PL168855B1 - Spreading member especially for a scissors jack - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest element rozwierający o zmiennej długości, zwłaszcza do podnośników dźwigniowych i podnoszonych platform, szczególnie nożycowych, składający się z komory o zmiennej objętości z regulowanym dopływem i odpływem środka ciśnieniowego. Zmiana objętości komory wywołuje zmianę objętości elementu rozwierającego, którego końce, połączone z ramionami podnośnika powodują ich rozwieranie a przez to podnoszenie platformy, umieszczonej na końcu mechanizmu.

Znane są elementy rozwierające podnośników dźwigniowych, na przykład nożycowych, składające się z siłownika hydraulicznego, tworzonego cylindrem zamkniętym na jednym końcu, w którym przesuwa się tłok zaopatrzony w oś wystającą na drugim końcu.

Przestrzeń ograniczona dnem cylindra, jego obudową i przesuwającym się podłużnie tłokiem tworzy komorę o zmiennej objętości, zasilaną regulowanym dopływem środka ciśnieniowego. Koniec siłownika hydraulicznego w miejscu dna jest połączony obrotowo, przy pomocy czopa albo ucha z jednym ramieniem pierwszej dźwigni mechanizmu a końcówką osi tłoka również obrotowo połączona z drugim ramieniem drugiej dźwigni. Oba wspomniane ramiona są ze sobą również połączone obrotowo a poprzez zmianę długości elementu rozwierającego zwiększa się lub zmniejsza kąt rozwarcia pomiędzy nimi. Maksymalny kąt rozwarcia określają długości ramion dźwigni oraz rozstaw maksymalny przegubów na obu końcach siłownika. Minimalny kąt rozwarcia określają podobnie długości ramion oraz minimalny rozstaw przegubów siłownika.

Minimalny kąt rozwarcia wywiera bezpośredni wpływ na wysokość złożonego podnośnika, to znaczy minimalną wysokość platformy nad terenem. Osiągnięcie minimalnej wysokości ma duże znaczenie w przypadku podnośników samochodowych, podnośników do podnoszenia ciężarów z ramp oraz podnośników o wielokrotnym, nożycowym układzie ramion. W istniejących urządzeniach można zaobserwować tendencje do realizacji tego wymagania poprzez „skośne¹¹ ułożenie siłownika, przy którym jeden jego koniec jest połączony z dłuższym ramieniem pierwszej dźwigni a drugi z krótszym ramieniem drugiej. Dzięki temu, przy tej samej długości siłownika osiągnięty zostanie mniejszy kąt zwarcia dźwigni, ale z drugiej strony to wywoła większe naprężenia mechanizmu podnośnika oraz konieczność zastosowania większej siły w siłowniku, niż siły koniecznej przy podnoszeniu tego samego ciężaru podnośnikiem z siłownikiem ułożonym pionowo z końcówkami przymocowanymi do równie długich ramion obu dźwigni.

168 855 3

Również wyżej opisany sposób nie pozwoli na osiągnięcie minimalnego kąta zwarcia dźwigni a na pewno uniemożliwia osiągnięcie kąta zerowego, przy którym dźwignie się pokrywają.

Z EP 0 136 986 znane są podnośniki o przynajmniej dwóch parach dźwigni nożycowych, w których element rozwierający, na przykład siłownik hydrauliczny przymocowany jest dolnym końcem do podstawy podnośnika mniej więcej w osi obrotu pierwszej pary dźwigni a górnym końcem, zaopatrzonym w poprzeczny czop który przemieszcza się w podłużnych otworach w górnych ramionach drugiej pary dźwigni. Poprzeczny czop na obu końcach posiada rolki współpracujące z krzywkami przymocowanymi do dolnych ramion pierwszej pary dźwigni. Dźwignie tego mechanizmu można zewrzeć do zerowego kąta, tak że się pokrywają. Podczas ich rozwierania siłownik oddziaływuje w pierwszej fazie poprzez rolki na krzywki dolnych ramion pierwszej pary dźwigni a jednocześnie za pośrednictwem czopa przesuwającego się w podłużnych otworach górnych ramion drugiej pary dźwigni na te dźwignie. Podczas drugiej fazy rozwierania, kiedy czop osiągnie koniec podłużnych otworów, siłownik oddziaływuje tylko na górne ramiona drugich dźwigni mechanizmu. Wadą tego typu podnośnika są wielkie naprężenia powstające w ramionach, wynikające ze skośnego ułożenia siłownika oraz większe trudności technologiczne podczas jego produkcji. Podobne wady mają i inne podnośniki, znane z WO 88/00170 i EP 0 275 495.

Z US 4 822 004 znany jest podnośnik nożycowy w którym elementem rozwierającym jest siłownik pneumatyczny w którym koniec osi tłoka połączony jest obrotowo przy pomocy poprzecznego czopa z górnymi ramionami pierwszej pary dźwigni a sam siłownik jest w pobliżu końca odwróconego dna połączony obrotowo współosiowymi czopami z dolnym ramieniem drugiej pary dźwigni. Wadą tego rozwiązania jest to, że dźwigni nie można ułożyć tak, aby się pokryły a siłownik przekracza rozmiary złożonego mechanizmu podnośnika.

Z DE-OS2605 142 znany jest element rozwierający dźwigniowego mechanizmu podnośnika platformy, składający się ze sprężystej komory napełnionej powietrzem umieszczonej w pierwszej skrzynce, z której dna wychodzą prostopadle prowadnice, nasunięte i ślizgające się po prowadnicach dna drugiej skrzynki, wytworzonej jako negatyw pierwszej. Druga skrzynka tworzy podstawę podnośnika, do której obrotowo przymocowane są dolne końce dźwigni mechanizmu podnośnika. Podczas podnoszenia platformy rolki przymocowane do pierwszej skrzynki oddziaływują na wspomniane dźwignie, których górne końce połączone są z platformą. Wadą tego typu podnośnika jest stosunkowo niskie przedłużenie (max. 1,9) ograniczone prowadzeniem jednej skrzynki po drugiej oraz fakt, że złożona skrzynka przekracza obrys złożonego mechanizmu, co wywiera negatywny wpływ na wysokość złożonego mechanizmu podnośnika.

Wyżej podanych wad nie ma element rozwierający stosowany przede wszystkim w podnośnikach dźwigniowych według znaku pierwotnego pierwszego wymagania patentowego, którego istota polega na tym, że każde wieko posiada dwa przeciwległe występy skierowane w stronę przeciwległego wieka, przy czym rozstaw występów jednego wieka jest większy niż rozstaw występów drugiego a oba przeciwległe występy każdego z wiek zaopatrzone są we współosiowo rozmieszczony mechanizm do obrotowego połączenia z dźwigniami, przy czym osie obu współo siowo rozmieszczonych mechanizmów do obrotowego połączenia wiek z dźwigniami przecinają prostą, łączącą środki ciężkości powierzchni obu den komory pomiędzy tymi dnami.

Najkorzystniejsze jest takie usytuowanie wiek, aby w chwili kiedy komora jest zwarta osie obu współosiowych mechanizmów pokryły się.

Przedmiot wynalazku jest bliżej wyjaśniony na rysunkach, na rysunku nr 1 jest aksonometryczny widok elementu rozwierającego z ramionami podnośnika w pozycji spoczynkowej, rysunek nr 2 przedstawia przekrój elementu rozwierającego i dźwigni podnośnika a rysunek nr 3, aksonometryczny widok rozwartych ramion podnośnika.

Jak wynika z załączonych rysunków, podnośnik składa się z dwóch par dźwigni dwuramiennych 1, 2, 1, 2'. Obie pary dźwigni 1, 2, 1', 2', są mniej więcej w połowie długości połączone obrotowo przy pomocy łożysk i czopów 3, 3', przy czym na czopach 3, 3', są umieszczone krążki dystansowe, ustalające dystans pomiędzy dźwigniami 1,21 1', 2' każdej pary. Dolne końce dźwigni 1,2 i 1,2' zaopatrzone są w rolki 4,4' służące do przemieszczania się po terenie. Do górnych końców dźwigni 2, 2'jest przymocowany przy pomocy czopów 5 jeden koniec platformy 15, drugi jej koniec

168 855 jest podparty rolkami, umieszczonymi pomiędzy górnymi końcami dźwigni 1,1'. Pomiędzy górnymi ramionami dźwigni 1,1' a dolnymi ramionami dźwigni 2,2' umieszczony jest pionowo, na tej samej długości ramion, element rozwierający, składający się z elastycznej komory 8 w kształcie walcowego miecha zakończonego na obu końcach dnami 16 i 17. Do każdego z nich przymocowane jest wieko, odpowiednio 6 i 7. Wieko górne 6 jest zaopatrzone w dwa przeciwległe występy 13 i 13' skierowane w stronę przeciwległe wieka 7 i obejmujące z zewnątrz wewnętrzne dźwignie dwuramienne 2 i 2', o ile mechanizm znajduje się w stanie złożonym (rys. 1 i 2). Występy 13 i 13' służą jako mechanizm połączenia obrotowego przy pomocy współosiowych czopów 9 i 9' ułożonych w łożyskach 10 i 10' i połączonych z górnymi ramionami dźwigni zewnętrznych 1 i 1'. Wieko dolne 7 jest również zaopatrzone w dwa przeciwległe występy 14 i 14', które są przy pomocy współosiowych czopów 11 i 11' umieszczonych w łożyskach 12 i 12' połączone z dolnymi ramionami wewnętrznych dźwigni dwuramiennych 2 i 2'. Na rysunku 2 widać, że rozstaw występów 14 i 14' wieka dolnego 7 jest mniejszy niż rozstaw występów 13 i 13' wieka górnego 6 a wewnętrzne dźwignie dwuramienne 2 i 2' mieszczą się pomiędzy występami 13 i 14 ewent. 13' i 14'. Aby podczas rozszerzania się elastycznej komory 8 było zabezpieczone równoległe ustawienie obu wiek 6 i 7, co zapobiegnie wybaczaniu komory 8, osie połączeń obrotowych 9, 10, 9', 10' wieka 6 oraz osie połączeń obrotowych 11,12,11', 12', wieka 7 powinny przecinać prostą 18 łączącą środki ciężkości obu den 16 i 17 pomiędzy tymi dnami. Rozstaw występów 13 i 13' wieka 6 większy niż występów 14 i 14' wieka 7 umożliwi przy ściśniętej komorze 8 pokrycie się osi współosiowych mechanizmów połączenia obrotowego 9,9', 11,11', dzięki czemu dźwignie 1,2,1', 2', będą równoległe (pokryją się) a platforma 15 znajdzie się na minimalnej wysokości nad terenem.

Element rozwierający będący przedmiotem wynalazku zapewni minimalną wysokość złożonego podnośnika a dzięki dużemu wydłużeniu pozwoli osiągnąć dostateczne uniesienie przy minimalnych naprężeniach w mechanizmie dźwigniowym. Element rozwierający będący przedmiotem wynalazku można wykorzystać w podnośnikach dźwigniowych, jak również w mechanizmach wózków dźwigniowych stosowanych w serwisach samochodowych, magazynach i budownictwie.

FIG. 3

FIG.1

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 1,50 zł

Claims (2)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Element rozwierający, zwłaszcza do podnośników dźwigniowych o parzystym rozmieszczeniu dźwigni, z komorą o zmiennej objętości, tworzoną przez elastyczny miech, podłączoną do dopływu i odprowadzenia środka ciśnieniowego, ograniczoną na obu przeciwległych końcach dwoma dnami zaopatrzonymi we wieka, przy czym jedno wieko zaopatrzone jest w dwa przeciwległe występy, skierowane w stronę drugiego wieku, którymi jest obrotowo połączone z dźwigniami, znamienny tym, że drugie wieko (7) jest zaopatrzone w dwa przeciwległe występy (14) i (14') skierowane w stronę przeciwległego wieka (6), których rozstaw jest mniejszy niż rozstaw pomiędzy występami (13) i (13') przeciwległego wieka (6), zaś występy (13) i (13') wieka (6) o większym rozstawie są współosiowo połączone z wewnętrznymi stronami dźwigni zewnętrznych (1) i (1'), natomiast występy (14) i (14') wieka (7) o mniejszym rozstawie są współosiowo połączone z wewnętrznymi stronami dźwigni (2) i (2'), przy czym osie obrotowych połączeń obu wiek (6) i (7) z dźwigniami (1, l':2,2') przecinają oś (18) łączącą środki ciężkości obu den (16) i (17) pomiędzy tymi dnami (16) i (17), zaś jednocześnie pomiędzy dźwigniami wewnętrznymi (1) i (1') a dźwigniami zewnętrznymi (2) i (2') jest luz, przynajmniej w miejscu ich obrotowego połączenia z występami (13) i (13') wieka (6).
2. 2. Element rozwierający według zastrz. 1, znamienny tym, że odległość den (16) i (17) komory elastycznej (8) od osi obrotowego połączenia wiek (6) i (7) z dźwigniami (1,1'; 2, 2') równa jest połowie wysokości komory elastycznej (8) w stanie ściśniętym.

   * * *