PL169581B1 - Zamek szyfrowy - Google Patents

Abstract

1. Zamek szyfrowy, zawierający korpus wyposażony w tulejkę, w której jest osadzony zespół zamykający złożony ze sworznia i kołków umieszczonych jednym końcem w tym sworzniu, a na tej tulejce osadzone są pierścienie szyfrowe, znamienny tym, ze kołki (3) jednym końcem są osadzone w sworzniu (2) przesuwnie, a drugie ich końce są dociskane do wewnętrznych powierzchni (6) pierścieni szyfrowych (5) przy pomocy elementów sprężystych (10) umieszczonych w sworzniu (2) pod każdym kołkiem (3)

Description

Przedmiotem wynalazku jest zamek szyfrowy, w szczególności nadający się do kłódek, blokad kierownic samochodowych, kas pancernych, itp.

Znany zamek szyfrowy zawiera korpus, w którym osadzona jest tuleja z zespołem zamykającym składającym się ze sworznia i walcowych kołków o płaskich powierzchniach czołowych. Kołki te jednym końcem są osadzone trwale w sworzniu szeregowo, a drugim końcem we wzdłużnym wycięciu tulei korpusu, na której umieszczone są pierścienie szyfrowe. Wystający na zewnątrz tulei korpusu koniec sworznia ma rękojeść, która stanowi jednocześnie element oporowy ustalający wzdłużne położenie pierścieni szyfrowych na sworzniu oraz służy do wyjmowania zespołu zamykającego wraz z tuleją korpusu.

Każdy pierścień szyfrowy ma postać tulei z wewnętrznym kołnierzem, w którym jest wycięcie w kształcie półkola stanowiące pole szyfrowe. Niedogodnością takiego zamka jest możliwość łatwego złamania szyfru i tym samym otworzenie.

Inny znany zamek szyfrowy, przedstawiony w niemieckim opisie zgłoszeniowym nr 3609443, zawiera korpus, który w przekroju ma kształt elipsy. W korpusie tym znajdują się poprzeczne szczeliny i wzdłużny otwór przelotowy. W szczelinach umieszczone są płaskie sprężyny ustalające wyposażone w czop osadzony w dnie szczeliny. Sprężyny te ustalają położenie pierścieni nastawczych, które również są osadzone w tych szczelinach. Pierścienie nastawcze zawierają wgłębienie sprzęgające, w które wchodzą wypusty tulejek blokujących. Jedno z tych wgłębień jest przelotowe i to między innymi ze względów montażowych tulejek blokujących, które są osadzone we wzdłużnym otworze korpusu. W tych tulejkach jest umieszczony trzon pałąka zamykającego zawierający wypusty blokujące współpracujące z wpustami znajdującymi się również w tych tulejkach. Poza tym w korpusie po przeciwnej stronie pałąka

169 581 zamykającego jest osadzona obrotowo tulejka służąca do nastawiania szyfru i w tym celu jest ona osadzona również na trzonie pałąka zamykającego.

Istota wynalazku polega na tym, że zespół zamykający zamka ma kołki jednym końcem osadzone w sworzniu przesuwnie, a drugie końce tych kołków są dociskane do wewnętrznych powierzchni pierścieni szyfrowych przy pomocy elementów sprężystych umieszczonych w sworzniu pod każdym kołkiem.

Korzystnym jest, jeżeli koniec sworznia, wystający na zewnątrz tulejki korpusu zamka, jest zaopatrzony w czołowy pierścień szyfrowy połączony z nim trwale ale obrotową , przy pomocy pierścienia rozprężnego.

Oprócz tego końce kołków wchodzące w pierścienie szyfrowe są zaokrąglone w kształcie czaszy i wielkość promienia tych czasz jest mniejsza od promienia gniazd szyfrowych znajdujących się w wewnętrznych kołnierzach oporowych pierścieni szyfrowych.

Dalsze korzyści wynalazku wynikają z tego, że każdy pierścień szyfrowy w wewnętrznej powierzchni czołowej wewnętrznego kołnierza oporowego ma koliste wgłębienia. Czołowy pierścień szyfrowy ma wewnętrzne podtoczenie i przy jego pomocy jest połączony z tulejką korpusu zamka elementem złącznym.

Oprócz tego odległości pomiędzy kołkami są minimalnie zróżnicowane w dowolnej kolejności w granicach luzu pomiędzy średnicą tego kołka a głębokością podtoczenia pierścienia szyfrowego.

Zaletą tak rozwiązanego zamka jest uzyskanie zakodowanego układu praktycznie nie dającego się rozszyfrować, co osiągnięto dzięki ukształtowaniu pierścieni szyfrowych i zastosowaniu czołowego pierścienia szyfrowego.

Wynalazek jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia zamek w przekroju wzdłużnym, fig. 2 - pierścień szyfrowy w widoku, fig. 3 pierścień z fig. 2 w przekroju, fig. 4 - przedstawia czołowy pierścień szyfrowy w widoku, fig. 5 - pierścień z fig. 4 w przekroju, fig. 6 - zamek w zastosowaniu do kłódki, a fig. 7 - tenże zamek w zastosowaniu do blokady kierownicy samochodowej.

Korpus 1 jest wyposażony w tulejkę 11, w której jest umieszczony zespół zamykający złożony ze sworznia 2 i kołków 3, a na niej pierścienie szyfrowe 5. Kołki 3 jednym końcem są osadzone przesuwnie w sworzniu 2, a drugie ich końce są dociskane do wewnętrznych powierzchni 6 pierścieni szyfrowych 5 przy pomocy sprężyn 10 znajdujących się w sworzniu 2 pod każdym kołkiem 3. Koniec sworznia 2, wystający na zewnątrz tulejki 11 korpusu 1, jest zaopatrzony w czołowy pierścień szyfrowy 8, stanowiący jednocześnie rękojeść. Pierścień ten jest połączony ze sworzniem 2 przy pomocy pierścienia rozprężnego 12 trwale ale obrotowo bez możliwości ruchu wzdłużnego. Oprócz tego czołowy pierścień szyfrowy 8 ma wewnętrzne podtoczenie 16 i przy jego pomocy jest połączony z tulejką 11 korpusu 1 wkrętem 7 służącym jednocześnie do kodowania tego pierścienia 8, w wyniku czego uzyskuje się dodatkowe, odmienne jego kodowanie. Końce kołków 3 wchodzące w pierścienie szyfrowe 5 są zaokrąglone w kształcie czaszy i wielkość ich promienia jest mniejsza od promienia gniazd szyfrowych 13 znajdujących się w wewnętrznych kołnierzach oporowych 14 pierścieni szyfrowych 5. Każdy pierścień szyfrowy 5 w wewnętrznej powierzchni czołowej 15 wewnętrznego kołnierza oporowego 14 ma koliste wgłębienia 17, najkorzystniej dziewięć, które stanowią dodatkowy element utrudniający złamanie szyfru, stwarzając tylko wrażenie wolnych pól szyfrowych. Tulejka 11 ma wzdłużne wycięcie 4, przez które przechodzą kołki 3, i jest połączona z korpusem 1 kołkiem 9 nieprzelotowo, co utrzymuje sworzeń 2 w pozycji otwartej lub zamkniętej poprzez kołki 3. Oprócz tego odległości pomiędzy kołkami 3 są minimalnie zróżnicowane w dowolnej kolejności w granicach luzu pomiędzy średnicą kołka 3 a głębokością podtoczenia h pierścienia szyfrowego 5, w wyniku czego uzyskuje się kolejne, poważne utrudnienie złamania szyfru. Otworzenie zamkajest możliwe po nastawieniu zakodowanej cyfry na pierścieniach szyfrowych 5 i 8 poprzez wolne gniazda szyfrowe 13. W przedstawianym rozwiązaniu można dodawać lub ujmować pierścienie szyfrowe 5 lub zrezygnować z kodowania czołowego pierścienia szyfrowego 8 i wtedy sworzeń 2 wystarczy wyposażyć w stałą rękojeść.

169 581

Fig.4

Fig. 5

	4	0	9	0	0		4
	r	4	n		_ 4		Γ
J	1	Im	1	1		□
	6	2	T	2	2		6

Fig. 6

169 581

3π-
	1
ί
Λ 1
ί,	τ,
	I
-

Fig. 7

169 581

Fig.1

Fig. 2

Fig.3

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 2,00 zł

Claims (6)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Zamek szyfrowy, zawierający korpus wyposażony w tulejkę, w której jest osadzony zespół zamykający złożony ze sworznia i kołków umieszczonych jednym końcem w tym sworzniu, a na tej tulejce osadzone są pierścienie szyfrowe, znamienny tym, że kołki (3) jednym końcem są osadzone w sworzniu (2) przesuwnie, a drugie ich końce są dociskane do wewnętrznych powierzchni (6) pierścieni szyfrowych (5) przy pomocy elementów sprężystych (10) umieszczonych w sworzniu (2) pod każdym kołkiem (3).
2. 2. Zamek według zastrz. 1, znamienny tym, że koniec sworznia (2), wystający na zewnątrz tulejki (11) korpusu (1), jest zaopatrzony w czołowy pierścień szyfrowy (8) połączony z nim trwale ale obrotowo przy pomocy pierścienia rozprężnego (12).
3. 3. Zamek według zastrz. 1, znamienny tym, że końce kołków (3) wchodzące w pierścienie szyfrowe (5) są zaokrąglone w kształcie czaszy i wielkość promienia tych czasz jest mniejsza od promienia gniazd szyfrowych (13) znajdujących się w wewnętrznych kołnierzach oporowych (14) pierścieni szyfrowych (5).
4. 4. Zamek według zastrz. 1 albo 3, znamienny tym, że każdy pierścień szyfrowy (5) w wewnętrznej powierzchni czołowej (15) wewnętrznego kołnierza oporowego (14) ma koliste wgłębienia (17).
5. 5. Zamek według zastrz. 2, znamienny tym, że czołowy pierścień szyfrowy (8) ma wewnętrzne podtoczenie (16) i przy jego pomocy jest połączony z tulejką (11) korpusu (1) elementem złącznym (7).
6. 6. Zamek według zastrz. 1 albo 3, znamienny tym, że odległości pomiędzy kołkami (3) są minimalnie zróżnicowane w dowolnej kolejności w granicach luzu pomiędzy średnicą kołka (3) a głębokością podtoczenia (h) pierścienia szyfrowego (5).