PL169785B1 - Zamek bebenkowy PL PL - Google Patents

Abstract

1. Zamek bebenkowy, zlozony z zespolu be- benka zamkowego, montowanego w otworze korpusu zamka, i klucza, przy czym zespól bebenka zawiera tulejowa obsade oraz co najmniej jedna tarcze pierscie- niowa wsparta w niej obrotowo i usytuowana w plaszczyznie prostopadlej do osi symetrii tulejowej obsady, a kazda z tarcz ma otwór na przejscie klucza oraz elementy sprzezenia z kluczem usytuowane na obwodzie otworu tarcz tak, ze klucz ustala kazda z tych tarcz pierscieniowych w okreslonym polozeniu wokól wymienionej osi symetrii bez obracania klucza, a ponadto zawiera co najmniej jeden drazek blokujacy przemieszczajacy sie promieniowo w stosunku do wy- mienionej osi symetrii z polozenia zewnetrznego do polozenia wewnetrznego tylko wtedy, gdy kazda z tarcz jest zablokowana w jej okreslonym polozeniu przez klucz, znamienny tym, ze kazda z tarcz (17) zespolu bebenka (10) jest zaopatrzona w zewnetrznie skierowany wystep (24), korzystnie w postaci kolka, przystosowany do przyjmowania go w odpowiadaja- cym mu wybraniu (25), korzystnie w postaci szczeli- ny, rowka lub otworu, znajdujacym sie w drazku blokujacym lub w drazkach blokujacych (27) FIG 1 PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest zamek bębenkowy.

Zamki konwencjonalne składają się z bębenka zamka umllszcrtnlut z możliwością obrotu wewnątrz zamka. Bębenek zamka jest zaopatrzony w sprężyny naciskające na kołki. Zamek taki jest uruchamiany za pomocą klucza mającego łopatkę klucza, o profilu współpracującym z kołkami naciskanymi przez sprężyny, przy czym niektóre bębenki zamkowe zawierają blokujące lub boczne pręty, które mają możliwość promieniowego ruchu do wnętrza przy odpowiednio usytuowanych kołkach, umożliwiając obrót bębenka do położenia odblokowanego.

Inne, znana konstrukcja zamka bębenkowego zawiera tulejową obsadę oraz co najmniej jedną tarczę pierścieniową wspartą w niej obrotowo i usytuowaną w płaszczyźnie prostopadłej

169 785 do osi symetrii tulejowej obsady, a każda z tarcz ma otwór na przejście klucza oraz elementy sprzężenia z kluczem usytuowane na obwodzie otworu tarcz tak, że klucz ustala każdą z tych tarcz pierścieniowych w określonym położeniu wokół wymienionej osi symetrii bez obracania klucza, a ponadto zawiera co najmniej jeden drążek blokujący przemieszczający się promieniowo w stosunku do wymienionej osi symetrii z położenia zewnętrznego do położenia wewnętrznego tylko wtedy, gdy każda z tarcz jest zablokowana w jej określonym położeniu przez klucz.

Tego rodzaju zamki są podatne na usiłowania ich otwarcia i mogą być stosunkowo łatwo otworzone wytrychem. W dodatku liczba możliwych kombinacji jest ograniczona. Taki bębenek zamka ma złożoną konstrukcję i jest więc drogi w wytwarzaniu, naprawie lub wymianie, wymagając utrzymywania na składzie u ślusarza ogromnej liczby części.

Ponadto z brytyjskiego opisu patentowego nr 1 260 511 jest znany zamek bębenkowy wyposażony w zestaw płytek unieruchamiających przemieszczających się w kierunkach prostoliniowych, bez możliwości wykonywania ruchu obrotowego, przy czym po wprowadzeniu klucza jedne z tych płytek są wsuwane do przyporządkowanych im szczelin, zaś pozostałe są z nich wyprowadzane.

Zamek bębenkowy, złożony z zespołu bębenka zamkowego, montowanego w otworze korpusu zamka, i klucza, zawierający tulejową obsadę oraz co najmniej jedną tarczę pieśceieniową wsprrtą w niej obrotowo i usytuowaną w płaszczyźnie prostopadłej do osi symetrii tulejowej obsady, przy czym każda z tarcz ma otwór na przejście klucza oraz elementy sprzężenia z kluczem usytuowane na obwodzie otworu tarcz tak, że klucz ustala każdą z tych tarcz pierścieniowych w określonym położeniu wowół ą ywienionej ąso ąymetru ee z Brasa^aą klccza , ą onaadt ą aopieającyy co najmniej jeden drążek blokujący przemieszczający się promieniowo w stosunku do wymienionej osi symetrii z położenia zewnętrznego do położenia wewnętrznego tylko wtedy, gdy każda z tarcz jest zablokowana w jej określonym położeniu przez klucz, zgodnie z wynalazkiem charakteryzuje się tym, że każda z tarcz zespołu bębenka jest zaopatrzona w zewnętrznie skierowany występ, korzystnie w postaci koła, przystosowany do przyjmowania go w odpowiadającym mu wybraniu, korzystnie w postaci szczeliny, rowka lub otworu, znajdującym się w drążku blokującym lub w drążkach blokujących.

W otworach tarcz znajduje się co najmniej jeden wewnętrznie skierowany występ sprzęgający się z kluczem. Natomiast w drążku blokującym, między wybraniami , znajdują się dodatkowe, płytkie otwory o kształcie p wymiarach mniejszych niż występy tarcz.

Korzystnie, zgzdnie z wynylazkiem zastosowano co najmniej jedną podkładkę z otworem w kształcie klucza, umieszczoną między sąsiadującymi tarczami, wspartą obrotowo w obsadzie oraz usytuowaną zasadniczo prostopadle do osp. W korzystnym wykonaniu zamek bębenkowy ma dziesięć tarcz zeeisdioeocW ą ąięnic parach, prrz cczm kaadd paar jest oddzieloną przez jedną z podkładek. Ponadto, w podkładkach znajdują się uszka i pręt hamujący wsuwany w wymienione uszka. W korzystnym wykonaniu mechanizmu w otworach tarcz i otworach podkładek jest wprowadzana osłona, pokrywająca drążek blokujący. Klucz mechanizm bębenkowego charakteryzuje się tym, że ma co najmniej jedną wzdłużną, korzystnie zygzakowatą, szczelinę usytuowaną na krzywoliniowej powierzchni, do której są wprowadzane występy tarczy lub każdej z tarcz. Korzystnie, klucz ma dwie szczeliny.

Wydrążony korpus zamka, w którym może być umieszczony zespół bębenka zamka według wynalazku może być wybrany z szerokiego zakresu tak, że połączony zespół bębenka zamka i wydrążony korpus zamka może być użyty między ienimi jako zamek cylindryczny, zamek krzywkowy, zamek meblowy lub kłódka. Zespół bębenka zamka według wynalazku może wypełniać szeroki zakres działania zamka przez prostą zmianę wyboru wydrążonego korpusu zamka.

Korzystnie zespół bębenka zamka według wy^ i^ jest dostosowany do możliwości obrotu wewnątrz wydrążonego korpusu zamka w ustawieniu niezabktatwanie i ruchu jednego lub każdego drążka blokującego do położenia wewnętrznego umożliwiającego obrót zespołu bębenka zamka.

Lnczba tarcz w zespole może określić zakres możliwych kombinacje. Korzystnie użyte są dwie lub więcej tarcz. Dla uproszczenia opisu będą robione odniesienia do wielu tarcz. Jednakże jest zrozumiałe, że działanie zamka jest możliwe tylko z jedną tarczą. Wyodneeą jest jedli otwór na przejście klucza jest prtotżπy w ś^odu kkażej ttaczy.

169 785

Układ sprzęgający z kluczem może przybierać każdą stosowną postać; korzystnie układ sprzęgający z kluczem zawiera jeden lub więcej występów wychodzących do otworu tarczy. Rodzaj współpracy pomiędzy drążkiem blokującym i tarczami może się zmieniać, ale korzystnie każda tarcza zawiera występy luD kołki dostodowane do umieszczenia w szczelinie, bruździe, otworze lub tym podobnym w drążku blokującym. W wykonaniu szczególnie korzystnym zarówno drążek blokujący jak i klucz są wycinane takim samym kodem według założonego programu komputerowego. Jednakże ze względów bezpieczeństwa fizyczna zależność pomiędzy drążkiem blokującym i kluczem powinna różnić się znacząco tak, aby nawet po zestawieniu obok siebie nie było widocznego podobieństwa. Ten brak fizycznego podobieństwa jest możliwy do zrealizowania, ponieważ tarcze zawierają układ przekazujący lub zestawiający drążek blokujący z kluczem. Gdy klucz ten zostanie włożony w zespół bębenkowy zamka, to ustawia on tarcze w ich określonych z góry położeniach, zaś tarcze zasadniczo wybierają kod z klucza. Kod ten jest przenoszony bez zmian na drążek blokujący, nawet jeśli fizyczna konfiguracja tego drążka blokującego różni się od tej dla klucza.

Dodatkowo zespół bębenka zamka według wynalazku może zawierać podkładkę typu krążka. W odróżnieniu od tarcz, które osadzone wewnątrz wydrążonej obsady mają możliwość obrotu, podkładka może być nieruchoma dopóki drążek blokujący nie przesunie się do położenia odblokowanego, kiedy to podkładka może być obrócona z całym zespołem. Podkładka lub podkładki mają otwór, który jest korzystnie taki sam jak profil klucza tak, że podkładka może działać jako prowadzenie do klucza i przekazywać działanie obrotowe klucza na cały zespół. Jeśli jest pożądane to zespół może zawierać wiele podkładek. Podkładki te mogą również zawierać uszka eliminujące możliwość otwierania wytrychem, jak wyjaśniono dalej poniżej.

Jak wskazano powyżej tarcze są osadzone z możliwością obrotu wewnątrz obsady. Szczególnie gdy zawarte są podkładki kąt łuku wspierającego obrót tarczy może być, jeśli potrzeba, ograniczony .

W wykonaniu szczególnie zalecanym zespół ma 10 tarcz zestawionych w 5 par. Pomiędzy każdą parą jest podkładka z otworem o profilu klucza. Połączenie tarczy i podkładki jest trzymane konwencjonalnie na miejscu za pomocą utwardzonej powierzchniowo zaślepki, która zawiera otwór o profilu klucza. Zaślepka ta może również służyć jako zabezpieczenie przed wywierceniem otworu w zespole bębenka zamka. Wykonanie takie zapewnia zespół zamka, który ma zarówno wymaganą wytrzymałość mechaniczną, jak i olbrzymią liczbę kombinacji, jak wyjaśniono poniżej.

W wykonaniu tym układ sprzęgający klucza zawiera występ lub kołek na każdej tarczy, który ma ograniczenie obrotu do 36 stopni. Położenie określone z góry, które może zajmować występ na każdej tarczy może być wybrane z siedmiu możliwości, każda w przedziałach co 6 stopni w obrębie łuku 36 stopni. Ponieważ użyto 10 tarcz, to istnieje więcej niż 280 milionów dostępnych kombinacji. W dodatku tarcze mogą być włożone tak, że pierwsza z nich, najbliższa z zaślepki, może mieć swoje występy leżące, albo po prawej, albo po lewej. Podwaja to zatem liczbę dostępnych kombinacji.

Klucz stanowiący integralny element mechanizmu według wynalazku może mieć kołowy przekrój poprzeczny lub może mieć pewne fragmenty usunięte dla uzyskania wymaganego kształtu, takiego jak klin. Jednym z odpowiednich materiałów na klucz jest stop argentanu. Klucz ten może zawierać łapkę klucza, która uruchamia zespół zamka oraz część chwytową. Gdy łopatka klucza jest wycinana z walca z pewnymi fragmentami usuniętymi tak, że przekrój poprzeczny tej łopatki przypomina klin, to wierzchołek profilu przekroju poprzecznego jest korzystnie pomiędzy 140 stopni i 160 stopni, piczy średnicy łopatki w zakresie 7i 8 mm.

łopatka klucza ma co najmniej jedną szczelinę, korzystnie zygzakowatą, wykonaną przez nacinanie za pomocą specjalnie dobranego fraza palcowego ze sfazowaną krawzdzią tcącą. Tor szczeliny jest nacinany wzdłużnie na łopatce klucza, ze zmianą promieniowych kątów w miarę przemieszczania się narzędzia. Narzędzie tnące powinno być przy tym zawsze ustawione w kierunku środka łopatki klucza.

łopatka klucza może mieć nacięte dwie szczeliny, każda przystosowana do ustawienia połowy tarcz. Tor pierwszy zaczyna się od jego klinowo zakończonego końca, zmieniając aż do dziesięciu razy kierunek zanim dotrze do końca łopatki klucza przy jego części chwytowej. Tor ten może

169 785 się tu zakończyć lub może być kontynuowany tworząc drugi tor, który biegnie z powrotem do klinowej końcówki klucza, zmieniając znowu kierunek aż do dwunastu razy. Po włożeniu łopatki klucza do zespołu zamka według wynalazku, układ sprzęgający klucza - na przykład występ w otworze każdej tarczy - przesuwa się poprzez załamania szczeliny i zgodnie z nimi tarcze te obracają się. Położenie szczeliny na łopatce klucza, liczba i trasa zmian kierunku oraz liczba szczelin mogą być zmieniane, dając w wyniku niezmiernie dużą liczbę możliwych profili klucza.

Należy podkreślić, że klucz według niniejszego wynalazku może być tak wytworzony, że nie będzie zawierał ostrych wierzchołków lub występów i w ten sposób nie będzie zadzierał lub rozdzierał ubrań, jak jest w przypadku wielu istniejących kluczy. Jak wskazano powyżej drążek blokujący ma dwa położenia. W pierwszym lub zewnętrznym położeniu drążek blokujący jest korzystnie utrzymywany w bruździe w wydrążonym korpusie zamka i gdy drążek blokujący znajduje się w tym położeniu, zamek nie może być otworzony. Drążek blokujący jest utrzymywany w tym położeniu za pomocą zewnętrznych występów lub kołków na tarczy.

Po włożeniu prawidłowego klucza w zespół bębenka zamka, tarcze są obracane tak, że zewnętrzne występy lub kołki ustawione są w linii ze szczelinami, bruzdami, otworami lub tym podobnymi elementami w drążku blokującym. Przy obracaniu kluczem drążek blokujący jest wypychany ze swojej bruzdy w wydrążonym korpusie zamka i zazębia się z tymi występami lub kołkami. W ten sposób zespół bębenka zamka można obrócić umożliwiając otwarcie.

Ponieważ występy lub kołki są zazębione ze szczelinami, bruzdami lub otworami w drążku blokującym, to klucza nie można wyciągnąć dopóki drążek ten nie powróci do swojej bruzdy w wydrążonym korpusie zamka. Sprężyna odchyla grążek blokujący do zewnętrznego położenia tak, że ciągłe obracanie kluczem będzie przerwane przez wpadnięcie z powrotem drążka blokującego pod naciskiem sprężyny w bruzdę, gdy drążek jest ustawiony z nią w linii, wskazując położenie, przy którym klucz może być wyciągnięty. Przy wyciąganiu klucza miesza on tarcze, gdy przechodzą one przez skosy na torze lub torach. Drążek blokujący jest konwencjonalnie wykonany z brązu lub argentanu i może mieć szczeliny lub bruzdy rozchodzące się wzdłużnie, jak również promieniowo. Inaczej też, jak już wskazano, mogą być nawiercane otwory w drążku blokującym. Korzystnie wszystkie nawiercone otwory są ślepe. Nawet bardziej korzystne jest wywiercenie dodatkowo większej liczby płytkich otworów - zwykle 3 do 4 na drążek blokujący - jako właściwość przeciw otwarciu wytrychem. Te płytkie otwory nie będą zdolne do zazębienia z występami na krążkach . W przyaadku systemu zamka zbiorczeoo drążek blokujący będzie zawierał duąą liczbę operacyjnych szczelin, bruzd i/lub otworów.

Należy uznać, że drążek blokujący jest ważną właściwością rozwiązania według niniejszego wynalazku. Daje wysoki stopień łatwości przystosowywania zamka według wynalazku, jak również bezpieczeństwo. W dodatku użycie drążka blokującego zamiast kołków klucza, jak w znanych zamkach, umożliwia szybką i ekonomiczną zmianę. Wszystko, co jest wymagane to wytworzenie nowej kombinacji klucz/drążek blokujący i wymienienie starego drążka blokującego przez nowy. Podczas gdy do zmiany tej kombinacji w znanych zamkach jest potrzebny wykwalifikowany ślusarz, to w przypadku zespołu bębenka zamka według niniejszego wynalazku wymiany drążka blokującego będzie mógł dokonać przeciętny majsterkowicz.

Jeśli potrzeba to w zespole bębenka może być zawarta płytka zakrywająca dla każdego drążka blokującego tak, że kod bruzd, szczelin lub otworów na nim nie może być obserwowany za pomocą, na przykład endoskopu.

Przedmiot wynalazku zostanie szczegółowo opisany na przykładach wykonania uwidocznionych na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia zamek według wynalazku w widoku aksonometrycznym w stanie rozłożonym, fig. 2 - część roboczą lub inaczej łopatkę klucza odpowiednią do użycia w zamku z fig. 1, w widoku perspektywicznym, fig. 3 - zamek z fig. 1 w postaci zmontowanej, obejmującej wydrążony korpus zamka, we wzdłużnym przekroju, fig. 4A do 4E— zamek z fig. 1 w pięciu przekrojach poprzecznych, ilustrujących poszczególne jego fazy działania, przy czym figura 4A przedstawia położenie zablokowane, fig. 4B - stan po włożeniu klucza, fig. 4C - zamek w położeniu odblokowanym, fig. 4D - bębenek zamka obrócony do położenia początkowego, fig. 4E ponowny stan zablokowania zamka, zaś fig. 5 przedstawia zamek według wynalazku w wersji antywłamaniowej w widoku aksonometrycznym i w stanie rozłożonym.

16/ 785

Na figurach 1-3 jest przedstawiony zamek bębenkowy 10 uruchamiany za pomocą klucza 11 z częścią roboczą lub inaczej łopatką, uwidocznioną fragmentycznie₁na fig. 2.

Zamek bębenkowy 10 jest przystosowany do osadzenia w wydrążonym korpusie 15 zamka /fig. 3 i 4A do 4E/. Na wewnętrznej powierzchni korpusu 15 zamka jest wykonana bruzda 14 przebiegająca osiowo wzdłużnie.

Zamek 10 ma ogólnie ukształtowane walcowe i obejmuje obsadę 16 o kształcie litery C w przekroju poprzecznym, mającą zewnętrzną powierzchnię współpracującą suwl^ie z wewnętrzną powierzchnią korpusu 15 zamka. Pręt blokujący 27 jest umieszczony pomiędzy ramionami obsady 16 W położeniu zablokowanym drążek blokujący 27 jest umieszczony w bruździe 14 obsady. Sprężyna 23 powoduje wypychanie drążka blokującego 27 do położenia zasadniczo zewnętrznego.

Pięć par tarcz pierścieniowych 17, przedzielonych podkładkami 18, jest suwl^ie umieszczonych w obsadzie 16. Każda tarcza 17 ma kształt pierścieniowy tak, aby zapewnić centralny kanał utworzony przez otwory 1/ w tych tarczach. Podkładki 18 mają również kształt pierścieniowy, a wykonane w nich otwory 20 tworzą kanał o zarysie poprzecznym dopasowanym do kształtu części roboczej klucza 11. Tarcze 17 i podkładki 18 są usytuowane swymi płaszczyznami poprzecznie do wzdłużnej osi 28 zamka bębenkowego 10 i zasadniczo współosiowo względem siebie.

Każda z tarcz 17 ma występ sprzęgający 21, który jest kształtem dostosowany do umieszczenia go w szczelinie 22 części roboczej klucza 11 i wystaje zasadniczo promieniowo do wewnątrz otworu 1/. Natomiast promieniowo na zewnątrz obwodu każdej z tarcz 17 jest skierowany występ 24, kształtem dostosowany do umieszczenia go w szczelinach 25 znajdujących się w pręcie blokującym 27, przy czym w drążku blokującym, między szczelinami 25, znajdują się dodatkowe, płytkie otwory 25' o kształcie i wymiarach mniejszych niż występy 24 tarcz. Na tarczach 17 i w podkładkach 18 są również przewidziane dodatkowe ιΙκιιπ^ 26 przeznaczone do sprzęgnięcia z uzupełniającymi powierzchniami na obsadzie 16, aby ułatwić obrót zamka bębenkowego 10, gdy dokonuje się obrotu klucza 11. Tarcza zaślepkowa 12 i zabezpieczający pierścień sprężynujący 13 służą do trwałego zamocowania zamka bębenkowego 10 w obsadzie 16.

Podczas uruchamiania opisanego wyżej zamka dokonywanego przez wkładanie części roboczej klucza 11, występy sprzęgające 21 tarcz 17 zaczepiają o tor wyznaczony przez szczelinę 22 i są ustawione kątowo względem wzdłużnej osi 28 zamka 10 wraz z osiowym przemieszczeniem się łopatki klucza 11 w zespole bębenkowym zamka 10. Przy pełnym wsunięciu łopatki klucza 11, występy 24 zostają ustawione promieniowo w jednej linii ze szczelinami 25. Ponieważ powierzchnie ograniczające boki bruzdy 14 są powierzchniami skośnymi /fig. 4A do 4E/ możliwe jest promieniowe przesunięcie do wewnątrz drążka blokującego 27.

Zatem, gdy łopatka klucza 11 ż^e^s obraccaa, zespół żamka ż0 żęćdze żię Trówież oorrcał, ponieważ drążek blokujący 27, mając możliwość promieniowego przesunięcia do wwwnętrz, oopści bruzdę 14.

Jeśli łopatka klucza 11 nie ma poprawnie ukształtowanej szczeliny 22, to drążek blokujący 27 ma uniemożliwiony pctmelniowr ruch do wewnątrz, ponieważ występy 24 nie będą ustawione w jednej linii ze szczelinami 25. W związku z tym występy 24 będą opierać się o wewnętrzną powierzchnię drążka blokującego 27, uniemożliwiając jego promieniowy ruch do wnętrza. Pręt blokujący 27 będzie więc utrzymywany w bruździe 14 i nie dopuści do obrotu zespołu bębenka zamka 10.

Łopatka klucza 11 przedstawiona na fig. 2 jest przewidziana do złączenia przy końcu 30 z główką klucza /nie pokazaną/ dla uchwycenia przez użytkownika. Łopatka klucza 11 ma przekrój poprzeczny zbliżony do zarysu grrzrkkwogo, jja tt wói^ psa^zc ao kkońa 30. Prreciwny koniec 32 klucza 11 mm kksztłt oosrza, dda ułdCwienia wwożenna ^oBaki kkucza 11 w zzepół bębenka zcmac 10 i w celu liniowego ustawiania występów 21 wzdłuż szczeliny 22.

Jako środek zabezpieczający przed nieuprawnionym manlpuaoocaelm zespołem bębenkowym zamka przez osoby nie upoważnione, zastosowano osłonę zakrywającą 2/ /fig. 1 i 3/ wsuniętą w przestrzeń osiową wyznaczoną przez otwory 1/ i 20 w tarczach 17 i podkładkach 18 tak, aby przykryć wzór szczelin w pręcie blokującym 27 i zapobiec odczytaniu tego wzoru za pomocą endoskopu lub tym podobnie.

169 785

Odnosząc się obecnie do figur 4A do 4B, należy zauważyć, że na fig. 4A zespół zamka jest w położeniu zablokowanym z tarczami 17 w zasadzie dowolnie usytuowanymi kątowo. Pręt blokujący 27 jest trzymany w bruździe 14 obsady 16, która z kolei jest umieszczona wewnątrz wydrążonego korpusu 15. W tym układzie zespół zamka nie może się obrócić wewnątrz korpusu 15.

Zgodnie z fig. 4B łopatka klucza 11 jest wsunięta w otwory 19, przy czym tarcze 17 poprzez swoje występy 21 są właściwie ustawione przez szczelinę na łopatce klucza 11, dopasowując się do wzoru rowków drążka blokującego 27.

Figura 4C stanowi ilustrację połoeenia ddblokowanggo , przy ktryym łopatka kuczza jsst obrócona do oołożeniρ zazębienia drążka blokującego 27 z tarczami 17. Pręt blokujący 27 przesuwa się ppomieeiloo do wnętrza od jego położenia poprzedniego w bruździe 14, umożliwiając obrót zespołu zamka wewnątrz korpusu 15. Tarcze 17 są zabezpieczone przed obrotem za pomocą drążka blokującego 27 tak, że wyjęcie łopatki klucza 11 nie jest możliwe.

Jak pokazano na fig. 40, obrót łopatki klucza 11 jest przerwany gdy naciskany sprężyną drążek blokujący 27 wpadnie z powrotem do bruzdy 14. Łopatkę klucza 11 można więc wyciągnąć. Wyjęcie łopatki klucza 11 pomiesza położenie tarcz 17 utrzymujących drążek blokujący 27 w położeniu zahaczającym pomiędzy korpusem 15 zamka i obsadą 16, jak pokazano na fig. 4E.

Naaoyiasa zgodnie z fig. 5 przedstawiono dpdatkową właściwość zamka, mającą na celu uniemożliwienie otwarcia go wyarychnm.

jak pokazano, tarcze 17 są zaopatrzone a odeinki powierzchni ciernych 35, które w tym szczególnym wykonaniu są powierzchniami ząbkowanymi, zaś podkładki 18 są zaopatrzone w oczka 36. Ponadto, na wewnętrznym końcu zespołu bębenka zamka 10 jest zamontowana zaślepka 37 z możliwością ruchu wzdłuż osi 28. aślepkka aa jjst odchylana asp^^yng w WiTUcku ttrez 17. Umocowany do i poruszający się wzdłużnie z zaślepką 37 jest pręt hamujący 38, zaopatrzony w elementy krzywkowe 39. Przy kawneraenu zamka tarcze 17 współpracują z drążkiem blokującym 27 w ten sam sposób jak opisano poprzednio. Jednakże w tym szczególnym wykonaniu zaślepka 37, przed włożeniem łopatki klucza 11, zapobiega przed wewnętrznym ruchem promieniowym drążka 27. Gdy łopatka klucza 11 wchodzi w zamek i jest wpychana do najgłębszego położenia, to jest do oparcia się o zaślepkę 37, powoduje to przesunięcie się tej zaślepki w kierunku strzałki 40 i w następstwie uwolnienie drążka blokującego 27. Jednakże gdy łopatka klucza jest włożona całkowicie, nie tylko zaślepka 37 zoabnia drążek blokujący 27 ale również elementy krzywkowe 39 sprzęgnięte z oczkami 36 tak, że pręt hamujący 38 zaczepia o powierzchnie 35 i zapobiega obrotowemu ruchowi pomiędzy podkładkami 18 oraz tarczami 17. Stosownie do tego tarcze 17 są utrzymywane w ich wymaganym ustawianiu kątowym. W przypadku usiłowania włamania zaślepka 37 będzie pchana zgodnie z kierunkiem strzałki 40, aby zwolnić drążek blokujący 27, lecz wówczas pręt hamujący 38 uniemożliwia kątowe przemieszczenie pomiędzy podkładkami 18 i tarczami 17, a przy tym tarcze 17 nie mogą być obrócone za pomocą wytrycha.

169 785

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 2,00 zł

Claims (8)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Zamek bębenkowy, złożony z zespołu bębenka zamkowego, montowanego w otworze korpusu zamka, i klucza, przy czym zespół bębenka zawiera tulejową obsadę oraz co najmniej jedną tarczę pierścieniową wspartą w niej obrotowo i usytuowaną w płaszczyźnie do osi symetrii tulejowej obsady, a każda z tarcz ma otwór na przejście klucza oraz elementy sprzężenia z kluczem usytuowane na obwodzie otworu tarcz tak, że klucz ustala każdą z tych tarcz pierścieniowych w określonym położeniu wokół wymienionej osi symetrii bez obracania klucza, a ponadto zawiera co najmniej jeden drążek blokujący przemieszczający się promieniowo w stosunku do wymienionej osi symetrii z położenia zewnętrznego do położenia wewnętrznego tylko wtedy, gdy każda z tarcz jest zablokowana w jej określonym położeniu przez klucz, znamienny t y m, że każda z tarcz /17/ zespołu bębenka /10/ jest zaopatrzona w zewnętrznie skierowany występ /24/, korzystnie w postaci kołka, przystosowany do przyjmowania go w odpowiadającym mu wybraniu /25/, korzystnie w postaci szczeliny, rowka lub otworu, znajdującym się w drążku blokującym lub w drążkach blokujących /27/.
2. 2. Zamek, według zastrz. 1, znamienny tym, żż w otworach /11/ tarcz /11/ znajduje się co najmniej jeden wewnętrznie skierowany występ /21/ sprzęgający się z kluczem.
3. 3. Zamek, wedłu. zastrz . znamienn. tym, żż w drrżku blotującym //77, między wybraniami /25/, znajduję si. dodtUtowe . płytkiż otwor. //2 ’/ o kkszałcie i wwn^i^i?^cti mniejszych niż występy /24/ tarcz.
4. 4. Zamek, według zastrz. 1, znamienny t y m, że ma co najmniej jedną podkładkę /18/ z otworem /20/ w kształcie klucza, umieszczoną między sąsiadującymi tarczami /17/, wspartą obrotowo w obsadzie /16/ oraz usytuowaną zasadniczo prostopadle do osi /28/.
5. 5. Zamek, według zastrz. 4, znamienny tym, że ma dziesięć tarcz /17/ zestawionych w pięciu parach, przy czym każda para jest oddzielona przez jedną z podkładek /18/.
6. 6. Zamek, i^Iu ż zastr. . 5;Znamlenyż tym, że w podkładkach znajduję się uszka /36/ i pręt hamujący /38/ wsuwany w wymienione uszka.
7. 7. Zamek, wedłu zastrz. 1, albo 5 albo 6, znamienny tym, że w otworach /1// tarcz /17/ i otworach /20/ podkładek /18/ jest' wprowadzona osłona /2//, pokrywająca drążek blokujący /27/.
8. 8. Zamek, według zast^. 1, znamienny tym, że jego klucz /11/ ma co najmniej jedną wzdłużną, korzystnie zygzakowatą, szczelinę /22/ usytuowaną na krzywoliniowej powierzchni, do której są wprowadzane występy /21/ tarczy lub każdej z tarcz /17/.

   /. Zamek według zastrz. 8, znamienny tyi,, że klucz ma dwie szczeliny /22/.

   * * *