PL171091B1

PL171091B1 - Rusztowanie kolumnowe PL PL PL PL PL PL PL PL

Info

Publication number: PL171091B1
Application number: PL92297119A
Authority: PL
Inventors: Akira Masuda; Kikuzo Kuramoto
Original assignee: Ono Tatsuo
Priority date: 1991-12-27
Filing date: 1992-12-23
Publication date: 1997-03-28
Also published as: FI925810A7; FI96631B; FI925810A0; YU111392A; HU211378B; NO301604B1; ATE163720T1; PT101157A; MX9207583A; TR28422A; TW238346B; CA2086318C; BR9205146A; NO924965L; KR930013405A; EP0549359A1; AU644977B2; PL297119A1; DK0549359T3; JPH05179800A

Abstract

1. Rusztowanie kolumnowe zlozone z ukladu polaczonych wzajemnie czlonów pionowych zaopatrzonych z jednej strony w koncówki o zmniejszonej srednicy, wchodzace w znajdujace sie z drugiej strony otwory drugiego czlonu pionowego w celu ich teleskopowego polaczenia oraz w przytwierdzone do nich nierozlacznie poziome kolnierze, jak równiez z polaczonych z tymi czlonami pionowymi za posred- nictwem wspomnianych kolnierzy czlonów poz- iomych i czlonów ukosnych, znamienne tym, ze czlon laczacy (9) sluzacy do rozlacznego przymocowania czlonów ukosnych do czlonów pionowych (1), czlonów dolnych (5) 1 czlonów podnoszacych (6) jest zlozony z poziomych widelek (90), osadzonych na poziomym kolnierzu (10) oraz ze stanowiacych z nimi jedna calosc pionowych skrzydelek (91), laczacych ten czlon (9) z pozostalymi czlonami (2 , 3, 4), przy czym widelki (90) sa zaopatrzone w otwory (90a) do osadzania w nich pionowych sworzni laczacych (8, 100), a skrzydelka (91) sa zaopatrzone w otwory (91a), do osadzania w nich poziomych sworzni laczacych (92). Fig 1 PL PL PL PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest rusztowanie kolumnowe, wykorzystywane również jako szalowanie konstrukcji betonowych, złożone z układu połączonych wzajemnie członów pionowych zaopatrzonych z jednej strony w końcówki o, zmniejszonej średnicy, wchodzące w znajdujące się z drugiej strony otwory drugiego członu pionowego w celu ich teleskopowego połączenia oraz z przytwierdzone do nich nierozłącznie poziome kołnierze, jak również z

171 091 połączonych z tymi członami pionowymi za pośrednictwem wspomnianych kołnierzy członów poziomych i członów ukośnych.

W konstrukcjach betonowych i żelbetowych- rusztowanie rurowe iesttradvcvinie używane jako szalowanie, jednakże w związku ze znacznymi wymiarami tych konstrukcji, najczęściej stosowane jest szalowanie składane, nazwane inaczej rusztowaniem oporowym lub rusztowaniem kolumnowym.

Z literatury technicznej znane są różne konstrukcje takich rusztowań.

Z japońskiego opisu wzoru użytkowego nr 322418 znane jest rusztowanie kolumnowe, w którym człony poziome i ukośne są połączone z członami pionowymi za pomocą sworzni, zawleczek i innych elementów, co ma zapewnić samonośność rusztowania. Zgodnie z opisem, szalowanie o żądanych wymiarach i odpowiedniej wytrzymałości można uzyskać przez zastosowanie odpowiednich wymiarów członów pionowych, poziomych i ukośnych oraz odpowiednio wytrzymałe ich wzajemne połączenie. Wadątakiej konstrukcjijestio, że człony ukośne i poziome są na ogół połączone z członami pionowymi, niezbędne jest zatem, aby dla każdego członu pionowego została wstępnie określona z góry wymagana liczba połączeń członów ukośnych oraz członów poziomych z członami pionowymi. Na przykład, połączenia członów poziomych z członami pionowymi wymagają zastosowania na górnym i dolnym końcu członów pionowych zamocowanych na stałe kołnierzy o odpowiednim kształcie, zaś połączenia członów ukośnych z członami pionowymi wymaga umieszczenia dodatkowego kołnierza między istniejącym jego górnym, a dolnym kołnierzem danego członu pionowego. Wynika stąd konieczność wykonania takich dodatkowych kołnierzy, co zwiększa znacznie liczbę elementów konstrukcyjnych takiego rusztowania kolumnowego i jednocześnie zwiększa czas na jego montaż.

Z brytyjskiego opisu patentowego nr 1070841 znane jest rusztowanie kolumnowe, którego człony pionowe są wyposażone w przymocowane do ich górnego i dolnego końca dwuczęściowe kołnierze. Kołnierze te, zaopatrzone w występy z otworami, umożliwiają wzajemne połączenie ich obydwu części za pomocą śrub, umożliwiając odpowiednie przedłużanie wysokości rusztowania przez mocowanie jednego członu pionowego nad drugim. Ponadto w miejscu połączenia członów pionowych między obydwoma częściami kołnierza są mocowane blachy z otworami, zaopatrzone na swych końcach w rury, służące do osadzenia w nich członów poziomych rusztowania.

Opisana konstrukcja nadaje się wyłącznie do budowy lekkiego rusztowania kolumnowego, bowiem jego człony poziome łączone są z członami pionowymi w sposób nietrwały (umożliwiający ich osiowe przesunięcie), nie zapewniając przez to należytej sztywności rusztowania, a ponadto nie przewiduje w ogóle stosowania usztywniających konstrukcję członów ukośnych, w wyniku czego rusztowanie tego typu nie może mieć zastosowania do szalowania konstrukcji betonowych o dużych wymiarach.

Nieco odmienną konstrukcję członów pionowych rusztowania kolumnowego przedstawiono w brytyjskim opisie patentowym nr 2000541. Opisany w nim człon pionowy składa się z kilku odcinków rury, zaopatrzonych w dolnej części w przyspawaiąkońcówkę o średnicy równiej średnicy wewnętrznej rury, co umożliwia łączenie kolejnych odcinków przez osadzenie dolnej końcówki w otworze umieszczonego niżej odcinka rury. Zgodnie z tym rozwiązaniem między łączonymi ze sobą odcinkami rury umieszczony jest i zaciskany między nimi kołnierz z otworami umożliwiającymi przymocowanie do niego członów poziomych. Jednak również i ta konstrukcja rusztowania typu lekkiego nie zapewnia należytej sztywności, nie przewiduje bowiem mocowanych do kołnierzy członów ukośnych i może ona znaleźć zastosowanie wyłącznie do szalowania konstrukcji betonowych o stosunkowo niewielkich wymiarach.

Niemiecki opis patentowy nr DE 2439273 C3 przedstawia rusztowanie kolumnowe o znacznie większej sztywności, a więc dostosowane do zalewania konstrukcji betonowych lub żelbetowych o dużych wymiarach. Składa się ono z członów pionowych mających postać rur o dość znacznej średnicy, z członów poziomych i ukośnych stanowiących rurki o kilkakrotnie mniejszej średnicy oraz z łączników kołnierzowych przymocowanych do górnego i dolnego końca członów pionowych i służących do ich wzajemnego połączenia oraz do przyłączania

171 091 kolejnych członów pionowych, poziomych i ukośnych.Zasadniczą wadą tego rozwiązania jest skomplikowana konstrukcja łączników kołnierzowych. Każdy z nich składa się bowiem (nie licząc sworzni i śrub) z sześciu skomplikowanych części o ukształtowaniu przestrzennym, co w ertooAK na \wcrdri lrncTi- nięytnwcinii} Pnniirltn lrnnctniVf*ia Ιίτρ'ζηιΙζΑ'ΐΑζ IrnłnipV-* M V ν<_^ ’ ł J-k-» j >’ M- nu* » 1 J <VŁ IWkiŁ-t X kAu/jtW 1 » >XlXAVł. X LU XXV^ XX«_Z Ul. UłlUWJ IX » ł X^-V l > XX rzowych z góry przesądza o stosunkowo niewielkiej średnicy rurek (w porównaniu do średnicy członów pionowych) rurek, z których wykonane są człony poziome i człony pionowe, a także nie przewiduje mocowania do nich członów ukośnych. Wskutek tego rusztowanie według tego rozwiązania, mimo ze przystosowane do przenoszenia znacznych sił pionowych może przejmować równocześnie znacznie mniejsze siły działające w płaszczyźnie poziomej, a więc ma obniżoną stabilność w kierunku działania tych sił.

Przedmiotem wynalazku jest rusztowanie kolumnowe wykorzystywane również jako szalowanie konstrukcji betonowych, złożone z układu połączonych wzajemnie członów pionowych, zaopatrzonych z jednej strony w końcówki o zmniejszonej średnicy, wchodzące w znajdujące się z drugiej strony otwory drugiego członu pionowego oraz w przytwierdzone do nich nierozłącznie poziome kołnierze, jak również z połączonych z tymi członami pionowymi za pośrednictwem wspomnianych kołnierzy członów poziomych i członów ukośnych.

Istotąwynalazkujest to, że członłączący, służący do rozłącznego przymocowania członów ukośnych do członów pionowych, członów dolnych i członów podnoszących jest złożony z poziomych widełek, osadzonych na poziomym kołnierzu oraz ze stanowiących z nimi jedną całość pionowych skrzydełek, łączących ten człon z pozostałymi członami, przy czym widełki są zaopatrzone w otwory do osadzania w nich pionowych sworzni łączących, a skrzydełka są zaopatrzone w otwory do osadzania w nich poziomych sworzni łączących.

Skrzydełka członu łączącego są przy tym korzystnie zaopatrzone w blokadę do osiowego unieruchamiania sworzni po ich osadzeniu w otworze, przy czym każda blokada składa się z podstawy, przymocowanej do zewnętrznej ścianki skrzydełka oraz z połączonego z nią sprężystego wpustu, zachodzącego częściowo na otwór skrzydełka.

Zgodnie z wynalazkiem pionowy sworzeń łączący ma postać walcowego trzpienia, zakończonego z jednej strony łbem, z drugiej zaś widełkami, w których jest osadzona obrotowo na osi zapadka w postaci trapezowej płytki, zaopatrzonej w podłużny otwór, współpracujący z kołkiem równoległym do osi. Inna konstrukcja sworznia łączącego ma postać walcowego trzpienia, którego część walcowa jest z jednej strony zakończona łbem, z drugiej zaś ma podłużne wycięcie, w którym jest obrotowo osadzona na osi płytkowa zapadka. Zapadka jest korzystnie zaopatrzona po obydwu stronach w stożkowe zagłębienie, współpracujące z dociskanymi do niego przez sprężyny kulkami, osadzonymi przesuwnie w przelotowym otworze i zabezpieczonymi przed wypadnięciem przez wkręty, przy czym w obszarze podłużnego wycięcia część walcowa jest ponadto zaopatrzona w łukowe wycięcia przenikające wycięcie.

Odmienna konstrukcja poziomego sworznia łączącego ma postać walcowego trzpienia, zakończonego z je'dnej strony częścią stożkową i zaopatrzonego na obydwu końcach części walcowej w obwodowe rowki współpracujące ze sprężystymi wpustami blokad.

Wzajemne połączenie kolejnych rzędów członów pionowych rozwiązano zgodnie z wynalazkiem w ten sposób, że człon pionowy jest wyposażony w część górną i wzajemnie współosiowąz niączęść dolną, które sązaopatrzone w poprzeczne otwory do osadzenia sworznia łączącego. Sworzeń łączący, służy do wzajemnego połączenia znajdujących sięjeden nad drugim członów pionowych oraz ewentualnie członu pionowego dolnego rzędu z członem dolnym, jest złożony z części walcowej, zakończonej z jednej strony łbem, zaś na drugim końcu zaopatrzonej w wykonany wzdłuż średnicy przelotowy otwór, w którym jest osadzona łukowo wygięta i zakończona zaczepem wyjmowalna zatyczka z drutu sprężystego, przy czym drugi koniec tej zatyczki jest osadzony w poprzecznym otworze łba. Nieco odmienny konstrukcyjnie sworzeń złożony z części walcowej, zakończonej z jednej strony łbem, zaś na drugim końcu zaopatrzonej w wykonany wzdłuż średnicy przelotowy otwór, w którym jest osadzona przetyczka, na swym jednym końcu połączona przegubowo z odchylonym pod kątem 90° zaczepem, na drugim zaś połączona łańcuchem z łbem sworznia.

171 091

Człony dolne rusztowania kolumnowego według wynalazku, wykonane z rury o takiej samej średnicy lecz mniejszej długości niż człony pionowe, mają na swych końcach, do których sąprzymocowane poziome kołnierze średnicą wewnętrznąprzystosowaną do połączenia z dolną

Λ.νηνυ wi ητασ Ι/'/'λτ*¹1W1

Zwoftąio 'Tła ótniKo i η’τΙπΤΥΠ Τ^γι/Ίτ jjulKi t-z, ja vłvbCą x porki ęuwiu czioiiw pvun λζίτλιι r\i r\τί nu lobu pMvlxv *» ^vgo ponadto są zaopatrzone w otwory do osadzenia sworzni łączących kołnierze z członami.

Człony podnoszące rusztowania kolumnowego według wynalazku są złożone z podstawy, zaopatrzonej w płytę z otworami kotwowymi, z osadzonej pionowo w tej podstawie śruby oraz z nakręconego na nią pokrętła z gwintem wewnętrznym, zaopatrzonego w odsądzenie do podparcia nasadzonego na śrubę dolnego końca członu dolnego oraz korzystnie górnego końca członu pionowego jak również w wystający poziomo uchwyt, a także z przymocowanego do podstawy poziomego kołnierza.

Człony podnoszące rusztowania kolumnowego według wynalazku są osadzone współosiowo w położeniu odwróconym, w górnej części najwyższego rzędu członów pionowych, stanowiąc podporę belki podporowej A umieszczonej na rusztowaniu.

Kołnierz poziomy, osadzony na członie pionowym, członie dolnym lub członie podnoszącym jest zaopatrzony na obwodzie w stopniowy otwór środkowy, złożony z części górnej o średnicy nieco większej od średnicy pierścienia oporowego członu, z części środkowej o średnicy nieco większej od średnicy dolnego końca członu oraz z części dolnej o średnicy nieco większej od średnicy górnego końca członu.

Człony poziome rusztowania kolumnowego według wynalazku mają postać obustronnie spłaszczonej na końcach rury, zaopatrzonej w osadzone w tych spłaszczeniach łączniki w postaci płytek, przymocowane korzystnie za pomocą nitów i zaopatrzone w wystającej, zaokrąglonej części w otwory.

Człon ukośne stężenia poziomego, rusztowania kolumnowego według wynalazku, złożone są z zewnętrznej tulei i z umieszczonej przesuwnie wewnątrz niej tulei wewnętrznej, a ponadto z dolnego wspornika widełkowego, połączonego z zewnętrzną tuleją za pomocą śruby i nakrętki oraz z górnego wspornika widełkowego, połączonego za pomocą śruby obrotowo i przesuwnie z tuleją wewnętrzną. Obydwa wsporniki widełkowe są korzystnie zaopatrzone w otwory do osadzenia w nich sworzni łączących.

Człony ukośne stężenia pionowego, rusztowania kolumnowego według wynalazku, złożone są z dwóch stykających się i równoległych rur o tej samej średnicy, połączonych w środku za pomocą śruby i nakrętki, przy czym każda z rur jest na swych obydwu końcach spłaszczona i zaopatrzona w połączone z tymi końcami za pomocą nitów płaskie wsporniki. Wystające końce tych wsporników mają kształt i wymiary przystosowane do osadzenia ich między skrzydełkami członu łączącego i są zaopatrzone w otwory pod sworznie łączące.

Montaż rusztowania kolumnowego według wynalazku odbywa się w następującej kolejności:

Człony podnoszące rozstawia się na ziemi lub innym podłożu według określonego schematu. Następnie łączy się dolne końce członów dolnych, z górnymi końcami pierwszych członów podnoszących, nasadzając je na końcówki śrub tak, aby oparły się o odsądzenie części prowadzących pokręteł, po czym człony dolne łączy się wzajemnie za pomocą członów po-ziomych oraz członów ukośnych (na przykład stężeń poziomych i stężeń pionowych) za pomocą członów łączących mocowanych do kołnierzy poziomych członów dolnych i podstaw członów podnoszących. Konstrukcja taka tworzy trwałą, sztywną i stabilną podstawę rusztowania kolumnowego.

Następnie dolne końce członów pionowych łączy się z górnymi końcami członów dolnych i zabezpiecza za pomocą sworzni, po czym dolne końce członów pionowych kolejno wyższych rzędów łączy się z górnymi końcami członów pionowych niższych rzędów i odpowiednio zabezpiecza sworzniami. W ten sposób nasadzając na siebie kolejne rzędy członów pionowych przedłuża się rusztowanie do góry. Sąsiadujące człony pionowe na tym samym poziomie łączy się wzajemnie przez człony poziome i człony ukośne przy użyciu członów łączących, mocowanych za pomocą sworzni do ich kołnierzy poziomych zapewniając tym właściwą sztywność rusztowania kolumnowego.

171 091

Wreszcie dolne końce śrub odwróconych członów podnoszących łączy się z górnymi końcami członów pionowych tworząc z ustawionego rusztowania kolumnowego człon podporowy, stanowiący na przykład dźwigar do podpierania dolnej powierzchni ramy podłogowej układanej na podstawach górnego rzędu odwróconych członów podnoszących.Dzięki temu rusztowanie kolumnowe według wynalazku może być użyte do szalowania.

Górne człony podnoszące nie muszą być koniecznie połączone ze wszystkimi członami pionowymi w najwyższym rzędzie, lecz mogąbyć połączone selektywnie. Mogąbyć one również wzajemnie połączone za pomocą członów poziomych i członów ukośnych przy użyciu członów łączących, nasadzanych ich na kołnierze poziome co uniemożliwia przechylanie się górnych członów podnoszących.

W przypadku gdy każdy człon podnoszący jest zaopatrzony w kołnierz poziomy, sąsiadujące ze sobą człony podnoszące mogą być związane przez człony poziome i stężenia poziome. Również sąsiadujące ze sobą człony dolne mogą być także związane członami poziomymi i stężeniami poziomymi.

Ponadto pierwsze sąsiadujące ze sobą człony podnoszące i człony dolne, a także sąsiadujące ze sobą człony dolne i człony pionowe, mogą być związane stężeniami pionowymi. Zapewnia to wystarczająco mocna, konstrukcję rusztowania kolumnowego przy użyciu stosunkowo niewielkiej liczby członów.

W przypadku, gdy człon pionowy jest stosunkowo długi, korzystne jest dodatkowe wyposażenie go w kołnierz poziomy w jego środkowej części, przy czym człony poziome i człony ukośne łączy się wówczas ze środkowymi kołnierzami zapewniając tym odpowiednio sztywną i mocną konstrukcję rusztowania kolumnowego.

Poziome wydłużanie rusztowania kolumnowego odbywa się przez wzajemne łączenie członów pionowych ich dolnymi i górnymi końcami, zakładanie członów łączących z kołnierzami poziomymi każdego członu pionowego i przyłączanie stężeń pionowych.

Dzięki opisanej konstrukcji uzyskuje się korzystne właściwości robocze rusztowania kolumnowego, równocześnie zaś liczba części wymaganych do montażu rusztowania zostaje znacznie zmniejszona.

Przedmiot wynalazku jest przykładowo wyjaśniony na rysunku, na którym: fig. 1 - przedstawia rusztowanie kolumnowe według wynalazku w schematycznym widoku perspektywicznym;

fig. 2 - człon pionowy rusztowania według fig. 1 w rzucie z przodu;

fig. 3 - sworzeń stosowany do połączeń członów pionowych według wynalazku w rzucie z góry, z częściowym przekrojem;

fig. 4 - odmianę sworznia według fig. 3 w rzucie z góry, z częściowym przekrojem;

fig. 5 - kołnierz poziomy, mocowany na górnym końcu członu pionowego - w rzucie z góry;

fig. 6 - kołnierz poziomy według fig. 5 w przekroju osiowym;

fig. 7 - sworzeń łączący według wynalazku, w rzucie z przodu, z częściowym przekrojem osiowym;

fig. 8 - człon poziomy rusztowania według fig. 1, w rzucie w przodu;

fig. 9 - stężenie poziome rusztowania według fig. 1, w rzucie z przodu, z częściowym przekrojem osiowym;

fig. 10 - odmiana rozwiązania członu łączącego i sworznia łączącego według wynalazku, w widoku perspektywicznym;

fig. 11 - człon łączący według fig. 10, połączony z poziomym kołnierzem członu pionowego, w rzucie z przodu, z częściowym przekrojem;

fig. 12 - stężenie poziome rusztowania według fig. 1, w rzucie z przodu, z częściowym przekrojem;

fig. 13 - pionowy człon dolny rusztowania według fig. 1, w rzucie z przodu;

fig. 14 - pionowy człon podnoszący rusztowania według fig. 1, w rzucie z przodu, z częściowym przekrojem;

fig. 15 - jeszcze inna odmiana sworznia łączącego, w widoku perspektywicznym;

fig. 16 - sworzeń łączący według fig. 15 w przekroju osiowym.

171 091

Figura 1 przedstawia przykładowo rusztowanie kolumnowe według wynalazku, stanowiące układ złozony z wielu członów pionowych 1 i członów poziomych 2, a także z członów ukośnych 3 i 4 mających postać stężeń poziomych i stężeń pionowych, jak również z odpowiedniej liczby członów dolnych 5 i członów podnoszących 6.

W przykładowym rozwiązaniu konstrukcyjnym rusztowania kolumnowego według wynalazku, każdy człon pionowy 1, wykonany z rury o średnicy 114 mm, jest zaopatrzony w kołnierz poziomy 10 (fig. 2), zamocowany trwale na obwodzie jego górnego końca oraz w pierścień oporowy 11, zamocowany na obwodzie jego dolnego końca, jak również w pośredni kołnierz poziomy 14, zamocowany w jego środkowej części.

Człon pionowy 1 ma dolne końcówki 12 o zmniejszonej średnicy, łączące go z górnym końcem 13 położonego niżej członu pionowego 1. Dolna końcówka 12 znaj duje się bezpośrednio pod pierścieniem oporowym 11, przy czym jej zewnętrzna średnica jest nieco mniejsza od średnicy osiowego otworu górnego końca 13 członu pionowego 1, co umożliwia osadzenie dolnego końca 12 jednego członu pionowego 1 w osiowym otworze górnego końca 13 drugiego członu pionowego 1, a przez to teleskopowe połączenie obydwu członów pionowych 1.

Górny koniec 13 i dolna końcówka 12 członu pionowego 1 są ponadto zaopatrzone w odpowiednie otwory 13a i 12a pod sworznie. Otwory 13a i 12a są wykonane wzdłuż średnicy tego górnego i dolnego końca 13 i 12 i tak usytuowane, że po połączeniu tych końców 12, 13, sąsiednich członów pionowych 1 - otwór 12a górnego członu pionowego 1 jest współosiowy z otworem 13a dolnego członu pionowego 1.

Przedstawione na fig. 3 i 4 sworznie 7 są wsuwane w otwory 13a i 12a łączonych członów pionowych 1 (dolnego i górnego) i służą do ich pewnego i trwałego połączenia, umożliwiając również, w razie potrzeby na przykład demontażu rusztowania, ich wzajemne rozłączenie.

Przedstawiony na fig. 3 sworzeń 7 składa się z części walcowej 70 o średnicy przystosowanej do wsuwania do otworów 13a i 12a członów pionowych 1 oraz ze stanowiącego jednostronne zakończenie tej części walcowej 70 - łba 72. Na drugim końcu 73 części walcowej 70 znajduje się przelotowy otwór 74 wykonany wzdłuż jego średnicy. W otworze tym jest osadzona łukowo wygięta zatyczka 71, wykonana z drutu sprężynowego, której koniec 71a wchodzi do otworu we łbie 72 sworznia 7, a drugi koniec 71b - do wnętrza przelotowego otworu 74 tego sworznia 7. Część końca 71b zatyczki 71, wychodząca na zewnątrz otworu 74 jest zagięta pod kątem prostym tworząc zaczep 71c wystający osiowo ze sworznia 7. Otwór przelotowy 74 sworznia 7 winien mieć taką średnicę, aby umożliwić przejście zaczepu 71c.

W celu wyjęcia sworznia 7 z otworu 13a i 12a, zaczep 71c zatyczki 71 musi być najpierw odgięty w kierunku strzałki X w położenie przedstawione liniąosiowana fig. 3, a następnie drugi koniec 71b zatyczki 71 musi być wyciągnięty w kierunku strzaikiY z otworu przelotowego 74. umożliwiając wysunięcie części walcowej sworznia 7 z otworów 13a i 12a.

Przedstawiona przykładowo na fig. 4 odmiana sworznia 7', składa się z części walcowej 70' i umieszczonego na jednym z jej końców łba 72'. Część walcowa 70'jest przystosowana do wsuwania do otworów 13a i 12a członów pionowych 1, a na drugim swym końcu 73' ma wykonany wzdłuż średnicy o twór przelotowy 74' służący do osadzenia w nim przetyczki 77, połączonej łańcuchem 75 z łbem 72' sworznia 7'. Przetyczka 77 jest zaopatrzona na swym końcu w połączony z nią przegubowo zaczep 77a, który po osadzeniu przetyczki 77 w otworze 74' sworznia 7 przekręca się o kąt prosty względem części środkowej 77b, zabezpieczając w ten sposób sworzeń 7' przed wypadnięciem.

W celu wyjęcia sworznia 7' z otworu 13a i 12a należy najpierw przekręcić zaczep 77a w kierunku strzałki X w położenie przedstawione na fig. 4 linią osiową, a następnie wyciągnąć przetyczkę 77 z otworu przelotowego 74' w kierunku strzałki Y, po czym można wysunąć część walcową 70' sworznia 7' z otworów 13a i 12a.

Człon pionowy 1 przedstawiony na fig. 2 ma całkowitą długość równą około 4000 mm, przy czym kołnierz poziomy 14, o kształcie podobnym do kołnierza poziomego 10, jest umieszczony w środku członu pionowego 1. W przypadku gdy człon pionowy 1 ma całkowitą długość równą około 2000 mm lub mniej, środkowy kołnierz poziomy 14 nie jest w ogóle

171 091 potrzebny. W tym przypadku kołnierz poziomy 10 może być umieszczony pod górnym końcem 13 członu pionowego 1, jak pokazano linią osiową na fig. 2.

Jak przedstawiono na fis. 5 i 6, kołnierz poziomy 10 ma osiowy otwór, złożony z górnej ^częś ,1,

StykUjącej się Z gt'iną poWiei/.ciiiiicą kdiiiei

7Π 1 ίΛ τ z4z>1ł^c»-, monm 1 fln Ztt tu, uurnvj v.zęovi iw, st ykająCe^{j s}±ę z dolną powierzchnią kołnierza 10 i ze środkowej części 10a. Część środkowa 10a otworu ma średnicę mniejszą od średnicy dolnej części 10c otworu, która z kolei ma średnicę nieco mniej szą od średnicy górnej części 10d otworu. Średnica środkowej części 10a otworu jest nieco większa od średnicy dolnego końca 12 członu pionowego 1, zaś średnica górnej części 10d otworu jest nieco większa od średnicy pierścienia oporowego 11 tego członu pionowego 1. Natomiast średnica dolnej części 10c otworu jest nieco większa od średnicy górnego końca 13 członu pionowego 1. Dzięki temu kołnierz poziomy 10 stanowi równocześnie łącznik teleskopowego połączenia górnego i dolnego członu pionowego 1 (fig. 1).

Kołnierz poziomy 10 jest przymocowany do górnego końca 13 członu pionowego 1 w taki sposób, że występ uformowany wokół dolnej części 10c otworujest, po nasadzeniu kołnierza 10, przyspawany w części m do zewnętrznej obwodowej powierzchni górnego końca 13 członu pionowego 1.

Kołnierz poziomy 10 jest ponadto zaopatrzony w układ przelotowych otworów 10b, służących do osadzenia w nich sworzni i rozmieszczonych na obwodzie w równych odległościach wokół otworu centralnego. Korzystne jest ich rozmieszczenie pod kątem środkowym 45°.

Wyjmowalne sworznie łączące, umieszczane w otworach 10b mogą mieć różną budowę, spełniając jedynie warunki odpowiedniej wytrzymałości, niezbędnej do łączenia różnych członów. Przedstawiony przykładowo na fig. 7 pionowy sworzeń łączący 8 składa się z części walcowej 80' zakończonej z jednej strony łbem 85, z drugiej zaś - widełkami 81, w których jest osadzona ruchoma zapadka 82. Część walcowa 80 pionowego sworznia łączącego 8 ma średnicę dostosowaną do wsuwania do otworów 10b poziomego kołnierza 10. Zapadka 82 ma kształt trapezowej płytki poruszającej się wahliwie w wycięciu widełek 81 i jest osadzona obrotowo na osi 83, umieszczonej poprzecznie do widełek 81, w pobliżu końca pionowego sworznia łączącego 8. Na drugim swym końcu zapadka 82 jest zaopatrzona w podłużny otwór 82a, przez który przechodzi kołek 84, osadzony równolegle do osi 83, wskutek czego zapadka 82 może obracać się wokół osi 83 jedynie od jednego do drugiego końca otworu 82a.

W celu wyjęcia pionowego sworznia łączącego 8 z otworu 10b kołnierza poziomego 10, należy najpierw obrócić zapadkę 82 wokół osi 83 z pozycji pokazanej na fig. 7 lini^ą ciągłą do pozycji pokazanej linią osiową. Wskutek tego dolny występ oporowy zapadki 82 opierający się o dolną powierzchnię kołnierza poziomego 10, zostaje schowany do przestrzeni między widełkami 81, umożliwiając wyjęcie pionowego sworznia łączącego 8 z otworu 10b kołnierza poziomego 10.

W położeniu, w którym pionowy sworzeń łączący 8 jest wsuwany do kołnierza poziomego 10, zapadka 82 jest wsunięta do przestrzeni między widełkami 81, umożliwiając wsunięcie go w otwór 10b, a następnie automatycznie obraca się dzięki mimośrodowemu osadzeniu wokół osi 83, zabezpieczając pionowy sworzeń łączący 8 przed wysunięciem (fig. 7).

Figura 11 przedstawia sposób, wjaki człon łączący 9 jest połączony za pomocąpionowego sworznia łączącego 8 z kołnierzem poziomym 10 członu pionowego 1. W podobny sposób z członem pionowym 1 mogą być połączone, za pomocą członu łączącego 9, człony poziome 2, stężenia poziome i stężenia pionowe członów ukośnych 3 i 4.

Człon poziomy 2 rusztowania według wynalazku (fig. 8) składa się z rury 20 o średnicy zewnętrznej wynoszącej około 60 mm i z ukształtowanych z jej obydwu końców dwóch łączników 21. W tym celu oba końce rury 20 są spłaszczone, tworząc płaskie zakończenia 20a, we wnętrzu których są osadzone łączniki 21 mające postać płytek, przymocowanych do płaskich zakończeń 20a rury 20 za pomocą nitów 22.

Każdy z łączników ma w swojej wystającej, zaokrąglonej części 21a otwór 21b o średnicy umożliwiającej osadzenie w nim sworznia łączącego 8.

Człon ukośny 3 rusztowania według wynalazku, mający postać stężenia poziomego (fig. 9) składa się z zewnętrznej tulei 30 o odpowiedniej długości, z umieszczonej przesuwnie wewnątrz

171 091 niej wewnętrznej tulei 31, z dolnego wspornika widełkowego 32, połączonego za pomocą śruby z nakrętką - z zewnętrzną tuleją 30 oraz z górnego wspornika widełkowego 33, połączonego za pomocą śruby z wewnętrzna tuleją 31, w sposób umożliwiający przemieszczanie go wzdłuż osi tulei 31. Obydwa wsporniki widełkowe 32 i 33 są zaopatrzone w otwory 32a i 33a, służące do osadzenia w nich sworzni łączących 8.

Zewnętrzna tuleja 30 jest zaopatrzona w układ poprzecznych, współosiowych ze średnicą tulei 30 otworów 30a, przeznaczonych do osadzenia w nich pionowych sworzni łączących 8. Również tuleja 31 jest zaopatrzona w układ poprzecznych, współosiowych ze średnicą tulei 31 otworów 31a, rozmieszczonych w takich samych odstępach jak otwory 30a i przeznaczonych do osadzenia w nich sworzni łączących 8.

Ponadto w otworach 31a tulei wewnętrznej 31 są osadzone cylindryczne tulejki prowadzące 34, współosiowe w stosunku do otworów 30a w zewnętrznej tulei 30 i służące do ułatwienia wprowadzenia pionowego sworznia łączącego 8. Dzięki temu możliwe jest zastosowanie również innego typu sworzni łączących.

W przedstawionej konstrukcji członu ukośnego 3, wewnętrzna tuleja 31 może być osiowo przesuwana względem zewnętrznej tulei 30, umożliwiając jej wsunięcie na żądaną głębokość tak, aby osie otworów 31a z tulejkami prowadzącymi 34 pokrywały się z osiami otworów 30a, umożliwiając przetknięcie przez sworznie łączące 8 obydwu tulei 30 i 31 jednocześnie. Ponadto istnieje dzięki temu możliwość zmiany długości członu ukośnego 3 na żądany wymiar.

Wsporniki widełkowe 32 i 33 członu ukośnego 3 są przystosowane do połączenia z kołnierzem poziomym 10 członu pionowego 1 za pomocą pionowego sworznia łączącego 8.

W celu uzyskania współosiowości otworu 33a widełek wspornikowych 33 z otworem 10b kołnierza poziomego 10, niezbędnego dla połączenia widełek 33 z kołnierzem 10, widełki wspornikowe 33 mogąbyć poziomo przemieszczane przez wkręcenie lub wykręcenie połączonej z nimi śruby do gwintowanego otworu wspornika, osadzonego obrotowo w otworze czołowym tulei wewnętrznej 31, aż do uzyskania niezbędnego położenia widełek 33.

Człon łączący 9 (fig. 10 i 11)jest złożony z poziomych widełek 90, służących do połączenia go z kołnierzem poziomym 10 za pomocą pionowego sworznia łączącego 8 oraz z dwóch symetrycznie umieszczonych pionowych skrzydełek 91, połączonych z widełkami 90 i służących do połączenia z członem poziomym 2 lub z członem ukośnym 3, 4, na przykład stężeniem poziomym lub stężeniem pionowym.

Kształt i wymiary widełek 90 i skrzydełek 91 sąprzystosowane do połączenia odpowiednio z kołnierzem poziomym 10 oraz z końcem członu poziomego 2 lub członów ukośnych 3 i 4. Widełki 90 są ponadto zaopatrzone w otwory 90a umożliwiające osadzenie w nich pionowych sworzni łączących 8 i tak usytuowane, aby umożliwić po nasadzeniu ich na kołnierz poziomy 10 przetknięcie pionowego sworznia łączącego 8 zarówno przez otwory 90 a jak i przez o twór 10b kołnierza 10, zapewniając połączenie członu łączącego 9 z poziomym kołnierzem 10 członu pionowego 1.

Skrzydełka 91 sąnatomiast zaopatrzone w układ kilku otworów 91a (na fig. 10 111 - trzech) przystosowanych do łączenia za pomocą poziomych sworzni łączących 92, przedstawionych na fig. 10. Otwory 91a są rozstawione w odpowiednich odstępach w jednej linii jnion^o^^t^^j umożliwiając połączenie członu łączącego 9 odpowiednio z członem poziomym 2 lub członami ukośnymi 3 i 4.

Zamiast poziomego sworznia łączącego 92 może być zastosowany zgodnie z wynalazkiem pionowy sworzeń łączący 8. Poziomy sworzeń łączący 92 ma długość większą niż odległość między zewnętrznymi powierzchniami obydwu skrzydełek 91, przy czym na jednym ze swych końców jest zaopatrzony w część stożkową 92b o zmniejszającej się średnicy zewnętrznej, ułatwiającąwłożenie go do otworu 91a. Natomiast na swym drugim końcu 92a poziomy sworzeń łączący 92 jest zaopatrzony w obwodowy rowek 92c.

Skrzydełka 91 członu łączącego 9 są również wyposażone w blokady 93 w postaci sprężynowych wpustów służących do osiowego unieruchamiania poziomych sworzni łączących 92 po ich osadzeniu w otworach 91a. Każda blokada 93 jest zamocowana swą

171 091 postawą 93a do jednej z zewnętrznych powierzchni bocznych skrzydełek 91, przy czym drugi swobodny koniec blokady 93, tworzący sprężynowy wpust 93b, zachodzi częściowo na otwór 91a skrzydełka 9)1 voi u 91 ci, jego

V/ początkowej fazie wkładania poziomego sworznia łączącego 92 do otw stożkowy koniec 92b wchodzi do otworu 91a, częściowo przysłoniętego wpustem 93b blokady 93 powodując w miarę wsuwania poziomego sworznia łączącego 92 unoszenie swobodnego końca sprężynowego wpustu 93b, aż do zatrzaśnięcia się blokady, która następuje po wejściu wpustów 93b w obwodowe rowki 92c wykonane u nasady stożkowego końca 92b i z łbem 92a poziomego sworznia łączącego 92. W zatrzaśniętym położeniu blokada 93 przeciwdziała wypadnięciu poziomego sworznia łączącego 92 z otworu 91a.

W celu wyjęcia poziomego sworznia 92 z otworu 91a skrzydełek 91 należy unieść nieco sprężynowy wpust 93b, powodując jego wyjście z obwodowego rowka 92c, co umożliwia wysunięcie poziomego sworznia łączącego 92 z otworu 91a.

Człon ukośny 4 w postaci stężenia pionowego (fig. 12) ma na ogół postać podwójnego członu złożonego z dwóch stykających się i równoległych rur 40 o tej samej średnicy, połączonych w środku za pomocą śruby 41 i nakrętki.

Każda z rur 40 członujest spłaszczona na swych obydwu końcach 40a tworząc spłaszczone otwory dla osadzenia płaskiego wspornika 43, przymocowanego do spłaszczonych końców 40a rur 40, za pomocą nitów 42. Część 43a wspornika 43, wystająca ze spłaszczonych końców 40a rur 40 ma kształt i wymiary przystosowane do osadzania i zamocowania między skrzydełkami 91 członu łączącego 9 oraz zaopatrzone w otwory 43b umożliwiające osadzenie w nich poziomych sworzni łączących 92.

Człon dolny 5 jest wykonany z rur o tej samej średnicy co człon pionowy 1. Wskutek tego dolna końcówka 12 członu pionowego jest przystosowana do połączenia z górnym końcem 50 członu dolnego, zaś dolny koniec 51 członu dolnego 5 jest przystosowany do połączenia z członem podnoszącym 6. Obydwa końce dolny i górny 51 i 50 członu dolnego 5 mają budowę podobną do opisanej budowy górnego końca 13 członu pionowego 1.

Ponadto człon dolny 5 jest zaopatrzony na swych końcach 50, 51 w trwale przymocowane do nich dolny i górny kołnierz poziomy 52, mający ten sam kształl co kołnierz poziomy 10 członu pionowego 1. Ponadto człon dolny 5 jest odpowiednio zaopatrzony na swych końcach 50, 51 w górne i dolne otwory 50a i 51a pod sworznie, podobne do otworów 13a górnego końca 13 członu pionowego 1. Górny otwór 50a jest przy tym przystosowany do współosiowego ustawienia z otworem 13a członu pionowego 1, zaś dolny otwór 51a jest przystosowany do współosiowego ustawienia z (nie pokazanym na rysunku) otworem członu podnoszącego 6.

Człon podnoszący 6 według wynalazku ( fig. 14) stanowi rodzaj podnośnika śrubowego, złożonego z podstawy 60, przystosowanej do posadowienia na ziemi lub innym podłożu, ze śruby 61 osadzonej pionowo w podstawie 60 i z pokrętła 62 z gwintem wewnętrznym, współpracującym z gwintem 61a śruby 61.

Długość członu podnoszącego 6 w zasadzie nie jest ograniczona, lecz korzystnie jest stosować człony 6 o długości do około 1200 mm.

Podstawa 60 członu podnoszącego 6 składa się z płyty 60a, przystosowanej do stabilnego posadowienia jej na ziemi lub innym podłożu, z połączonego z nią niskiego słupa oraz z osadzonego na jego górnym końcu kołnierza 63, o kształcie podobnym do kołnierza poziomego 10 członu pionowego 1. Kołnierz 63 jest zaopatrzony w kilka otworów 63a przystosowanych do osadzenia w nich sworznia łączącego 8 w celu połączenia z członem łączącym 9. Płyta 60a podstawy jest ponadto zaopatrzona w kilka otworów kotwowych 60b w celu przymocowania jej za pomocą elementów kotwowych dla ziemi lub innego podłoża. Śruba 61 jest przymocowana swym dolnym końcem do podstawy 60 i zaopatrzona na całej długości w zewnętrzny gwint 61a, przy czym jej średnica jest tak dobrana, aby jej górny koniec 61b mógł wejść do wnętrza dolnego końca 51 członu dolnego 5.

Pokrętło 62 jest zaopatrzone w część prowadzącą 62a z gwintem wewnętrznym 62c, współpracującym z zewnętrznym gwintem 61a śruby 61 oraz w u chwyt 62b wystający poziomo

171 091 na zewnątrz, zaś w górnej części w odsądzenie przystosowane do oparcia dolnego końca 51 członu dolnego 5. Uchwyt 62b służy do obracania pokrętła 62 powodując jego ruch pionowy. Ponieważ górny koniec 61b śruby 61 wchodzi do wnętrza dolnego końca 51 członu dolnego 5, zaś dolny kołnierz poziomy 52 członu dolnego 5 opiera się na odsadzeniu pokrętła 62, obrót tego pokrętła 62 powoduje odpowiednio podnoszenie lub opuszczanie członu dolnego 5 w stosunku do podłoża, a tym samym zmianę wysokości ustawienia członu pionowego 1 opierającego się na tym członie 5. Uzyskuje się w ten sposób regulację wysokości członu pionowego w celu jej wyrównania z wysokością sąsiedniego członu pionowego 1.

Kołnierz poziomy 63 członu podnoszącego 6 umożliwia przyłączenie do niego członu poziomego 2, w celu połączenia go z sąsiednim członem podnoszącym 6, jak również przyłączenie za pomocą członu łączącego 9 stężenia poziomego 3 łączącego go z sąsiednim członem podnoszącym 6, a także przyłączenie stężenia pionowego 4 łączącego go z sąsiednim członem dolnym 5, ponieważ zarówno kołnierz poziomy 14 i kołnierz poziomy 10 członu pionowego 1, jak i kołnierz poziomy 63 członu podnoszącego 6 mają te same kształty.

Kolejny człon podnoszący 6 w odwróconym położeniu (fig. 1) zostaje osadzony na górnym końcu najwyższego członu pionowego 1, umożliwiając podparcie dolnej powierzchni belki podpierającej A, na przykład dźwigara.

Odmienne rozwiązanie pionowego sworznia łączącego 100 (zastępującego pionowy sworzeń łączący 8) przedstawia fig. 15 i 16. Pionowy sworzeń łączący 100 składa się z części walcowej 101 i z łba 102, przy czym u dołu części walcowej 101 jest zaopatrzony w podłużne wycięcie 102, w którym jest obrotowo osadzona na osi 104 płytkowa zapadka 105.

Na obydwu ścianach zapadki 105 znajduje się kilka stożkowych zagłębień 108 w jednakowych odległościach od osi 104.

Część walcowa 101 sworznia 100 jest zaopatrzona w dwa przeciwległe przelotowe otwory 109 biegnące w kierunku promieniowym równolegle do osi 104 i łączące się z podłużnym wycięciem 103. W otworach tych znajdują się kulki 106 częściowo wchodzące w zagłębienia 108 w ściankach zapadki 105 oraz sprężyny 107 dociskająceje do tych zagłębień, a także wkręty 110 zapobiegające wypadaniu sprężyn 107. Ponadto część walcowa 101 jest zaopatrzona obustronnie w dwa. symetryczne łukowe wycięcia 111 przenikające dolną część podłużnego wycięcia 103.

W położeniu, w którym zapadka 105 jest całkowicie schowana w podłużnym wycięciu 103 (pokazanym liniąprzerywaną na fig. 15), kulki 106 znajdują się w zagłębieniach 108, powodując unieruchomienie zapadki w tym położeniu i umożliwiając wsuwanie lub wysuwanie pionowego sworznia łączącego 100 do wnętrza otworu 90a lub 10b (fig. 11). Następnie zapadkę 105 obraca się o kąt prosty tak, aby wystawała z podłużnego wycięcia 103 w położenie, przedstawione linią osiowąnafig. 15. W tym położeniu zapadka 105 jest również unieruchomiona w wyniku wejścia kulek 106 odpowiednio w zagłębienia 108 i oparcia się o zewnętrzną powierzchnię części łączącej 90, zabezpieczając tym pionowy sworzeń łączący 100 przed wypadnięciem z otworów 90a i 106. Obrót zapadki 105 wpołożenie wystające ułatwia łukowe wycięcie 111 umożliwiające chwycenie palcami schowanej zapadki 105.

Montaż rusztowania kolumnowego według wynalazku odbywa się w sposób następujący:

Wymaganą liczbę członów podnoszących 6 rozstawia się w odpowiednim porządku odpowiadającym rzutowi poziomemu rusztowania na ziemi lub innym podłożu. Sąsiednie ustawione człony podnoszące 6 łączy się za pomocą członów poziomych 2 oraz członów ukośnych 3 przy użyciu członów łączących 9, osadzonych w kołnierzach poziomych 63 tych członów podnoszących 6. Dzięki temu uzyskuje się zabezpieczenie przed upadkiem lub przesunięciem ustawionych członów podnoszących 6, a tym samym deformacji rusztowania.

Następnie na każdy człon podnoszący 6 nasadza się człon dolny 5, umieszczając górny koniec 61b śruby 61 członu podnoszącego 6 w dolnym końcu 51 członu dolnego 5.

Dalej, sąsiednie człony dolne 5 łączy się z członami poziomymi 2 i członami ukośnymi 3 i 4 za pomocą członów łączących 9 mocowanych do górnych i dolnych kołnierzy poziomych 52 członów dolnych 5. W ten sposób zapobiega się deformacji układu ustawionych członów dolnych

171 091

5. Konstrukcja ta może być wzmocniona przez dodatkowe połączenie członów dolnych 5 za pomocą członów ukośnych 4 z członami podnoszącymi 6.

Następnie do górnego końca 50 każdego członu dolnego 5 wkłada się dolny koniec 12 członu pionowego 1, łącząc je razem za pomocą sworzni 7, dzięki czemu każdy człon pionowy 1 u^^tta^wio^}/ jess pkmowo i współosiowo z odpowiednim członem dolnym 5. Z kolei dolln/ koniec 12 członu pionowego 1 z następnego górnego rzędu osadza się w górnym końcu 13 odpowiedniego członu pionowego 1 dolnego rzędu, łącząc je za pomocą sworzni 7, uzyskując przez to współosiowość członów pionowych 1 kolejnych rzędów. W raki sam sposób ustawia się i mocuje następne kolejne rzędy członów pionowych 1, aż do uzyskania niezbędnej wysokości rusztowania.

Sąsiadujące człony pionowe 1 kolejnych rzędów łączy się wzajemnie za pomocą członów poziomych 2 i członów ukośnych 3 i 4 przy użyciu członów łączących 9, osadzonych w kołnierzach poziomych 10 i 14. Następnie dolne końce członów pionowych 1 łączy się z członami dolnymi 5 za pomocą członów ukośnych 4, również przy użyciu członów łączących 9 mocowanych w kołnierzach poziomych 10 i 52.

Wreszcie dolny koniec 61b śruby 61 odwróconego członu podnoszącego 6 wkłada się do górnego końca 13 każdego górnego członu pionowego najwyższego rzędu 1 łącząc je za pomocą sworzni 7, a następnie ustawione człony podnoszące 6, tworzące najwyższy rząd rusztowania, łączy się wzajemnie za pomocączłonów poziomych 2 i członów ukośnych 3 przy użyciu członów łączących 9, mocowanych do poziomych kołnierzy 63 tych członów 6.

Wreszcie korzystnie łączy się ustawione człony podnoszące 6 z górnym rzędem członów pionowych 1, uzyskując stabilny układ pionowo ustawionych członów podnoszących 6 w górnej części rusztowania kolumnowego. Ułożone na podstawach 60 tych członów 6 belki podporowe A mogą stanowić na przykład układ dźwigarów dla podparcia dolnej powierzchni ramy podłogi (nie pokazanej na rysunku).

171 091

Fig.2

171 091

F i g . 3

171 091

Fig . 5

^lOb

Fig .6

171 091

F i g . 7

F i g . 1 3

50a <50 ^5

51a l·⁵¹ ^52

171 091

F i g . 8

171 091

F i g.9

-·33α

171 091

F i g .10

% ©©© Lr

91a

Cb' o±

171 091

40α

Γ’Ί 1 \| (ί i 1	<___ - _
I ι <: 1 I X Γ .	r^V......

43' '43

171 091

63o.

60b.171 091

171 091

F i g .16

171 091 ^F i g .1

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 4,00 zł

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Rusztowanie kolumnowe złożone z układu połączonych wzajemnie członów pionowych zaopatrzonych z jednej strony w końcówki o zmniejszonej średnicy, wchodzące w znajdujące się z drugiej strony otwory drugiego członu pionowego w celu ich teleskopowego połączenia oraz w przytwierdzone do nich nierozłącznie poziome kołnierze, jak również z połączonych z tymi członami pionowymi za pośrednictwem wspomnianych kołnierzy członów poziomych i członów ukośnych, znamienne tym, że człon łączący (9) służący do rozłącznego przymocowania członów ukośnych do członów pionowych (1), członów dolnych (5) i członów podnoszących (6) jest złożony z poziomych widełek (90), osadzonych na poziomym kołnierzu (10) oraz że stanowiących z nimi jedną całość pionowych skrzydełek (91), łączących ten człon (9) z pozostałymi członami (2, 3, 4), przy czym widełki (90) są zaopatrzone w otwory (90a) do osadzania w nich pionowych sworzni łączących (8,100), a skrzydełka (91) są zaopatrzone w otwory (91a), do osadzania w nich poziomych sworzni łączących (92).
2. Rusztowanie według zastrz. 1, znamienne tym, że skrzydełka (91) członu łączącego (9) są zaopatrzone w zespół blokad (93) do osiowego unieruchamiania sworzni łączących (92) po ich osadzeniu w otworze (91), przy czym każda blokada (93) składa się z podstawy, przymocowanej do zewnętrznej ścianki skrzydełka (91) oraz z połączonego z nią sprężystego wpustu (93b), zachodzącego częściowo na otwór (91a) skrzydełka (91).
3. Rusztowanie według zastrz. 1, znamienne tym, że jego pionowy sworzeń łączący (8) ma postać walcowego trzpienia (80), zakończonego z jednej strony łbem (85), z drugiej zaś widełkami (81) sworznia, w których jest osadzona obrotowo na osi (83) zapadka (82) w postaci trapezowej płytki, zaopatrzonej w podłużny otwór (82), współpracujący z kołkiem (84), równoległym do osi (83).
4. Rusztowanie według zastrz. 1, znamienne tym, że jego pionowy sworzeń łączący (100) ma postać walcowego trzpienia, którego część walcowa (101) jest z jednej strony zakończona łbem (102), z drugiej zaś ma podłużne wycięcie (103), w którym jest obrotowo osadzona na osi (104) płytkowa zapadka (105), zaopatrzona po obydwu stronach w stożkowe zagłębienie (108), współpracujące z dociskanymi do nich przez sprężyny (107) kulkami (106), osadzonymi przesuwnie wprzelotowym otworze (109) i zabezpieczonymi przed wypadnięciemprzez wkręty (110), przy czym w obszarze podłużnego wycięcia (103) część walcowa jest ponadto zaopatrzona w łukowe wycięcia (111) przenikające wycięcie (103).
5. Rusztowanie według zastrz. 1, znamienne tym, że jego poziomy sworzeń łączący (92) ma postać walcowego trzpienia, zakończonego z jednej strony częścią stożkowa (92b) i zaopatrzonego na obydwu końcach części walcowej w obwodowe rowki (92c), współpracujące ze sprężystymi wpustami (93b) blokad (93).
6. Rusztowanie według zastrz. 1, znamienne tym, że człon pionowy (1) jest wyposażony w część górną (13) i wzajemnie współosiową z nią część dolną (12), które są zaopatrzone w poprzeczne otwory (13a) i (12a) do osadzenia sworznia łączącego (7, 7').
7. Rusztowanie według zastrz. 6, znamienne tym, że jego sworzeń łączący (7) jest złożony z części walcowej (70), zakończonej z jednej strony łbem (72), zaś na drugim końcu (73) zaopatrzonej w wykonany wzdłuż średnicy przelotowy otwór (74), w którym jest osadzona łukowo wygięta i zakończona zaczepem (71c) wyjmowalna zatyczka (71) z drutu sprężystego, przy czym drugi koniec (71a) tej zatyczki (71) jest osadzony w poprzecznym otworze łba (72).
8. Rusztowanie według zastrz. 6, znamienne tym, żejego sworzeń łączący (7') jest złożony z części walcowej (70'), zakończonej z jednej strony łbem (72'), zaś na drugim końcu (73') zaopatrzonej w wykonany wzdłuż średnicy przelotowy otwór (74'), w którym jest osadzona

171 091 przetyczka (77), na swym jednym końcu połączona przegubowo z odchylonym pod kątem 90° zaczepem (77a), na drugim zaś połączona łańcuchem (75) z łbem (72') sworznia (7).
9. Rusztowanie według zastrz, 1, znamienne tym, że jego człony dolne (5) wykonane z

..... . ____ lin..

XXXXVJ HU), cuij V ^UVJ OJL J 1WXj XX.......... .

Oopi ησ/ηην owx xuz_i v^ivnj pinu rnaia «α onrtzrl-t AHUJ^ h »» j V.LA końcach (50) i (51), do których są przymocowane poziome kołnierze (52) średnicą wewnętrzną przystosowaną do połączenia z dolną końcówką (12) członu pionowego (1) oraz korzystnie ze śrubą (61) i pokrętłem (62) członu podnoszącego (6), a ponadto są zaopatrzone w otwory (50a, 51a) do osadzenia sworzni łączących (7) kołnierza (52) z członami (1) i (6).
10. Rusztowanie według zastrz. 1, znamienne tym, ze jego człony podnoszące (6) składają się z podstawy (60) zaopatrzonej w płytę (60a) z otworami kotwowymi (60b), z osadzonej pionowo w tej podstawie (60) śruby (61) oraz z nakręconego na nią pokrętła (62) z gwintem wewnętrznym (62c), zaopatrzonego w odsądzenie do podparcia nasadzonego na śrubę (61) dolnego końca (51) członu dolnego (5), oraz korzystnie z górnego końca (12) członu pionowego (1) jak również w wystający poziomo uchwyt (62b), a także z przymocowanego do podstawy (60) poziomego kołnierza (63).
11. Rusztowanie według zastrz. 1, znamienne tym, że jego człony podnoszące sąosadzone współosiowo w położeniu odwróconym w górnej części (13) najwyższego rzędu członów pionowych (1), stanowiąc podporę belki podporowej A, umieszczonej na rusztowaniu.
12. Rusztowanie według zastrz. 1, znamienne tym, że osadzony na członie pionowym (1), członie dolnym (5), korzystnie również na członie podnoszącym (6) kołnierz poziomy (10,14, 52, 63) jest zaopatrzony w stopniowy otwór środkowy złożony z części górnej (10d) o średnicy nieco większej od średnicy pierścienia oporowego (11) członu (1,5,6), z części środkowej (10a) o średnicy nieco większej od średnicy dolnego końca (12, 51) członu (1, 5, 6) oraz z części dolnej (10c) o średnicy nieco większej od średnicy górnego końca (13,50,61b) członu (1,5 6).
13. Rusztowanie według zastrz. 1, znamienne tym, że jego człon poziomy (2) ma postać obustronnie spłaszczonej na końcach rury (20), zaopatrzonej w osadzone w tych spłaszczeniach (20a) łączniki (21) w postaci płytek, przymocowane korzystnie za pomocą nitów (22) i zaopatrzone w wystającej, zaokrąglonej części (21a) w otwory (21b).
14. Rusztowanie według zastrz. 1, znamienne tym, że jego człon ukośny (3) stężenia poziomego jest złożony z zewnętrznej tulei (30) i z umieszczonej przesuwnie wewnątrz niej tulei wewnętrznej (31), a ponadto z dolnego wspornika widełkowego (32) połączonego z zewnętrzną tuleją (30) za pomocą śruby i nakrętki oraz z górnego wspornika widełkowego (33), połączonego za pomocą śruby obrotowo i przesuwnie z tuleją wewnętrzną (31), przy czym obydwa wsporniki widełkowe (32, 33) są zaopatrzone w otwory (32a, 33a) do osadzenia w nich sworzni łączących (8,100).
15. Rusztowanie według zastrz. 1, znamienne tym, że człon ukośny (4) stężenia pionowego złożony jest z dwóch stykających się i równoległych rur (40) o tej samej średnicy, połączonych w środku za pomocą śruby (41) i nakrętki, przy czym każda z rur (40) jest na swych obydwu końcach (40a) spłaszczona i zaopatrzona w połączone z tymi końcami (40a) za pomocą nitów (42) płaskie wsporniki (43), a wystające końce (43a) tych wsporników (43) mają kształt i wymiary przystosowane do osadzenia ich miedzy skrzydełkami (91) członu łączącego (9) i są zaopatrzone w otwory (43b) pod sworznie łączące (92).