PL172063B1 - Srodek do odsiarczania surówki na bazie ziaren weglika wapnia i ziaren magnezu powleczonych zwiazkiem mineralnym PL - Google Patents

Abstract

1. Srodek do odsiarczania surówki na bazie ziaren weglika wapnia i ziaren magnezu powleczonych zwiazkiem mineralnym korzystnie wybranym z grupy weglika wapnia i zuzla, korzystnie zawierajacym 2CaO, SiO2 i z dodatkiem spoiwa, przy czym zawartosc produktu weglowego jest mniejsza niz 10% wagowo, zas zawartosc magnezu wynosi ponizej 38%, znamienny tym, ze srednie wymiary, wyznaczone jako srednice kul o równowaznej mu objetosci, powleczonych zwiazkiem mineralnym ziaren magnezu (D1 + 2e) i ziaren weglika wapnia (D3) sa proporcjonalne do ich srednich gestosci, zgodnie z równaniem (D1 + 2e)/ D 3 = d / d 3 PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest środek do odsiarczania surówki na bazie węglika wapnia i ziaren magnezu powleczonych związkiem mineralnym.

Wynalazek dotyczy odsiarczania surówek zarówno przeróbczych, to znaczy przeznaczonych do wytwarzania stali, jak 1 odlewniczych, przeznaczonych w szczególności do wytwarzania odlewów z żeliwa sferoidalnego. W pierwszym przypadku ze względu na właściwości mechaniczne zawartość siarki należy obniżyć do 0,005 - 0,01%. W drugim przypadku sferoidyzacja jest możliwa jedynie przy zawartościach siarki, mniejszych od 0,01%.

Większość środków odsiarczających jest na bazie dwóch metali ziem alkalicznych·, magnezu i wapnia, które wchodzą łatwo w związki z siarki, dając siarczki i wytwarzając żużle, nierozpuszczalne w surówce. Nadmiar magnezu i wapnia jest usuwany wskutek ich wysokiej prężności pary w temperaturze obróbki, a przy tym nadmiar węglika wapnia pod postacią żużli. W ten sposób używa się - oddzielnie lub łącznie - magnezu metalicznego, węglanu wapniowego, wapna, wapna dwuamidowego (mieszaniny węglanu wapniowego 1 węgla) oraz węglika wapnia, do których dodaje się ewentualnie środki, przeznaczone do poprawienia lejności mieszaniny lub do wydzielania gazów, umożliwiających prawidłowy rozkład środka odsiarczającego w ciekłej surówce. Te środki odsiarczające wtryskuje się najczęściej za pomocą lancy w postaci zawiesiny w obojętnym gazie nośnym.

Jednoczesnego wtryskiwania węglika wapnia 1 magnezu do odsiarczania można dokonywać dwoma sposobami· bądź przez wspólne wtryskiwanie obu składników, przechowywanych

172 063 oddzielnie, przy czym ich wymieszanie następuje w lancy, bądź też przez wtryskiwanie uprzednio zmieszanych obu składników.

Znane jest ze stanu techniki odsiarczanie kąpieli z ciekłe] surówki za pomocą magnezu i węglika wapnia.

Francuski opis patentowy nr 2.317.361 (Klockner Werke AG) podaje środek odsiarczający, złożony z węglika wapnia (lub cyjanamidu wapniowego albo wapna) o ziarnistości 0 -1 mm oraz z proszku magnezowego (lub aluminiowego) o tej samej ziarnistości.

Europejskie opisy patentowe nr 0.164.592 i nr 0.226.994 (SKW Trostberg AG) ujawniają środki odsiarczające, wykorzystujące magnez i węglik wapnia bądź w postaci uzyskanej uprzednio mieszaniny, bądź też oddzielnie. W pierwszym z tych dwóch opisów patentowych składnik na bazie węglika jest uzupełniany substancją - ciekłą lub stałą - wydzielającą wodór w zetknięciu z ciekłą surówką. W drugim z nich do tego samego składnika na bazie węglika dodaje się węgiel o dużej zawartości substancji lotnych.

Niemiecki wzór użytkowy nr 88 16 829.8 (SKW Trostberg AG) omawia wstępną mieszaninę odsiarczającą na bazie węglika wapnia i magnezu, w której gęstości pozorne i wielkości ziarna węglika i magnezu pozostają w tym samym zakresie parametrów.

Wreszcie w niemieckim opisie patentowym nr 3.831.831 (SKW Trostberg AG) opisana jest uzyskana wstępnie mieszanina odsiarczająca na bazie węglika wapnia i magnezu, w której cząstki obydwóch składników są powleczone warstwą takiego środka jak okrzemki lub bentonit, zawierającego dwutlenek krzemu, związany za pomocą oleju roślinnego lub sylikonowego.

Aby wstępne mieszaniny węglika wapnia i magnezu były efektywne i dogodne w użyciu, muszą spełniać przeciwstawne wymagania:

- ze względu na zabezpieczenie przed wybuchami magnez nie może być zbyt drobny; sądzi się, że ziarna powinny mieć wielkość, większą od 150 mikrometrów;

- aby mieć odpowiednią szybkość reakcji, a zatem dużą wydajność, węglik wapnia powinien być możliwie jak najdrobniejszy. Jeśli jest zbyt gruby, to w żużlach znajdzie się znaczna jego część, która nie odreagowała. Jest to niekorzystne nie tylko z punktu widzenia kosztów operacji, lecz również dla środowiska, gdyż żużle, doprowadzone na hałdę, reagują z wilgocią atmosferyczną, wydzielając cuchnące gazy.

Jednakże drobny węglik wykazuje poważne niedogodności: jest bardzo reaktywny wobec pary wodnej i źle przepływa przez przewody zasilające lanc wtryskowych. Jeżeli wielkości ziaren obu składników różnią się zbytnio od siebie, to podczas transportu lub przechowywania mieszanina wstępna wykazuje tendencję do segregacji. W pojemnikach przechowujących proporcje składników przestają być jednorodne, co ma ujemny wpływ na odtwarzalność wyników obróbki oraz na jakość wyrobów.

Celem wynalazku jest środek do odsiarczania surówki na bazie ziaren węglika wapnia i ziaren magnezu powleczonych środkiem mineralnym.

Środek od odsiarczania surówki na bazie ziaren węglika wapnia i ziaren magnezu powleczonych związkiem mineralnym korzystnie wybranym z grupy węglika wapnia i żużla, korzystnie zawierającym 2CaO, SiO₂ i z dodatkiem spoiwa, przy czym zawartość produktu węglowego jest mniejsza niż 10%o wagowo, zaś zawartość magnezu wynosi poniżej 38%, według wynalazku, charakteryzuje się tym, że średnie wymiary (wyznaczone jako średnice kul o (równoważnej mu objętości) powleczonych związkiem mineralnym ziaren magnezu (D1 + 2e) i ziaren węglika wapnia (D3) są proporcjonalne do ich średnich gęstości, zgodnie z równaniem (D1 + 2e) __ dd D₂ d3

Korzystnie powłokowy związek mineralny stanowi węglik wapnia o uziarnieniu do 80 gm.

Korzystnie ziarna węglika wapnia stanowią cząstki węglika wapnia zaglomerowane korzystnie spoiwem stanowiącym olej lub tłuszcz zwierzęcy, roślinny lub mineralny.

172 063

Korzystnie ziarna magnezu powleczone są spoiwem w postaci oleju, lub tłuszczu zwierzęcego, roślinnego, mineralnego.

Korzystnie spoiwem jest w większej części uwodorniony olej rycynowy.

Korzystnie ziarna węglika wapnia stanowią zaglomerowane pakiem węglowym ziarna węglika.

Wynalazcy przyjęli za punkt wyjścia dwa stwierdzenia. Pierwszym stwierdzeniem jest to, że gdy proszek o jednorodnym składzie, lecz o dość szerokim zakresie ziarnistości jest przechowywany w pojemniku i poddawany drganiom, powstającym, przykładowo podczas transportu, wówczas obserwuje się spontaniczną segregację: największe cząstki wędrują ku górze, natomiast najdrobniejsze - ku dołowi. Drugie stwierdzenie mówi, że jeśli proszek, złożony z dwóch składników o różnych ciężarach objętościowych, lecz o takiej samej ziarnistości, jest przechowywany w pojemniku i poddawany drganiom, to obserwuje się również wówczas spontaniczną segregację: cząstki o najmniejszej gęstości wędrują ku górze pojemnika, natomiast te o największej gęstości - ku dołowi.

Wynalazcy wpadli na pomysł aby skompensować segregację, uwarunkowaną różnicą wielkości ziaren, segregacją, uwarunkowaną różnicą ciężarów objętościowych. Sprowadza się to do takiego dobrania wielkości ziaren i ciężarów objętościowych obu proszków, w danym przypadku proszku węglika i proszku magnezu, aby stosunek: wielkość ziaren/ciężar objętościowy był ten sam dla obu składników:

TMg/dMg = TcaC2/dcaC2 lub też: T\Ig/TcaC2 = dMg/dcaC2 = k, gdzie T oznacza wielkość ziaren, ad- ciężar objętościowy.

W ten sposób w odróżnieniu od stanu techniki do wyeliminowania segregacji nie jest niezbędne dysponowanie równymi wielkościami ziaren i ciężarami objętościowymi lub gęstościami pozornymi. Dysponuje się jednym więcej stopniem swobody, by dostosować wielkość ziaren do życzeń klienta, z jednoczesnym dostarczeniem mu nie podlegającej segregacji mieszaniny wstępnej.

W celu uzyskania mieszaniny ziaren węglika wapnia i magnezu, których wielkości byłyby proporcjonalne do ciężarów objętościowych składników, należy móc zmieniać sztucznie ciężar objętościowy ziaren co najmniej jednego z proszków. Istotnie, ciężar objętościowy węglika wynosi około 2,25 g/cm³, natomiast ciężar objętościowy magnezu wynosi 1,75 g/cm³. Tak więc średnie wymiary powleczonych ziaren magnezu i ziaren węglika są proporcjonalne do średnich ciężarów objętościowych tych ziaren.

Możliwa jest jednak zmiana ciężaru objętościowego ziaren przez powleczenie ich głównego składnika przykładowo magnezu, materiałem o odmiennym ciężarze objętościowym.

Powłokowym związkiem mineralnym jest żużel o składzie 2CaO, SiO2 lub węglik wapnia, albo węglik wapnia rozdrobniony do wielkości ziaren, zawartej od 0 do 80'mikiOmetrów.

Ziarna węglika wapnia są utworzone przez zaglomerowane cząstki węglika a środek do odsiarczania zawiera wagowo poniżej 38% magnezu.

Związek do powlekania ziaren magnezu i/lub zaglomerowane ziarna węglika wapnia zawierają spoiwo, złożone z oleju lub tłuszczu zwierzęcego, roślinnego lub mineralnego.

Spoiwo składa się z większej części z uwodornionego oleju rycynowego.

Ziarna węglika wapnia są zaglomerowane za pomocą spoiwa, złożonego z paku węglowego.

Takie powleczone ziarno magnezu przyjmuje przybliżony kształt kuli o średnicy D1 powleczonej warstwą zewnętrzną o grubości e.

W dalszym opisie przyjmuje się następujące definicje:

Magnez

Średnica ziarna: D1 Ciężar objętościowy: d1

Powłoka Grubość: e

Ciężar objętościowy: d2

172 063

Magnez o ziarnach powleczonych Średnica ziarna: D1+ 2e Ciężar objętościowy: d

Węglik wapnia średnica ziarna: D3 Ciężar objętościowy: d3

Elementarne obliczenie wykazuje, że ciężar objętościowy d powleczonego ziarna magnezu jest równy:

^{d = d2}‘^(d2‘^dl) in+2e ⁽»

Przy podanych powyżej zapisach proporcjonalność pomiędzy wielkością ziaren a ciężarem objętościowym wyraża się wzorem:

Dl+2e d D3 “ d3 (2)

Z równań (1) i (2) wynika zależność, wiążąca wzajemnie średnice ziaren, grubość powłoki oraz ciężary objętościowe każdego ze składników i powłoki. Zależność tę, wyrażoną przykładowo względem D3, można zapisać:

D3 = d2 d3

Dl +2e d2-dl Dl d3 Dl+2c (3)

Wszystkie przeprowadzone powyżej obliczenia stosuje się do proszków teoretycznych, których spektrum granulometryczne jest bardzo wąskie. Nie jest to przypadek proszków rzeczywistych, których spektrum granulometryczne jest na ogół szersze. W zależności od konkretnego przypadku można stosować sposób określania grubości e warstwy powłokowej, umożliwiający obliczanie średniego ciężaru objętościowego ziaren powleczonych, bądź do średniej wielkości cząstek, bądź też do wielkości, występującej najczęściej, bądź wreszcie do górnej granicy rozkładu granulometrycznego.

Obliczenia te opierają się również na teoretycznym ciężarze objętościowym materiałów powłokowych. W praktyce powłoka ma pomiarowy ciężar objętościowy, który może być mniejszy od tego teoretycznego ciężaru objętościowego, ponieważ nie jest ona idealnie zwarta, wykazując porowatość. Wymienione wyżej zasady obliczania należy stosować ewidentnie do pomiarowych ciężarów.

Podane poniżej przykłady wykonania przedstawiają praktycznie zasady obliczania.

Przykład I. Zamierza się przygotować wstępną mieszaninę odsiarczającą, złożoną z powleczonych ziaren magnezu, jaka jest opisana w zgłoszeniu patentu francuskiego nr 90 14092 firmy zgłaszającej, przy czym ziarna te są powleczone żużlem o składzie 2CaO, SiO2, będącym produktem ubocznym przy wytwarzaniu magnezu przez redukcję.

Ciężary objętościowe są następujące:

-magnez: dl =1,75 g/cm'

- żużel: d2 = 2,95 g/cm³

- węglik: d3 = 2,25 g/cm³

Średnia wielkość ziaren magnezu wynosi 630 mikrometrów. Grubość powłoki, złożonej z pojedynczej warstwy ziaren żużla, wynosi 100 mikrometrów.

Wstawiając te wartości do równania (3), otrzymuje się wartość wielkości średniej ziaren węglika wapnia:

D3 = 770 mikrometrów.

172 063

Średni ciężar objętościowy powleczonych cząstek magnezu otrzymuje się z równania (1); znajduje się d = 2,425. Sprawdza się, że stosunek wielkości ziaren, mianowicie 830/770 = 1,08, jest równy stosunkowi ciężarów objętościowych: 2,425/2,25.

Przykład II. Zamierza się przygotować wstępną mieszaninę odsiarczającą, złozoną z ziaren magnezu, powleczonych tym razem węglikiem wapnia. Magnez ma tę samą ziarnistość jak w poprzednim przykładzie, a warstwa powłokowa ma tę samą grubość.

Ciężary objętościowe są następujące:

-magnez: dl = 1,75 g/cm³

- węglik: d2 = d3 = 2,25 g/cm3

Wstawiając te wartości do równania (3), otrzymuje się wartości wielkości średniej ziaren węglika wapnia:

D3 = 920 mikrometrów.

Średnią masę objętościową powleczonych cząstek magnezu otrzymuje się z równania (1); znajduje się d = 2,03. Sprawdza się, że stosunek wielkości ziaren, mianowicie 830/920 = 0,90, jest równy stosunkowi ciężarów objętościowych: 2,03/2,25.

Powyższy przykład II pozwala uzmysłowić sobie całą doniosłość wynalazku. Istotnie klient życzy sobie na ogół pewnego określonego stosunku wagowego pomiędzy magnezem a węglikiem wapnia. Otóż węglik wapnia występuje w dwóch postaciach: węglik wapnia jako oddzielne ziarna oraz węglik wapnia o ziarnach powleczonych.

Elementarne obliczenie wskazuje że wagowy udział procentowy magnezu w złożonych ziarnach magnezu, powleczonych węglikiem, jest wyrażony wzorem:

100/mg = 1+ (d3/d1) [(1 + 2e/D1)³- 1)] (4)

Za pomocą danych z przykładu II stwierdza się, że udział procentowy magnezu w jego powleczonych ziarnach wynosi 37,7%. Jeżeli ten udział procentowy nadaje się, to zbędne jest wówczas otrzymywanie mieszaniny z węglikiem wapnia i uzyskany środek, złożony jedynie z powleczonych ziaren magnezu, odpowiada wtedy jednemu ze środków odsiarczających, opisanych w zgłoszeniu patentu francuskiego nr 90 14092. W przypadku ogólnym, przeciwnie, pożądany jest procentowy udział wagowy magnezu, mniejszy od 38%, przykładowo rzędu 20%. Jest się zatem zmuszonym do dodania do powleczonych ziaren magnezu również ziaren węglika wapnia i obliczenie wskazuje, że, aby zapobiec w myśl wynalazku segregacji obu rodzajów ziaren, ziarna węglika wapnia powinny mieć średni wymiar, równy 920 mikrometrów.

Jednakże wielkość ta - jak to było podane na wstępie - jest zbyt duża i powoduje niepełną reakcję z siarką surówki. Wynika stąd niska wydajność oraz odprowadzanie na hałdę żużli, zawierających jeszcze duże ilości węglika. Przyjmuje się na ogół, że węglik wapnia traci wiele na swej efektywności wówczas, gdy wielkość ziaren przekracza około 250 mikrometrów.

W ten sposób - i to jest drugi aspekt wynalazku - jeśli jest się zmuszonym do stosowania ziaren węglika o wielkości, większej wyraźnie od 250 mikrometrów, to niezbędne jest dokonywanie aglomeracji drobniejszych ziaren. Aglomerację tę należy przeprowadzać za pomocą spoiwa, które zapewnia w temperaturze pokój owej otoczenia dobrą spójność aglomeratów i które w temperaturze ciekłej surówki znika, zwalniając ziarna elementarne, odznaczające się dobrą reaktywnością wobec siarki surówki.

Spoiwem, mogącym znaleźć zastosowanie zarówno do powlekania magnezu węglikiem wapnia lub inną substancją mineralną, jak i do aglomeracji węglika wapnia, może być olej lub tłuszcz organiczny, zwierzęcy, roślinny lub mineralny (silikonowy).

Ten olej lub tłuszcz organiczny ma poza swą funkcją w charakterze spoiwa również inne zalety:

- zabezpiecza on węglik przed utlenianiem i przed wilgocią. Istotnie, węglik jest zdolny zwłaszcza wówczas, gdy ma postać drobnych cząstek - do wywoływania wybuchów w zetknięciu się z powietrzem (wybuchy pyłów). Prócz tego jego reakcja z wodą i wilgocią wytwarza, jak wiadomo, acetylen, będący gazem bardzo łatwo palnym.

172 063

Ί

- jeśli maon stałą stosunkowo wysoką temperaturę topnienia, to nie wykazuje tendencji do stopniowego mięknięcia w zetknięciu e wysoką temperaturą i wywoływania eatkań w urządzeniach do przechowywania, przenoszenia i rozdzielania środka odsiaiczającego.

Wybór, spoiwa do .powlekania i aglomeracji ma zatem aierwtzoreędoe znaczenie. Aby mieć środek o stałym przebiegu topnienia, należy wybrać korzystnie substancję, złozoną niemal wyłącznie lub przynajmniej w 85% z jednego tylko gatunku substancji chemicznej, takiego jak ester nasyconego kwasu tłuszczowego, otrzymany przykładowo przez uwodornianie katalityczne oleju nienasyconego (sposób utwardzania olejów). Jego masa molowa powinna być dość dużą, aby uzyskać dostatecznie wysoką temperaturę topnienia. Firma zgłaszająca stwierdziła, ze nasycony kwas tłuszczowy nadaje się w sposób szczególny do takiego zastosowania. Chodzi tu o produkt, znany w handlu pod nazwą Ricidrol, otrzymany przez uwodornienie oleju rycynowego i złożony w 85% z trójhydroksystearynianu glicerylu. Ester ten ma cząsteczkę, zawierającą 57 atomów węgla i jego masa molowa wynosi 938. Wykazuje on stałą temperaturę topnienia Tf = 86°C.

Do celów aglomeracji węglika wapnia można stosować inne spoiwa zamiast uwodornionego oleju rycynowego, zwłaszcza paki węglowe.

Wytwarzanie każdego z dwóch składników - na bazie magnezu i na bazie węglika przeprowadza się w mieszarce lub kruszarce, do której wprowadza się materiały stałe, które doprowadza się do temperatury, nieco wyższej od temperatury topnienia spoiwa, aby to spoiwo stopiło się i mogło w ten sposób otulić dokładnie ziarna. Ilość spoiwa może zmieniać się w dość szerokich granicach: od 0,2 do 10% ciężaru materiału stałego, przy wartości preferowanej, bliskiej 1%. Środek jest ewentualnie przesiewany na wyjściu po ochłodzeniu, w celu usunięcia najdrobniejszych i najgrubszych frakcji. W ramach wynalazku możliwe jest także dodawanie do węglika wapnia i do spoiwa substancji zwęglonych (węgla, sadzy piecowej, i tym podobnych) w ilości od 4 do 10%o ciężaru węglika.

Przykład III. Zamierza się wytworzyć nie segregującą mieszaninę odsiarczającą, zawierającą wagowo 80% węglika wapnia i 20% magnezu. Dysponuje się proszkiem węglika wapnia o ziarnistości, zawartej w granicach od 0 do 150 mikrometrów przy wielkości średniej ziaren, równej 100 mikrometrów oraz ziarnami magnezu o wielkości, zawartej w granicach od 400 do 800 mikrometrów przy wielkości średniej, równej 630 mikrometrów.

Obliczenie, podane w przykładzie II, wskazuje, że powleczone ziarna magnezu, pokryte pojedynczą warstwą cząstek węglika, mają średnicę 830 mikrometrów oraz że dla zachowania proporcjonalności ziarnistości do ciężarów objętościowych cząstki węglika powinny mieć średnicę 920 mikrometrów.

Jak podano, powleczony magnez zawiera 37,7% magnezu i 62,3% węglika. Ponieważ zamierza się otrzymać mieszaninę z 20% magnezu, powinna ona składać się z 53% magnezu powleczonego i 47% eaglomcrowaoego węglika.

Powlekanie magnezu przeprowadza się w następujących warunkach: do mieszarki wprowadza się korzystnie w atmosferze azotu proszek magnezowy o podanej powyżej ziarnistości. Nagrzewa się go do temperatury rzędu 1O0°C oraz dodaje się 1% roztopionego uwodornionego oleju rycynowego. Wprowadza się wówczas stopniowo ilość węglika, równą (10037.7)/37,7=1,65-krotności ciężaru magnezu i pozostawia się mieszarkę w ruchu aż do całkowitego powleczenia magnezu węglikiem.

Aglomerację węglika przeprowadza się w tych samych warunkach z dodaniem uwodornionego oleju rycynowego do mieszarki, zawierającej proszek węglikowy. Na wyjściu mieszarki celowe jest przesianie materiału, w celu uzyskania ziarnistości, środkowanej na 920 mikrometrów, przykładowo od 700 do 1050 mikrometrów, przy czym cząstki oajdroboiejsee. a po ponownym rozdrobnieniu bieżącym - najgrubsze, zawraca się z powrotem do mieszarki.

Przykład IV. Podobnie jak w przykładzie III zamierza się wytworzyć nie segregującą mieszaninę odsiarczającą, zawierającą wagowo 80% węglika wapnia i 20% magnezu. Dysponuje się proszkiem węglika wapnia o ziarnistości, zawartej w granicach od 0 do 80 mikrometrów przy wielkości średniej, równej 40 mikrometrów oraz ziarnami magnezu o wielkości, zawartej w granicach od 150 do 600 mikrometrów przy wielkości średniej, równej 375 mikrometrów.

172 063

Z zapisem jak powyżej:

D1 = 375 mikrometrów e = 40 mikrornetrow

Według wzoru (3) można obliczyć średnicę ziarna węglika D3 = 520 mikrometrów.

Magnez powleczony składa się z ziaren magnezu o średnicy średniej 375 mikrometrów, otoczonych warstwą węglika o grubości średniej 40 mikrometrów. Ziarna złożone mają zatem średnicę zewnętrzną, równą średnio 455 mikrometrów. Według wzoru (4) zawierają one 49,7% magnezu i 50,3% węglika. Ponieważ zamierza się uzyskać mieszaninę z 20% magnezu, powinna ona składać się z 40,2% magnezu powleczonego i z 59,8% zaglomerowanego węglika.

Stosuje się te same sposoby przygotowywania każdego ze składników mieszaniny jak w poprzednim przykładzie.

Przykład V. Przyjmując ponownie warunki według przykładu I, zamierza się otrzymać mieszaninę odsiarczającą w której ilość wagowa węglika wapnia jest 4 razy większa od ilości magnezu.

Wielkość średnia ziaren magnezu wynosi 630 mikrometrów. Grubość powłoki, złożonej z pojedynczej warstwy ziaren żużla, wynosi 100 mikrometrów. Wielkość średnia powleczonych ziaren magnezu wynosi zatem 830 mikrometrów.

Wstawiając te wartości do równania (4), otrzymuje się wagowy udział procentowy magnezu w jego powleczonych ziarnach: 31,6%. Mieszanina powinna zatem zawierać wagowo 44% powleczonego magnezu i 56% węglika.

Stosuje się te same sposoby przygotowywania każdego ze składników mieszaniny jak w poprzednim przykładzie, z tąjedynie różnicą, że przy wytwarzaniu powleczonego magnezu zuzel zastępuje węglik wapnia.

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz.

Cena 2,00 zł

Claims (6)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Środek do odsiarczania surówki na bazie ziaren węglika wapnia i ziaren magnezu powleczonych związkiem mineralnym korzystnie wybranym z grupy węglika wapnia i żużla, korzystnie zawierającym 2CaO, SiO₂ i z dodatkiem spoiwa, przy czym zawartość produktu węglowego jest mniejsza niż 10% wagowo, zaś zawartość magnezu wynosi poniżej 38%, znamienny tym, że średnie wymiary, wyznaczone jako średnice kul o równoważnej mu objętości, powleczonych związkiem mineralnym ziaren magnezu (D1 + 2e) i ziaren węglika wapnia (D3) są proporcjonalne do ich średnich gęstości, zgodnie z równaniem (Di + 2e) _

   D3 d3
2. 2. Środek według zastrz. 1, znamienny tym, że powłokowy związek mineralny stanowi węglik wapnia o uziarnieniu do 80 gm.
3. 3. Środek według zastrz. 1, znamienny tym, że ziarna węglika wapnia stanowią cząstki węglika wapnia zaglomerowane korzystnie spoiwem stanowiącym olej lub tłuszcz zwierzęcy roślinny lub mineralny.
4. 4. Środek według zastrz. 1, znamienny tym, że ziarna magnezu powleczone są spoiwem w postaci oleju, lub tłuszczu zwierzęcego, roślinnego, mineralnego.
5. 5. Środek według zastrz. 3 albo 4, znamienny tym, że spoiwem jest w większej części uwodorniony olej rycynowy.
6. 6. Środek według zastrz. 1, znamienny tym, że ziarna węglika wapnia stanowią zaglomerowane pakiem węglowym ziarna węglika