PL171079B1 - Sposób otrzymywania samorozlewnej zaprawy cementowejdo wykonywania monolitycznych podkladów podlogowych i posadzek PL - Google Patents

Abstract

Sposób otrzymywania samorozlewnej zaprawy cementowej do wykonywania mo- nolitycznych podkladów podlogowych i posadzek, polegajacy na wymieszaniu kompozycji materialów wiazacych, wypelniacza w postaci piasku kwarcowego i kompozycji modyfika- torów z woda zarobowa, znamienny tym, ze jako kompozycje materialów wiazacych przygotowuje sie mieszanke cementu portlandzkiego w ilosci 56 do 68 czesci wagowych, klinkieru samorozpadowego DK zawierajacego od 15,5 do 2 6 ,5 % wagowych siedmioglinia- nu dwunastowapniowego w ilosci 5 do 15 czesci wagowych, gipsu dwuwodnego w ilosci 5 do 9 czesci wagowych i popiolu lotnego w ilosci 10 do 30 czesci wagowych, jako wypelniacz stosuje sie piasek kwarcowy w ilosci 80 do 120 czesci wagowych, a jako kompozycje modyfikatorów przygotowuje sie, w stosunku do masy kompozycji materialów wiazacych, mieszanine lignosulfonianu wapniowego w ilosci 0 do 0,4%, urotropiny w ilosci 2 do 8%, uplynniacza korzystnie na bazie sulfonowanej melaminy i naftalenu w ilosci 0,5 do 4,5%, modyfikowanej krzemionki w ilosci 0,1 do 0,3% oraz eteru celulozowego w ilosci 0,1 do 0,2% po czym calosc laczy sie z woda zarobowa w ilosci 30 do 50 czesci wagowych. PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób otrzymywania samorozlewnej zaprawy cementowej do wykonywania monolitycznych podkładów podłogowych i posadzek na przykład pod wykładziny z tworzyw sztucznych lub z drewna.

Powszechnie znanymi i stosowanymi sposobami wytwarzania zapraw do wykonania podkładów podłogowych są sposoby polegające na wymieszaniu materiału wiążącego na bazie spoiwa hydraulicznego, najczęściej cementu portlandzkiego z wypełniaczem, zwykle piaskiem i wodą oraz z ewentualnym dodatkiem modyfikatorów.

Tak wytworzone zaprawy nie mają własności samopoziomowania się lub mają je w niedostatecznym stopniu i podkłady wykonane z nich wymagają pracochłonnego wyrównywania i wygładzania nie gwarantując uzyskania spoziomowania podkładu na całej powierzchni wykonanej podłogi.

Znany jest również sposób wytwarzania poziomujących się zapraw do wykonywania podkładów podłogowych na spoiwie anhydrytowym polegający na wymieszaniu mączki anhydrytowej, cementu portlandzkiego i wapna hydratyzowanego jako kompozycji materiału wiążącego z piaskiem jako wypełniaczem, upłynniaczem i wodą zarobową.

Sposób ten został dopuszczony do stosowania w budownictwie Świadectwem nr 432/82 a następnie 459/83 wydanym przez Instytut Techniki Budowlanej w Warszawie. Podkład podłogowy wykonany z zaprawy anhydrytowej nie może być wykonywany przy zbyt niskich temperaturach, nie jest odporny na zawilgocenie i wymaga stosunkowo długiego czasu odsychania.

Podkład ten można udostępnić do chodzenia dopiero po 48 godzinach a w mniej korzystnych warunkach, po pięciu dniach.

Z polskiego opisu patentowego nr 146 757 znany jest sposób wytwarzania zaprawy, zwłaszcza do wykonywania podkładów podłogowych, w którym jako materiał wiążący stosuje się kompozycję spoiwa gipsowego w ilości 600 do 900 części wagowych i cementu portlandzkiego lub jego odmiany w ilości 100 do 400 części wagowych, jako wypełniacz stosuje się piasek w ilości 600 do 2000 części wagowych i ewentualnie pył lub- mączkę mineralną korzystnie

171 079 wapienną w ilości do 800 części wagowych, jako upłynniacz stosuje się żywicę melaminowoformaldehydową w ilości 10 do 70 części wagowych i wodę zarobową w ilości 400 do 800 części wagowych. Do zaprawy dodaje się również jeden lub kilka cukrów, korzystnie melasy w ilości 1 do 10 części wagowych oraz mocznik w ilości 1 do 15 części wagowych.

Z polskiego opisu patentowego nr 149 598 znana jest także samopoziomująca masa posadzkowa zawierająca mielony klinkier portlandzki w ilości 24 do 32% wagowych, cement glinowy w ilości 0,8 do 2,4% wagowych, mączkę anhydrytową w ilości 4 do 8% wagowych, piasek w ilości 32 do 40% wagowych, mielony kamień wapienny w ilości 6 do 8% wagowych, gips budowlany w ilości do 1,2% wagowych, lignosulfonian wapniowy w ilości 0,16 do 4% wagowych oraz wodę w ilości 20 do 21,6% wagowych. Zamiast pyłu wapiennego stosuje się również mielony granulowany żużel wielkopiecowy lub żużel pomiedziowy w ilości 6 do 8% wagowych.

Stosowane dotychczas podkłady podłogowe i posadzki w budownictwie mieszkaniowym i przemysłowym wykonane z zaprawy cementowej gęsto plastycznej mają szereg wad, w szczególności takich jak duża pracochłonność i uciążliwość pracy przy ich rozprowadzaniu i zacieraniu. Podłogi wykonane ze znanych zapraw mają często spękania i brak spoziomowania oraz występuje w nich pylenie i łuszczenie się powierzchni w postaci zendry.

Istotą wynalazku jest opracowanie sposobu otrzymywania samorozlewnej zaprawy cementowej do wykonywania monolitycznych podkładów podłogowych i posadzek polegającego na wymieszaniu kompozycji materiałów wiążących, wypełniacza w postaci piasku kwarcowego i kompozycji modyfikatorów z wodą zarobową, w którym według wynalazku jako kompozycję materiałów wiążących przygotowuje się mieszankę cementu portlandzkiego w ilości 56 do 68 części wagowych, klinkieru samorozpadowego DK zawierającego od 15,5 do 26,5% wagowych siedmioglinianu dwunastowapniowego w ilości 5 do 15 części wagowych, gipsu dwuwodnego w ilości 3 do 9 części wagowych i popiołu lotnego w ilości 10 do 30 części wagowych. Jako wypełniacz stosuje się piasek kwarcowy w ilości 80 do 120 części wagowych, ajako kompozycję modyfikatorów przygotowuje się, w stosunku do masy kompozycji materiałów wiążących, mieszaninę lignosulfonianu wapniowego w ilości 0 do 0,4%, urotropiny w ilości 2 do 8%, upłynniacza korzystnie na bazie sulfonowanej melaminy i naftalenu w ilości 0,5 do 4,5%, modyfikowanej krzemionki w ilości 0,1 do 0,3% oraz eteru celulozowego w ilości 0,1 do 0,2%. Całość łączy się z wodą zarobową w ilości 30 do 50 części wagowych.

Klinkier samorozpadowy DK zawiera od 15,5 do 26,5% wagowych siedmioglinianu dwunastowapniowego i od 73,5 do 84,5% wagowych gamma ortokrzemianu dwuwapniowego. Kompozycja samorozlewnej zaprawy cementowej według wynalazku nadaje zaprawie parametry dotychczas nie spotykane w klasycznych zaprawach cementowych. Zaprawy te nie wykazują skurczu podczas dojrzewania, nie ulegają sedymentacji, nie tworzy się zendra” na powierzchni wylewki, a także posiadają dostateczny czas płynności umożliwiający ich zastosowanie na placu budowy. Po stwardnieniu, podkłady podłogowe i posadzki wykonane z zaprawy według wynalazku posiadają wysoką wytrzymałość mechaniczną. W zaprawie cementowej według wynalazku, dobór oryginalnych dodatków ekspansywnych do cementu portlandzkiego kompensuje jego skurcz. Taka kompozycja zaprawy cementowej wpływa na to, ze cement słabo pęcznieje na skutek krystalizacji etringitu we wczesnej fazie wiązania i twardnienia oraz stabilizacji uzyskanej ekspansji stwardniałej zaprawy, co zdecydowanie łagodzi występujący w tworzywach mineralnych skurcz wysychania, zwłaszcza w zaprawach o dużym upłynnieniu.

Wprowadzenie do zaprawy kompozycji modyfikatorów według wynalazku nadaje odpowiednie cechy reologiczne świeżej zaprawie przy niskiej zawartości wody zarobowej. Modyfikowana krzemionka wykazuje synergiczne działanie upłynniające z upłynniaczem organicznym. Korzystnym dodatkiem do zaprawy okazała się także urotropina, która dając kompleks ekspansywny z wodorotlenkiem wapniowym stabilizuje rozszerzalność zaprawy, która pochodzi głównie od etringitu.

Podkłady podłogowe wykonane z zaprawy według wynalazku posiadają wysokie parametry wytrzymałościowe i skompensowany skurcz. Pozwala to na wykonywanie podkładów na dużych powierzchniach bez stosowania dylatacji. Podkłady te wykonywane mogą być również w pomieszczeniach o dużej wilgotności. Podkłady można udostępniać do chodzenia po 48

171 079 godzinach. Po wylaniu na powierzchnię, podkłady te nie wymagają pielęgnacji oraz wygładzania i zacierania. Eliminuje to uciążliwość i pracochłonność występującą dotychczas przy wykonywaniu znanych, klasycznych podkładów.

Przedmiot wynalazku przedstawiony jest bliżej w poniższym przykładzie wykonania.

Przykład. Przygotowano kompozycję materiałów wiążących poprzez wymieszanie popiołów lotnych klinkieru samorozpadowego DK, gipsu dwuwodnego i cementu portlandzkiego w następujących proporcjach:

popioły lotne - 20 czzsci wagowych klinkier samorozpadowy DK - 5 częścc wagowych gips dwuwodny - 9 częścc wwgowych cement portlandzki - 668 wagowych

Następnie przygotowano kompozycję modyfikatorów poprzez wymieszanie lignosulfonianu wapniowego, urotropiny, eteru celulozy, modyfikowanej krzemionki i upłynniacza w następujących proporcjach w stosunku do masy kompozycji materiałów wiążących:

lignosulfonian wapniowy /o nazwie handlowej Klutan/ - 0,2% urotropma/sześciometylenocęteroamina/ - 8% eter celulozy - 0,1 % modyfikowana krzemionka - 0,2% upłynniacz /sulfonowana melaminą i naftalen/ - 2,5%

Materiał wiążący zmieszano z wypełniaczem w postaci piasku kwarcowego w ilości 100 części wagowych, a następnie połączono z modyfikatorami i wodą zarobową w ilości 40 części wagowych. Tak przygotowaną zaprawę wylano na podłoże. Wykonane podkłady posiadają wysokie parametry technologic/no-techniczne:

- płynność (konsystencja) - 18 cm

- gęstość pozorna - 2,0 kg/dm³

- czas utrzymania nie/mienionej konsystencji (czas płynności) - czas zachowania właściwości roboczych - 2 h

- początek wiązania - 10 h

- koniec wiązania - 20 h

- możliwość udostępnienia podkładów do chodzenia - 48 h

- wytrzymałość na ściskanie - 2 8 MPa

- wytrzymałość na zginanie - 9,,5 MPp

- zmiany liniowe - - ,6mm/m

- powierzchnia podkładów równa i nie wykazuje rys czy spękań i śladów pylenia.

Długi (8 h) czas zachowania właściwości roboczych pozwala na wykonanie a zwłaszcza spoziomowanie dużych powierzchni (800 m). Zmiany liniowe (ekspansywne) uniemożliwiają powstawanie rys skurczowych, czy spękań, co pozwala na wykonanie podkładów na dużych powierzchniach bez stosowania dylatacji.

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 2,00 zł

Claims (1)

1. Zastrzeżenie patentowe

   Sposób otrzymywania samorozlewnej zaprawy cementowej do wykonywania monolitycznych podkładów podłogowych i posadzek, polegający na wymieszaniu kompozycji materiałów wiążących, wypełniacza w postaci piasku kwarcowego i kompozycji modyfikatorów z wodą zarobową, znamienny tym, że jako kompozycję materiałów wiążących przygotowuje się mieszankę cementu portlandzkiego w ilości 56 do 68 części wagowych, klinkieru samorozpadowego DK zawierającego od 15,5 do 26,5% wagowych siedmioglmianu dwunastowapniowego w ilości 5 do 15 części wagowych, gipsu dwuwodnego w ilości 5 do 9 części wagowych i popiołu lotnego w ilości 10 do 30 części wagowych, jako wypełniacz stosuje się piasek kwarcowy w ilości 80 do 120 części wagowych, a jako kompozycję modyfikatorów przygotowuje się, w stosunku do masy kompozycji materiałów wiążących, mieszaninę lignosulfonianu wapniowego w ilości 0 do 0,4%, urotropiny w ilości 2 do 8%, upłynniacza korzystnie na bazie sulfonowanej melaminy i naftalenu w ilości 0,5 do 4,5%, modyfikowanej krzemionki w ilości 0,1 do 0,3% oraz eteru celulozowego w ilości 0,1 do 0,2% po czym całość łączy się z wodą zarobową w ilości 30 do 50 części wagowych.