PL171761B1 - Korpus cewki PL PL - Google Patents

Abstract

1. Korpus cewki do przyjmowania przedzy, symetryczny wzgledem pionowej osi obrotu, którego zewnetrzna powierzchnia stanowi powierzchnie wspierajaca przedze, z wystajacym na jednym koncu kolnierzem z rowkiem zapasu nitki i z usytuowanym na drugim koncu gniazdem na kolnierz naste- pnego korpusu cewki, znam ienny tym, ze na koncu posiadajacym gniazdo (2) ma dodatko- wy kolnierz (3), który jest przesuniety promie- niowo do wewnatrz wzgledem gniazda (2), a jego wymiary zewnetrzne odpowiadaja wy- miarom wewnetrznym kolnierza (4) znajdu- jacego sie na drugim koncu korpusu cewki (1, 21), przy czym dodatkowy kolnierz (3) siega osiowo do czolowej strony gniazda (2) F ig 1 PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest korpus cewki do przyjmowania przędzy.

Korpusy cewek tego rodzaju znane są z opisu patentu europejskiego EP 0 201 826 A2. Są one wyposażone na swych obu końcach w promieniowo przebiegające uzębienie, którego zęby wystają w kierunku osiowym. Zewnętrzne powierzchnie promieniowych uzębień łączą się bezstopniowo ze wspierającą przędzę powierzchnią korpusów cewek. Zęby uzębienia znajdującego się na jednym końcu korpusu cewki są dopasowane do przestrzeni międzyzębowych uzębienia znajdującego się na drugim końcu. Nakładanie nawoju na wspierające przędzę powierzchnie może następować az do obszaru obu uzębień i może pokrywać maksymalnie 50% ich całkowitego wymiaru osiowego.

Przy ustawieniu osiowym dwóch korpusów cewek, jeden na drugim, w korzystnym przypadku przeciwległe, promieniowo przebiegające uzębienia wchodzą w siebie nawzajem, przy czym 50% uzębienia bez nawoju wprowadza się pod nawój przeciwległego korpusu cewki Nawoje przylegają zatem ciasno do siebie swymi stronami czołowymi, bez przestrzeni pośredniej . W ten sposób przy transporcie można uniknąć zsunięcia się nawoju z korpusu cewki i można zrezygnować ze stosowania konwencjonalnych talerzy pośrednich lub przekładek zakrywających przestrzenie pośrednie. Równocześnie oszczędza się przestrzeń składowania i transportu, a w przypadku osiowego ściskania wywierane przy tym ciśnienie działa również pomiędzy nawojami tak, że praktycznie wykluczone są względne ruchy pomiędzy nawojami z jednej strony i korpusami cewek z drugiej strony. Również przy farbowaniu ważne jest tworzenie jednorodnego słupa przędzy z korpusów cewek ustawionych jeden nad drugim, gdzie nawoje znajdujące się jeden nad drugim przylegają ściśle do siebie swymi stronami czołowymi.

W przypadku znanych korpusów cewek, poza wymienionymi zaletami dają się zauważyć również wyraźne wady. Przy nakładaniu nawoju na korpusy cewek najpierw nawijany jest zapas nitki przewidziany na wystającym kołnierzu umieszczonym wewnątrz korpusu cewki. Średnica wewnętrzna korpusu cewki jest jednak w tym obszarze mniejsza niż przy przeciwległym końcu, co prowadzi do problemów przy nawijaniu. Przy konwencjonalnych korpusach cewek, jeżeli mają one rowek zapasu nitki, to jest on usytuowany przy końcu o największej średnicy. Przy takim położeniu rowka zapasu nitki nie należy jednak wykonywać go w układzie zakrytym. Kiedy zapas nitki jest nawinięty, nitka musi być prowadzona na leżącą promieniowo, nazewnątrz od kołnierza, powierzchnię wspierającą przędzę, aby nawijać ją na tę powierzchnię

Ponieważ nawijanie na wspierającej przędzę powierzchni znanych korpusów cewek może jednak zakrywać tylko 50% osiowego wymiaru uzębienia, powstaje tu obszar przejściowy, który nitka musi przejść przebywając tą drogę. W każdym przypadku przy osiowym ustawieniu sąsiednich korpusów cewek, jeden na drugim i przy zazębianiu się przeciwległych uzębień dochodzi do zgniatania lub do zerwania nitki wychodzącej z zapasu nitki, a więc do pogorszenia jakości, na przykład przez powstające wtedy wady farbowania, albo do zakłócenia pracy przy odwijaniu w przypadku zerwania.

Ponieważ podchwytywanie przeciwległych nawojów przez uzębienie nie jest możliwe bez przechylenia korpusu cewki, zatem na skutek przechylenia uzębienia może tu również dojść do uszkodzenia nitki. Przez uzębienie zmniejsza się ponadto pewność mocowania w urządzeniu nawijającym i mogą tam wystąpić trwałe rozszerzenia, tak że przy wkładaniu nawiniętych korpusów cewek jeden w drugi, rozszerzone zęby mogą wejść w przędzę.

Aby można było nawijać na taką tulejkę, trzeba wymienić talerze mocujące znajdujące się na przewijarce na talerze mocujące odpowiednich wymiarów, ponieważ wymieniony korpus cewki ma zapas nitki przy końcu o mniejszej średnicy wewnętrznej, a więc odwrotnie niz konwencjonalnie.

Celem wynalazku jest opracowanie takiego korpusu cewki, aby przy utrzymaniu wymienionych zalet możliwe było osiowe ustawienie korpusu cewek z nawojem jeden na drugim, bez ryzyka uszkodzenia lub zakleszczenia nitki.

Korpus cewki według wynalazku charakteryzuje się tym, ze na końcu posiadającym gniazdo ma dodatkowy kołnierz, który jest przesunięty promieniowo do wewnątrz względem gniazda i którego wymiary zewnętrzne odpowiadają wymiarom wewnętrznym kołnierza znajdującego się na drugim końcu korpusu cewki, przy czym kołnierz ten sięga osiowo do czołowej strony gniazda. Dzięki kołnierzom znajdującym się przy obu końcach korpusu cewki, nawijanie na powierzchnię wspierającą przędzę może odbywać się teraz aż do obu końców tej powierzchni. Jeżeli dwa korpusy cewek według wynalazku ustawi się teraz osiowo, jeden na drugim, swymi nawzajem przyporządkowanymi kołnierzami, wówczas kołnierz dodatkowy jednego korpusu cewki może wejść w cylindryczną powierzchnię wewnętrzną drugiego korpusu cewki, przy czym jego kołnierz równocześnie zostaje wprowadzony w gniazdo usytuowane promieniowo na zewnątrz dodatkowego kołnierza. Dzięki temu otrzymuje się bezpośrednie przyleganie do siebie przeciwległych powierzchni czołowych sąsiednich nawojów. Wzajemne podchwytywanie nawojów przez przylegające do siebie powierzchnie wspierające przędzę nie jest przy tym konieczne i wykluczone jest uszkodzenie lub zakleszczenie nitki. Jeżeli kołnierze te są wykonane jako wystające osiowo, to równocześnie unika się mechanicznego uszkodzenia kołnierza, poprzez który odbywa się odwijanie. Warunki prowadzenia są polepszone i zapas nitki jest chroniony przed uszkodzeniem mechanicznym przy wprowadzaniu korpusów cewek jeden w drugi. Dodatkowy kołnierz ma ponadto mniejszą średnicę wewnętrzną niż kołnierz, który ma rowek zapasu nitki, tak że również przy przewijarkach nie ma już problemów i można uniknąć przezbrajania maszyn. Można nadal stosować istniejące talerze mocujące nawijarek.

Według jednego z przykładów realizacji wynalazku przewidziano, że korpus cewki ma odsądzenie zderzakowe dla kołnierza osiowo sąsiedniego, korzystnie takiego samego korpusu cewki. To odsądzenie zderzakowe wykonane jest przy gnieździe korpusu i określa głębokość, na którą sąsiedni korpus cewki może być wprowadzony swym kołnierzem w gniazdo. Głębokość ta może być przy tym tak dobrana, że między przeciwległymi swymi końcami, wspierającymi przędzę powierzchniami korpusów cewek pozostaje niewielka szczelina jako przestrzeń pośred4

171 761 nia Ponieważ wspierająca przędzę powierzchnia jednego korpusu cewki może być zajęta nawojem, aż do obu swych końców, nitka z zapasu usytuowanego na kołnierzu może być bez przejścia nawijana na tę powierzchnię, tak że przy osiowym połączeniu przyporządkowanych sobie I/rUnioryw /-dwoob ίαΗη al/oiwoh /‘pwpl·’ niproniiiu/p test' nęzknHTPnip InH 7Pru/anif“ o t/urc Kazi i Ιιν·ι Ly kj. w ^ννι^ι J włimKL· »» j vu iwipuow »» · * «*»· *»* ui *. »« v j^oi v.nciv i, _v . w» Lz x_/^ł - v u.i i <<· nitki. Przestrzeń pośrednia pomiędzy osiowo przeciwległymi końcami powierzchni wspierających przędzę jest przy tym tak dobrana, że nitki pochodzące z zapasu nitki mogą być prowadzone pomiędzy nimi bez zgniatania. Dla bezpośredniego, wzajemnego przylegania powierzchni czołowych sąsiednich nawojów przestrzeń pośrednia nie ma jednak znaczenia W przypadku korpusów cewek według wynalazku, przy osiowym ustawieniu ich jeden nad drugim, nawoje stykające się wzajemnie stronami czołowymi tworzą jednorodny słup przędzy zabezpieczony przed ześlizgiwaniem się z korpusów cewek, tak że można zrezygnować z używania talerzy pośrednich lub przekładek. W przypadku osiowego ściskania korpusów cewek zapewnione jest lównież, ze wywierany przy tym nacisk działa również pomiędzy nawojami

Ponadto rozwiązanie wynalazku przewiduje, że wspierająca przędzę powierzchnia, w obszarze co najmniej jednego końca, ma element do osiowego prowadzenia nitki, który może być wykonany jako rowek. Rowek ten, w którym nawijana jest nitka, zapobiega dodatkowo zsuwaniu się nawoju.

Uzupełniające rozwiązanie wynalazku przewiduje, że zewnętrzna powierzchnia korpusu cewki ma kształt stożkowy. Umożliwia to dodatkowo jeszcze ciaśniejsze upakowanie nawoju. Dzięki temu uzyskuje się upakowanie jeszcze ciaśniejsze niż odpowiada to pierwotnej szerokości nawoju. Taki korpus cewki jest nawijany na większej średnicy zewnętrznej.

Inna postać realizacji wynalazku przewiduje, że kołnierz i/lub kołnierz dodatkowy wykonane są na wkładce, która ma kołnierz wkładki i jest nim wprowadzona w odpowiednią powierzchnię wewnętrzną korpusu cewki. Można przez to uprościć konstrukcję i zmniejszyć jej koszt.

Według przykładowej realizacji przewidziano, że dodatkowy kołnierz korpusu cewki ukształtowany jest z żeberek, których promieniowo zewnętrzne powierzchnie tworzą powierzchnię kołnierzową. Przedstawiony korpus cewki może być nawijany na całej swej wolnej powierzchni obwodowej i na rowku zapasu nitki.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładach wykonania na rysunku, który przedstawia: fig. 1 - korpus cewki w widoku z boku i w częściowym przekroju, fig. 2 - odmiany konstrukcji w widoku jak na fig. 1, zawierające rowek do osiowego prowadzenia nitki, fig 3 widok konstrukcji korpusu cewki z boku w częściowym przekroju ukazujący stożkowy kształt zewnętrznej powierzchni korpusu, fig. 4 - powiększenie wycinka obszaru połączenia dwóch korpusów cewek włożonych jeden w drugi, fig. 5 - korpus cewki z wkładką w widoku z boku i w częściowym przekroju, fig. 6 - korpus cewki jak na fig. 5, ale z obustronną wkładką, fig. 7 do 12 różne możliwości wykonania dodatkowego kołnierza.

Korpus cewki 1 wykonany jest w postaci wydrążonego walca o zewnętrznej stożkowej powierzchni 7, z odpowiednio ukształtowanymi zakończeniami tworzącymi kołnierze 3, 4 i zawierającego elementy konstrukcyjne takie jak gniazdo 2, powierzchnie odsadzenia 5, 5’ oraz rowki 6 zapewniające prawidłowe i bezawaryjne działanie korpusu cewki. Jeden koniec korpusu cewki 1, na przedstawionych rysunkach jest to koniec górny, wyposażony jest w dodatkowy kołnierz 3, a drugi koniec w kołnierz 4. Dodatkowy kołnierz 3 jest przesunięty promieniowo do wewnątrz względem gniazda 2. Swoimi wymiarami zewnętrznymi dopasowany jest on do wewnętrznych wymiarów kołnierza 4 i dzięki temu może być wprowadzony w taki sam, osiowo sąsiadujący korpus cewki 1, w otoczoną przez kołnierz 4 cylindryczną powierzchnię wewnętrzną 10. W gnieździe 2 znajduje się zderzakowe odsądzenie 5 w celu przylegania końca takiego samego, osiowo sąsiadującego korpusu cewki 1. Określa się przez to głębokość, na którą może być wprowadzony kołnierz 4, który jest zwymiarowany tak, że pomiędzy końcami przeciwległych powierzchni 7 wspierających przędzę pozostaje niewielka przestrzeń pośrednia, co zapewnia, ze nitki wprowadzane z zapasu nitek na powierzchnię 7 wspierającą przędzę nie są zgniatane. Kołnierz 4 ma rowek 6 zapasu nitki. Dzięki niemu nawijany w nim zapas nitki jest dodatkowo chroniony przy wprowadzaniu kołnierza 4 w gniazdo 2. Oba końce korpusu cewki 1 łączy powierzchnia 7 wspierająca przędzę. Jeśli powierzchnia 7 wspierająca przędzęjest wykonana w postaci stożka, to otrzymujemy wykonanie korpusu cewki 1 z korpusem 9. Średnica korpusu cewki 1 zmniejsza się w kierunku do kołnierza 4, a powierzchnia 7 wspierająca przędzę przechodzi bezstopniowo w ten kołnierz, dzięki czemu nitka pochodząca z zapasu nitek może być bez przejścia nawijana na powierzchnię 7 wspierającą przędzę. Można zrezygnować z pośredniej pomiędzy końcami dwóch sąsiadujących powieizcimi tiirnnomo n ν» i

IWOlZCllAtl IUIZjUHUI wspierających przędzę przez odsadzenia zderzakowe 5 lub określoną przez nie głębokość wprowadzenia kołnierza 4, ponieważ końce powierzchni 7 wspierającej przędzę nie leżą naprzeciw siebie na jednym poziomie. Nie ma zatem ryzyka zgniecenia nitki pochodzącej z zapasu. Na fig. 4 pokazano w powiększeniu przekrój przez część drugiego korpusu cewki 1, przy czym widać, wprowadzone jeden w drugi, kołnierze 3, 4 dwóch korpusów cewek 1 usytuowanych jeden na drugim. Kołnierz 4 jednego korpusu cewki 1 jest wprowadzony w gniazdo 2 drugiego korpusu cewki i opiera się swym końcem na odsądzeniu zderzakowym 5 gniazda 2, dzięki czemu przy odpowiednich wymiarach może powstać niewielka przestrzeń pośrednia pomiędzy osiowo przeciwległymi końcami wspierających przędzę powierzchni 7 obu korpusów cewek, która to przestrzeń umożliwia bez zgniatania prowadzenie nitki z zapasu nitki lub z rowka 6 zapasu nitki na powierzchnię 7 wspierającą przędzę.

W przykładzie wykonania przedstawionym na fig. 5 korpus cewki 1 przybiera postać korpusu cewki 21. Korpus cewki 21 składa się z korpusu 15, który może być wykonany na przykład jako tekturowy cylinder oraz z wkładki 11, która jest wprowadzona w korpus 15 kołnierzem wkładki 14. Wkładka 11 jest dzięki temu wyjmowalna i nadaje się do ponownego użycia. Na wkładce 11 wykonany jest dodatkowy kołnierz 3 i gniazdo 2 z odsądzeniem zderzakowym 5. Wspierająca przędzę powierzchnia 7 ma w tym przykładzie wykonania, na skutek różnicy pomiędzy zewnętrzną średnicą wkładki 11 a zewnętrzną średnicą korpusu 15 schodek, którego można uniknąć przez zmianę grubości ścianki korpusu 15. Korpus 16 w przykładzie wykonania na fig. 6 tworzy z zewnętrzną powierzchnią gniazda 2 jednolitą powierzchnię 7.

Dzięki mniejszej średnicy korpusu 15 z fig. 5 w porównaniu z postacią wykonania z fig. 6, w przypadku rozwiązania przedstawionego na fig. 5 możliwe jest wprowadzenie wolnego końca korpusu 15 w gniazdo 2 wkładki 11, tak że nie jest potrzebne specjalne ukształtowanie wolnego końca korpusu 15 w postaci wykonania z fig. 5. Mimo to można tam również wytłoczyć rowek na zapas nitki, na który można potem nawijać zakryty zapas nitki.

Przy większej średnicy korpusu 16, jak na fig. 6 nie ma już takiej możliwości, dlatego tam, na wolnym końcu korpusu 16, przewidzianajest wkładka 12, która kołnierzem wkładki 13 może być wprowadzona w korpus 16 tak, jak i wkładka 11. Wkładka 12 ma przy tym kołnierz 22, którym przylega do strony czołowej korpusu 16 i którego średnica odpowiada zewnętrznej średnicy korpusu 16. W ten sposób, powierzchnia obwodowa kołnierza 22 jest powierzchnią 7 wspierającą przędzę. Z kołnierzem 22 łączy się kołnierz 4 z rowkiem 6 zapasu nitki. Również w wykonaniu przedstawionym na fig. 6 wkładkę 12 można wyjąć i ewentualnie wykorzystać ponownie. Wkładki 11 lub 12 mogą być wklejane w przyporządkowane im korpusy 15 lub 16 i wykonane z różnych materiałów.

Na fig. 7-9 pokazano odmienne ukształtowanie dodatkowego kołnierza 3 według dotychczasowych przykładów wykonania przedstawionych na fig. 1 - 6. Dodatkowy kołnierz 3 nie musi być wykonany koniecznie w kształcie zamkniętego pierścienia, lecz może mieć postać żeberek 17 lub 18, jak pokazano na fig. 8 lub fig. 7. Fig. 8 przedstawia przy tym żeberka 17 o stosunkowo dużym wymiarze promieniowym, natomiast fig. 7 przedstawia żeberka 18 o stosunkowo małym wymiarze promieniowym. Odpowiedni widok z przodu, na którym lepiej widać różnicę wymiaru promieniowego, przedstawiono na fig. 9. Z lewej strony pokazano widok C - D z fig. 8, natomiast z prawej strony pokazano widok A - B z fig. 7. Żeberka 17 lub 18 mają promieniową powierzchnię zewnętrzną 19 lub 20, która stanowi powierzchnię zewnętrzną dodatkowego kołnierza 3 i może być wprowadzona w cylindryczną powierzchnię wewnętrzną 10 w postaci wykonania z fig. 1. Możliwe jest również wykonanie ukształtowania pokazanego na fig. 4 do 9 dla wkładki 11 przedstawionej na fig. 5.

Figury 10 do 12 przedstawiają inne postacie wykonania wkładki 11 z fig 6 lub fig. 1. W przypadku wykonania przedstawionego na fig. 10, dodatkowy kołnierz 3 ma skierowany promieniowo do wewnątrz pierścieniowy występ 23, który niezawodnie uniemożliwia nawet częściowe odkształcenie dodatkowego kołnierza 3, ajego koncentrycznie usytuowany otwór 24 służy jako gniazdo dla istniejącego na przewijarkach talerza mocującego oraz jako centrowanie dla istniejącej blokady farby. Dodatkowy kołnierz 3 wystający w kierunku osiowym ma oprócz korzystnej długości prowadzenia także tą zaletą, że korpus cewki, przy składowaniu i transporcie, można ustawiać na stronie czołowej tego dodatkowego kołnierza 3, dzięki czemu można uniknąć uszkodzenia strony czołowej powierzchni 7 wspierającej przędzę, związanego z ryzykiem zerwania nitki w tym obszarze podczas odwijania. W przypadku wykonania przedstawionych na fig. 11 i 12 ryzyko to uwzględniono warunkowo Zastosowany tam dodatkowy kołnierz 25 |est w porównaniu z dodatkowym kołnierzem 3 krótszy i nie wystaje, lub wystaje bardzo niewiele, poza stronę czołową powierzchni 7 wspierającej przędzę. Również tu można zmniejszyć ryzyko uszkodzenia czołowej strony powierzchni 7 przez zastosowanie opisanego juz w odniesieniu do fig. 10 pierścieniowego występu 23 w postaci wykonania przedstawionego na fig. 12.

W przykładzie wykonania przedstawionym na fig. 11 ciężar ustawienia korpusu cewki zostaje rozdzielony na dwie strony czołowe tak, że również tu ryzyko uszkodzenia czołowej strony powierzchni 7 jest zmniejszone.

171 761

171 761

171 761

171 761

Eig®

171 761

171 761

171 761

171 761

171 761

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 4,00 zł

Claims (8)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Korpus cewki do przyjmowania przędzy, symetryczny względem pionowej osi obrotu, którego zewnętrzna powierzchnia stanowi powierzchnię wspierającą przędzę, z wystającym na jednym końcu kołnierzem z rowkiem zapasu nitki i z usytuowanym na drugim końcu gniazdem na kołnierz następnego korpusu cewki, znamienny tym, że na końcu posiadającym gniazdo (2) ma dodatkowy kołnierz (3), który jest przesunięty promieniowo do wewnątrz względem gniazda (2), a jego wymiary zewnętrzne odpowiadają wymiarom wewnętrznym kołnierza (4) znajdującego się na drugim końcu korpusu cewki (1, 21), przy czym dodatkowy kołnierz (3) sięga osiowo do czołowej strony gniazda (2).
2. 2. Korpus według zastrz. 1, znamienny tym, że korpus cewki (1, 21) ma odsądzenie zderzakowe (5, 5’).
3. 3. Korpus według zastrz. 2, znamienny tym, że odsądzenie zderzakowe (5) umieszczone jest w gnieździe (2) a odsądzenie zderzakowe (5’) umieszczone jest na kołnierzu (4).
4. 4. Korpus według zastrz. 1, znamienny tym, że korpus cewki (1, 21) ma rowek (8) umieszczony w obszarze co najmniej jednego końca zewnętrznej powierzchni (7).
5. 5. Korpus według zastrz. 1, albo 2, albo 4, znamienny tym, że korpus cewki (1, 21) ma zewnętrzną powierzchnię (9) w kształcie stożka.
6. 6. Korpus według zastrz. 1, znamienny tym, że kołnierz (4) i/lub kołnierz dodatkowy (3) umieszczone są na wkładce (12,11), która ma kołnierz wkładki (13,14).
7. 7. Korpus według zastrz. 1, znamienny tym, ze dodatkowy kołnierz (3) ukształtowany jest z żeberek (17,18), których promieniowo zewnętrzne powierzchnie (19, 20) tworzą powierzchnię kołnierzową.
8. 8. Korpus według zastrz. 7, znamienny tym, że żeberka (17,18) są skierowane promieniowo.