PL171848B1

PL171848B1 - Nóz do kruszenia zwiezlych gruntó i podlozy PL PL PL

Info

Publication number: PL171848B1
Application number: PL93309389A
Authority: PL
Inventors: Ted R Massa; John J Prizzi
Original assignee: Kennametal Inc
Priority date: 1992-12-17
Filing date: 1993-10-27
Publication date: 1997-06-30
Also published as: ZA939368B; EP0673468B1; US5324098A; DE69330101T2; EP0673468A4; ES2078201T1; WO1994013932A1; JPH08507340A; DE673468T1; DE69330101D1; EP0673468A1; BR9307773A; CA2150246A1; ATE200336T1; AU667247B2; PL309389A1; AU5451994A; MX9307066A; CA2150246C

Abstract

1. Nóz do kruszenia zwiezlych gruntów i pod lozy, zawierajacy podluzny korpus majacy tylny ko- niec i przedni koniec, do którego jest przymocowana koncówka tnaca, majaca czesc przednia, znamienna tym, ze koncówka tnaca (26, 120, 140, 170) ma, uksztaltowana integralnie z czescia przednia (54,122, 142) i usytuowana z tylu za nia, czesc uzebrowana majaca wzdluzne zebra (62,126,148) rozmieszczone wokól jej obwodu, przy czym kazde zebro (62, 126, 148) ma krawedz natarcia, która wystaje na zewnatrz w kierunku promieniowym na odleglosc zwiekszajaca sie w kierunku do tylnego konca zebra (62,126,148), zas z tylu wzgledem czesci uzebrowanej jest usytuo- wana, uksztaltowana integralnie z nia, podstawa (94, 130.154.172) majaca odchodzace od mej promienio- wo wystepy (96,132,156,174), natomiast pomiedzy czescia uzebrowana i podstawa (94, 130, 154, 172) koncówka tnaca (26,120, 140,170) ma strefe przej- sciowa (70, 128,150), która stanowi ciagle przejscie pomiedzy czescia uzebrowana i podstawa (94, 130, 154.172), a od podstawy (94,130,154,172) odchodzi do tylu, uksztaltowana integralnie z nia, czesc osadcza (100,130,154,172). F IG . 1 PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest nóż do kruszenia zwięzłych gruntów i podłoży. Wynalazek dotyczy urządzenia stosowanego do kruszenia zwięzłych gruntów i podłoża, w którym na bloku umieszczonym na zespole napędowym, takim jak bęben lub koło albo łopatka, znajduje się nóż mający końcówkę na powierzchni czołowej.

Noże są zużywalnymi elementami urządzeń do kruszenia zwięzłych gruntów i podłoży (np. skał, asfaltu, węgla kamiennego, betonu, potażu, sody śnieżnej). Przykładowo, w maszynach do zdzierania nawierzchni dróg stosuje się noże umieszczone w blokach na bębnie napędowym. W maszynach tego typu bęben jest napędzany silnikiem. W wyniku obrotów bębna nóż uderza w powierzchnię drogi, na przykład w asfalt. W rezultacie nawierzchnia drogi jest kruszona na drobne kawałki, które usuwa się przygotowując w ten sposób drogę do zmiany nawierzchni.

Typowy nóż składa się z podłużnego korpusu (zazwyczaj stalowego) z dwoma, usytuowanymi wzdłuż osi końcami, przednim i tylnym. Nóż tego typu ma uchwyt utrzymujący go w

171 848 otworze w bloku. Nóż może być osadzony w takim uchwycie obrotowo lub nieruchomo względem bloku. Blok jest osadzony na obrotowym bębnie napędzanym z całego urządzenia. Na przednim końcu noża znajduje się końcówka tnąca, wykonana ze spiekanego węglika woliramu (stop wc-co) o udziale wagowym koDaltu od 5 do 13 procent. Zazwyczaj końcówka tnąca jest przylutowana do korpusu narzędzia lutem twardym.

Końcówka tnąca jest tym elementem noża, który jako pierwszy uderza w zwięzły grunt lub podłoże. Kształt końcówki ma wpływ na parametry robocze noża.

Końcówka tnąca powinna łatwo wnikać w grunty i podłoże i mieć zadowalającą wytrzymałość umożliwiającą jej stosowanie, bez awarii do kruszenia gruntów, na przykład z pęknięciami. Ponadto końcówka tnąca powinna chronić stalowy korpus noża, a także jej złącze ze stalowym korpusem, przed erozją w wyniku działania skruszonego materiału ściernego, poprzez tak zwane wypłukiwanie stali.

Znane końcówki tnące wytwarza się z proszków technikami metalurgii proszków. Istotnym elementem produkcji części technikami metalurgii proszków jest łatwe i równomierne rozprowadzanie proszku podczas prasowania, zapewniające równomierną gęstość proszku wstępnie w spieczonej części. Zazwyczaj tendencja do powstawania stref o zróżnicowanej gęstości lub porów, zmniejszających wytrzymałość całej końcówki, jest mniejsza w wytworzonym spieku o bardziej równomiernie rozłożonej wstępnej gęstości. W znanych końcówkach tnących, wykonanych technikami metalurgii proszków, przeznaczonych do noży, rejestrowano pewną liczbę pęknięć lub wnęk. Jak wspomniano powyżej, pęknięcia te, albo wnęki, powstają zazwyczaj z powodu nierównomiernego rozkładu gęstości proszku w niektórych strefach końcówki. Nierównomierny rozkład gęstości proszku w sprasowanym, wstępnie spieczonym elemencie, jest zazwyczaj skutkiem obecności powierzchni ograniczających przepływ proszku. W związku z tym, bardzo pożądane jest uzyskanie noża z końcówką tnącą, mającą powierzchnie nie zakłócające przepływu proszku do wszystkich miejsc końcówki podczas jej prasowania, albo co najmniej zakłócającymi go w mniejszym stopniu.

Zazwyczaj powierzchnie części, które są prostopadłe do jej osi wzdłużnej, stanowią przeszkodę dla przepływu proszku, a tym samym przyczyniają się do nierównomiernego rozkładu gęstości proszku w sprasowanej, wstępnie spieczonej końcówce. W związku z tym końcówka tnąca noża musi mieć taką geometrię przedniej części, w której byłoby mało, albo nie było wcale, powierzchni ułożonych prostopadle do wzdłużnej osi końcówki tnącej.

W pewnych sytuacjach, gęstość proszku w częściach końcówki tnącej o większych wymiarach jest większa od przedniej. Wynika to z przeszkód, na jakie napotyka proszek wypływający podczas prasowania z części o większych wymiarach. W związku z tym, jest bardzo pożądane uzyskanie noża, w którym gęstość proszku w sprasowanym, wstępnym spieku końcówki tnącej, jest równomierna, albo co najmniej bardziej równomierna niż w końcówkach o znanej geometrii.

Znane są noże z końcówkami tnącymi z opisów patentowych Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 4 725 099 i 4 865 392. Końcówki mają przednią część stożkową, a za nią w kierunku osiowym ku tytułowi znajduje się część cylindryczna, za którą jest usytuowana w kierunku do tyłu część w kształcie stożka ściętego, zaś za nią część przejściowa oraz podstawa. Wszystkie te części stanowią integralną końcówkę noża.

W opisie patentowym Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 4 938 538 oraz w europejskim opisie patentowym nr 0 122 893, ujawniono nóż z końcówką. Końcówka ma przednią część stożkową, a z nią, w stosunku do niej z tytułu wzdłuż osi, jest usytuowana część cylindryczna. Za częścią cylindryczną z tyłu wzdłuż osi jest część łukowa oraz integralny z nią kołnierz, zaś za kołnierzem część służąca do mocowania końcówki tnącej w gnieździe stalowego korpusu noża.

Znana jest z rysunku prospektu firmy Kennametal nr DEV.-C-1736 końcówka z węglika spiekanego przeznaczona do stosowania łącznie z obrotowym nożem. Końcówka ta ma stożkową część przednią i integralną z nią część· pośrednią w kształcie stożka ściętego, ze znajdującym się w niej półokrągłym wycięciem lub zagłębieniem.

W opisie patentowym Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 4 729 603, ujawniono końcówkę z wielu rowkami wypełnionymi materiałem bardziej miękkim niż pozostała część końcówki.

W opisie patentowym Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 5 131725 ujawniono końcówkę z węglika spiekanego do obrotowego noża tnącego. Końcówka ta ma kształt, który stanowią trzy promieniowe żebra ułożone wzdłuż części cylindrycznej, połączone z częścią wklęsłą i częścią w kształcie stożka ściętego.

W opisie patentowym Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 3 356 418, ujawniono końcówkę z podłużnymi wielowypustami.

W radzieckim świadectwie autorskim nr 751,991 ujawniono końcówkę metalową. Końcówka ta składa się z wielu powierzchni stożkowych przecinających się w taki sposób, że powstają liczne żebra. Każde z tych żeber jest ułożone prawie od skrajnie przedniej części końcówki w kierunku osiowym do jej części znajdującej się z tyłu.

W radzieckim świadectwie autorskim nr 825,924 ujawniono końcówkę z żebrami, które są sprzęgane ze szczelinami w stalowym korpusie narzędzia.

W publikacji niemieckiego zgłoszenia patentowego nr 3510072 ujawniono końcówkę z podłużnymi rowkami służącymi do ułatwienia rozprowadzania lutowia podczas mocowania końcówki do korpusu noża.

W radzieckim świadectwie autorskim nr 519,538 ujawniono wkładkę skrawającą z cylindrycznym korpusem i przednią częścią ukształtowaną klinowo, która ma parę przeciwległych żeber oddzielonych krawędzią tnącą. Żebra wystają na zewnątrz z powierzchni przedniej części wkładki skrawającej.

W opisie patentowym Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 5 154 217 przedstawiono urządzenie do usuwania lodu i śniegu, które zawiera wiele narzędzi tnących. Każde narzędzie ma wkładkę umieszczoną na przednim końcu. Wkładka ma zbieżną przednią powierzchnię, która jest łagodnie połączona z boczną cylindryczną powierzchnią, która z kolei przechodzi w stożkowo ukształtowaną powierzchnię tylną.

Opis patentowy Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 5 219 209 ukazuje wieloczęściową końcówkę tnącą, która jest przymocowana do przedniego końca obrotowego narzędzia. Końcówka tnąca ma przednią część i część kołnierzową, a pomiędzy co najmniej cztery pośrednie części są umieszczone pomiędzy nimi.

Nóż do kruszenia zwięzłych gruntów i podłoży, według wynalazku, zawierający podłużny korpus mający tylny koniec i przedni koniec, do którego jest przymocowana końcówka tnąca mająca część przednią, charakteryzuje się tym, że końcówka tnąca ma, ukształtowaną integralnie z częścią przednią i usytuowaną z tyłu za nią, część użebrowaną mającą wzdłużne żebra rozmieszczone wokół jej obwodu, przy czym każde żebro ma krawędź natarcia, która wystaje na zewnątrz w kierunku promieniowym na odległość zwiększającą się w kierunku do tylnego końca żebra. Z tyłu względem części użebrowanej jest usytuowana, ukształtowana integralnie z nią, podstawa mająca odchodzące od niej promieniowo występy, natomiast pomiędzy częścią użebrowaną i podstawą, końcówka tnąca ma strefę przejściową, która stanowi ciągłe przejście pomiędzy częścią użebrowaną i podstawą, a od podstawy odchodzi do tyłu, ukształtowana integralnie z nią, część osadcza.

Zarys obwodowy podstawy z występami, ma kształt sinusoidalny. Za częścią przednią w kierunku do tyłu końcówka tnąca ma sekcję pośrednią, która stanowi ciągłe przejście pomiędzy częścią przednią i częścią użebrowaną. Występy podstawy są usytuowane z przodu przed złączem pomiędzy końcówką tnącą i przednim końcem korpusu i wystają na zewnątrz względem tego złącza.

Korzystnie każde żebro wystaje promieniowo na zewnątrz względem środkowej wzdłużnej osi końcówki tnącej, przy czym każde żebro ma łukową powierzchnię na całej swojej długości. Również korzystnie każde żebro odpowiadajednemu z występów podstawy, przy czym każde żebro i odpowiadający mu występ są ułożone względem siebie współosiowo.

Strefa przejściowa obejmuje obszar przejściowy odpowiadający jednemu z żeber i stanowiący przejście pomiędzy tym żebram i podstawą.

Nóż według wynalazku zawiera końcówkę o geometrii pomagającej w uzyskaniu równomiernego rozkładu gęstości proszku w sprasowanym, wstępnie spieczonym spieku. Dzięki temu końcówka noża ma odpowiednią trwałość podczas cięcia w różnych dziedzinach zastosowań. Cechuje ją lepsza wytrzymałość na pękanie, ponieważ zmniejszona jest ilość znajdujących się w niej wnęk albo pęknięć lub podobnych wad materiałowych. Końcówka tnąca noża według wynalazku ma geometrię spełniającą warunki eksploatacyjne stawiane w stosunku do noża używanego do kruszenia gruntów i podłoża, na przykład, w budownictwie. Nożem, w którym zastosowano opisaną i pokazaną tu końcówkę tnącą, z łatwością tnie się podłoża przy stosunkowo minimalnym nakładzie energetycznym. Ponadto, nóż taki posiada odpowiednią wytrzymałość mechaniczną, dzięki której zachowuje trwałość w zastosowaniach tego typu. Dodatkowo, nóż tego typu makonstrukcję zapewniającą ochronęjego stalowego korpusu przed erozją, tj. wypłukiwaniem stali.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia nóż do kruszenia ścisłych gruntów i podłoży w rzucie bocznym, na którym usunięto część korpusu odsłaniając miejsce połączenia końcówki tnącej z korpusem, fig. 2 końcówkę tnącą noża z fig. 1, w rzucie bocznym, fig. 3 - końcówkę tnącą z fig. 2 w rzucie z góry, fig. 4 - końcówkę tnącą z fig. 2 w rzucie z dołu; fig. 5 - końcówkę tnącą z fig, 4 w przekroju poprzecznym poprowadzonym płaszczyzną 5-5, fig. 6 - końcówkę tnącą z fig. 2 w częściowym przekroju poprzecznym poprowadzonym płaszczyzną 6-6, fig. 7 - końcówkę tnącą z fig. 2 w rzucie, na którym widać orientację cylindrycznych sekcji bocznych w strefie przejściowej twardej końcówki, fig. 8 - końcówkę z fig. 3 w przekroju poprzecznym, poprowadzony płaszczyzną 8-8, fig. 9 - rzut z góry drugiego przykładu wykonania końcówki tnącej, fig. 10 końcówkę tnącą z fig. 9 w rzucie z boku, fig. 11 - trzeci przykład wykonania końcówki w rzucie z góry, fig. 12 - końcówkę tnącą z fig. 11 w rzucie z boku, fig. 13 - rzut z dołu czwartego przykładu wykonania końcówki tnącej, fig. 14 - rzut z boku końcówki tnącej z fig. 13 z usuniętą jej częścią, fig. 15 - rzut od czoła korpusu noża do końcówki tnącej z fig. 13, z ukazaniem geometrii gniazda do mocowania końcówki tnącej.

Poniżej przedstawiono szczegółowy opis konkretnych przykładów wykonania pokazanych na rysunkach.

Na figurze 1 przedstawiono jeden z przykładów wykonania noża 20 do kruszenia zwięzłych gruntów i podłoży. Nóż 20 według tego przykładu wykonania ma możliwość swobodnego obracania się podczas pracy wokół swojej osi podłużnej x-x. Co prawda przedstawiony przykład wykonania ilustruje obracający się nóż, ale wynalazek dotyczy wszystkich noży używanych do kruszenia zwięzłych gruntów i podłoży.

Nóż 20 składa się z trzech podstawowych zespołów, a mianowicie z podłużnego korpusu 22, tulejki mocującej 24 oraz końcówki tnącej 26. Zazwyczaj końcówka tnąca 26 jest wytworzona ze spiekanego węglika wolframu, będącego kompozytem węglika wolframu z kobaltem. Końcówka tnąca 26 ze, spiekanego węglika może być wykonana z jednego z dowolnych standardowych materiałów typu węglik wolframu-kobalt, stosowanych zazwyczaj do kruszenia w ziemi.

Gatunek węglika spiekanego zależy od konkretnego zastosowania noża 20. Wagowa zawartość kobaltu zmienia się w zakresie od około 5 do około 13%, przy czym resztę stanowi węglik wolframu i ewentualnie, zanieczyszczenia. Może się jednak okazać, że w nożach do kruszenia dróg lepiej jest stosować standardowe gatunki węglików wolframu zawierające wagowo od około 5,4 do około 6,0% kobaltu (resztę w zasadzie stanowi węglik wolframu) i mające twardość Rockwella A od około 88,2 do około 88,8.

Pomimo tego, że w przedstawionym przykładzie wykonania końcówka tnąca 26 zawiera węglik spiekany, w zakresie wynalazku wchodzą również końcówki wykonane z dowolnych twardych materiałów nadających się do kruszenia ustrojów ziemnych.

Korpus 22 noża 20, zazwyczaj wytworzony ze stali, ma, patrząc w kierunku osiowym, koniec przedni 28 i koniec tylny 30. Korzystnie, w przednim końcu 28 znajduje się gniazdo 32, do mocowania końcówki tnącej 26 do korpusu 2 noża 20. Korzystnie, końcówka tnąca może mieć wnękę w tylnej swojej powierzchni, odpowiadającą kształtem występowi na przednim końcu korpusu.

Końcówka tnąca 26 jest połączona ze stalowym korpusem 22 korzystnie za pomocą wysokotemperaturowego twardego materiału lutowniczego, ponieważ połączenia tego typu zachowują swoją wytrzymałość w szerokim zakresie temperatur. Korzystnie, zalecanym twardym materiałem lutowniczym jest materiał o poniżej podanym nominalnym składzie (w procentach udziału wagowego) i własnościach:

Skład nominalny	%
Miedź	54,85	±1.0
Cynk	25,0	±2,0
Nikiel	8,0	±0,5
Mangan	12,0	±0,5
Krzem	0,15	±0,5
Inne pierwiastki	0,15

Własności fizyczne:
Barwa	Lekko żółta
Temperatura solidusu	855°C
Topnienie (Temperatura topnienia)	915°C
Ciężar właściwy	8,03
Gęstość (g/cm³)	8,02
Przewodność elektryczna	6,0
(% I.A.C.S.)	28,6
Oporność elektryczna (mikroomy-cm.)
Zalecany zakres temperatur lutowania	915-1025°C

Innym twardym stopem lutowniczym, uważanym za dopuszczalny do łączenia końcówki tnącej 26 z korpusem 22, jest materiał składający się w 55±1,0% (w stosunku wagowym) Cu, 6±0,5% Ni, 4+0,5% Mn, 0.15±0.05% Si. a resztę stanowi cynk oraz maksymalnie 0,50% łącznie zanieczyszczenia.

Korpus 22 ma część chwytową 34 o zmniejszonej średnicy, znajdującą się w pobliżu jego tylnego końca 30. Część chwytowa 34 jest ograniczona częściami 36,38 o zwiększonej średnicy, pomiędzy którymi jest utrzymywana tuleja mocująca 24 na korpusie 22. Ponieważ część chwytowa 34 korpusu 22 ma mniejsze wymiary od średnicy wewnętrznej tulei mocującej 24, tuleja mocująca 24 może swobodnie obracać się względem korpusu 22. Na korpusie 22 znajduje się wystający w kierunku promieniowym kołnierz 40. Korzystnie, kiedy nóż 20 znajduje się w otworze 44 bloku 42 urządzenia do kruszenia, kołnierz 40 noża 20 znajduje się w styku z przednią powierzchnią bloku 42.

Korpus 22 wchodzi w otwór 44 bloku 42 osadzonego w zespole napędowym (nie pokazanym), na przykład na bębnie urządzenia do kruszenia nawierzchni dróg. Podczas umieszczenia noża 20 w otworze 44 tuleja mocująca 24 sprężyście kurczy się w kierunku promieniowym, w wyniku czego sprzęga się ciernie ze ścianą otworu 44. Dzięki temu nóż 20 jest demontowalnie osadzony w bloku 42 w taki sposób, że może swobodnie obracać się w otworze 44 względem bloku 42.

Jak widać na fig. 2, w końcówce tnącej 26 wyróżnia się następujące części. Końcówka 26 ma koniec przedni 50, znajdujący się po przeciwległej stronie względem końca tylnego 52.

Na górnym końcu końcówki tnącej 26 znajduje się jej przednia część 54 zakończona przednią powierzchnią kulistą 56. Promień Rj przedniej powierzchni kulistej 56 wynosi, w tym konkretnym przypadku, około 3,18 mm. Również korzystnie, wzdłuż osi końcówki tnącej 26, ku tyłowi, od kulistej przedniej powierzchni 56 odchodzi powierzchnia stożkowa 58 rozszerzająca się do tyłu. Korzystnie, półkąt rozwarcia a powierzchni stożkowej 58 wynosi około 40°, a więc cały kąt rozwarcia powierzchni stożkowej części 58 wynosi około 80°. Przednia powie171 848 rzchnia kulista 56 i powierzchnia stożkowa 58 są współosiowe względem siebie. Łącznie powierzchnia kulista 56 i powierzchnia stożkowa 58 stanowią przednią część 54 końcówki tnącej 26.

Końcówka tnąca 26 zawiera także sekcję pośrednią 60, która korzystnie ma kształt w przybliżeniu cylindryczny. Średnica t sekcji pośredniej 60 (patrz fig. 8) jest w przybliżeniu stała i równa, korzystnie, maksymalnej średnicy sekcji przedniej 54. Przednia część 54 jest połączona z sekcją pośrednią 60 wzdłuż w przybliżeniu kołowej linii granicznej 61.

Końcówka tnąca 26 ma podłużne żebra 62 wystające od sekcji pośredniej 60 osiowo ku tyłowi, tworzące użebrowaną część końcówki tnącej 26. Sekcja pośrednia 60 jest połączona z żebrami 62 wzdłuż przedniej linii granicznej 64, składającej się w tym przykładzie wykonania z licznych odcinków łukowych. Linia graniczna może również składać się z wielu odcinków różnych od łukowych. Żebra 62 również wystają promieniowo na zewnątrz względem wzdłużnej osi końcówki tnącej 26. Odległość, najaką wystaje w kierunku promieniowym na zewnątrz każde żebro 62 wzrasta w kierunku osiowym ku tyłowi, co pokazano, na przykład, na fig. 2.

W konkretnym przykładzie wykonania, jak pokazano na fig. 2 i 3, końcówka tnąca 26 ma sześć żeber 62 rozstawionych w przybliżeniu co 60° na obwodzie sekcji pośredniej 60. Jak widać na fig. 2, korzystnie każde żebro 62 co najmniej częściowo styka się z sąsiadującymi żebrami 62. Jednakże końcówka tnąca może mieć inna liczbę żeber i mogą być one oddalone od siebie.

Ponieważ wszystkie żebra 62 są takie same, dalszy opis obejmuje jedno z nich. Żebro 62 ma koniec przedni i przeciwległy do niego koniec tylny. Żebro 62 ma gładką wypukłą powierzchnię 66, pokazaną na fig. 6. Jak widać na fig. 6, promień R2 wypukłej powierzchni 66 żebra 62 wynosi, w tym konkretnym przykładzie wykonania, około 2,62 mm.

Jak widać na fig.2, żebro 62 jest zakończone na przednim końcu, na przedniej linii granicznej 64 sekcji pośredniej 60. Jak już wspomniano, przednia linia graniczna 64 korzystnie ma kształt linii łukowych. Na swoim tylnym końcu żebro 62 jest zakończone linią łukową. Jak widać na fig. 5, każde żebro 62 jest nachylone pod kątem d względem osi końcówki tnącej 26, równym w tym konkretnym przykładzie wykonania około 18°.

Końcówka tnąca 26 ma strefy przejściowe 70 pokazane na fig. 3, z których każda usytuowanajest z tyłu za każdym żebrem 62. W tym konkretnym przykładzie wykonania istnieje sześć stref przejściowych 70, równo rozmieszczonych na obwodzie końcówki tnącej 26. Każda strefa przejściowa 70 sąsiaduje z odpowiednim dla niej żebrem 62. Każda strefa przejściowa 70 obejmuje sekcję centralną 72, którą stanowi wypukła powierzchnia stożkowa oraz parę bocznych sekcji 74 i 76, które stanowią wypukłe powierzchnie cylindryczne.

Jak widać na fig. 2 i 3, strefa przejściowa 70 i odpowiadające jej żebro 62 są połączone ze sobą wzdłuż odcinka łukowego tylnej linii granicznej 78. Odcinek tej tylnej linii granicznej 78 o odpowiedniej długości oddziela każde żebro 62 od poprzednich krawędzi odpowiednich cylindrycznych bocznych sekcji 74 i 76 oraz stożkowej sekcji centralnej 72. Tylna linia graniczna 78 oddziela również żebro 62 od sąsiadującej z nim pary pośrednich wklęsłych sekcji 84, które stanowią wklęsłe powierzchnie stożkowe, opisane dalej. Wypukłe cylindryczne boczne sekcje 74 i 76 są połączone z wypukłą centralną sekcją 72, w wyniku czego powstają, odpowiednio, boczne linie graniczne 80 i 82.

Jak widać na fig. 5, w tym konkretnym przykładzie wykonania kąt b, jaki tworzy stożkowa wypukła centralna sekcja 72 z osią końcówki tnącej 26 wynosi, korzystnie, około 45°.

Jak pokazano na fig. 2, 3 i 6, cylindryczne boczne sekcje 74, 76 sąsiadują z odpowiednią pośrednią, stożkową wklęsłą sekcją 84.

Jak widać na fig. 7, wszystkie cylindryczne, boczne sekcje 74 i 76 są ułożone względem wzdłużnej osi końcowej tnącej 26 pod kątem c wynoszącym około 40°. Na fig. 7 pokazano przerywanymi liniami cylindryczny kształt bocznych sekcji 74,76, których średnica jest oznaczona wymiarem o, wynoszącym w tym konkretnym przykładzie wykonania około 8,92 mm.

Wracając do fig. 2 i 3, wspomniana wcześniej pośrednia, stożkowa, wklęsła sekcja 84 oddziela każdą kolejną obwodową strefę przejściową 70. W przedstawionym przykładzie wykonania istnieje sześć pośrednich, stożkowych wklęsłych sekcji 84, równomiernie rozstawio8

171 848 nych na obwodzie końcówki tnącej 26. Każda z pośrednich, stożkowych, wklęsłych sekcji 84 ma pięć krawędzi, a mianowicie, dwie krawędzie przednie, dwie krawędzie boczne i jedną krawędź tylną. Każda z krawędzi przednich stanowi odcinek tylnej linii granicznej 78 na połączeniu z odpowiednim żebrem 62. Krawędzie boczne wyznaczają boczne linie graniczne 80 i 82 odpowiednich stref przejściowych 70.

Jak widać na fig. 8, orientację pośredniej, wklęsłej sekcji 84 obrazuje bryła w kształcie stożka ściętego wyznaczona liniami przerywanymi. W przedstawionym przykładzie wykonania, wymiar q jest równy około 12,27 mm, wymiar r równa się około 4,34 mm, a wymiar s około 6,81 mm.

Końcówka tnąca 26 ma podstawę 94, leżącą z tyłu w kierunku osiowym względem obszaru przejściowego, którą stanowi kombinacja pośrednich stożkowych wklęsłych sekcji 84 i stref przejściowych 70. Pomiędzy użebrowaną częścią końcówki tnącej 26 i jej podstawą 94 jest usytuowany obszar przejściowy, stanowiący przejście pomiędzy częścią użebrowaną i podstawą 94.

Jak widać, zwłaszcza na fig. 3 i 4, podstawa 94 ma liczne, równomiernie rozmieszczone, wystające w kierunku promieniowym, występy 96, oddzielone pomiędzy sobą łukową, wklęsłą, pośrednią powierzchnią 98 o promieniu R3. W przedstawionym przykładzie wykonania, promień R3 wynosi około 3,90 mm. Każdy występ 96 ma promień R4, który w tym przykładzie wykonania wynosi około 3,38 mm. Każdy występ 96 jest usytuowany naprzeciw odpowiadającego mu żebra 62, przy czym odpowiadające sobie żebra 62 i występy 96 są, jak widać na fig. 3, współosiowe. Zewnętrzny profil podstawy 94 ma kształt linii sinusoidalnej lub falistej. Względna wielkość promieni występów 96 i łukowych pośrednich powierzchni 98 może być inna niż pokazano na figurach. Przykładowo, występy 96 korzystnie wystają dalej w kierunku promieniowym na zewnątrz niż to pokazano na figurach.

. Jak widać na fig. 2, 4 i 5, z dolną powierzchnią podstawy 94 sąsiaduje i wystaje od niej osiowo ku tyłowi część osadcza 100 o kształcie zbliżonym do stożka ściętego. W pokazanym na rysunku przykładzie wykonania maksymalna średnica 1 części osadczej 100 jest mniejsza niż minimalny wymiar n podstawy 94. Odsłonięta powierzchnia dolna podstawy 94 tworzy skierowany ku tyłowi kołnierz 102. Część osadcza 100 ma sekcję 104 w kształcie stożka ściętego, kończąca się płaską kołową powierzchnią 106. Wynalazek obejmuje również końcówkę tnącą 26, w której maksymalna średnica 1 części osadczej 100 jest równa lub mniejsza, od minimalnego wymiaru n podstawy 94.

Jak widać na fig. 4, kołnierz 102 ma trzy równomiernie rozstawione na obwodzie występy 108. W części osadczej 100 ma również trzy równomiernie rozstawione występy 110. Występy 108, 110 ułatwią osadzanie i lutowanie końcówki tnącej 26 na korpusie 22 noża 20.

Poniżej podano wymiary końcówki tnącej 26 z węglika spiekanego w korzystnym przykładzie wykonania:

Wymiar	Wartość (mm)
całkowita długość osiowa f końcówki tnącej 26	19,61
długość osiowa q części 54	4,52
długość osiowa h użebrowanej części od znajdującego się najbardziej z przodu punktu zebra 62 do kołnierza 102	11,78
długość osiowa i podstawy 94	1.78
długość osiowa j części osadczej 100	2,01
wymiar k części osadczej 100 na jej końcu tylnym	8,89
wymiar 1 części osadczej 100 w miejscu jej połączenia z podstawą 94	12,90
maksymalny wymiar m podstawy 94	19,05
minimalny wymiar n podstawy 94	15,88

171 848

Końcówkę tnącą 26 wytwarza się technikami metalurgii proszkowej. W przypadku jej wytwarzania z węglika spiekanego, umieszcza się w gnieździe formy sypkie proszki węglika wolframu, kobaltu i smar do prasowania. Następnie proszki te prasuje się w zespole stempel-forma do pożądanego stanu, tworząc prasówkę surową. Prasówkę tę spieka się, usuwając w ten sposób z niej smar i spajając węglik wolframu z kobaltem, w wyniku czego powstaje spiek złożony z zagęszczonego stopu węglika wolframu z kobaltem o odpowiednim kształcie.

Część końcówki tnącej 26, która znajduje się pomiędzy częścią przednią 54 a podstawą 94, stanowi jej obszar środkowy 112, który wyznacza główne powierzchnie formy, wzdłuż których przemieszcza się proszek podczas prasowania (fig. 7).

Jak można się zorientować z geometrii obszaru środkowego 112 końcówki tnącej 26, nie ma w nim żadnych powierzchni, które byłyby w zasadzie prostopadłe do jej osi wzdłużnej. Zatem na stemplu i matrycy formujących ten obszar środkowy 112 nie ma żadnych powierzchni tworzących końcówkę tnącą 26, które byłyby prostopadłe do jej wzdłużnej osi. Dzięki temu nie ma powierzchni, na których występowałyby poważniejsze przeszkody, takiejak te, które spotyka się w przypadku powierzchni prostopadłych do wzdłużnej osi tej części, przy ruchu proszku w obszarze środkowym 112 podczas prasowania. Brak w obszarze środkowym 112 tego typu powierzchni ograniczających pomaga w prasowaniu części przed spiekaniem, tj. w uzyskaniu prasówki surowej o w zasadzie równomiernym, lub co najmniej bardziej równomiernym, rozkładzie gęstości proszku niż to uzyskiwano dotychczas.

Podczas spiekania prasówki surowej o bardziej równomiernym rozkładzie gęstości, uzyskuje się mniejsze nierównomiemości skurczu spowodowane różnicami gęstości. W rezultacie zmniejsza się liczbę pęknięć i wnęk wewnętrznych, a tym samym zmniejsza możliwość pęknięć materiału podczas eksploatacji. Dzięki pionowej orientacji wszystkich powierzchni końcówki tnącej 26 poprawia się całkowita spójność spiekanej końcówki.

Podczas eksploatacji, nóż 20 według przedstawionego tu przykładu wykonania swobodnie obraca się wokół swojej osi wzdłużnej x-x (patrz fig. 1) z równoczesnym obracaniem się bębna (nie pokazanego) napędzającego nóż 20, w wyniku czego wchodzi ono w grunt lub podłoże. Wzdłużna oś bębna jest poprzeczna do osi wzdłużnej obrotowego noża 20. Końcówka tnąca 26 stanowi tę część noża 20, którajako pierwsza uderza w grunt lub podłoże. Poniżej przedstawiono opis sposobu pracy końcówki tnącej 26 w przedstawionym przykładzie wykonania, pokazanym na fig. 1 do 8.

Powszechnie wiadomo, że zmniejszenie wymiarów tej części końcówki tnącej 26, która uderza w grunt lub podłoże, zmniejsza siłę niezbędną do napędu noża 20 podczas jego wnikania w podłoże. Jednak część o mniejszych wymiarach ma równocześnie mniejszą wytrzymałość mechaniczną, a zatem jest bardziej podatna na pękanie lub inne uszkodzenia, od części o wymiarach większych.

Końcówka tnąca 26 ma część przednią 54 o minimalnych wymiarach, więc podczas wstępnego uderzania, do napędu noża 20 wnikającego w grunt lub podłoże potrzebna jest mniejsza siła. W miarę zużywania się końcówki tnącej 26, jako pierwsza uderza w grunt następna część, którą jest sekcja pośrednia 60 o kształcie w przybliżeniu cylindrycznym, w związku z czym nie następuje znacznie zwiększenie siły niezbędnej do napędu noża 20.

W miarę zużywania się sekcji pośredniej 60, w grunt najpierw uderza część użebrowana, następna w kolejności w końcówce tnącej 26. Co prawda objętość węglika spiekanego, który uderza w grunt lub podłoże, rośnie w miarę zużywania się końcówki tnącej 26 na odcinku od sekcji pośredniej 60 do części użebrowanej, ale objętość węglika spiekanego w żebrach 62 jest mniejsza niż w przypadku, gdyby część użebrowana miała równomierną średnicę. Zatem siła potrzebna do napędu noża 20 wnikającego w grunt lub podłoże rośnie w mniejszym stopniu. Ponadto obecność żeber 62 przyczynia się do wzrostu całkowitej wytrzymałości końcówki tnącej 20, jak również do wytrzymałości części użebrowanej. Wytrzymałość części użebrowanej jest tego samego rzędu jak wytrzymałość końcówki o pełnym, a nie użebrowanym, przekroju poprzecznym, ponieważ konstrukcja taka ma wytrzymałość końcówki tnącej 26 o pełnym przekroju poprzecznym.

Z analizy zużycia żeber 62 podczas eksploatacji wynika, że żeba 62 zużywają się w sposób, który można określić jako zużycie selektywne. Innymi słowy, żebra 62 zużywają się bardziej na swoich zewnętrznych promieniowo powierzchniach niż na promieniowo wewnętrznych powierzchniach. W wyniku szybszego zużywania się na powierzchniach promieniowo zewnętrznych, żebra 62 ścierają się do postaci bryły o geometrii o przekroju poprzecznym bardziej kołowym. W rezultacie, po częściowym zużyciu końcówka tnąca 26 uzyskuje geometrię o mniejszych wymiarach efektywnych niż po częściowym zużyciu końcówki tnącej, która początkowo miała pełny przekrój poprzeczny. Mniejsze wymiary efektywne polepszają wnikanie i zmniejszają opory, na jakie napotyka nóż 20 podczas pracy.

W trakcie eksploatacji żebra 62 zapewniają według wynalazku bardzo korzystne warunki działania, które opisano poniżej. Żebra 62 są zorientowane w taki sposób, że każde z nich wystaje promieniowo na zewnątrz od wzdłużnej osi końcówki tnącej 26. Odległość na jaką wystają promieniowo żebra 62 rośnie ku tyłowi końcówki tnącej 26. W związku z tym, na odcinku od przedniej części 54 końcówki tnącej 26 do jej tylnego końca, żebro 62 ma kształt rozbieżny promieniowo.

Podczas pracy, nóż 20 kruszy grunt lub podłoże na skruszony materiał ścierny w wyniku uderzania końcówki tnącej 26 w powierzchnię. Skruszony materiał ścierny styka się z żebrami 62 części użebrowanej końcówki tnącej. Materiał ten przemieszcza się wzdłuż powierzchni żeber 62 ku tyłowi, jak również promieniowo na zewnątrz. Jak z tego wynika, żebra 62 odchylają lub kierują, skruszony materiał ścierny w kierunku osiowym do tyłu i promieniowym na zewnątrz końcówki tnącej 26. Dzięki odchylaniu skruszonego materiału ściernego osiowo ku tyłowi i promieniowo na zewnątrz końcówki tnącej 26, żebra 62 chronią złącze pomiędzy korpusem 22 noża 20 a końcówką tnącą 26 przed erozją powodowaną przez skruszony materiał ścierny, tj. wypłukiwaniem stali, która może doprowadzić do przedwczesnego uszkodzenia noża 20 w wyniku odpadnięcia końcówki tnącej 26.

Podstawa 94 ma występy 96, ułożone osiowo z przodu w stosunku do połączenia pomiędzy końcówką tnącą 26 a korpusem 22 noża 20. Występy 96 odchylają skruszony materiał ścierny od miejsca połączenia, chroniąc je tym samym przed erozją w wyniku jego działania, tj. przed wypłukiwaniem stali. Podstawa 94 chroni stalowy korpus 22 przed erozją lepiej niż jest to w przypadku końcówki tnącej z podstawą o równomiernym wymiarze.

Przedni koniec stalowego korpusu 22, sąsiadujący z podstawą 94 z występami 96 korzystnie ma kształt w przybliżeniu stożka ściętego o kołowym przekroju poprzecznym, jak pokazano na fig. 1. Alternatywnie, przedni koniec stalowego korpusu 22 może również mieć występy dostosowane do występów 96 na podstawie 94. W tego typu alternatywnej konstrukcji, na przednim końcu stalowego korpusu 22 znajdują się liczne występy, o orientacji zgodnej z występami 96 na podstawie 92 rozmieszczone na obwodzie końcówki tnącej.

Na figurach 9 i 10 przedstawiono drugi przykład wykonania końcówki tnącej 120. Końcówka tnąca 120 ma przednią część 122 oraz sekcję pośrednią 124. Część przednia 122 ma kształt zbliżony do części przedniej 54 według pierwszego przykładu wykonania. Do części przedniej 122 przylega sekcja pośrednia 124, korzystnie, w przybliżeniu cylindryczna, odchodząca od niej osiowo ku tyłowi.

Końcówka tnąca 120 ma część użebrowaną zawierającą sześć żeber 126 równomiernie rozstawionych na obwodzie końcówki tnącej 120, usytuowaną ku tyłowi od sekcji pośredniej 124. Linia graniczna pomiędzy sekcją pośrednią 124 a częścią użebrowaną ma kształt wielu kolejnych odcinków łukowych.

Do części użebrowanej przylega wklęsła sekcja 128 odchodzącą od niej ku tyłowi i łącząca część użebrowaną z podstawą 130 z występami 132. Na podstawie 130 znajduje się sześć występów 132. Każde dwa kolejne występy 132 rozdziela od siebie łukowa wklęsła powierzchnia pośrednia 134. Jak widać z góry na fig. 9, obwód podstawy 130 ma kształt sinusoidalny lub falisty. Do podstawy 130 przylega część osadcza 136, zbliżona w kształcie do stożka ściętego, odchodząca dalej osiowo od niej ku tyłowi. Zadania żeber 126ipodstawy 130z występami 132 są w drugim przykładzie wykonania takie same jak zadania żeber 62 i podstawy 94 z występami 96 w pierwszym przykładzie wykonania. W związku z tym pominięto ich opis.

171 848

Na figurach 11 i 12 przedstawiono trzeci przykład wykonania końcówki tnącej 140. Końcówka tnąca 140 ma przednią część 142 i sekcję pośrednią 144. Część przednia 142 ma kształt podobny do części przedniej 54 z pierwszego przykładu wykonania. Do części przedniej 142 przylega sekcja pośrednia 144, w kształcie zbliżonym do cylindrycznego, odchodząca od niej ku tyłowi.

Końcówka tnąca 140 ma obszar przejściowy 146, który przylega do sekcji pośredniej 144 i odchodzi od niej ku tyłowi. W obszarze przejściowym 146 znajduje się sześć cylindrycznych sekcji 148 rozstawionych w równych odstępach na obwodzie końcówki tnącej 140. Pomiędzy każdymi kolejnymi dwiema cylindrycznymi sekcjami 148 znajduje się wklęsła sekcja pośrednia 152 w kształcie stożka ściętego. Do każdej cylindrycznej sekcji 148 przylega sekcja 150 w kształcie stożka ściętego, odchodząca od niej ku tyłowi końcówki tnącej 140.

Końcówka tnąca 140 ma również podstawę 154 z występami 156. Podstawa 154 przylega do obszaru przejściowego 146 i odchodzi od niego ku tyłowi. Na podstawie 154 znajduje się sześć występów 156, przy czym każde kolejne dwa z nich są rozdzielone łukową wklęsłą powierzchnią 158. Jak widać z góry na fig. 11, obwód podstawy 154 z występami 156 ma kształt sinusoidalny lub falisty. Do podstawy 154 przylega część osadcza 160, zbliżona kształtem do stożka ściętego i odchodząca osiowo ku tyłowi.

Zadania podstawy 154 z występami 156 są takie same w trzecim przykładzie wykonania jak zadania podstawy 94 z występami 96 w pierwszym przykładzie wykonania. W związku z tym ich opis pominięto.

Na figurach 13,14 i 15 przedstawiono czwarty przykład wykonania końcówki tnącej 170. Końcówka tnąca 170 ma podstawę 172 z występami 174. Budowa części końcówki tnącej 170, która znajduje się z przodu podstawy 172 z występami 174, jest taka sama jak końcówki tnącej 26, w związku z czym jej opis pominięto. Podstawa 172 ma liczne, wystające promieniowo na zewnątrz występy 174, co pokazano na fig. 13. Każdą parę kolejnych występów 174 rozdziela wklęsła pośrednia powierzchnia 176.

Od podstawy 172 z występami 174 odchodzi ku tyłowi część osadcza 178. Część osadcza 178 ma występy 180 usytuowane zgodnie z występami 174 podstawy 172. Każdy z występów 180 odchodzi od miejsca jego połączenia 182 z podstawą 172, kończąc się na końcu 184. Każde kolejne występy 180 są rozdzielone wklęsłą, pośrednią powierzchnią 186.

Wszystkie maksymalne i minimalne wymiary poprzeczne części osadczej 178 w miejscu połączenia 182 z podstawą 172 są mniejsze niż, odpowiednio, maksymalne i minimalne wymiary poprzeczne podstawy 172. Różnice te wynikają z obecności płaskiego, zwróconego osiowo ku tyłowi, kołnierza 188.

Część osadcza 178 jest zakończona płaską powierzchnią 190 mającą w przybliżeniu kształt sinusoidalny. Sinusoidalny kształt płaskiej powierzchni 190 odpowiada sinusoidalnemu kształtowi połączenia pomiędzy częścią osadczą 178 a podstawą 172 i sinusoidalnemu kształtowi podstawy 172 w widoku od dołu, pokazanym na fig. 13.

Z płaskiego kołnierza 188 wystają osiowo ku tyłowi, w zasadzie w równych odstępach, trzy występy 194. Z mającej kształt stożka ściętego powierzchni części osadczej 178 wystają cztery, w zasadzie równo rozstawione, występy 196. Występy te (194 i 196) służą do ustalania położenia końcówki tnącej 170 w gnieździe w stalowym korpusie noża i ułatwiają tworzenie lutowanego, twardego połączenia o równomiernej grubości.

Jak widać na fig. 15, stalowy korpus 200 noża dostosowanego do końcówki tnącej 170 ma kształt w przybliżeniu taki sam jak pokazano na fig. 1. Przednia część korpusu 200 stopniowo i ciągle zwiększa swoje wymiary od przedniego końca 202 do części cylindrycznej, stanowiącej przednią część korpusu 200 rowka ściągacza. Przedni koniec 202 korpusu 200 jest płaski i znajduje się w nim gniazdo 204. Gniazdo 204 ma jeden lub więcej wgłębień 206, oddzielonych od siebie wypukłą powierzchnią 208. Gniazdo 204 jest zakończone płaską powierzchnią 210.

Wgłębienia 206 są ułożone wzdłuż mającej kształt stożka ściętego powierzchni gniazda 204. Podczas wkładania końcówki tnącej 170 do gniazda 204, występy 180 części osadczej 178 są umieszczone we wgłębieniach 206 w gnieździe 204. Wklęsła pośrednia powierzchnia 186 części osadczej 178 jest ustawiana w styku z wypukłą powierzchnią 208 gniazda 204. Jak zatem z tego wynika, zsynchronizowanie ustawienia występów i powierzchni wklęsłych końcówki tnącej 170 i gniazda 204 stanowi wymuszony element mechaniczny, dzięki któremu końcówka tnąca 170 wytrzymuje siły obrotowe działające na nią podczas pracy. Innymi słowy, występy części osadczej 178 i wgłębienia 206 gniazda 204 wymuszają mechaniczne umocowanie końcówki tnącej 170 i blokują możliwość jej obrotu względem gniazda 204.

Końcówka tnąca według wynalazku posiada geometrię ułatwiającą równomierne i płynne przemieszczanie się proszku podczas operacji jej prasowania, dzięki czemu uzyskuje się sprasowaną przed spiekaniem część o równomiernie rozłożonej gęstości proszku. Podczas spiekania część równomiernej gęstości kurczy się bardziej równomiernie, a tym samym powstaje w niej mniej pęknięć i komór wewnętrznych. Ostatecznie uzyskuje się wykonaną techniką metalurgii proszkowej część o większej spoistości.

Jak powszechnie wiadomo wszystkim fachowcom z tej dziedziny techniki, połączenia różnych powierzchni końcówki tnącej według wynalazku z węglika spiekanego, mogą mieć różne fazki, przejścia i/lub płaskie wytłoczenia, ułatwiające ich proces produkcji i/lub zapewniające dodatkową wytrzymałość konstrukcji.

Fachowcy z tej dziedziny techniki zorientują się na podstawie załączonego opisu lub użytkowania niniejszego wynalazku w możliwości realizacji innych przykładów jego wykonania. Intencją zgłaszającego jest wyłącznie przykładowe potraktowanie zamieszczonego tu opisu i przykładów wykonania, natomiast rzeczywisty zakres i istotę niniejszego wynalazku określono w załączonych zastrzeżeniach patentowych.

171 848

112. <

⁷⁶

FIG. 7

FIG. Q

FIG. tO

FIG 12

24 ,40 ,'²⁰

⁴² FIG.!

a.. /&

X, «r

FIG. 2

12 , __

102 /04 72 ,70 ^Ί} c¹²

TO

14

FIG. 3

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz Cena 4,00 zł

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Nóż do kruszenia zwięzłych gruntów i podłoży, zawierający podłużny korpus mający tylny koniec i przedni koniec, do którego jest przymocowana końcówka tnąca, mająca część przednią, znamienna tym, że końcówka tnąca (26,120,140,170) ma, ukształtowaną integralnie z częścią przednią (54,122,142) i usytuowaną z tyłu za nią, część użebrowaną maj ącą wzdłużne żebra (6^2,126,148) rozmieszczone wokół jej obwodu, przy czym każde żebro (62,126,148) ma krawędź natarcia, która wystaje na zewnątrz w kierunku promieniowym na odległość zwiększającą się w kierunku do tylnego końca żebra (62,126,148), zaś z tyłu względem części użebrowanej jest usytuowana, ukształtowana integralnie z nią, podstawa (94, 130, 154, 172) mająca odchodzące od niej promieniowo występy (96, 132, 156, 174), natomiast pomiędzy częścią użebrowaną i podstawą (94,130,154,172) końcówka tnąca (26,120,140,170) ma strefę przejściową (70, 128, 150), która stanowi ciągłe przejście pomiędzy częścią użebrowaną i podstawą (94,130,154,172), a od podstawy (94,130,154,172) odchodzi do tyłu, ukształtowana integralnie z nią, część osadcza (100,130,154, \Ί2).
2. Nóż według zastrz. 1, znamienny tym, że zarys obwodowy podstawy (9-4,130,154, 172) z występami (96,132,156,174), ma kształt sinusoidalny.
3. Nóż według zastrz. 1, znamienny tym, że za częścią przednią (54,122,142) w kierunku do tyłu końcówka tnąca (26,120,140, 170) ma sekcję pośrednią (60,124, 144), która stanowi ciągłe przejście pomiędzy częścią przednią (54,122,142) i częścią użebrowaną.
4. Nóż według zastrz. 1, znamienny tym, że występy (96,132,156,174) podstawy (94, 130,154,172) są usytuowane z przodu przed złączem pomiędzy końcówką tnącą (26,120,140, 170) i przednim końcem (28) korpusu (22) i wystają na zewnątrz względem tego złącza.
5. Nóż według zastrz. 1, znamienny tym, że każde żebro (62,126,148) wystaje promieniowo na zewnątrz względem środkowej wzdłużnej osi (x-x) końcówki tnącej (26, 120, 140, 170), przy czym każde żebro (62,126,148) ma łukową powierzchnię na całej swojej długości.
6. Nóż według zastrz. 1, znamienny tym, że każde żebro (62, 126, 148) odpowiada jednemu z występów (96,132,156,174) podstawy (94,130,154, 172), przy czym każde żebro (62, 126, 148) i odpowiadający mu występ (96, 132, 156, 174) są ułożone względem siebie współosiowo.
7. Nóż według zastrz. 1, znamienny tym, że strefa przejściowa (70, 128,150) obejmuje obszar przejściowy odpowiadający jednemu z żeber (62, 126, 148) i stanowiący przejście pomiędzy tym żebrem (6(2,126,148) i podstawą (94,130,154,172).