PL167861B1

PL167861B1 - Sposób uszczelniania i naprawy od wewnatrz istniejacych ukladów rurociagów o niewielkichsrednicach wewnetrznych PL

Info

Publication number: PL167861B1
Application number: PL91294030A
Authority: PL
Inventors: Werner Naef
Original assignee: Werner Naef
Priority date: 1990-07-03
Filing date: 1991-06-27
Publication date: 1995-11-30
Also published as: PL294030A1; FI95963C; AU648321B2; HUT60849A; KR970009022B1; ATE111200T1; DK0489891T3; AU8062191A; BG95994A; NO920739D0; JPH05500925A; BR9105813A; HU9200554D0; RU2103590C1; NO920739L; EP0489891B1; WO1992001191A1; EP0489891A1; FI95963B; DE59102835D1

Abstract

1. Sposób uszczelniania i naprawy od wewnatrz istniejacych ukladów rurociagów o niewielkich sredni- cach wewnetrznych, w którym uszczelnianie wykonuje sie przez zablokowanie przecieku za pomoca wprowa- dzonego srodka uszczelniajacego, a naprawe wewne- trzna - przez przedmuchiwanie materialem sciernym oraz ponowne pokrycie wnetrza rurociagu zywica sztu- czna, znamienny tym, ze ustala sie odcinek ukladu rurociagów zlozony z grupy rurociagów doprowadza- jacych do rurociagu zbiorczego i wchodzacych do niego w przyblizeniu na tej samej wysokosci, w któ- rych to rurociagach wystepuja podobne spadki cisnie- nia oraz z odcinka rurociagu zbiorczego, do miejsca polaczenia z nastepna grupa przewodów doprowadza- jacych, nastepnie otwiera sie konce rurociagów dopro- wadzajacych i konce odpowiedniego odcinka rurociagu zbiorczego i przylacza sie do konców rurociagów dopro- wadzajacych przewody sprezonego powietrza, po czym wprowadza sie i wydmuchuje srodek uszczelniajacy, zawierajacy suchy, bardzo drobno zmielony pecznie- jacy w wodzie bentonit. Fig 1 PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób uszczelniania i naprawy od wewnątrz, istniejących układów rurociągów o niewielkich średnicach wewnętrznych, w którym uszczelnianie wykonuje się przez zablokowanie przecieku za pomocą wprowadzonego środka uszczelniającego, a naprawę wewnętrzną - przez przedmuchiwanie materiałem ściernym oraz ponowne pokrycie wnętrza rurociągu żywicą sztuczną. Sposób według wynalazku ma zastosowanie, zwłaszcza dla rurociągów doprowadzających wodę i gaz w instalacjach domowych, przemysłowych lub komunalnych o średnicy do około 200 mm, a także rurociągów odprowadzających wody ściekowe lub ścieki domowe i przemysłowe do kolektora.

Od dawna znany jest problem uszkodzeń i narastania osadów na ściankach tych rurociągów. Uszkodzenia powodowane są najczęściej korozją, ruchami i wibracjami ziemi, otaczającej rurociągi, zaś powstające osady - odkładaniem się wapnia, wydzielającego się z wody, rdzy, będącej wynikiem utleniania się rurociągu, a także wytrącania się innych substancji zawartych w wodzie lub będących wynikiem reakcji tych substancji z metalem, z którego wykonany jest rurociąg. Uszkodzenia mogą być również spowodowane kombinacją opisanych przyczyn. Uszkodzenia lub osady są szczególnie uciążliwe w przypadkach rurociągów ułożonych w ścianach lub w ziemi, przy czym obecnie ten sposób układania rurociągów jest właściwie najczęściej stosowany.

167 861

Z literatury patentowej znane są różne techniki uszczelniania i odczopowywania już ułożonych rurociągów.

Sposób wewnętrznej naprawy rurociągów, omówiony w europejskim opisie patentowym A-0299134, nadaje się wyłącznie do naprawy oddzielnych odcinków rurociągu, nie umożliwia natomiast równoczesnego uszczelniania reperowanych rurociągów, ani też wykonywania naprawy całych układów rurociągów. Ponadto sposób ten charakteryzuje się specjalnymi wymaganiami, zarówno w zakresie stosowanych parametrów technologicznych, jak i właściwości używanych w nim materiałów ściernych i składu żywic.

W europejskim opisie patentowym A0353086 opisany jest sposób pokrywania powłoką wewnętrznej powierzchni rozgałęzionego układu rurociągów, przy czym naprzód pokrywa się powłoką od końca rurociąg zbiorczy, a dopiero po tym kolejne odgałęzienia. Właściwy czas wewnętrznego pokrycia poszczególnych odgałęzień w układzie rurociągów określa się jednym z trzech następujących sposobów:

- oszacowanie czasu pokrycia na podstawie uprzednio wykonanych pomiarów,

- ustalenie spadku ciśnienia w odgałęzieniu przeznaczonym do pokrycia,

- określenie występowania w przeznaczonym do pokrycia odgałęzieniu materiałów powłokowych z innych odgałęzień.

Ponadto w opisie tym nie podano ani wytycznych sposobu uszczelniania przecieków naprawianych rurociągów, ani też właściwości materiałów ściernych i składu stosowanych żywic.

Istota sposobu według wynalazku polega na tym, że ustala się odcinek układu rurociągów złożonego z grupy rurociągów doprowadzających do rurociągu zbiorczego i wchodzących do niego w przybliżeniu na tej samej wysokości, w których występują podobne spadki ciśnienia oraz z odcinka rurociągu zbiorczego, do miejsca połączenia z następną grupą przewodów doprowadzających, następnie otwiera się końce rurociągów doprowadzających i końce odpowiedniego odcinka rurociągu zbiorczego i przyłącza się do końców rurociągów doprowadzających przewody sprężonego powietrza. Następnie wprowadza się i wdmuchuje środek uszczelniający, zawierający suchy, bardzo drobno zmielony, pęczniejący w wodzie bentonit. W drugim przykładzie realizacji sposobu uszczelniania według wynalazku stosuje się wdmuchiwanie jako środka uszczelniającego rozdrobnionej suchej masy reagującej z wodą zawiesiny tworzywa sztucznego, z obojętnymi dodatkami, a jeszcze inny przykład realizacji sposobem mokrym polega na wprowadzeniu w zawiesinie wodnej dokładnie rozdrobnionego materiału obojętnego, mającego ciężar właściwy równy 1 ± 0,8 gcm'³. Następnie napełnia się rurociąg mieszaniną pary i powietrza i utrzymuje pod nadciśnieniem > 2 barów. Inny przykład realizacji tej części sposobu według wynalazku polega na tym, że wprowadzony do rurociągu środek uszczelniający wysusza się, a po stwierdzeniu poprawy szczelności rurociągu przepłukuje się rurociąg wodą wymuszając w nim przepływ wody. Następnie przedmuchuje się w sposób ciągły rurociąg w celu oczyszczenia jego wnętrza za pomocą sprężonego powietrza, zawierającego cząsteczki środka ściernego, o twardości > 4 w skali Mohs’a i średniej wielkości ziarna < 2 mm. Wreszcie wprowadza się i wdmuchuje mieszaninę żywicy epoksydowej bez rozpuszczalnika oraz włókien celulozy o długości 40 ± 10 mm, która to mieszanina tworzy wewnętrzną powłokę rurociągu. Stosowane w tym zabiegu włókna allulozy mogą być zastąpione według wynalazku włóknami szklanymi o długości 5 ± 3 mm.

Wykrywanie przecieków w badanym odcinku rurociągu następuje przez określenie spadku ciśnienia na tym odcinku, albo też za pomocą termografii względnie telewizji kanałowej.

Sposób według wynalazku umożliwia uszczelnianie i odnawianie powłoki wewnętrznej istniejących rurociągów przy użyciu prostych środków technicznych przy znacznie mniejszej pracochłonności w porównaniu do znanych sposobów. Doświadczenia wykazały ponadto, że zapewnia on wysoką jakość wykonywanych napraw, całkowitą szczelność naprawianego odcinka rurociągu jak również wysoką jakość nanoszonej powłoki wewnętrznej rurociągu.

Środek uszczelniający, w postaci suchego miałkiego proszku, napełnia nasadkę przewodu, którą łączy się z wlotem odcinka rurociągu, a następnie wdmuchuje się ten środek do rurociągu za pomocą sprężonego powietrza, utrzymując pomiędzy wlotem w wylotem różnicę ciśnień powyżej 1 bara. Natomiast parę wprowadza się do przewodu sprężonego powietrza za pomocą

167 861 wtryskiwacza, dopóty przepuszczając mieszaninę pary i powietrza przez naprawianą część rurociągu, dopóki para będzie się ulatniała z końca rurociągu.

W przypadku stosowania wynalazku sposobem mokrym - drobno rozdrobniony środek obojętny miesza się z wodą, a następnie wtryskuje się mieszaninę w sposób ciągły do rurociągu, utrzymując przy tym spadek ciśnienia powyżej 0,1 bara.

Czyszczenia rurociągu przez przedmuchiwanie środkiem ściernym przeprowadza się w ten sposób, że doprowadza się do rurociągu powietrze, które jest w sposób ciągły zasilane środkiem ściernym, zaś na wylocie rurociągu oddziela się z powietrza przez filtrowanie środek ścierny oraz usunięty materiał z uszkodzonej powłoki.

Suchy środek uszczelniający, wdmuchiwany z powietrzem i przeznaczony do blokady ułożonego rurociągu, winien stanowić środek wiążący, reagujący z wodą i zawierać: 30 ± 20% wagowo drobno rozdrobnionego, pęczniejącego bentonitu i/lub 20 ± 8% wagowo suchego preparatu opartego na zawiesinie drobno zmielonych, reagujących z wodą, estrów kwasu poliakrylowego, kopolimeryzatów styrenu lub polioctanu winylu. Środek wiążący, reagujący z wodą, winien zawierać do 10% wagowo bardzo drobno zmielonego cementu portlandzkiego.

Do uszczelnienia naprawianego rurociągu wprowadza się do strumienia wody, materiał obojętny, drobno rozdrobniony. Jako wewnętrzny środek uszczelniający mają zastosowanie:

- lekkie gliniane wydmuchiwane kuleczki osuszone, o średnicy < 20 mm 0e, i/lub

- kulki z pianki polistyrenowej o średnicy < 6 mm 0e , i/lub

- cząsteczki kory korkowej o wielkości <4 mm 0e, i/lub

- ziemię okrzemkową bardzo rozdrobnioną (Aerosil^R) o gęstości d > 1 gcm'³.

Do uszczelniania naprawianych rurociągów przy użyciu strumienia wody stosuje się do mieszania z wodą następujące materiały:

- nadmuchiwane kulki gliniane lub szklane o gęstości 1,8 gcm'3,

- piankę z tworzywa sztucznego lub cząsteczki korka o gęstości > 0,2 gcm'3 i

- drobno rozdrobnioną ziemię okrzemkową o gęstości w stanie sprasowanym 1,4 gcm'3.

Do stosowania sposobu uszczelniania i wewnętrznej naprawy przy użyciu sprężonego powietrza służy urządzenie, które poza ruchomą sprężarką jest wyposażone w zespół do mieszania sprężonego powietrza z materiałem ściernym, w zespół do mieszania i ewentualnie transportu kompozycji żywicznych oraz w umieszczony na końcu oddzielacz piasku i kropel żywicy, a także w urządzenie do rozdziału sprężonego powietrza, zaopatrzone w przewód doprowadzający powietrze oraz w przewody odprowadzające powietrze wraz z zaworami i manometrami. Tego rodzaju urządzenie, wraz z króćcami i zwykłymi przyrządami do pomiaru ciśnienia, umożliwia zarówno określenie spadku ciśnienia w poszczególnych gałęziach rurociągu przy różnych ciśnieniach i długościach, jak również sterowanie automatycznymi programami napraw. W tym celu wymienione urządzenie jest wyposażone w zespół do programowania pomiarów, obliczeń i regulacji, służący do automatycznego przeprowadzenia etapów wydmuchiwania oraz wprowadzania żywicy po uprzednim wykonaniu odpowiednich połączeń i wprowadzeniu niezbędnych parametrów.

Urządzenie do uszczelniania i wewnętrznej naprawy, przy użyciu strumienia wody, jest wyposażone, poza zwykle stosowanymi przewodami doprowadzającymi i odprowadzającymi, przyrządami pomocniczymi itp., w doprowadzenie wody pod ciśnieniem, w zasobnik do przechowywania i podawania w sposób ciągły obojętnych materiałów drobno rozdrobnionych, w zespół doprowadzająco-mieszający, w przewód zasilający w mieszaninę wraz z przyrządami pomiarowymi, przyłączony do naprawianego rurociągu, w rurociąg odpływowy z filtrem lub separatorem oddzielającym i ewentualnie przewód zwrotny wody.

Przykładowe zastosowanie wynalazku wyjaśniono na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia zbiornik do badania przecieków i skuteczność ich naprawy, a fig. 2 - przewód doświadczalny do przeprowadzenia tych badań.

Poniżej podano przykłady ilustrujące praktyczne stosowanie poszczególnych części sposobu według wynalazku.

Przykład I. Częściowe zastosowanie sposobu według wynalazku do oczyszczania wodociągu, zasilającego prywatny basen pływacki.

167 861

Wstępny przegląd nie ujawnił przecieków, ani usterek w uszczelnieniu. Poprzedniego dnia, przed dokonaniem oczyszczenia i powlekania, otwarto wlot i wylot rurociągu, po uprzednim zamknięciu wszelkich podłączeń. W dniu zabiegu rurociąg najpierw osuszono sprężonym powietrzem, przy użyciu sprężarki z oddzielaczem wilgoci do wstępnego osuszenia powietrza, przed wprowadzeniem go do rurociągu.

Niezbędną ilość powietrza do oczyszczania i powlekania podano w tabeli poniżej:

średnica	25 mm = 1 cal	długość do 100 mb	7,5 m3/min.
	40 mm = 1,5 cala		14,0 m³/min.
	50 mm = 2 cale		17,0m³/min.
	80 mm = 3 cale		26,0 m³/min.
	100 mm = 4 cale		30,0 m³/min.
	150 mm = 6 cali		45,0 m³/min.

W omawianym przykładzie całkowita długość rurociągu wynosiła 80 mb; rurociąg składał się z rur 1,5 i 2 calowych (40 mm i 50 mm) i był częściowo zamurowany, a częściowo zakopany w otwartym terenie.

Wstępne osuszanie rurociągu trwało 40 minut, przy czym na wylocie rurociągu zamontowano specjalny oddzielacz do zbierania wychodzącego z rurociągu miałkiego materiału stałego, składającego się z osadu kamiennego i rdzy. Następnie, między sprężarką a wlotem powietrza do rurociągu, zamontowano urządzenie zasilające w środek ścierny (zwykły, suchy piasek o średnicy ziaren 2-4 mm z dodatkiem korundu odpadowego o wielkości ziarna 1-2 mm). Na wylocie powietrza z rurociągu zamontowano oddzielacz zaopatrzony w cyklon, manometr i zasuwę regulacyjną. Urządzenie uruchomiono w czasie 12 minut przy średnim nadciśnieniu 1,2 bara i maksymalnej mocy sprężarki, przy stałym zasilaniu środkiem ściernym. Po wstępnym przedmuchaniu, wdmuchano do naprawianego rurociągu około 200 kg piasku. W końcowej fazie przedmuchania, powietrze na wylocie oddzielacza miało temperaturę około 80°C.

Po tym krótkotrwałym oczyszczaniu rurociągu, przygotowano 5 kg żywicy o dużej przyczepności, według podanego poniżej składu. Żywicę przygotowano każdorazowo w taki sposób, że jej lepkość w temperaturze 25°C przewyższała 2,10⁴m-Pa-s. W celu utworzenia korków żywicznych wlano ładunki do pionowych króćców wlotowych powietrza na wejściu do rurociągu. Natychmiast po tym podłączono sprężone powietrze powodując przemieszczenie korka aż do zaniku oporu. Następnie wprowadzono kolejny korek żywiczny, powtarzając operację 5 razy. Wówczas stwierdzono wpływ żywicy na wylocie rurociągu.

Podstawowy skład lepiszcza żywicznego na powłokę:

44% wagowo 199% wwgoww 88% wwgowo 21% wagowo 5¹% wagowo 100% wagowo żywica epoksydowa: typ bis-A lub bis-A/F utwardzacz: pochodna alifatyczna poliaminy dwutlenek tytanu wypełniacz sylikatowy produkty tyksotropiczne (Aerosil^R)

Razem

Po czym jeszcze raz przedmuchano rurociąg w czasie 30 minut, a następnie zamknięto go u góry i na dole. Po dwóch dniach rurociąg po przepłukaniu ponownie podłączono do wodociągu.

Po aczyszczeniu rurociągu, napełnienie basenu przezroczystą wodą trwało około 9 godzin. Przed oczyszczeniem napełnianie trwało ponad 14 godzin, a woda od czasu do czasu zabarwiała się od rdzy na czerwona.

Przykład II. Rura kanalizacji ściekowej w kształcie litery Y, długości całkowitej 60 bm i średnicy 100 mm stanowi jeden z dwóch układów EFH połączonych pod jezdnią, przy różnicy wysokości rzędu 3 mb i obejmuje 4 wygięcia pod kąHm prostym. W układzie tym stwierdzono widoczny przeciek w miejscu podłączenia do kolektora.

Omawiany odcinek kanalizacji uszczelniono w obu punktach wlotowych układu EFH oraz w punkcie wylotowym, czyli na wejściu do kolektora, który to punkt ze względu na położenie nowej konstrukcji był odsłonięty. Następnie odcinek ten podłączono przez rozdzielacz sprężo6

167 861 nego powietrza do przewoźnej sprężarki. Stwierdzono, że w danym odcinku kanalizacji ściekowej nie można utrzymać większego nadciśnienia niż 0,2 bara, co potwierdzało zarowno przeciek wody, jak i przepuszczalność gazu.

Do rury kanalizacyjnej o długości 1 mb i średnicy 100 mm, zamontowanej w sposób szczelny pomiędzy końcem kanalizacji a wylotem przewodu sprężonego powietrza z rozdzielacza, wprowadzono po dokładnym wymieszaniu następujący środek uszczelniający:

- około 5 l suchych kulek polistyrenu o średnicy 0e rzędu 20 mm,

- około 11 proszku o nazwie Mowilith^R DM 200P,

- około 50 g polichlorku winylu typu 300 Z.

Mieszaninę tę wdmuchano do naprawianej kanalizacji za pomocą sprężonego powietrza, stwierdzając podczas wykonywania tego zabiegu, że przy lekkim otwarciu przyłączy w obu punktach wlotowych uzyskuje się właściwe-nadmuchanie środkiem uszczelniającym już przy nadciśnieniu rzędu 1 bara. Zabieg nadmuchiwania powtórzono czterokrotnie. Następnie napełniono wodą tę część kanalizacji przez punkt wylotowy, pozostawiając ją w tym stanie przez około 2 godziny.

Po spuszczeniu wody i oczyszczeniu kanalizacji przez nadmuch stwierdzono wyraźną poprawę szczelności, umożliwiająca uzyskanie nadciśnienia 0,6 bara. Następnie przystąpiono do oczyszczania za pomocą strumienia środka ściernego w postaci mieszaniny piasku i odpadów korundu oraz powlekania wnętrza żywicą stanowiącą mieszaninę stosowaną w przykładzie I, z dodatkiem włókna szklanego, o długości rzędu 2. mm i gęstości 2,56 gcm'³.

Po zakończeniu powlekania żywicą powierzchni wewnętrznej naprawianej części kanalizacji, co sygnalizowały wycieki żywicy w obydwu punktach wlotowych oraz po utwardzeniu żywicy i przepłukaniu kanalizacji, nie wykryto żadnego przecieku wody.

Przykład III. Twórcy wynalazku opracowali prostą instalację do stosowania sposobu według wynalazku, zwłaszcza zaś technologii uszczelniania zilustrowanej na fig. 1 i 2.

Do zbiornika 1, na przykład kadzi, zaopatrzonego w dolny wylot 3 wsypano trzy warstwy: dwie warstwy zewnętrzne 4 drobnego piasku o średnicy do 2 mm warstwę środkową 6 żwiru o średnicy 10 do 20 mm. W trakcie sypania warstwy 6 żwiru umieszczono w niej przewód doświadczalny 2 (fig. 2), którego część poziomą 16 umieszczono pośrodku warstwy, po czym zakończono napełnianie zbiornika.

Do wlotu 11 przewodu doświadczalnego 2 można podłączyć:

- przewód sprężonego powietrza ze sprężarki,

- manometr (ewentualnie z urządzeniem graficznym),

- połączenie gazu lub pary,

- przewód do napełniania poszczególnymi mieszankami uszczelniającymi,

- zasuwę regulacyjną (ze zwierciadłem kulistym),

- zasuwę regulacyjną,

- manometr i

- zatrzymywacz osadów.

W poziomej części 16 przewodu doświadczalnego 2 wykonano otwory o różnych średnicach. Część 16 przewodu 2 jest połączona kształtką prostą pod kątem 90° z przewodami 12 i 14 prowadzącymi do góry łub do dołu, albo w lewo względnie w prawo. Tym prostym urządzeniem można praktycznie symulować:

- przecieki nieprzepuszczalne dla gazów lub przepuszczające gazy, na przykład w piasku lub w żwirze,

- przecieki w prostoliniowych odcinkach rurociągów lub kształtkach,

- uszczelnienie, w warunkach zamkniętych, końcówek rurociągu lub przy stałej różnicy ciśnienia.

Podczas doświadczeń stwierdzono, że jako lepiszcze można stosować proszek w zawiesinie wodnej, taki jak proszek EMUR 120 FO firmy BASF, proszek MowilithR DNa 200 P firmy Hoechet, proszek VinnapasR firmy Wacker lub równoważne produkty czyste lub mieszane z cementem portlandzkim, zwłaszcza wysokoglinianowym. Aktywowanie tych środków następuje po ich wprowadzeniu do rurociągu drogą nadmuchiwania za pomocą wody, pary wodnej i/lub gazów (NH 3, CO2).

167 861

Jako wypełniacze lub środki obojętne do uszczelniania przecieków odpowiednie są kuleczki polistyrenu, cząstki kory korkowej, drobno rozdrobniony bentonit, drobno zmielony krzem (np. Aerosil). Jako wypełniacza, zwłaszcza gdy przeciek znajduje się z najniższym punkcie naprawianego rurociągu lub w jego sąsiedztwie, korzystnie jest stosować porowatą glinę.

W przypadku występujących przecieków nie przepuszczających jednak gazów można stosować zabieg zasysania, a mianowicie wprowadza się przewód rurowy, ze zgrubieniem na końcu od wylotu 13 aż do górnego punktu przecieku (lub też można przeciwnie). W czasie nadmuchiwania mieszaniny uszczelniającej, odkłada się ona na górze lub w strefie punktu ssania, odpowiadającym punktowi przecieku. Materiał osadzony w samym przewodzie rurowym łatwo jest usunąć przez oczyszczanie środkiem ściernym.

Przykład IV. Montuje się dużą instalację doświadczalną, a mianowicie: napełnia się drewnianą skrzynię o wymiarach: 1,8 m szerokości, 5,4 m długości i 0,4 głębokości mieszaniną żwiru i piasku (wielkość ziarna od 0,5 do 8 mm) układając warstwę o grubości około 0,2 m. Na tym złożu ustawia się wężownicę rurową, zestawioną z rur gazowych 1-calowych w kształcie litery M i tworzącą cztery równoległe gałęzie. Kształtki w postaci litery U, zamontowane między poszczególnymi gałęziami, mają średnicę wewnętrzną wynoszącą 1/2 cala, co zapewnia odpowiedni spadek ciśnienia. Kilka otworów wymieniono w bocznej części trzeciej gałęzi (licząc w kierunku przepływu). Wężownica rurowa ma wlot i wylot skierowane od góry. Nad wężownicą skrzynię wypełniono taką samą mieszaniną piasku i żwiru aż do wysokości 0,7 m.

Mieszaninę do uszczelniania na mokro wymieszano w kadzi o pojemności 160 l, nie uzyskującjednak dostatecznej jednorodności. Zastosowano przy tym mieszaninę uszczelniającą, zawierającą 100 części wagowych wody, 10 części wagowych twardej pianki z żywicy sztucznej o średnicach od 2 do 4 mm i 1 część wagową Aerosilu^R 90. Mieszalnik wyposażono w dolnej części w zasuwę ograniczającą przepływ masy. Po uzyskaniu dostatecznej w widoczny sposób jednorodności masy, podłączono pompę wirową do przemoczenia zawiesiny, wytwarzającą różnicę nadciśnienia maksymalnie rzędu 2 barów, przy wydajności tłoczenia rzędu 50 l/minutę czyli około 1 l/sekundę.

Zastosowano ruchomy, giętki przewód metalowy łączący pompę z przewodem wlotowym instalacji, wyposażony w złącze bagnetowe i dokładny manometr w zakresie 1-3 bara z podziałką 1/10 bara. Przewód wlotowy instalacji, prowadzący przez główny filtr do zatrzymywania stałego środka uszczelniającego, jest zaopatrzony w podobny manometr oraz w zasuwę regulacyjną do regulacji charakterystyk przepływu.

Sposób wykonania prób był następujący. Po podłączeniu pompy wyregulowano nadciśnienie wylotowe do wartości wynoszącej dokładnie 0,5 bara, notując co 10 sekund ciśnienie wskazane na manometrze na wlocie. Stwierdzono, że za każdym całkowitym lub częściowym zamknięciem światła średnicy rury, wskazanie ciśnienia odczytanego na pierwszym manometrze (z równoczesnym utrzymaniem stałego nadciśnienia wylotowego równe 0,5 bara przy równoczesnej stałej wydajności tłoczenia) przekraczało wartość rzędu 0,1-0,2 bara odczytywanego na drugim manometrze.

Po sprawdzeniu swobodnie zamontowanej wężownicy rurowej ustalono, że terminem zaślepienia może być określony stan, który doprowadziłby do uszczelnienia rury, gdyby była ona załadowana żywicą adhezyjną.

Zgodnie z powyższymi doświadczeniami mieszanki uszczelniające mokre są złożone z około 100 części wagowych wody, 8-18 części wagowych twardych cząstek piankowych żywicy epoksydowej o ziarnistości 2-4 mm i gęstości <400 kg/m3oraz 0,1-1 części wagowych Aerosil 90. Mieszanki te dały najbardziej korzystne wyniki oraz znaczący przyrost ciśnienia na pierwszym manometrze (przy stałym p i V na wylocie).

167 861

Fig. 2

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz.

Cena 1,50 zł

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Sposób uszczelniania i naprawy od wewnątrz istniejących układów rurociągów o niewielkich średnicach wewnętrznych, w którym uszczelnianie wykonuje się przez zablokowanie przecieku za pomocą wprowadzonego środka uszczelniającego, a naprawę wewnętrzną przez przedmuchiwanie materiałem ściernym oraz ponowne pokrycie wnętrza rurociągu żywicą sztuczną, znamienny tym, że ustala się odcinek układu rurociągów złożony z grupy rurociągów doprowadzających do rurociągu zbiorczego i wchodzących do niego w przybliżeniu na tej samej wysokości, w których to rurociągach występują podobne spadki ciśnienia oraz z odcinka rurociągu zbiorczego, do miejsca połączenia z następną grupą przewodów doprowadzających, następnie otwiera -się końce rurociągów doprowadzających i końce odpowiedniego odcinka rurociągu zbiorczego i przyłącza się do końców rurociągów doprowadzających przewody sprężonego powietrza, po czym wprowadza się i wydmuchuje środek uszczelniający, zawierający suchy, bardzo drobno zmielony pęczniejący w wodzie bentonit.
2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że jako środek uszczelniający wprowadza się i wdmuchuje rozdrobnioną, suchą masę reagującej z wodą zawiesiny tworzywa sztucznego, z obojętnymi dodatkami.
3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że jako środek uszczelniający wprowadza się w zawiesinie wodnej, dokładnie rozdrobniony materiał obojętny, mający ciężar właściwy równy 1 + 0,8 gcm'³.
4. Sposób według zastrz. 1, albo 2, albo 3, znamienny tym, że wprowadzony do rurociągu środek uszczelniający wysusza się, a po stwierdzeniu poprawy szczelności rurociągu przepłukuje się rurociąg wodą wymuszając w nim przepływ wody.
5. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że wdmuchuje się mieszaninę żywicy epoksydowej i włókien szklanych o długości 5 ± 3 mm.