PL171231B1 - Kotwiarka teleskopowo-udarowa - Google Patents

Abstract

Kotwiarka teleskopowo-udaiowa złozona ze stojaka hydraulicznego o dwustronnym działaniu, silnika hydraulicznego i kotwiarki wraz z głowicą przepłuczkową, usytuowanych wzdłuz wspólnej osi podłużnej, znamienna tym, ze wewnątrz korpusu (8) kotwiarki (3) ma umieszczoną tuleję sprzęgłową (9) wyposażoną na powierzchni zewnętrznej w pierścień oporowy (10) oparty od strony silnika napędowego (2) o łożysko stożkowe (11), a od strony przeciwnej o łożysko kulkowe (12), w której to tulei z jednej strony jest umieszczony sztywno wał (13) silnika napędowego (2), a 7 drugiej strony jest osadzony za pomocą wieloklina wał (14) głowicy mocującej wiertło, przy czym korpus (8) kotwiarki (3) jest połączony nieruchomo z kołnierzem (7) obudowy silnika napędowego (2) połączonej z drugiej strony za pomocą uchwytu (6) z rdzennikiem siłownika hydraulicznego (1).

Description

Przedmiotem wynalazku jest kotwiarka teleskopowo-udarowa przeznaczona do wiercenia otworów kotwiowych w stropie podziemnych wyrobisk górniczych.

W procesie wydobywania kopalin użytecznych systemem podziemnym często strop wyrobisk górniczych zabezpiecza się za pomocą kotwi. Do tego celu stosowane są wiertarki zwane też kotwiarkami, o różnej konstrukcji dotyczącej zwłaszcza napędu, podpór i elementów posuwu. 1 tak np. wiertnica obrotowa, znana z opisu polskiego patentu nr 98 741, ma silnik elektryczny zamocowany wraz z zespołem napędowym na rozporze hydraulicznej rozpartej pomiędzy stropem i spągiem wyrobiska górniczego. Natomiast wiertarka, znana z opisu polskiego patentu nr 137 353, wobiegu hydraulicznym ma włączony równolegle do silnika napędowego zawór zabezpieczający, a szeregowo ma włączone kolejno: zawór regulująco-odcinający i zawór dozujący. Jeszcze inna obrotowa wiertarka hydrauliczna znana jest z opisu polskiego patentu nr 142 722. Wiertarka ta ma wrzeciono ułożyskowane w nieruchomej tulei pośredniej, która zamocowana jest do nieruchomej płyty. Przednia część wrzeciona stanowi obudową łożyska, w którym osadzona jest przednia część tulei pośredniej. Natomiast tylna część tej tulei stanowi obudową drugiego łożyska, w którym osadzona jest tylna część wrzeciona, przystosowana do bezpośredniego połączenia z silnikiem hydraulicznym.

Opisane wyżej wiertnice jakkolwiek spełniają swoje zadanie mają dość skomplikowaną konstrukcję i są ciężkie, a przy tym kłopotliwe w stosowaniu.

Celem wynalazku jest dalsze udoskonalenie konstrukcji kotwiarki oraz znaczne polepszenie jej parametrów technicznych. Cel ten został osiągnięty za pomocą kotwiarki według wynalazku. Istotą tej kotwiarki jest zastosowanie jako podpory siłownika hydraulicznego o dwustronnym działaniu, na którym wzdłuż jego osi podłużnej są zamocowane; hydrauliczny silnik napędowy, kotwiarka i jej uchwyt wiertła wraz z głowicą przepłuczkową. Wewnątrz korpusu tej kotwiarki umieszczona jest tuleja sprzęgłowa wyposażona na powierzchni zewnętrznej w pierścień oporowy. Pierścień ten od strony silnika napędowego oparty jest o łożysko stożkowe, a od strony przeciwnej o łożysko kulkowe. Wewnątrz tulei sprzęgłowej z jednej strony umieszczony jest wał silnika napędowego połączony sztywno z tą tuleją, a z drugiej strony jest osadzony za pomocą wieloklinu wał głowicy mocującej wiertło. Poza tym korpus kotwiarki połączony jest nieruchomo z kołnierzem obudowy silnika napędowego, połączonej z drugiej strony przegubowo poprzez uchwyt z rdzennikiem siłownika hydraulicznego. Taka konstrukcja kotwiarki czyni ją lekką i bardzo dogodną w stosowaniu. Dzięki rozmieszczeniu wszystkich elementów wzdłuż wspólnej osi podłużnej wszelkie uderzenia i drgania kotwiarki są przenoszone przez sztywne elementy korpusów na rdzennik

171 231 siłownika hydraulicznego. Natomiast przez zastosowanie siłownika hydraulicznego o dwustronnym działaniu uzyskano możliwość łatwego wyciągania wierteł nawet zakleszczonych w wierconych otworach kotwiowych.

Przedmiot wvnalazku iest uwidoczniony w przykładowym wykonaniu na rvsunku, na którym fig. 1 przedstawia kotwiarkę w widoku z boku, a fig. 2 - silnik napędowy i kotwiarkę w półprzekroju osiowym.

Jak uwidoczniono na rysunku kotwiarka według wynalazku składa się z siłownika hydraulicznego 1 o dwustronnym działaniu połączonego przegubowo z silnikiem napędowym, hydraulicznym 2 oraz z kotwiarki 3 połączonej sztywno z obudową silnika napędowego. Ponadto do korpusu kotwiarki 3 zamocowane są; uchwyt prowadzący 4 i uchwyt zasilająco-sterujący 5. Obudowy silnika napędowego jest wyposażona z jednej strony w uchwyt 6 do łączenia z rdzennikiem siłownika hydraulicznego, a z drugiej strony w kołnierz 7, do którego jest przymocowany nieruchomo korpus 8 kotwiarki. Wewnątrz tego korpusu jest umieszczona tuleja sprzęgłowa 9, której powierzchnia zewnętrzna zaopatrzona w pierścień oporowy 10, od strony silnika napędowego jest oparta o łożysko stożkowe 11, a od strony przeciwnej o łożysko kulkowe 12. Poza tym wewnątrz tulei sprzęgłowej z jednej strony umieszczony jest wał 13 silnika napędowego połączony nieruchomo z tą tuleją, a z drugiej strony jest osadzony za pomocą wieloklina wał 14 głowicy mocującej wiertło wyposażonej w znany uchwyt wiertła wraz z głowicą przepłuczkową. Za łożyskiem kulkowym, wewnątrz korpusu kotwiarki, jest umieszczony pierwszy pierścień zębaty 15 połączony nieruchomo z tym korpusem, a nad tym pierścieniem jest umieszczony drugi podobny pierścień zębaty 16 połączony nieruchomo za pomocą wieloklina z tuleją sprzęgłową. Wał głowicy mocującej wiertło ma kołnierz oporowy 17 zabezpieczony w korpusie kotwiarki za pomocą pokrywy 18 z pierścieniem uszczelniającym 19, przy czym pomiędzy pokrywą i kołnierzem oporowym umieszczona jest warstwa elastomeru 20 pochłaniająca energię uderzeń kotwiarki.

Wiercenie otworów w stropie wyrobisk górniczych za pomocą kotwiarki według wynalazku odbywa się w następujący sposób. Po ustawieniu kotwiarki w miejscu pracy i zamocowaniu w niej wiertła, najpierw za pomocą urządzenia sterującego doprowadza się do styku wiertła ze stropem, po czym uruchamia się silnik napędowy 2. Wał 13 tego silnika przenosi jego obroty na tuleję sprzęgłową 9 i poprzez tę tuleję na wał 14 głowicy mocującej wiertło. W czasie ruchu obrotowego razem z tuleją sprzęgłową obraca się umieszczony na niej pierścień zębaty 16, którego zęby przemieszczają się po zębach pierścienia zębatego 15 zamocowanego nieruchomo w korpusie 8 kotwiarki. Wskutek tego pierścień na tulei zaczyna wykonywać ruchy pionowe uderzając przy tym o pierścień oporowy 17 wału głowicy mocującej wiertło, co w efekcie powoduje uderzenia wiertła o dno wierconego otworu. Energia tych uderzeń jest pochłaniana częściowo przez warstwę elastomeru 20, a częściowo jest przenoszona poprzez korpus kotwiarki i kołnierz 7 na obudowę silnika napędowego, a stąd poprzez uchwyt 6 na rdzennik siłownika hydraulicznego.

Po zakończeniu wiercenia otworu, za pomocą rdzennika siłownika hydraulicznego opuszcza się w dół kotwiarkę i wyciąga wiertło z tego otworu, po czym całe urządzenia przenosi się na nowe miejsce pracy i cykl opisanych wyżej czynności rozpoczyna się od nowa.

Kotwiarka według wynalazku, ze względu na swoją zwartą konstrukcję i małą masę, nadaje się do stosowania wszędzie tam, gdzie przy ograniczonej przestrzeni konieczne jest wiercenie otworów w stropie wyrobiska górniczego.

171 231

7 5 2 6 1

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 2,00 zł

Claims (1)

1. Zastrzeżenie patentowe

   Kotwiarka teleskopowo-udarowa złożona ze stojaka hydraulicznego o dwustronnym działaniu, silnika hydraulicznego i kotwiarki wraz z głowicą przepłuczkową, usytuowanych wzdłuż wspólnej osi podłużnej, znamienna tym, że wewnątrz korpusu (8) kotwiarki (3) ma umieszczoną tuleję sprzęgłową (9) wyposażoną na powierzchni zewnętrznej w pierścień oporowy (10) oparty od strony silnika napędowego (2) o łożysko stożkowe (11), a od strony przeciwnej o łożysko kulkowe (12), w której to tulei z jednej strony jest umieszczony sztywno wał (13) silnika napędowego (2), a z drugiej strony jest osadzony za pomocą wieloklina wał (14) głowicy mocującej wiertło, przy czym korpus (8) kotwiarki (3) jest połączony nieruchomo z kołnierzem (7) obudowy silnika napędowego (2) połączonej z drugiej strony za pomocą uchwytu (6) z rdzennikiem siłownika hydraulicznego (1).