PL172071B1 - Przepust w dachu plaskim PL - Google Patents

Abstract

1 . Przepust w dachu plaskim, zwlasz- cza wywietrznik, z rurowa czescia dolna, któ- ra w poblizu swojego górnego konca ma plyte wsporcza, z rurowa czescia górna, która w poblizu swojego dolnego konca ma plyte przyporowa, które to czesci sa wspólosiowe wzgledem, przesuwnej teleskopowo w ruro- wej czesci dolnej, rury srodkowej, znamien- ny tym, ze na rurowej czesci górnej (1) ponizej plyty przyporowej (12), od strony rury srodkowej (3), znajduje sie zewnetrzny gwint srubowy (8). FIG . 1 PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest przepust w dachu płaskim, zwłaszcza wywietrznik, z rurową częścią dolną, która w pobliżu swojego górnego końca ma płytę wsporczą, z rurową częścią górną, która w pobliżu swojego dolnego końca ma płytę przyporową, które to części są współosiowe względem, przesuwnej teleskopowo w rurowej części dolnej, rury środkowej. Znany jest z FR-PS 2 056 438 tego rodzaju przepust w dachu płaskim ukształtowany jako wywietrznik. Rozwiązanie przedstawione na fig. 5 tego dokumentu ze stanu techniki przewiduje wtykowe połączenie wchodzących w siebie teleskopowo części, które to połączenie jest uszczelnione pierścieniem kauczukowym i jest utrzymywane siłą tarcia. Taki układ ma wady, mimo możliwości rozłączenia odpowiednich połączeń. I tak na przykład, większa pokrywa śnieżna może spowodować niewłaściwe położenie wystającej części górnej, wciskając ją w kierunku teleskopowym. Przy tym, w niekorzystnym przypadku, rura środkowa może przykryć kratkę wentylacyjną takiej części górnej, co przy zamkniętych zadaszeniach znacznie pogarsza skuteczność wentylacji.

Z drugiej strony, na przykład odkształcenia termiczne pokrycia dachowego lub warstwy izolacyjnej mogą spowodować uniesienie płyty przyporowej. Poza tym może wystąpić lekkie zmurszenie pierścieni kauczukowych. Wszystkie te niedostrzegalne z reguły zmiany źle wpływają na szczelność takich przepustów w dachu płaskim.

W znanym z opisu patentu USA nr 2 969027 przepuście dachowym występuje płyta przyporowa połączona połączeniem gwintowym z rurą środkową na jednym końcu i z króćcem otaczającym ją na drugim końcu. Króciec zaopatrzony jest w gwint zewnętrzny do połączenia z płytą oporową. W tym rozwiązaniu przepust właściwy stanowią dwie współosiowo usytuowane części przy czym brak jest tu możliwości teleskopowego przesuwu części względem siebie. W innym znanym ze stanu techniki rozwiązaniu opisanym w niemieckim opisie DE 3 700 956 przedstawiono podziemny przepust umożliwiający przejście gwintowanej rury przez pionową ścianę budynku. Elementy tworzące przepust mają kształt tarcz usytuowanych po obu stronach ściany, przy czym jedna z nich jest na rurze ustalona a położenie drugiej jest nastawne za pomocą nakrętki dociskowej.

Według patentu USA nr 1 512 754 wentylator jest zamocowany do poziomej ściany za pomocą dwuczęściowej konstrukcji, której dolna część w postaci tarczy z pierścieniowym

172 071 przedłużeniem przechodzi tym przedłużeniem od dołu przez otwór w ścianie a po drugiej stronie ściany jest na nią nakręcone rurowe kolanko.

W opisie wzoru użytkowego DE-GM 87 04 617 zgłaszający proponuje ponadto, aby w przepuście dachu płaskiego połączyć gwintowo część górną z łączącym się z nią członem rurowym. Takie połączenie gwintowe znajduje się nad pokryciem dachu.

Zadaniem niniejszego wynalazku jest stworzenie trwałego w eksploatacji połączenia tego rodzaju wieloczęściowych przepustów w dachu płaskim, wolnych od wyżej wspomnianych wad.

Zadanie to rozwiązano zgodnie z wynalazkiem dzięki temu, że w przepuście w dachu płaskim wymienionego na wstępie rodzaju, na rurowej części górnej, poniżej płyty przyporowej, od strony rury środkowej, znajduje się zewnętrzny gwint śrubowy.

Dzięki takiemu ukształtowaniu uzyskano przepust w dachu płaskim, mający postać wywietrznika, w którym złącze gwintowe stwarza możliwość wytrzymałego połączenia samego wywietrznika oraz jego połączenia z dachem. Poza tym połączenie gwintowe jest pod przykryciem, a więc jest zabezpieczone przed nadmiernym zużyciem. Konkretnie rozwiązano to w ten sposób, że część górną poniżej wspierającej ją płyty przyporowej ma gwint śrubowy umożliwiający połączenie z rurą środkową. Ma to także tę zaletę, ze ułożony z reguły między powierzchnią górną płyty wsporczej i stroną dolną płyty przyporowej materiał izolacyjny może być uchwycony osiowo-symetrycznie podobnie jak między szczękami zaciskowymi. Nieco uniesione obrzeże otworu jest dobrze przytrzymywane z lekkim dociskiem. Układ taki pozwala nawet na dokładne ustawienie, natomiast zgrubne nastawianie następuje jak uprzednio, na złączu teleskopowym, po czym rurę środkową przykleja się po prostu we wnętrzu części dolnej. Można w ten sposób przykryć warstwy o grubości do 50 cm.

Zgodnie z dalszą cechą wynalazku, górny koniec rury środkowej ma kształt kielicha z gwintem wewnętrznym, przy czym przekrój poprzeczny kielicha jest większy od przekroju rury środkowej. Dzięki temu unika się w strefie górnego końca rury środkowej skokowej zmiany przekroju wewnętrznego przepustu. Istnieją wtedy jednakowe warunki przepływu w rurze środkowej jak i w części górnej. Jeżeli chcemy przy tym zachować jednakową grubość ścianek, to w ukształtowaniu kielicha występuje po prostu odsądzenie między kielichem i rurą środkową. Przy tym występ promieniowy nie znajduje się wtedy w obrębie pionowego otworu w konstrukcji nośnej stropu, lecz w strefie warstwy izolacyjnej, która ze względu na swoją elastyczność może być i tak wyciskana promieniowo na zewnątrz. Daje to nawet pewną korzyść polegającą na tym, że wskutek mocniejszego ściśnięcia warstwy izolacyjnej w obrębie kielicha jest lepsze przyleganie, a więc już przy montażu nie ma ześlizgiwania się przepustu.

Korzystnie, kielich jest połączony swoim gwintem wewnętrznym z rurową częścią górną i górną krawędzią oparty jest na dolnej stronie płyty przyporowej rurowej części górnej. Krawędź ta przylega szczelnie do płyty przyporowej po przemieszczeniu się na odcinku przesuwu szczęk zaciskowych między płytą wsporczą i płytą przyporową. Może powstać wtedy pierścieniowa warga uszczelniająca, co zwiększa skuteczność uszczelnienia. Połączenie gwintowe jest wtedy bardzo stabilne, ponieważ króciec z gwintem zewnętrznym rurowej części górnej przylega w takim położeniu do płyty przyporowej. Krawędź opasuje wtedy odcinek rurowej części górnej jak obręcz, nawet ze znacznym wysięgiem, a więc uzyskuje się dużą stabilność wewnętrzną.

Przedmiot wynalazku przedstawiony został w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia wykonany jako wywietrznik przepust w dachu płaskim, pokazany z boku i w rozczłonkowaniu, fig. 2 - przepust zmontowany z części, fig. 3 - widok z góry na fragment przepustu pokazanego na fig. 2 i fig. 4 - przekrój pionowy w strefie połączenia wszystkich trzech części, prawie w naturalnej wielkości.

Ukształtowany jako wywietrznik L przepust w dachu płaskim składa się z trzech zespolonych współosiowo części, mianowicie z rurowej części górnej 1, rurowej części dolnej 2, i członu pośredniczącego nazwanego rurą środkową 3. Także części 1 i 2 mają kształt rurowy. Wszystkie te trzy części są kształtkami wtryskowymi wykonanymi z tworzywa sztucznego, mianowicie z twardego PVC.

Rurowa część dolna 2 jest osadzona w pionowym otworze 4 poziomej konstrukcji nośnej stropu 5, zwanej stropem surowym i utworzonej na przykład ze zbrojonego betonu. Ukształtowana w górnym końcu 2’ rurowej części dolnej 2 płyta wsporcza 6 spoczywa na stronie górnej

172 071 surowego stropu 5, na którym jest zamocowana w zwykły sposób. Średnica zewnętrzna kołowej, równomiernie uformowanej płyty wsporczej 6 odpowiada w przybliżeniu trzykrotnej średnicy zewnętrznej rurowej części dolnej 2, która jest osadzona w środku poziomej płyty wsporczej 6.

Jak widać na fig. 1, rurowa część dolna 2 wystaje nad powierzchnię płyty wsporczej 6. Ten stosunkowo krótki odcinek tworzy króciec 7. Króciec 7 i rurowa część dolna 2 mają jednakowy wewnętrzny przekrój poprzeczny.

Cylindryczna rurowa część dolna zawiera rurę środkową 3, która jest przesuwna teleskopowo w części 2 i jest w niej ustalana. Rura środkowa 3 ma w przybliżeniu taką samą długość osiową jak rurowa część dolna 2.

Rura środkowa 3 jest połączona z rurową częścią górną 1. Służy do tego połączenie gwintowe S wykonane między górnym końcem 3’ rury środkowej 3 i dolnym końcem 1’ rurowej części górnej 1. Konkretnie zrealizowano to w ten sposób, że rurowa część górna 1 na swym dolnym końcu 1’ ma gwint śrubowy 8 zazębiający się z gwintem wewnętrznym 9 rury środkowej 3.

Gwint śrubowy 8 jest uformowany na stosunkowo krótkim osiowym króćcu 10. Współpracujący gwint wewnętrzny 9 znajduje się na również stosunkowo krótkim kielichu 11 rury środkowej 3. Króciec 10 mający po stronie zewnętrznej gwint śrubowy 8 jest ograniczony od strony górnej poziomą płytą przyporową 12, która jest połączona z tworzącą rurowej części górnej 1 i ma średnicę zewnętrzną odpowiadającą średnicy niżej położonej płyty wsporczej 6 rurowej części dolnej 2. Mają one także jednakowy kształt kołowy. Ponadto płyta przyporowa 12 stanowi jedną całość z rurową częścią górną 1.

Jak widać z fig. 2, strona górna warstwy izolacyjnej 13, która jest nałożona pośrednio lub bezpośrednio na strop surowy 5 jest przytrzymywana przez płytę przyporową 12.

Rurę środkową 3 wsuwa się z góry w rurową część dolną 2 na głębokość zależną od mierzonej pionowo grubości x warstwy izolacyjnej. Po przylgnięciu płyty przyporowej 12 do warstwy izolacyjnej 13 przytrzymuje się rurę środkową 3 dotąd, aż stwardnieje klej wprowadzony w szczelinę pierścieniową między rurą środkową 3 i rurową częścią dolną 2, który to klej ustala rurę 3 w jej prowadnicy.

Warstewkę kleju wypełniającego szczeliny w płaszczyźnie całego przekroju pokazanego na fig. 4 i oznaczono odnośnikiem 14. Na ogół wystarcza, gdy warstewka kleju 14 jest ograniczona do strefy króćca 7 rurowej części dolnej 2 wystającego ponad płytę wsporczą 6. Króciec 7 może mieć nieco większą średnicę wewnętrzną, tak że istnieje szczelina pierścieniowa widoczna wyraźnie na fig. 4.

Po takim ustaleniu rury środkowej 3 można teraz znów odkręcić rurową część górną 1, żeby sprawdzić szczelność warstewki kleju 14 lub też z innych powodów.

Po przykręceniu rurowej części górnej 1 następuje jej ostatecznepołączenie. Jeżeli długość wsunięcia rury środkowej 3 w rurową część dolną 2 byłaby nieco większa niż pionowa grubość x warstwy izolacyjnej 13, to można zamocować wywietrznik w warstwie izolacyjnej 13 na zasadzie zacisku szczękowego, co pokazano na fig. 3. Nie nastąpiło tam jeszcze całkowite (do oporu) zazębienie się gwintów 8 i 9. Dalsze wkręcanie króćca 10 w kielich 11 zwiększa nacisk na warstwę izolacyjną 13 między stroną górną płyty wsporczej 6 i stroną dolną płyty przyporowej 12. Poza tym powstaje pewne naprężenie w kierunku promieniowym ze względu na fakt, że rura środkowa 3 w górnym końcu 3’ jest wciskana swoim kielichem 11 o zwiększonym przekroju w otwór przelotowy 13’ materiału izolacyjnego. Odpowiedni zewnętrzny występ pobocznicy kielicha 11 z gwintem wewnętrznym powstaje dzięki odsądzeniu między kielichem 11 i rurą środkową 3. Odsądzenie do odpowiada w zasadzie grubości ścianki rury środkowej 3.

Połączenie gwintowe ma ograniczenie w kierunku osiowym polegające na tym, że górna krawędź 15 kielicha 11 dochodzi do strony dolnej płyty przyporowej 12. Krawędź 15 może zostać wywinięta dzięki czemu powstaje bardzo szczelna przylga. Przylgnięcie płasko zakończonej krawędzi 15 poprzedza osadzenie się przeciwległej krawędzi czołowej 16 króćca 10, na współpracującym odsądzeniu pierścieniowym 17 powstałym w związku z wyżej objaśnionym odsądzeniem ścianki.

Stronę górną warstwy izolacyjnej 13 przykrywa folia pokrycia dachowego 18, która w strefie przejścia wywietrznika L jest zamocowana nad płytą przyporową 12, korzystnie jest

172 071 przyklejona. Pośrednie pokrycie dachowe 18’ korzystnie nakładane jest na strop surowy 5, przy czym także w tym przypadku jest przytrzymywane (przyklejone) na stronie górnej płyty wsporczej 6.

W razie wymiany rurowej części górnej 1 nie ulega zniszczeniu złącze, czyli warstewka kleju 14. Wymagającą wymiany, na przykład uszkodzoną, rurową część górną 1 odkręca się po prostu od górnego końca 3’ rury środkowej 3 i wstawia się inną rurową część 1 (oczywiście po uprzednim zdjęciu pokrycia dachowego 18 w strefie przepustu wywietrznika L).

Górny koniec rurowej części górnej 1 ma zakończenie w postaci kratki. Usytuowana centralnie kratka 19 typu zbiornikowego jest widoczna najlepiej na fig. 3. Montażysta ma dostęp do środka i dzięki temu może oddziaływać dość dużą siłą przy odkręcaniu i przykręcaniu rurowej części 1.

Nagwintowanie rury środkowej 3 umożliwia przykrycie warstwy izolacyjnej o grubości do 50 cm, przy czym odcinek nakładania się z rurową częścią dolną ma jeszcze długość pozwalającą zachować dobrą stabilność połączenia.

Wspólną oś wzdłużną zespolonych ze sobą kołowo-symetrycznych części 1 do 3 przepustu oznaczono przez y-y.

Zamiast przepustu w postaci wywietrznika może tu chodzić także o inny przepust w dachu płaskim, na przykład przepust antenowy.

172 071

172 071

Λ

J

Γ-FIG. 1

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 2,00 zł

Claims (4)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Przepust w dachu płaskim, zwłaszcza wywietrznik, z rurową częścią dolną, która w pobliżu swojego górnego końca ma płytę wsporczą, z rurową częścią górną, która w pobliżu swojego dolnego końca ma płytę przyporową, które to części są współosiowe względem, przesuwnej teleskopowo w rurowej części dolnej, rury środkowej, znamienny tym, że na rurowej części górnej (1) poniżej płyty przyporowej (12), od strony rury środkowej (3), znajduje się zewnętrzny gwint śrubowy (8).
2. 2. Przepust według zastrz. 1, znamienny tym, że górny koniec (3’) rury środkowej (3) ma kształt kielicha (11) z gwintem wewnętrznym (9), przy czym przekrój poprzeczny kielicha jest większy od przekroju rury środkowej (3).
3. 3. Przepust według zastrz. 2, znamienny tym, że pomiędzy kielichem (11) i rurą środkową (3) znajduje się pierścieniowe odsądzenie.
4. 4. Przepust według zastrz. 2, znamienny tym, że kielich (11) rury środkowej (3) jest połączony swoim gwintem wewnętrznym (9) z rurową częścią górną (1) i górną krawędzią (15) oparty jest na dolnej stronie płyty przyporowej (12) rurowej części górnej (1).