i silniejsze zakrzywienie niż lewy segment boczny 3.

Na liniach przejściowych 4, 12 po stronie tylnej lusterka zaznaczono przeguby 18, 18A, które umożliwiają przekręcenie segmentu płaskiego 2 wokół poziomej osi obrotu 29 celem uniknięcia oślepienia, przy czym nie ma to wpływu na kąt ustawienia segmentów bocznych 3, 11 lusterka.

Figura 3 pokazuje przekrój segmentu bocznego 3 widziany od linii zakończenia skręcenia 9 do lewego końca lusterka 17. Krawędź górna 14 lusterka jest przekręcona wokół poziomej linii odniesienia 6 do wnętrza pojazdu, natomiast krawędź dolna 15 jest odchylona od wnętrza pojazdu wokół poziomej linii odniesienia 6. Skręcenie jest widoczne względem pionowej linii odniesienia 19. Kąt skręcenia 30 w przykładzie wykonania względem pionowej linii odniesienia 19 wynosi 3-9°.

167 674

Ί

Figura 4 pokazuje kąt widzenia 21 przez segment płaski 2 z typowej pozycji kierowcy 20 oraz kąt widzenia 22 przez segment boczny 3,11. Okazuje się, że kąt widzenia 22 przez segment boczny 3 łączy się bezpośrednio z kątem widzenia bezpośredniego 23, a więc wyeliminowany jest dotychczas istniejący „kąt martwy.

Zaznaczony linią kreskową prawy kąt widzenia bocznego 22A istnieje w razie obecności prawego zakrzywionego segmentu bocznego 11. Pozwala on dostrzec także, zwłaszcza kierowcę jednośladu tuż obok samochodu.

Figura 5 pokazuje rozszerzony przez lusterko wsteczne 1 kąt widzenia 22, 22A normalnego kierowcy w porównaniu do kąta widzenia 24 wewnętrznego lusterka płaskiego. Pokazano też kąt widzenia 25, 25A przez zwykłe lusterko zewnętrzne 31, 31A oraz kąt widzenia 26, 26A przez zewnętrzne lusterko kątowe. To ostatnie, ze względu na niekorzystne położenie względem obserwatora, daje mniejszą strefę widzenia niż zakrzywiona według wynalazku część lusterka wewnętrznego.

Figura 6 pokazuje, jak normalny kierowca widzi w lusterku wstecznym 1 pojazd 2Ί znajdujący się z tyłu i pojazd 28 znajdujący się z boku. Wskutek progresywnie narastającego zmniejszenia zbliżających się obiektów uzyskuje się prawie równoległy przebieg linii zbieżności i w przybliżeniu stałą wielkość widzianych obrazów.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Lutteroo wstczzne do samohhdóów, skiddające się z płaskieoo eegmentu i co aajmniej jednego, dołączonego do niego z boku ze stałym nachyleniem, wypukłego segmentu bocznego, który na linii przejścia do segmentu płaskiego ma krzywiznę 0, i który w miarę oddalania się od segmentu ma coraz większą krzywiznę, która rośnie stale progresywnie wraz z odległością od linii przejściowej, znamienne tym, że lusterko wsteczne (1) jest lusterkiem wewnętrznym, że linie przecięcia ortogonalnych płaszczyzn segmentu bocznego (3,11) są łukami, których krzywizna odpowiada każdorazowo krzywiźnie poziomej linii odniesienia (6, 6A) na segmencie bocznym (3, 11) w jej punkcie przecięcia z odpowiednimi łukami, że krzywizna segmentu bocznego (3,11) stosownie do rodzaju klotoidy narasta liniowo wraz z długością łuku (L) na poziomej linii odniesienia (6,6A) na segmencie bocznym (3,11), że klotoida określająca krzywiznę segmentu bocznego (3) znajdującego się po stronie kierowcy ma parametr A wynoszący od 100 mm do 200 mm oraz, że pozioma linia odniesienia (6, 6A) przebiega na środku lub powyżej środka lusterka, w przybliżeniu na wysokości linii horyzontalnej (6A) widzialnej dla normalnego obserwatora.
2. Lusterko według zastrz. 1, znamienne tym, że klotoida ma parametr A równy 130 mm.

o wedUug zasrrz . 1 . znamienne tym , że ograniczony iżmą przejścśa (4) i pionową iżmą zakończenia skręcenia (9) odcinek skręcenia (8) zakrzywionego segmentu bocznego (3) jest przekręcony o około 3° - 9° w dół wokół poziomej Ιϊζϊϊ odniesienia (6) przebiegającej przez ten odcinek, przy czym odcinek skręcenia (8) jest rozmieszczony na około 1/4 długości zakrzywionego segmentu bocznego (3).
4. LunCesko wedhig zatrzz . 1 , znamen^n) tym , će dhigość eegracH^! płaskiego 2)) maa ińę do długości segmentu bocznego (3) w przybliżeniu jak 2:1, a długość segmentu bocznego (3) wynosi około 8-15 cm.
5. tuiseci-ko wedUug zasrzz . (1 , znamieci-ine tym , że dLugość seg-remie bocznego (3) wynoi i okoba 12cm.
6. Lusterko według zastez. 1, znamienne tym, że lusterko (1) jest ukształtowane jako jedna część.
7. i^useid^o wedUug zatrze. 4, znamiznne tym , ee przynajmniee eegmen i p^k i 22 jtan i praeta-wialzy za pomocą dźwigni do przechylania (10).
8. Lastesdo wedUgg ansu-z. 1 aioo 4, znamiznne tą-m, ńe nrnędzy ceamzntam ρ^υπι (2) i segmentem bocznym (3, 11) umicszązozy jest przegub (18).
9. Luntesko w^^cł^^g zatrze. ł , znamiznne tym , ee na eegment bomny (3 , 1) Umi nzmeliona warstwa przeciwodblaskowa.
10. Lantesdo wedtgg dastrz. t , znamizzne tąm, ee kiocoida keceśSajoda r^winn ę cegmzntu bocznego (11) umieszczonego po stronie pomocnika kierowcy ma parametr A większy niż klotoida określająca krzywiznę segmentu bocznego (3) znajdującego się po stronie kieeowniąz.
11. lLtlster1ćo wedUug zasrzz . 1 ,/.namienne tym, że segmenć boczny (3, 11)eesć wygńęyy na gorąco płaską taflą szklaną.