PL172754B1 - Nowe pochodne perhydroizoindolu oraz sposób ich otrzymywania PL PL PL PL PL - Google Patents

Nowe pochodne perhydroizoindolu oraz sposób ich otrzymywania PL PL PL PL PL

Info

Publication number
PL172754B1
PL172754B1 PL93305360A PL30536093A PL172754B1 PL 172754 B1 PL172754 B1 PL 172754B1 PL 93305360 A PL93305360 A PL 93305360A PL 30536093 A PL30536093 A PL 30536093A PL 172754 B1 PL172754 B1 PL 172754B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
symbol
radical
optionally substituted
alkyl
hydroxyl
Prior art date
Application number
PL93305360A
Other languages
English (en)
Inventor
Daniel Achard
Serge Grisoni
Jean-Luc Malleron
Jean-Francois Peyronel
Michel Tabart
Original Assignee
Rhone Poulenc Rorer Sa
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by Rhone Poulenc Rorer Sa filed Critical Rhone Poulenc Rorer Sa
Publication of PL172754B1 publication Critical patent/PL172754B1/pl

Links

Classifications

    • CCHEMISTRY; METALLURGY
    • C07ORGANIC CHEMISTRY
    • C07DHETEROCYCLIC COMPOUNDS
    • C07D403/00Heterocyclic compounds containing two or more hetero rings, having nitrogen atoms as the only ring hetero atoms, not provided for by group C07D401/00
    • C07D403/02Heterocyclic compounds containing two or more hetero rings, having nitrogen atoms as the only ring hetero atoms, not provided for by group C07D401/00 containing two hetero rings
    • C07D403/06Heterocyclic compounds containing two or more hetero rings, having nitrogen atoms as the only ring hetero atoms, not provided for by group C07D401/00 containing two hetero rings linked by a carbon chain containing only aliphatic carbon atoms
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61KPREPARATIONS FOR MEDICAL, DENTAL OR TOILETRY PURPOSES
    • A61K31/00Medicinal preparations containing organic active ingredients
    • A61K31/33Heterocyclic compounds
    • A61K31/395Heterocyclic compounds having nitrogen as a ring hetero atom, e.g. guanethidine or rifamycins
    • A61K31/40Heterocyclic compounds having nitrogen as a ring hetero atom, e.g. guanethidine or rifamycins having five-membered rings with one nitrogen as the only ring hetero atom, e.g. sulpiride, succinimide, tolmetin, buflomedil
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61PSPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P11/00Drugs for disorders of the respiratory system
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61PSPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P11/00Drugs for disorders of the respiratory system
    • A61P11/06Antiasthmatics
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61PSPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P25/00Drugs for disorders of the nervous system
    • A61P25/04Centrally acting analgesics, e.g. opioids
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61PSPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P29/00Non-central analgesic, antipyretic or antiinflammatory agents, e.g. antirheumatic agents; Non-steroidal antiinflammatory drugs [NSAID]
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61PSPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P43/00Drugs for specific purposes, not provided for in groups A61P1/00-A61P41/00
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61PSPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P9/00Drugs for disorders of the cardiovascular system
    • A61P9/02Non-specific cardiovascular stimulants, e.g. drugs for syncope, antihypotensives
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61PSPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P9/00Drugs for disorders of the cardiovascular system
    • A61P9/12Antihypertensives
    • CCHEMISTRY; METALLURGY
    • C07ORGANIC CHEMISTRY
    • C07DHETEROCYCLIC COMPOUNDS
    • C07D209/00Heterocyclic compounds containing five-membered rings, condensed with other rings, with one nitrogen atom as the only ring hetero atom
    • C07D209/02Heterocyclic compounds containing five-membered rings, condensed with other rings, with one nitrogen atom as the only ring hetero atom condensed with one carbocyclic ring
    • C07D209/44Iso-indoles; Hydrogenated iso-indoles
    • CCHEMISTRY; METALLURGY
    • C07ORGANIC CHEMISTRY
    • C07DHETEROCYCLIC COMPOUNDS
    • C07D409/00Heterocyclic compounds containing two or more hetero rings, at least one ring having sulfur atoms as the only ring hetero atoms
    • C07D409/02Heterocyclic compounds containing two or more hetero rings, at least one ring having sulfur atoms as the only ring hetero atoms containing two hetero rings
    • C07D409/06Heterocyclic compounds containing two or more hetero rings, at least one ring having sulfur atoms as the only ring hetero atoms containing two hetero rings linked by a carbon chain containing only aliphatic carbon atoms

Landscapes

  • Chemical & Material Sciences (AREA)
  • Organic Chemistry (AREA)
  • Health & Medical Sciences (AREA)
  • General Health & Medical Sciences (AREA)
  • Veterinary Medicine (AREA)
  • Public Health (AREA)
  • Medicinal Chemistry (AREA)
  • Animal Behavior & Ethology (AREA)
  • Life Sciences & Earth Sciences (AREA)
  • Pharmacology & Pharmacy (AREA)
  • Bioinformatics & Cheminformatics (AREA)
  • Nuclear Medicine, Radiotherapy & Molecular Imaging (AREA)
  • Engineering & Computer Science (AREA)
  • General Chemical & Material Sciences (AREA)
  • Chemical Kinetics & Catalysis (AREA)
  • Pulmonology (AREA)
  • Heart & Thoracic Surgery (AREA)
  • Cardiology (AREA)
  • Pain & Pain Management (AREA)
  • Biomedical Technology (AREA)
  • Neurology (AREA)
  • Neurosurgery (AREA)
  • Rheumatology (AREA)
  • Epidemiology (AREA)
  • Indole Compounds (AREA)
  • Pharmaceuticals Containing Other Organic And Inorganic Compounds (AREA)
  • Plural Heterocyclic Compounds (AREA)

Abstract

1. N ow e pochodne perhydroizoindolu odpowiadajace wzorowi ogólnem u I: w którym -symbole R sa jednakowe i oznaczaja rodniki fenylowe ewentualnie podstawione atomem chlorowca lub rodnikiem m etylowym w pozycji 2 lub 3, - symbol R 1 oznacza rodnik fenylowy ewentualnie podstawiony alkoksylem , grupa dialkiloaminowa, benzyloksylowa, tienyl, grupe indolilowa ewentualnie podstawiona alkilem, alkoksylem lub chlorowcem benzotienyl, naftyl, - symbol R 2 oznacza atom wodoru rodnik hydroksylowy, alkilowy, acyloksylow y, - symbol R3 oznacza rodnik fenylow y ewentualnie podstawiony w pozycji 2 przez rodnik alkilow y lub alkoksylowy zawierajacy 1 lub 2 atomy wegla, i - symbol R4 oznacza atom fluoru lub rodnik hydroksylowy, a symbol R5 oznacza atom wodoru, albo - symbole R4 1 R5 oznaczaja rodnik hydroksylowy, albo - symbol R4 tworzy razem z R5 wiazanie, przy czym rodniki alkilowe, wym ienione pow yzej sa proste lub rozgalezione i zawieraja 1 do 4 atomów w egla, w formie racemicznej, w formie stereoizomerów o strukturz e (Ia) w formach (R) lub (S) na lancuchu -CHR1R2 lub w formie kilku z tych form, jak równiez ich sole (1 3 ) B1 ( 5 7 )Nowe pochodne perhydroizoindolu oraz sposób ich otrzymywania PL PL PL PL PL

Description

Należy rozumieć, że rodniki alkilowe lub acylowe wymienione powyżej zawierają (jeśli nie wskazano inaczej) 1 do 4 atomów węgla w łańcuchu prostym lub rozgałęzionym.
Gdy R posiada podstawnik chlorowcowy, to chlorowiec ten może być wybrany z chloru lub fluoru.
W zakres wynalazku wchodzą również produkty o wzorze ogólnym (I) występujące w różnych formach stereoizomerycznych, to jest w formach racemicznych i formach stereoizomerycznych o strukturze:
jak również ich mieszaniny. W szczególności w zakres wynalazku wchodzą pochodne perhydroizoindolu, w których R4 oznacza hydroksyl lub fluor a R5 oznacza wodór, w formie (3aS, 4S, 7aS) w stanie czystym lub w formie mieszaniny racemicznej (3aRS, 4RS, 7aRS), pochodne perhydroizoindolu w których R4 i R5 oznaczają hydroksyl, w formie (3aS, 4S, 5S, 7aS) w stanie czystym lub w formie mieszaniny racemicznej (3aRS, 4RS, 5RS, 7aRS), pochodne perhydroizoindolu w których R4 tworzy razem z R5 wiązanie, w formie (3aS, 7aR) w stanie czystym lub w formie mieszaniny racemicznej (3aRS, 7aSR). Ponadto jeśli symbol R2 oznacza podstawnik inny niż atom wodoru, to łańcuch którym podstawiony jest izoindol posiada centrum chiralne i należy rozumieć, że część wynalazku stanowią również formy stereoizomeryczne (R) lub (S) oraz ich mieszaniny.
Zgodnie z wynalazkiem pochodne perhydroizoindolu o wzorze ogólnym (I) mogą być otrzymane przez działanie kwasu o wzorze ogólnym:
Rl-CH-COOH
R2 (II) lub reaktywnej pochodnej tego kwasu, w którym R1 i R2 mają znaczenia zdefiniowane tak jak powyżej, na pochodną izoindolu o wzorze ogólnym:
(III)
172 754 w którym symbole R, R3, R4 i R5 mają wyżej podane znaczenie, a następnie ewentualnie otrzymany produkt, w którym R4 oznacza rodnik hydroksylowy a R5 oznacza atom wodoru przekształca się za pomocą czynnika fluorującego w produkt, w którym R4 oznacza atom fluoru a R5 oznacza atom wodoru lub na drodze dehydratacji w produkt, w którym R4 i R5 tworzą razem wiązanie i ewentualnie przekształca się otrzymany produkt w sól.
Należy rozumieć, że rodniki alkiloaminowe zawarte w podstawniku R1 są korzystnie uprzednio zabezpieczone. Zabezpieczenie przeprowadza się za pomocą wszelkich dających się połączyć grup, których wprowadzenie i eliminacja nie wpływają na resztę cząsteczki. W szczególności postępuje się według metod opisanych przez T.W. Greene w Protective Groups in Organic Synthesis”, A. Wiley - Interscience Publication (1981) lub przez McOmie w Protective Groups in Organic Chemistry, Plenum Press (1973).
Przykładowo:
- grupy alkiloaminowe mogą być zabezpieczone przez rodniki metoksykarbonylowy, etoksykarbonylowy, t-butoksykarbonylowy, alliloksykarbonylowy, winylokarboksykarbonylowy, trichloroetoksykarbonylowy, trichloroacetylowy, trifluoroacetylowy, chloroacetylowy, tritylowy, benzhydrylowy, benzylowy, allilowy, formylowy, acetylowy, beznyloksykarbonylowy lub ich podstawione pochodne;
Ponadto gdy R2 oznacza rodnik hydroksylowy, korzystne jest uprzednie zabezpieczenie tego rodnika. Zabezpieczenie przeprowadza się na przykład za pomocą rodnika acetylowego, trialkilosililowego, benzylowego, w formie węglanu za pomocą rodnika -COORa, w którym Ra oznacza rodnik alkilowy lub benzylowy lub w formie ketonu.
Należy również rozumieć, że stereochemia pochodnej izoindolu o wzorze ogólnym (III) jest podobna do stereochemii opisanej poprzednio dla pochodnych o wzorze ogólnym (I).
Przeprowadzając kondensację reaktywnej pochodnej kwasu o wzorze ogólnym (II) korzystnie stosuje się chlorek kwasowy, bezwodnik, bezwodnik mieszany lub reaktywny ester w którym resztę estru stanowi rodnik sukcynoimidowy, ewentualnie podstawiony benzotriazol-1ilowy, 4-nitrofenylowy, 2,4-dinitrofenylowy, pentachlorofenylowy lub ftalimidowy.
Reakcję przeprowadza się generalnie w temperaturze zawartej między -40 a +40°C, w rozpuszczalniku takimjak rozpuszczalnik chlorowany (naprzykład dichlorometan, dichloroetan, chloroform), węglowodór (naprzykład toluen), eter (naprzykład tetrahydrofuran, dioksan), ester (na przykład octan etylu), amid (na przykład dimetyloacetamid, dimetyloformamid) lub keton (na przykład aceton) lub w mieszaninie tych rozpuszczalników, w obecności akceptora kwasu takiego jak organiczna zasada azotowa, jak na przykład pirydyna, dimetyloaminopirydyna, N-metylomorfolina lub trialkiloamina (zwłaszcza trietyloamina) lub epoksyd (naprzykład tlenek propylenu). Możliwe jest również prowadzenie reakcji w obecności czynnika kondensującego, takiego jak karbodiimid [na przykład dicykloheksylokarbodiimid lub 1-(3-dimetyloaminopropylo)-3-etylokarbodiimid], N,N'-karbonylodiimidazol lub 2-etoksy-1-etoksykarbonylo-1,2dihydrochinolina albo też w środowisku wodno-organicznym, w obecności alkalicznego czynnika kondensującego jak wodorowęglan sodu.
Reakcję fluorowcowania przeprowadza się korzystnie za pomocą czynnika fluorującego takiego jak fluorek siarki [trifluorek morfolinosiarki, tetrafluorek siarki (J. Org. Chem., 40, 3808 (1975)), trifluorek dietyloaminosiarki (Tetrahedron, 44, 2875 (1988), trifluorek fenylosiarki (j. Am. Chem. Soc., 84,3058 (1962)], jak tetrafluorek selenu (J. Am. Chem. Soc., 96,925 (1974) lub jak tetrafluorofenylofosforan (Tet. Let., 907 (1973), w rozpuszczalniku organicznym takim jak rozpuszczalnik chlorowany (na przykład dichlorometan, dichloroetan) w temperaturze zawartej między -30 a +30°C.
W przypadku dehydratacji stosuje się dowolną znaną metodę dehydratacji alkoholi, która nie zmienia reszty cząsteczki. W szczególności dehydratację przeprowadza się w środowisku kwaśnym, na przykład przez działanie kwasu sulfonowego (kwasu p-toluenosulfonowego ...), kwasu siarkowego, kwasu fosforowego, pięciotlenku fosforu lub tlenku glinu lub przez działanie mieszaniny kwas chlorowodorowy-kwas octowy lub kwas bromowodorowy-kwas octowy, w temperaturze zawartej między 25°C a temperaturą wrzenia mieszaniny reakcyjnej.
172 754
Kwasy o wzorze ogólnym (II) mogą być otrzymane według metod opisanych w dalszej części opisu w przykładach, według metod opisanych w europejskim zgłoszeniu patentowym EP 429 366 lub przez analogię ze znanymi metodami.
Pochodna perhydroizoindolu o wzorze ogólnym (III), w której R4 i R5 tworzą razem wiązanie może być otrzymana przez odwodnienie odpowiedniej pochodnej perhydroizoindolu, w której R4 oznacza rodnik hydroksylowy a R5 oznacza atom wodoru.
Reakcję przeprowadza się w warunkach opisanych poprzednio dla wytwarzania pochodnych o wzorze ogólnym (I), w którym R4 i R5 tworzą razem wiązanie, wychodząc z odpowiedniej pochodnej perhydroizoindolu. w której R4 oznacza rodnik hydroksylowy a R5 oznacza atom wodoru.
Pochodna izoindolu o wzorze ogólnym (III), w której R4 oznacza atom fluoru a R5 oznacza atom wodoru może być otrzymana przez fluorowanie pochodnej izoindolu o wzorze ogólnym:
w którym R i R3 są zdefiniowane tak jak poprzednio, R6 oznacza rodnik zabezpieczający, R4 oznacza rodnik hydroksylowy a R5 oznacza atom wodoru, a następnie eliminację rodnika zabezpieczającego R6.
Rodnik zabezpieczający R6 może być dowolną grupą zabezpieczającą grupę aminową, która będzie zgodna z reakcją i której wprowadzenie oraz eliminacja^ nie zmienią reszty cząsteczki. Przykładowo można wymienić grupy alkiloksykarbonylowe, benzyloksykarbonylową, ewentualnie podstawioną benzylową, formylową, chloroacetylową, trichloroacetylową, trifluoroacetylową, winyloksykarbonylową, fenoksykarbonylową, 1-chloroetoksykarbonylową lub chlorokarbonylową.
Gdy zamierza się otrzymać pochodną fluorową perhydroizoindolu o wzorze ogólnym (III), fluorowanie przeprowadza się w warunkach opisanych poprzednio dla fluorowania pochodnej o wzorze ogólnym (I), w której R4 oznacza rodnik hydroksylowy, w temperaturze zawartej między -30 a +30°Ć.
Późniejszą eliminację rodnika zabezpieczającego R6 przeprowadza się typowymi metodami. W szczególności są to metody opisane przez T.W. Greene, A. Wiley i przez McOmie w pozycjach literaturowych cytowanych poprzednio.
Nowe pochodne izoindolu o wzorze ogólnym (I) mogą być w razie potrzeby oczyszczane metodami fizycznymi takimi jak krystalizacja lub chromatografia.
Nowe pochodne o wzorze ogólnym (I), w którym symbol Ri zawiera podstawniki alkiloaminowe mogą być przekształcone w sole addycyjne z kwasami. Jako przykłady soli addycyjnych z dopuszczalnymi farmaceutycznie kwasami można wymienić sole utworzone z kwasami mineralnymi (chlorowodorki, bromowodorki, siarczany, azotany, fosforany) lub z kwasami organicznymi (bursztyniany, fumarany, winiany, octany, propioniany, maleiniany, cytryniany, metanosulfoniany, p-toluenosulfoniany, izetioniany lub z podstawionymi pochodnymi tych związków).
Nowe pochodne izoindolu według wynalazku, które antagonizują działanie substancji P, znajdują zastosowanie w analgezji, w leczeniu stanów zapalnych w astmie, alergii, działają na ośrodkowy układ nerwowy, układ sercowo-naczyniowy, jako środki przeciwskurczowe, lubjako środki działające na układ immunologiczny, jak również do symulacji wydzielania łez.
W istocie, produkty według wynalazku wykazują powinowactwo do receptorów substancji P w dawkach zawartych między 10 a 1000 nM zgodnie z technikami zaadaptowanymi przez D.G. Payan i współpr., J. of Immunology, 133 (6), 3260-5 (1984): Stereospecific receptors for
172 754 substarcn P on cultured human IM-9 lymphoblasts oraz przez McPherson i współpr., J. PhαrRαczl. Meth., 14, 213 (1985): Analysis of rneioligand binding nxperiRnnts.
Ponadto wykazano, że efekt antagonistncany na substancję P wywierają różne produkty. Przy użyciu techniki opisanej przez S. Rosell i współpr., Substandn P, Ed. U.S. Von Euler i B. Pernow, Raven Pss, New York (1977), strony 83 do 88, badane produkty w stężeniach od 6 do 1000 nM wykazują działanie antagonizujące skurcz jelit u świnki morskiej indukowany przez septyd.
Widmo jest, że substancja P jest zaangażowana w pewną liczbę stanów patαlogicznndh:
-Agonists and Antagonists of substance P, A.S. Dutta, Drugs of the future, 12 (8), 782 (1987);
- S^iance P and pain: an updating, J.L. Henry, TINS, 3 (4), 97 (1980);
- Substancje P in inflamRatory reactions and pain, S. Rosell, Actul. Chem. Ther., 12uiru serie, 249(1985)
- Effects of Neurzpeptides on P^duc^on of Inflammatorn Cytokines by Hyman Monocytes, M. Lotz i współpr., Science, 241, 1218 (1988).
- Neuropeptides and the pathogenesis of allergy, Allergy, 42, 1 do 11 (1987);
- Substandn P in Human Essential Hnρnrtensizn, J. Cardiovascular Pharmaczlogy, 10 (suppl. 12), 5172(1987).
Badanie niektórych pochodnych inoindolu o wzorze ogólnym (I) w technice A. Saria i współpr., Arch. Pharmaczl., 324 212-218 (1983) zaadaptowanej do świnki morskiej pozwoliły wykazać wpływ hamujący na zwiększenie prznnikalnzści kapilar wywierany przez septyd (agonista substancji P), co ezwzeai czynności przeciwzapalnej:
Badany produkt ED50
Przykład 1 0,04 mg/kg i v. 3,5 mg/kg p o.
Iniekcja substancji P zwierzęciu wywołuje hipotensję. Produkty badane techniką C.A. Maggi i współpr., J. Autonom. Pharmac., 7, 11-32 (1987) wykazują w stosunku do tej hipotensji u świnki morskiej efekt antagznistndany. Oznaczono dawkę ED50, która zmniejsza o 50% hipotercję indukowaną przez iniekcję i.v. 250 ng/kg substancji P.
Produkt o wzorze ogólnym (I) ED 50 mg/kg i v g
Przykład 1 0,15
Iniekcja substancji P prowokuje u zwierzęcia skurcz oskrzeli. Zwężenie oskrzeli indukowane in vivo u świnki morskiej przez iniekcję substancji P lub selektywnego agonisty substancji [Pro9] substancji P badano techniką H. Konzett i R. Rosseier, Archiv. Exp. Path. Pharmak., 195, 71-74 (1940). Zwężenie to jest hamowane przez iniekcję produktu według wynalazku, co dowodzi czynności praeciwastmαtnczrej. Oznaczono ED50, dawkę zmniejszającą o 50% skurcz oskrzeli indukowany przez pg/kg i.v. [Pro9] substancji P. W tej technice ED50 produktu z przykładu 1 wynosi 0,7 mg/kg i.v..
Z drugiej strony w teście bólu z formaliną na śwince morskiej produkt z przykładu 1 podawany drogą doustną 1 godzinę po teście wykazywał ED50 równą 11 mg/kg.
Wreszcie pochodne iaoindolu według wynalazku nie wykazują toksyczności, okazały się nietoksyczne u myszy przy podaniu drogą dożylną w dawce 10 mg/kg lub drogą podskórną w dawce 40 mg/kg.
Szczególnie interesujące są produkty o wzorze ogólnym (I) dla których:
- symbole R są identyczne i oznaczają rodniki fenylowe,
- symbol R1 oznacza rodnik fenylowy ewentualnie podstawiony przez jeden lub wiele rodmków αlkilokzylownch lub eialkilzaRinowndh, naftylowy, tienylzwn, irezlilzwy, nylu, '172-754
- symbol R2 oznacza atom wodoru ' lub rodnik hydroksylowy lub alkilowy,
- symbol R3 oznacza rodnik fenylowy ewentualnie podstawiony w pozycji 2 przez rodnik alkilowy lub alkoksylowy zawierający 1 lub 2 atomy węgla, a
- symbol R4 oznacza atom fluoru lub rodnik hydroksylowy, a symbol R5 oznacza atom wodoru albo też
- symbole R4 i R5 oznaczają rodniki hydroksylowe, albo też
- symbole R4 i R5 tworzą razem wiązanie.
A spośród tych produktów szczególnie- korzystne są:
7.7- difenylo-4-(2-metoksyfenylo)-2-[2-(2-metoksyfenylo)propionylo]perhydroizoindol-4-ol;
7.7- difenylo-4-(2-metoksyfenylo)-2-[2-(2-metoksyfenylo)propionylo]perhydroizoindol4,5-diol;
7.7- difenylo-4'(2-mel^oksyienylc^)-2-t2-(2-hydroksylcnylo)-acetylo]pe'rhydroizoindol-4-ol;
7.7- difenylo-4-(2-metoksyfenylo)-2-(3-indoliloacetylo)-perhydroizoindol-4,5-diol;
7.7- difenylc-4-(2-metoksyfcnylo)-2-[2-(2-mctoksyfcnylc)acetylo]pcrhydrcizcindol-4-ol;
7.7- difenylc-4-(2-mctoksyfcnylo)-2-[2-(2-hydroksyfcnylo)-propionylo]pcrhydroizoindol--4-ol; w formie racemicznej, w formach sterccizcmerycznych cytowanych poprzednio lub w formie mieszaniny.
Produkt o wzorze ogólnym (I)lub jego sól, jeśli istnieje, ewentualnie w połączeniu z dowolnym innym produktem dopuszczalnym farmaceutycznie, który może być obojętny lub czynny fizjologicznie może być składnikiem kompozycji farmaceutycznych stosowanych drogą pozajelitową, doustną, podjęzykową, doodbytniczą, miejscową, oczną, donosową lub w postaci aerozolu płucnego.
Kompozycje jałowe do podawania pozajelitowego, które mogą być stosowane w szczególności w postaci perfuzji są korzystnie roztworami wodnymi lub niewodnymi, zawiesinami lub emulsjami. Jako rozpuszczalnik lub podłoże można stosować wodę, glikol propylenowy lub glikol polietylenowy, oleje roślinne, w szczególności oliwę z oliwek, estry organiczne do iniekcji, na przykład oleinian etylu lub inne dogodne rozpuszczalniki organiczne. Kompozycje te mogą również zawierać środki pomocnicze, w szczególności środki zwilżające, środki nadające izotoniczność, emulgatory, środki dyspergujące i stabilizatory. Wyjaławianie można prowadzić kilkoma sposobami, na przykład przez aseptyczną filtrację, wprowadzając do kompozycji środki wyjaławiające, przez napromieniowanie lub przez ogrzewanie. Mogą być one również otrzymane w postaci jałowych kompozycji stałych, które mogą być rozpuszczane w momencie stosowania w jałowym ośrodku do iniekcji.
Kompozycje do podawania doodbytniczego mają postać czopków lub kapsułek doodbytniczych, które poza produktem czynnym zawierają środki pomocnicze, takie jak masło kakaowe, glicerydy półsyntetyczne lub glikole polietylenowe.
Jako kompozycje stałe do podawania doustnego mogą być wykorzystane tabletki, pigułki, proszki lub granulki. W kompozycjach tych produkt aktywny według wynalazku (ewentualnie w połączeniu z innym produktem dopuszczalnym farmaceutycznie) jest zmieszany z jednym lub wieloma rozcieńczalnikami lub środkami pomocniczymi obojętnymi, takimi jak sacharoza, laktoza lub amidon. Kompozycje te mogą również zawierać substancje inne niż rozcieńczalniki, na przykład środek smarujący, taki jak stearynian magnezu.
Jako kompozycje ciekłe do podawania doustnego można stosować dopuszczalne farmaceutycznie emulsje, roztwory, zawiesiny, syropy i eliksiry, zawierające rozcieńczalniki obojętne, takie jak woda lub olej parafinowy. Kompozycje te mogą również zawierać substancje inne niż rozcieńczalniki, na przykład produkty zmiękczające, środki słodzące lub środki zapachowe.
Kompozycjami do podawania miejscowego mogą być naprzykład kremy, maści lub płyny do przemywania.
Kompozycjami-o podawania ocznego mogą być krople.
Kompozycjami do podawania donosowego mogą być roztwory lub proszki dopuszczalne farmaceutycznie przeznaczone do wkraplania lub rozpylania.
Kompozycjami mogą być również aerozole. Kompozycje do stosowania w postaci aerozoli ciekłych mogą być stabilnymi roztworami jałowymi lub kompozycjami stałymi rozpuszczanymi w momencie stosowania w jałowej wodzie pozbawionej pirogenów, surowicy lub dowolnym
172 754 innym dopuszczalnym farmaceutycznie nośniku. Przy stosowaniu w postaci aerozoli suchych, przeznaczonych do bezpośrednich inhalacji, składnik czynny jest subtelnie rozdrobniony i połączony z rozcieńczalnikiem lub stałym nośnikiem rozpuszczalnym w wodzie o granulometrii 30 do 80 pm, na przykład dekstranem, mannitolem lub laktozą.
W medycynie ludzkiej produkty według wynalazku mogą być w szczególności wykorzystane w leczeniu bólów pochodzenia urazowego, pochirurgicznych, menstruacyjnych, bólów głowy, bólów naczyń twarzy (ból typu cluster) oraz w leczeniu migren. Nowe pochodne izoindolu znajdują również zastosowanie w leczeniu stanów zapalnych w reumatologii, w leczeniu artretyzmu reumatoidalnego oraz w zaburzeniach związanych z rozregulowaniem układu immunologicznego, w leczeniu stanów zapalnych w dermatologii, takich jak łuszczyca, opryszczka, pokrzywki, egzemy, fotodermatozy, oparzenia oraz w stanach zapalnych zębowych lub ocznych oraz w dziedzinie wydzielania łez; znajdują również zastosowanie w leczeniu objawów spastycznych, bóli i stanów zapalnych dróg trawiennych (owrzodzenia jelita, zespół drażliwego jelita, choroba Crohn'a), dróg moczowych (wzmożenie odruchów układu moczowego, zapalenie pęcherza) oraz dróg oddechowych (astma, hipersekrecja oskrzelowa, przewlekłe zapalenie oskrzeli, katar). Produkty według wynalazku mogą również znaleźć zastosowanie w leczeniu chorób neurologicznych, choroby Parkinsona, choroby Alzheimera, w leczeniu chorób zapalnych i/lub autoimmunologicznych i/lub demielinizacji ośrodkowego układu nerwowego i/lub obwodowego (stwardnienie rozsiane, zespół Guillain-Barre'a, encefalopatie pochodzenia wirusowego...), w zespołach neurologicznych związanych z wylewami plazmatycznymi (obrzęk rdzenia kręgowego, obrzęk mózgu...) związanych z uszkodzeniem bariery krew-mózg lub we wszelkich neurologicznych zespołach spastycznych (leczenie rozluźniające mięśnie). Produkty według wynalazku mogą być wykorzystane w leczeniu lęku, psychoz, schizofrenii lub leczeniu chorób sercowo-naczyniowych takich jak niedociśnienie. Innym zastosowaniem może być również leczenie chorób ginekologicznych, leczenie chorób spowodowanych złą regulacją wzrostu (karłowatość, niedostateczny rozwój w wyniku przewlekłych chorób wieku dziecięcego, osteoporoza, rozwój przeszczepów).
Dawki zależą od żądanego efektu oraz trwania leczenia. Dla dorosłych są one generalnie zawarte między 0,25 a 1500 mg dziennie w dawkach podzielonych.
Generalnie dawkowanie leku ustali lekarz, który ustali najbardziej odpowiednią dawkę zależnie od wieku, wagi i wszelkich innych czynników właściwych dla osoby leczonej.
Poniższe przykłady przedstawiono w celu zilustrowania wynalazku bez ograniczania go w jakikolwiek sposób.
W poniższych przykładach widma protonowe NMR wykonano przy 250 MHz w dimetylosulfotlenku; przesunięcia chemiczne są wyrażone w ppm.
Przykład 1.Do zawiesiny 0,8 g chlorowodorku (3aS,4S,7aS)-7,7-difenylo-4-(2metoksyfenylo)perhydroizoinadol-4-olu w 60 cm3 suchego dichlorometanu dodaje się 0,025 g 1-hydroksybenzotriazolu, 0,38 g kwasu (S)-2-(2-metoksyfenylo)propionowego, 0,32 cm3 diizopropyloetyloaminy, po czym ochładza roztwór do +5°C i dodaje szybko zawiesinę 0,43 g chlorowodorku 1-(3-dimetyloaminopropylo)-3-etylokarbodiimidu w 10 cm3 suchego temperaturze pokojowej, przemywa 20 cm wody, następnie przemywa 20 cm3 nasyconego wodnego roztworu chlorku sodu (dwa razy), suszy nad siarczanem magnezu, i zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Pozostałość chromatografuje się na kolumnie z żelem krzemionkowym Merck'a (granulometria 0,04-0,06 mm, średnica 2,8 cm, wysokość 20 cm), eluując pod ciśnieniem azotu 0,5 102kPa mieszaniną cykloheksanu i octanu etylu (80/20 objętościowo) i zbierając frakcje o objętości 25 cm 3. Frakcje od 9 do 15 łączy się, po czym zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Pozostałość krystalizuje się w mieszaninie acetonitrylu i eteru di izopropyl owego. Otrzymuje się 0,17 g (3aS, 4S, 7aS)-7,7-difenylo-4-(2metoksyfenylo)-2-[(S)-2-(2-metoksyfenylo)propionylo]perhydroizoindol-4-olu w formie białych kryształów topiących się w 244°C.
172 754
Chlorowodorek (3aS,4S,7aS)-7,7-difenylo-4-(2-meto,ksyfenylo)perhydroizoindol-4-olu można otrzymać w następujący sposób:
Do roztworu 7,63 g (3aS,4S,7aS)©,7-difenylo-4-(2-metoksyfenylo)-2-tert-butoksykarbonyloperhydroizoindol-4-olu w 66 cm3 dioksanu dodaje się w temperaturze pokojowej 100 cm3 5,2 N roztworu chlorowodoru w dioksanie. Mieszaninę reakcyjną miesza się przez 1 godzinę w tej temperaturze, po czym zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Pozostałość przemywa się acetonitrylem, odciska i suszy. Otrzymuje się 4,88 chlorowodorku (3aS,4S,7aS)-7,7-difenylo-4-(2-metoksyfenylo)perhydroizoindol-4-olu w formie białych kryształów, topiących się w 271°C (blok Maquenne).
- (3aS,4S,7aS)-7,7<lifenyyo-4-(2-metoksyTciiybo)-24ertbutoksyLarbonylopcrhydroi/oind ol-4-ol można otrzymać w następujący sposób:
Do zawiesiny 20 g (3aS,7aS)-7,7-difenylo-2-tert-butoksykarbonyloperhydroizoindol-4onu i 31,6 g bezwodnego chlorku ceru w 250 cm suchego tetrahydrofuranu wkrapla się w temperaturze pokojowej mieszając zawiesinę bromku 2-metoksyfenylomagneżowego (przygotowanego z 75,3 g (2-bromoanizolu i 9,8 g magnezu) w 100 cm3 suchego tetrahydrofuranu. Mieszaninę reakcyjną miesza się przez 24 godziny w temperaturze pokojowej, działa 400 cm3 nasyconego wodnego roztworu chlorku amonu, rozcieńcza 200 cm3 octanu etylu, przemywa 300 cm3 wody (dwa razy), a następnie 300 cm- nasyconego wodnego roztworu chlorku sodu, suszy nad siarczanem magnezu, odsącza i zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Pozostałość chromatografuje się na kolumnie z żelem krzemionkowym Merck'a (granulometria 0,04-0,06 mm, średnica 5,8 cm, wysokość 26,5 cm), eluując pod ciśnieniem azotu 0,5- 102 kPa mieszaniną cykloheksanu i octanu etylu (80/20 objętościowo) i zbierając frakcje o objętości 1(0) cm3. Frakcje od 9 do 29 łączy się, po czym zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). O.trzymuje się 17,82 g (3aS,4S,7aS)-7,7-difenylo-4-(2-metoksyfenylo)-2-tertbutoksykarbonyloperhydroizoindol-4-olu w postaci białego osadu.
Widmo protonowe NMR (DMSO d6): 1,36 (s, 9H, -C(CH3)3); 1,54 (dmt, J=14, 1H, H ekwatorialne -CH2- w pozycji 5); 2,3 (dmt, J=14, 1H, H ekwatorialne -CH2- w pozycji 6); 2,34 (td, J=14 i 2,5 1H, H aksjalne -CH2- w pozycji 5); 3,07 (td, J=14 i 2,5, H aksjalne -CH2- w pozycji 6)i 3,49 (s, 3H, -OCH3); 2,6 do 3,6) (mt, drugie H -CH2-1 -CH); 6,85 do 7,7 (mt, 14H, aromatyka).
(3aS,7aS)-7,7-d1fenylo-2-tert-butJdsykarbJnyloserhydrolzo1ndol-4-on można otrzymać w następujący sposób:
Do zawiesiny 80 g chlorowodorku (3aS,7aS)-7,7-difenyloperhydro1/oindol-4-onu w 400 cm3 suchego diahlorometanu dodaje się w temperatarze pokojowej mieszając 34,3 cm3 trietyl oaminy,
58,6 g węglanu di-tert-butylu, a następnie 2,98 g 4-dimetyloaminopirydyny. Mieszaninę reakcyj5ą miesza się przez 24 godziny ww tompor8tur/o pokojowej, następnie przemywa 100 cm3 wodnego roztworu kw^su cytzyno wege, następnie 100 cm3 wodnego roztwoni wodorowęglanu sodu, następnie 100 cm3 nasyconego wodnego roztworu chlorku sodu, suszy nad siarc^^m magnezu i zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Otr/ymuje się 106,5 g (3sS,7aS)-7,7-difenylo-2-tort-butodsykarbonyloserhydroi/oin3ol-4-one w formie pomarańczowego osadu.
Widmo protonowe NMR (DMSO dó): 1,4 (s, 9H, -C(CH3)3); 2,11 (td, J=15 Hz i 7,5, 1H, H aksjalne -CH2- w pozycji 5); 2,3 (dt, J=15 i 3,5,1H, H edwstorislne -CH2- w pozycji 5); 2,75 do 2,9 (mt, 4H, -CH2- w pozycji 6 i -CH2- w pJ/ycj, 1); 3,26 (dd, J=7,5 i 7, 1H, -CH w pozycji 3a);
3,35 (dd, J=11 i Ί, 1H, 1H -CH6- w pozywj p 3h 3,97 (mt, 1H, -CH w pozycji 7a); 4J (dl, J=11, 1H, drugie H -CH2- w pozycji 3); 7,1 do 7,7 (mt, 10H, aromatyczne).
Chlorowodorek (3aS,ΊaS)-7,7-31fe5yloporhy3roi/oi53ol-4-o5e można otrzymać w następujący sposób:
Do zawiesiny 20 g chlorowodorku (3aRS,ΊaRS)-7,7-dife5yloserhydruizoi5dol-4-onu w 250 cm3 o^wiu etylu dodaje się; powoli, mieszając, 50 cm3 4N wodnego roztworu wo3oooJlende sodu; mieszanie kontynuuje się aż do zaniknięcia wyjściowego produktu. Roztwór organiczny przemywa się 100 cm3 wody destylowanej, 100 cm3 nasyconego wodnego ro/twore chlorku sodu, suszy nad siarczanem magnezu i sączy. Do tak otrzymanego roztworu dodaje się mieszając roztwór 9,3 g kwasu D-(-j-migdałuwodo w 50 cm3 octanu etylu. Utworzone kryształy
172 754 odsącza się, przemywa 50 cm3 octanu etylu (dwa razy) i suszy. Kryształy przenosi się do roztworu w 220 cm3 acetonitrylu i 60 cm 3 wody destylowanej, mieszaninę utrzymuje się we wrzeniu mieszając przez 15 minut; utworzone kryształ odsącza się i ponownie krystalizuje w mieszaninie 100 cm3 acetonitrylu i 35 cm3 wody destylowanej. Otrzymuje się 6,4 g D-migdalanu (3aS,7aS)-7,7-difenyloperhydroizoindol-4-onu.
Do 6,4 g (D-migdalanu (3aS,7aS)-7,7-difenyloperhydroizoindol-4-onu w roztworze w 100 cm3 octanu etylu dodaje się 50 cm3 1N wodnego roztworu wodorotlenku sodu; mieszaninę reakcyjną miesza się w temperaturzy pokojowej aż do zniknięciy produktu wyjściowego; roztwór organiczny przemywa się 50 cm wody destylowanej, 50 ot nasyconego wodnego roztworu chlorku sodu, suszy nad siarczanem magnezu, i sączy; mieszaninę zakwasza się przez dodanie mieszając 2 cm3 9N roztworu kwasu chlorowodorowego w etanolu; otrzymane kryształy odsącza się, przemywa octanem etylu, następnie eterem izopropylowym i suszy. Otrzymuje się 4,24 g chlorowodorku (3aS,7aS)-7,7-difenyloperhydroizoindol-4-onu w postaci białych kryształów, topiących się w 270°C z rozkładem.
Kwas (S)-2-(2-metoksyfenylo)propionowy można otrzymać, przez analogię z metodami opisanymi przez D.A. Evans i współpr., Tetrahedron, 44, 5525 (1988), według następującego sposobu postępowania:
Do ochłodzonego do +5°C roztworu 4,1 g (4S,5S)-4-metylo-5-fenylo-3-[(S)-2-(2-metoksyfenylo)propionylo]oksazolidyn-2-onu w 60 cm3 tetrahydrofuranu i 30 cm3 dodaje się 1,52 g wodorotlenku litu. Mieszaninę reakcyjną miesza się w tej temperaturze przez 3 godziny, potem doprowadza do temperatury pokojowej, dodaje octan etylu, dekantuje, zakwasza fazę wodną 1N wodnym roztworem kwasu chlorowodorowego, ekstrahuje octanem etylu, suszy fazę organiczną nad siarczanem magnezu i zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Otrzymaną substancję stałą rekrystalizuje się w heksanie, odsącza i suszy. Otrzymuje się 0,4 g kwasu (S)-2-f2-metoksyfenylo)propionowego w postaci białych kryształów, topiących się w 102°C. [a]D20 = +84,6° (c=1; CHCl3).
(4S,5S)-4-metylo-5-fenylo-3-[(S)-2-(2-metoksyfenylo)-propionylo]oksazolidyn-2-on można otrzymać w następujący sposób:
Do ochłodzonego do -50°C roztworu 10 g b4S,5S)-4-mątylo-5-fąnylo-3-[(-metOkSyjąny lo^cetylojoksazolidyn- 2-onu w 150 cmu tetrahydrofuranu dodaje się 19,1 g 1,1,1,3,3,3heksamątylodisilazanianu sodu, miesza przez 45 minut w tej temperasurze, następnie dodaje 7,72 cm3 jodku metylu. M ieszaninę reakcyjną nuesza się n astępnie w temperaturze pokojowej prz2z 15 godziu, następnie rozcieńcz a octanem etylu, przemywę 50 c m3 wody, następnś 50 cm3 nasyc onego wodnago roztworu chlorku sodu, suszy nad siaęazanem ma^ezu i zatęża do srcha pod zmnigjszonym cenieniem (2,7 kPa) . Otuzymaną pozostatość kmystalizuje się z eteru lzaprapylowego, sączy i suszy. Onzymuje si<) 4,2 g (5S,5Sr-4-meśylo-5-fenylOja-[(S)-2-(2-mejoksyjąnylotpropionyl o]oksśzolideę-2sonu w postaci białego osedu.
(4s,5Sl-4-metęlo-5-fenylo-a-[(2-metoksyjąnyto)aaetylo]oksazolidyn-2-on można otrzymać w nas^p^ący sposó-:
Do zawiesiny E8D g wodorku sodu (80% dyspersja w wazelinie) w 200 cm 3 ^ctego tetrahydrofuranu dędej8 s ię w temperaturze pokojowej 9 38 g kwśśa 2-mątoosyfen ymoctowego. Zawiesinę tę ochładza się do -30OC, dodpje 7,77 cmi3 chlowku pirn/mloilu, następnie dodaje ochłodzony do -78śC roztw ór otrzymany przez dodawanie 35,227 c m3 1,6 M roztworu b^lonte w heksanie do aahłatłeanągo do -78OC roętoora 10 g (oS,aS)-4-mety)o-5-jenylooksoaahdęnt2-onu w h00 cm3 ouche^ letąahydaofuran u.Miasaani nę ątęlana «ο 45 rnmm w -3(^0, następnie dapra7vadzś do tempesaturę porąSewąj, dodaje 200 cm3 oasęaaoeg5 wadoe go roztworu chl orku amonu, następntą 500 cni octanu etylue po zyekantawaniu fazę organiczną pozemęwa się dwa ruzy 100 cm3 wedę, następnie dwa razy 100 cm3 nasyconego wodnego roztworu chlorku śadu, suszy nad siarczanem magoyeu i zztęża do sucha pod zmoietszanęm clśnieoiam (2,7 kPa). Pozostato^ chromatog)a5uśe się na kolumnie z żelem kreąmiaokowęm (granulametria 0,04-0 ,06 mm, średnica 4,8 om, wysokość 36 cm), eluu^c pod ciśoi5olem azotu 0,6-102 kPa mi eszminą cęklo7eknoou i octanu ątęlu (85/15 , 5śs tępnie 80^0 objętaśa)owo) i ebieeejąc frakcie o ob^tośi 50 cm. Dakoje od 14yo 31 rąeay oię, pp czym zatę^ dosuc^pid
172 754 zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Otrzymuje się 13,6 g (4S,5S)-4-metylo-5-fenylo-3-(2metoksyfenyloacetylo)oksazolidyn-2-onu w postaci żółtego oleju.
Przykład 2. Postępując zgodnie ze sposobem postępowania z przykładu 1 i wychodząc z 0,68 g chlorowodorku (3aS,4S,7aS)-7,7-difenylo-4-(2-metylofenylo)perhydroizoindol-4-olu i 0,28 cm3 chlorku fenyloacetylu otrzymuje się 0,4 g (3aS,4S,7aS)-7,7-difenylo-2-fenyloacetylo4-(2-metylofenylo)perhydroizoindol-4-olu w postaci białych kryształów topiących się w 208°C.
Chlorowodorek (3aS,4S.7aS)-7.7-difenylo-4-(2-metylofenYlo)perhydroi/.oindol-4-olu można otrzymać w następujący sposób:
Postępując według przykładu 1 i wychodząc z 1,2 g (3aS,4S,7aS)-7,7-difenylo-4-(2-metylofenylo)-2-tert-butoksykarbonyloperhydroizoindol-4-olu otrzymuje się 0,68 g chlorowodorku (3aS.4S.7aS)-7,7-difenylo-4-(2-metylofenylo)perhydroi/oindol-4-olu.
Widmo w podczerwieni (KBr), pasma charakterystyczne (cm’1). 3325, 3100-3000, 30002850, 3000-2300, 1600, 1585, 1560, 1495, 1445, 750, 700.
(3aS,4S,7aS)-7,7-difenylo-4-(2-metylofenylo)-4-tert-butoksykarbonyloperhydroizoindol-4-ol można otrzymać w następujący sposób:
Postępując zgodnie ze sposobem postępowania z przykładu 1 i wychodząc z 3 g (3aS,7aS)7,7-difenylo-2-tert-butoksykarbonyloperhydroi/oindol-4-onu i zawiesiny bromku 2-metylofenylomagnezowego (przygotowanego z 4,6 cm3 2-bromotoluenu i 0,93 g magnezu w 15 cm3 bezwodnego tetrahydrofuranu) otrzymuje się 1,5 g (3aS,4S,7aS)-7,7-difenylo-2-tertbutoksykarbonylo-4-(2-metylofenylo)perhydroizoindol-4-olu w postaci oleju, który w tej postaci stosuje się w następnym etapie.
Przykład 3. Do zawiesiny 1,1 g chlorowodorku (3aRS,4RS,7aRS)-7,7-difenylo-4-(2metoksyfenylo)perhydroizoindol-4-olu w 25 cm 3 suchego dichlorometanu dodaje się w temperaturze pokojowej 0,35 cm- trietyloaminy, następnie 0,33 cmJ chlorku fenyloacetylu. Mieszaninę reakcyjną miesza się 24 godziny w- tej temperaturze, rozcieńcza 200 cm3 dichlorometanu, przemywa 100 cm3 nasyconego roztworu wodorowęglanu sodu, 100 cm3 wody (dwa razy), następnie nasyconym wodnym roztworem chlorku sodu, suszy nad siarczanem magnezu, sączy i zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Pozostałość chromatografuje się na kolumnie z żelem krzemionkowym Merck (granulometria 0,04-0,06 mm, średnica 2 cm, wysokość 22 cm), eluując pod ciśnieniem azotu 50 kPa mieszaniną cykloheksanu i octanu etylu (55/45 objętościowo) i zbierając frakcje po 20 cm3. Frakcje od 11 do 18 łączy się i zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Otrzymaną pozostałość krystalizuje się z 70 cm3 acetonitrylu, kryształy sączy się i suszy. Otrzymuje się 0,5 g (3aRS,4RS,7aRS)-7,7-difenylo-2fenyloacetylo-4-(2-metoksyfenylo)perhydroi/oindol-4-olu w postaci białego osadu. Widmo protonowe nMr (DMSO d6): 1,5 (dmt, J=14, 1H, 1H, ekwatorialne z
-CH2- w pozycji 5); 2,26 (dmt, J=14, 1H, H ekwatorialne z -CH2- w pozycji 6); 2,31 (td, J= 14 i 3, 1H, H aksjalne -CH2- w pozycji 5); 2,85 (mt, 1H, -CH< w pozycji 3a); 3,02 (td, J=14 i 2,5, 1H, H aksjalne z -CH2- w pozycji 6); 3,2 do 3,6 (mf, -CH2- i CH<); 3,44 (s, 3H, -OCH3); 6,8 do 7,6 (mt, 19 H aromatyc/nych).Widmo w podczerwieni (KBr), pasma charakterystyczne (cm’1): 3100-3000, 3000-2850,2840,1640, 1600, 1580,1495,1450,1245, 1030,750, 720, 700.
Chlorowodorek(3aRS,4RS,7aRS)-7,7-difenylo-4-(2-metoksyfenylo)perhydroizoindol-4olu można otrzymać w następujący sposób:
Postępując zgodnie ze sposobem postępowania z przykładu 1 i wychodząc z 2,7 g (3aRS,4RS,7aRS)-7,7-difenylo-2-tert-butoksykarbonylo-4-(2-metoksyfenylo)perhydroizoindol-4olu otrzymuje się 1,77 g chlorowodorku (3aRS,4RS,7aRS)-7,7-difenylo-4-(2-metoksyfenylo)perhydroizoindol-4-olu w postaci białego osadu.
Widmo protonowe NMR (DMSO d6): 1,55 (d szeroki, J=14, 1H, H ekwatorialne z -CH2w pozycji 5); 2,34 (td, J=14 i 2,5, 1H, H aksjalne z -CH2- w pozycji 5); 2,37 (d szeroki, J=14, 1H, H ekwatorialne z -CH2- w pozycji 6); 2,52 (mt, 1H z -CH2- w pozycji 1); 2,93 (td, J=14 i 2,5, 1H, H aksjalne z -CH2- w pozycji 6); 3 do 3,3 (mt, 3H, -CH2- w pozycji 3 i drugie H z -CH2w pozycji 1; 3,42 (s, 3H, -OCH3); 3,4 do 3,7 (mt, 2H, -CH< w pozycji 3a 1 7a); 5,3 (mf szeroki, 1H, -Oh); 6,8 do 7,7 (mt, 14H aromatycznych).
172 754 (3aRS,‘4RS,7iiRis)^7,7^(^dtfein^'l<^^^2.^ł^(ert.-bLitt^^oksykarbonylo-4-(2-metoksyfenylo)perhydroi zoindol-4-ol można otrzymać w następujący sposób:
Postępując zgodnie ze sposobem postępowania z przykładu 1 i wychodząc z 2,75 g (3aRS,7aRS)-7,7-difenylo-2-tert-butoksykarbonyloperhydroizoindol-4-onu, 1,73 g bezwodnego chlorku ceru i zawiesiny bromku 2-metoksyfenylomagnezowego (otrzymanego z 6,57 g
2-bromoanizolu i 0,84 g magnezu) otrzymuje się 2,72 g (3aRS,4RS,7aRS)-7,7-difenylo-2-tertbutoksykarbonylo-4-(2-metoksyfenylo)perhydroizoindol-4-olu w postaci białego osadu.
Widmo protonowe NMR (DMSO d6): W temperaturze pokojowej obserwuje się mieszaninę rotamerów: 1,3 i 1,35 (mt, 1H, 1H, z -CH2- w pozycji 5); 2,15 do 2,4 (mt, 2H, drugie H z -CH2- w pozycji 5 i 1H z -CH2- w pozycji 6); 2,5 do 3,6 (mt, -CH2- i -CH<); 3,35 i 3,39 (2s, 3H, -OCH3); 4,68 i 4,72 (2s, 1H, -OH); 6,8 do 7,7 (mt, 14H aromatycznych).
(3aRS.7aRiS)-7.7-^i^lifieiyvlo-2-tert-butoksykarbonYloperhydroizoindol-4-on można otrzymać w następujący sposób:
Do zawiesiny 10 g chlorowodorku (3aRS,7aRS)-7,7-difenyloperhydroizoindol-4-onu w 50 cm3 suchego dichlorometanu dodaje się w temperaturze pokojowej mieszając 4,3 cm3 trietyloaminy, 7,4 g węglanu di-tert-butylu, następnie 0,37 g 4-dimetyloaminopirydyny. Mieszaninę reakcyjną miesza się w temperaturze pokojowej przez 24 godziny, przemywa 150 cm3 wodnego roztworu kwasu cytrynowego, następnie 100 cm3 wodnego roztworu wodorowęglanu sodu, następnie 100 cm 3 nasyconego wodnego roztworu chlorku sodu, suszy nad siarczanem magnezu i zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Otrzymuje się 11 g (3aRS,7aRS)-7,7-difenylo-2-tert-butoksykarbonyloperhydroizoindol-4-onu w postaci kremowego osadu.
Widmo protonowe NMR (DMSO d6): 1,38 (s, 9H, -C(CH3)3); 2,08 (td, J= 14 i 6, 1H, H aksjalne z -CH2- w pozycji 5); 2,28 (dmt, 1H, H ekwatorialne z -CH2- w pozycji 5); 2,7 do 2,85 (mt, 4H, -CH2- w pozycji 1 i -CH2-W pozycji 6); 3,27 (mt, 2H, -CH< w pozycji 3a i 1H z -CH2w pozycji 3); 3,9 do 4,05 (mt, 2H, -CH< w pozycji 7a i drugie H z -CH2- w pozycji 3); 7,1 do 7,7 (mt, 10H aromatycznych).
Przykład 4. Do zawiesiny 0,8. g chlorowodorku (3aS,4S,7aS)-7,7-difenylo-4-(2-metoksyfenylo)perhydroizoindol-4-olu w 80 cm suchego dichlorometanu dodaje się 0,025 g 1hydroksybenzotriazolu, 0,27 cm3 kwasu (S)-2-fenylopropanowego, 0,32 cm3 diizopropyloetyloaminy, następnie roztwór ten chłodzi się do +5°C i szybko dodaje zawiesinę 0,43 g chlorowodorku 1-(3-dimetyloaminopropylo)-3-etylokarbodiimidu w 10 cm3 suchego dichlorometanu. Mieszaninę Reakcyjną miesza się 2 godziny w +5°C, 18 godzin w temperaturze pokojowej, przemywa 20 cmJ wody, następnie przemywa 20 cm 3 nasyconego wodnego roztworu chlorku sodu (dwa razy), suszy nad siarczanem magnezu i zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Pozostałość chromatografuje się na kolumnie z żelem krzemionkowym Merck (granulometria 0,04-0,06 mm, średnica 2,8 cm, wysokość 20 cm), eluując pod ciśnieniem 0,5 - 102kPa azotu mieszaniną cykloheksanu i octanu etylu (65/35 objętościowo) i zbierając frakcje po 25 cm3. Frakcje od 6 do 12 łączy się i zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Pozostałość rozciera się w eterze diizopropylowym. Otrzymuje się 0,53 g (3aS,4S,7aS)-7.7-di('enylo-4-(2-metoksyf'enylo)-2-[(S)-2-tcnyloprOpionylojperhiydiio)izoiiidol4-olu w postaci białych kryształów, topiących się z rozkładem w 128°C.
Przykład 5. Do zawiesiny 0,75 g chlorowodorku (3aS,4S,7aS)-7,7-difenylo-4-(2metoksyfenylo)perhydroizoindol-4-olu w 60 cm 3 suchego dichlorometanu dodaje się 0,024 g 1 -hydroksybenzotriazolu, 0,33 g kwasu (S)-2-acetyloksy-2-fenylooctowego. następnie ochładza się ten roztwór do 5°C i szybko dodaję zawiesinę 0,4 g chlorowodorku 1-(3-dimetyloaminopropylo)-3-etylokarbodiimidu w 20 cm3 suchego dichlorometanu, następnie roztwór 0,63 cm3 diizopropyloetyloaminy w 20 cin suchego dichlorometanu. Mieszaninę reakcyjną miesza się 2 godziny w 5°C, 24 godziny w temperaturze pokojowej, rozcieńcza 120 ου dichlorometanu, przemywa 100 cm3 wody, następnie 100 cm3 nasyconego wodnego roztworu chlorku sodu, suszy nad siarczanem magnezu i zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Pozostałość chromatografuje się na kolumnie z żelem krzemionkowym Merck (grariujometria 0,04-0,06 mm, średnica 2,5 cm wysokość 39 cm), eluuje pod ciśnieniem 0,5· 102kPa azotu mieszaniną cykloheksanu i octanu etylu (50/50 objętościowo) i zbierając frakcje po 60 cm3. Frakcje od 6 do 10
172 754 łączy się, następnie zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Otrzymuje się 0,96 g (3aS,4S,7aS)-7,7-difenylc-4-(2-mctoksyfenylo)-2-[(S)-2-acetyloksy-2-fcnyloacetylc]pcrhydrcizo^doM-olu w postaci białego osadu.
Widmo protonowe NMR (DMSO d6): W temperaturze pokojowej obserwuje się mieszaninę dwóch rotamerów: 1,25 (dmt, J= 14, H ekwatorialne z -CH2- w pozycji 5); 1,4 (dmt, J=14, H ekwatorialne z -CH2- w pozycji 5); 2,01 (s, 3H, -OCOCH3); 2,27 (mt, 2H, H z -CH2- w pozycji 5 i 1H z -CH2- w pozycji 6); 2,65 do 3,6 (mt, -CH2- i -CH<); 3,22 (s, 3H, -OCH3); 4,38 (s, OH jednego rotameru); 4,86 (s, OH drugiego rotameru); 5,66 (s, -CO-CH-O jednego rotameru); 5,88 (s, -CO-CH-O drugiego rotameru); 6,6 do 7,6 (mt, 19H aromatyczne).
Widmo w podczerwieni (KBr), pasma charakterystyczne (cm'1): 3400, 3100-3000, 30002850, 2830, 1740, 1660, 1600, 1580, 1495, 1450, 1235, 1050,755,700.
Do roztworu 0,8 g (3aS,4S,7aS)-7,7-difenylo-4-(2-metoksyfenylo)-2-[(S)-2-acetyloksy2-fenylcacctylo]perhydroizoindol-4-olu w 30 cm^ etanolu dodaje się 1,4 cm3 1N wodnego roztworu wodorotlenku sodowego, następnie 10 cm3 wody. Mieszaninę reakcyjną trzyma się we wrzeniu przez 1 godzinę, zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa), dodaje się 50 cm3 wody a następnie 1,5 cm3 1N wodnego roztworu kwasu chlorowodorowego i ekstrahuje 40 cm3 octanu etylu (3, razy). Fazy organiczne łączy się, przemywa 50 cm3 wody, suszy nad siarczanem magnezu i zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Pozostałość chromatografie się na kolumnie z żelem krzemionkowym Merck (granulometria 0,04-0,06 mm, średnica 2,5 cm, wysokość 27 cm, eluując pod ciśnieniem 0,4- 102 kPa azotu mieszaniną cykloheksanu i octanu etylu (50/50 objętościowo) i zbierając frakcje po 30 cm3. Frakcje od 2 do 5 łączy się i zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Pozostałość rozciera się z eterem izopropylowym. Otrzymuje się 0,6 g (3aS,-4S.7a,S)^7.7-difenylo-4-(2-metoksyfenylo)-2[(S)-2-hydroksy-2-fcnyloacetylc]perhydroizoindcl-4-clu w postaci białych kryształów, topiących się w 256 ^.
Przykład 6. Postępując według przykładu 4 i wychodząc z 2,25 g chlorowodOTku ^aS^SJaSl^J-difenylo^-^-metoksyfenyloFperhy dro izoindol-d-olu i 1,25 g kwosu (S)-2 tert-butoksykarbonylcaminc-2-fcnylooctcwcgo otrzymuje się 0,35 g ^aS^SJaS^J-difenylo-4-(2-metoksyfenylo)-2-[(S)-2-tert-butoksykarbonyloamino-2-fenyloacetylo]perhydroizoin dol-4-olu w postaci białego osadu.
Widmo protonowe NMR (DMSO d6): W temperaturze pokojowej obserwuje się mteszaninę rotameró w: 13 i 1,4 (2s,-C(DH3)3); 1,3 do t,87(mt, 1Hz -CH2- wpozycji 5); 2,15 do 2,45 (nut, 2H, drugie H z -CH2- w pozycyi 5 i H z -CH2- w pozycji 6); 2,7 do 3,7 (mt, -CH2- i -CH<); 3,33 2 3,4 (2s, 3H, - CH3); 4,84 i 5,11 (2s, 1 Hi z NCO -CH-N dwóch izo merów); 6,6 do 7,7 (mt, 19 H aromatyczne).
Widmo w podczerwieni (KBr), pasma charakterystyczne (cm’):
3580, 3550-3450, 3420, 3100-300U, 3000-2850, 2835, 1710, 1645, 1600, 1580, 1490, 1455, 1395, 1370, 1240, 1170, 1030.
Postępując według przykładu 1 i wychodząc z 0,62 g (3aS-4S-7aS)-7-7-difenylC-4-(2a metoksyfcnylo)-2a[(S)-2-tertabutoksyParbonyloamino-2-fenyloacetylc]perhydroizoindcl-4-clU ct(zcm2je się 0,54 g chlo(owb2orpu (3aS-4S-7aS)-7,c-2fenylo-4-(2-metoPsyfcnylO)-2-l-S)c2 amino-2-fenyloaeetylc]pe(hydrcizcindol-4-olu w postaci białego osadu.
Widmo protonowe NMr (DMSO d6): Obserwuje się mieszaninę miasteroizome(ów·: 1,34 i 1,53 (2 dmt, J= 14, 1H łącznie, H ekwatorialne z -CH2- w pozycji 5 dla dwóch izomerów); 2,31 (mt5 2H, dmug ie H z -CH2- w pozycji 5 i 1Hz -CH2- w pozycji y); 2,8 do 3,7 (mt, -CH2- i -CH<1;
3,36 i 3,42 (2s, 3H, -OCHO; 4,76 i 4,91 (2s, 1H z NCO-CH-N dwóch izomeróCH; 6,6 do 7,7 (mt, 19 H aromatyczne).
Widmo w podczerwieni (KBr), pasma charakterystyczne (cm’’):
3425, 3 100-3000, 3000-2850, 283Ο, <150-2300- 1660, 16()0, 1385- 1495, 1450, 1235, 1030, 352^31.
, 3
Przykład 7. Do roztworu 0,28 g kwasu (d-mctoksyfenylc)cetowego w 20 cm suchego dichlorometanu dodaje się 0,28 g Pa(bonylodiimidazcl2. Miesza się w temperaturze pokojowej przez r godzinę , następnie dodaje kolejno zawiesinę 0,7 g chlorowodorku (<aS-4S-7aS)c4-7-7a trifeny1opcrhydroizoindcl-4-olu w 20 cm3 suchego dichlcrcenctanu, następnie 0,48 cm) triety’
172 754 loaminy. Mieszaninę reakcyjną miesza się przez 24 godziny w temperaturze pokojowej, rozcieńcza 1(0) cm3 dichlorometanu, przemywa 100 cm3 wody (dwa razy), następnie 100 cm3 nasyconego wodnego roztworu chlorku sodu, suszy nad siarczanem magnezu i zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,1 kPa). Pozostałość chromatografuje się na kolumnie z żelem krzemionkowym Merck (granulometria 0,04-0,06 mm, średnica 2 cm, wysokość 16 cm), eluując pod ciśnieniem 0,5 · 102kPa azotu mieszaniną cykloheksanu i octanu etylu (55/45 objętościowo) i zbierając frakcje po 20 cm3. Frakcje od 7 do 8 łączy się, następnie zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Pozostałość krystalizuje się z 16 acetonitrylu. Kryształy odsącza się i suszy. Otrzymuje się 0,3 g (3aS, 4S, 7aS)-4,7,7-trifenylo-2-(2-metoksyfenylo)acetylo)perhydroizoindol-4-olu w postaci białych kryształów, topiących się w 236°C.
Chlorowodorek (3aS, 4S, 7aS)-4,7,7-trifenyloperhydroizoindol-4-olu można otrzymać w następujący sposób:
Do roztworu 6,8 g (3aS, 4S, 7aS)-4,7,7-trifenylo-2-tertbutoksykarbonyloperhydroizoindol-4-olu w 60 cm 3 dioksanu dodaje się w temperaturze pokojowej 115 cm3 6,3N roztworu chlorowodoru w dioksanie. Mieszaninę reakcyjną miesza się 2 godziny w tej temperaturze, następnie zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Pozostałość przemywa się acetonitrylem, sączy i suszy. Otrzymuje się 4 g chlorowodorku (3aS, 4S, 7aS)-4,7,7-trifenyloperhydroizoindol-4-olu w postaci białego osadu.
Widmo protonowe NMR (DMSO d6): 1,51 (td, J=14, 1H, H aksjalne z -CH2- w pozycji 5); 1,72 (d, szeroki, J^l1ł, H ekwatorialne z -CH2- w pozycji 5); 2,34 (d szeroki, J=14, 1H, H ekwatorialne z -CH2- w pozycji 6) 2,42 (td, J=10, 1H z -CH2- w pozycji 1); 2,87 (td, J,14, 1H, H aksjalne z -CH2- w pozycji 6); 2,94 (mt, 1H, -CH< w pozycji 3a), 3,05 do 3,25 (mt, 3H, drugie H z -CH2- w pozycji 1 i -CH2 w pozycji 3); 3,57 (mt, 1H, -CH< w pozycji 7a); 5,67 (mf, 1H, OH); 7,1 do 7,6 (mt, 15H aromatycznych); 8,9 (2mf, 1H każdy, NH+2)
Widmo w podczerwieni (KBr), pasma charakterystyczne (cm1): 3500-3250, 3100-3000, 3000-2825,2800-2250, 1600, 1580, 1495, 1445, 1075,750,700.
(3aS, 4S, 7aS)-4,7,7-trifenylo-2-tert-butoksykarbonyloperhydroizoindol-4-ol można otrzymać w następujący sposób:
Do roztworu 11,66 g (3aS, 7aS)-7,7-difenylo-2-tert-butoksykarbonyloperhydroizoindol4-onu w 70 cml suchego tetrahydrofuranu wkrapla się w temperaturze pokojowej mieszając zawiesinę 10,78 g bromku fenylomagnezowego w 65 cm eteru etylowego. Mieszaninę reakcyjną miesza się w temperaturze pokojowej przez 24 godziny, trzyma we wrzeniu przez 5 godzin, następnie działa 250 ου nasyconego wodnego roztworu chlorku amonu, rozcieńcza 200 cni octanu etylu, przemywa 200 cm/ wody (dwa razy), następnie 200 cnr nasyconego wodnego roztworu chlorku sodu, suszy nad siarczanem magnezu, sączy i zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Pozostałość chromatografuje się na kolumnie z żelem krzemionkowym Merck (granulometria 0,04-0,06 mm, średnica 5,3 cm, wysokość 31,5 cm), eluując pod ciśnieniem 0,5 102kPa azotu mieszaniną cykloheksan/octan etylu (90/10 objętościowo) i zbierając frakcje po 100 cm3. Frakcje 23 do 48 łączy się i zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Otrzymuje się 5,75 g (3aS, 4S, 7aS)-4,7,7-trifenylo-2-tert-butoksykarbonyloperhydroizoindol-4-olu w postaci jasno-żółtego osadu.
Widmo protonowe NMR (DMSO d6): 1,37 (s, 9H, -C(CH3)3); 1,65 (mt, 2H, -CH2- w pozycji 5); 2,28 (d szeroki, J=14,1H ekwatorialne z -CH2- w pozycji 6); 2,65 (t, J=9,1H, z -CH2w pozycji 1); 2,85 (mt, 1H, -CH< w pozycji 3a); 3,05 (td, J=14 i 3,5; 1H, H aksjalne z -CH2- w pozycji 6); 3,25 (mt, 2H, drugie H z -CH2- w pozycji 1 i 1H -CH2 w pozycji 3); 3,4 (d, J=11, 1H, drugie H z -CH2 w pozycji 3); 3,5 (mt, 1H, -CH< w pozycji 7a); 4,4, (s, 1H, OH); 7,1 do
7,6 (mt, 15H aromatycznych).
Widmo w podczerwieni (KBr), pasma charakterystyczne (cm'1): 3425, 3100-3000, 30002850, 1680, 1600, 1580, 1495, 1475, 1410, 1365, 1170, 750, 700.
Przykład 8. Postępując zgodnie z przykładem 4, wychodząc z 1,13 g chlorowodorku (3aS, 4S, 7aS)-7,7-difenylo-4-(2-metoksyfenylo)-perhydroizoindol-4-olu i 0,42 g kwasu (2metoksyfenylo)octowego otrzymuje się 0,61 g (3aS- 4S, 7aS)-7,7-difenylo-4-(2-metoksyfenylo)-2-[(2-metoksyfenylo)acetylo]perhydroizoindol-4-olu w postaci białych kryształów, topiących się w 204°C.
172 754
Przykład 9. Postępując zgodnie z prankładnR 4, wychodząc z 0,75 g chlorowodorku (3aS, 4S, 7aS)-7,7-difennlo-4-(2-metzksyfernlz)-perhneroizoineol-4-olu i 0,28 g kwasu (3-metzksyfenzlo)octowngz otrzymuje się (0,54 g (3aS, 4S, 7aS)-7,7-eiferneo-4-(2-metoksyfennlo)-2-[(3-metoksyfnnylo)acntzlz]perhndroizoindzl-4-zlu w postaci białych kryształów, topiących się w 185°C.
Przykład 10. Postępując zgodnie z przykładem 4, wychodząc z 0,75 g chlorowodorku (3aS, 4S, 7aS)-7,7-eiferylo-4-(2-Retoksyferylo)-pnrhyeroizoinezl-4-zlu i 0,28 g kwasu (4-metoksnfnnnlo)octowngo otrzymuje się 0,61 g (3aS, 4S, 7aS)-7,7-eifenzlo-4-(2-metokszfenylo)-2-[(4-Retokszfernlz)acetylo]perhzerziaoneol-4-olu w postaci białych kryształów, topiących się w 2110C.
Przykład 11. Postępując zgodnie z przykładem 4, wychodząc z 0,8 g chlorowodorku (3aS, 4S, 7αS)-7,7-difnnylz-4-(2-metzksnfnnylo)-perhyerziaoindol-4-zlu i 0,38 g kwasu 1naftnlozctowego otrzymuje się 1,16 g (3aS, 4S, 7aS)-7,7-difenylo-4-(2-Retoksyferylo)-2-(1naftyloadntzlz)perhydrzizzindol-4-olu w postaci białego osadu, topiącego się w 225°C.
Przykład 12. Postępując zgodnie z przykładem 4, wychodząc z 0,8 g chlorowodorku (3aS, 4S, 7aS)-7,7-eifenylz-4-(2-metoksyfenylz)-perhndroiaoirdol-4-olu i 0,34 g kwasu
3- tiennlozctzwngz otrzymuje się 0,53 g (3aS, 4S, 7aS)-7,7-difennlo-4’(2-mntoksnfnnnlz)-2-[(3tienzlo)adntylo)]perhzdrzizzndol-4-olu w postaci białych kryształów, topiących się w 106°C.
Przykład 13. Do roztworu 0,44 g kwasu 3-inezlilozctowngo w 20 cm3 sucha dichlorometanu dodaje się 0,41 g karbonnlodiimidazolu. Miesza się w temperaturze pokojowej przez 1 godzinę, następnie dodaje kolejno zawiesinę chlorowodorku (3aS, 4RS, 7aRS)-7,7-difennlo-4-(2-metzksyfenzlz)purhydrzizoineol-4-olu w 25 cm ' suchego clichloroRemaii, następnie 0,7 cm3 trietyloaminy. Mieszaninę reakcyjną miesza się przez 24 godziny w temperaturze pokojowej, rzzdinńcna 1O0cm3 dichlorometanu, przemywa 100cm3 wody (ewarony), następnie 100 cr3 nasyconego wodnego roztworu chlorku sodu, suszy nad siarczanem magnezu i natęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Pozostałość chromatografie się na kolumnie z żelem krzemionkowym Merc^ (granulomntria 0,04-0,06 mm, średnica 2 cm, wysokość 22 cm), eluując pod ciśnieniem 0,5 · 10z kPa azotu mieszaniną cykloheksanu/octan etylu (35/65 objętościowo) i zbierając frakcje po 20 cm \ Frakcje 7 i 8 łączy się i zatęża do sucha pod zmrinjsaonnm ciśnieniem (2,7 kPa). Pozostałość rozciera się z eterem eiiazpropzlownm. Otrzymuje się 0,17 g (3aRS, 4RS, 7aRS)-7,7-difnrnlo-2-(3-irdzliloadetylo)-4-(2-mntzksnfnnnlo)pnrhndrzizoinezl4- olu w postaci bialepo ooddb.
Widmo protonowe NMR (DMSO d6): 1,48 (d, szeroki, J= 14,5,1H, H nkwatzrialne z -CH2w pzancJi 5); 2,27 (d szeroki, J=14,5, 1H, H ekwatzrialrn z -CH2- w pozycji 6); 2,32 (td, J=14,5 i 2, 1H, H aksjalne z -CH2- w pozycji 5); 3,02 (td, J=14,5 i 2, 1H, H aksjalne z -CH2- w pozycji 6); 2,88 i 3,2 do 3,7 (2mt, odpowiednio 1H i 5H, -CH2- i -CH); 3,44 (s, 3H, -OCH3); 3,52 (s, 2H, -N-COCH2-); 6,8 do 7,6 (mt, 19H aromatycznych).
Widmo w podczerwieni (KBr), pasma charakterystyczne (cm’1): 3425, 3125-3000, 30002850, 1625, 1585, 1490, 1460, 1235, 1030, 745,700.
Przykład 14. Do aawinsiry 0,96 g chlorowodorku (3aS, 4S, 7aS)-7,7-difenylo-4-(2metzksyfernlo)perhzeroiazinezl-4-olu w 25 cm 3 suchego dichlorometanu dodaje się kolejno w temperaturze pokojowej Rinszająd roztwór 0,43 g chlorku 2-(3-ireolilo)-2-okszadetnlu w 20 cm3 suchego dichlorometanu, następnie roztwór 0,6 cm 3 trietnlzaRiry w 5 cm3 suchego dichlorometanu. Mieszaninę reakcyjną miesza się przez 24 godziny w tej temperaturze, następnie rozcieńcza 200 cm1 dichlorometanu, przemywa 100 cmJ 1N wodnego roztworu wodorotlenku sodu, następnie 50 cm' nasyconego wodnego roztworu chlorku sodu, suszy nad siarczanem magnezu i aαtęża do sucha pod zmniejszonym ciśnienieR (2,7 kPa). Pozostałość chromatografuje się na kolumnie z żelem krzemionkowym Merck (granulzmntria 0,04-0,06 mm, średnica 2,5 cm, wysokość 31 cm), eluując pod ciśnieniem 0,4 · 10z kPa azotu mieszaniną 1,2-didhlzroetonu i metanolu (70/30 objętościowo) i zbierając frakcje po 15 cma Frakcje 2 do 9 łączy się i' zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnienieR (2,7 kPa). Otrzymuje się 1,15 g (3aS, 4S, 7aS)-7,7-eiferzlo-2-[2-okso-2-(3-ineolilo)acntylz]-4-(2-RetokjnfnrzIo)perhneroiaoirdol-4-olu w postaci pomarańczowego osaeu.Wiemo w podczerwieni (KBr), pasma charakterystyczne (cm’1): 3400, 3250,3100-3000, 3000-2850, 2835, 1650-1600, 1580, 1520, 1490, 1455, 1235, 1030, 755, 700.
172 754
Do roztworu 1,1 g(3aS,4S,7aS)-Ί,7-d1fonylu-2-[(RS)-2okso-2-(3-l53ol1lo)aeetylo]-4-(2motuksdfe5ylo)serhy3roizoi53ol-4-ole w 35 cm3 etanolu dodaje się w temperaturze pokojowej mieszając 0,38 g bromowodorku sodu. Mies/a5i5ę reakcyjną miesza się przez 4 godziny w tej temperaturze, następnie działa 2 cm 3 kwasu octowego i zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Pozostałość ruzpeszc/a się w 100 cm3 octanu etylu, fazę organiczną przemywa 50 cm3 0,1N wodnego roztworu wodorotlenku sodu, 50 cm3, następnie 50 cm3 nasyconego wodnego roztworu chlorku sodu, suszy nad siarc/a5om magnezu i zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Pozostałość chromatografuje się na kolumnie z żelem krzemionkowym Merck (granulomotria 0,04-0,06 mm, średnia 2,8 cm, wysokość 27 cm), eluując pod ciśnieniem 0,4 · 102 kPa azotu mieszaniną 1,2-dichloroetanu i metanolu (96/4 objętościowo) i zbierając frakcje po 10 cm3. Frakcje 17 do 31 łączy się i zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Pozostałość rozciera się z eterem diizopropylowym. Otrzymuje się 0,45 g (3aS, 4S, ΊaS)-Ί,Ί-dife5ylu-2-[(RS)-2-hy3roksy-2-(3-in3ulllu)acotylo]-4-(2-motoksyfenylo)serhddroizoi5dol-4-ulu w postaci pomarańczowego osadu.
Widmo protonowe NMR (DMSO d6): W temperaturze pokojowej obserwuje się mieszaninę izomerów i rotamerów: 1,4 (mt, 1H, H okwaturial5o z -CH2-W pozycji 5); 2,3 (mt, 2H, H aksjalne z -CH2- w pozycji 5 i 1H z -CH2- w pozycji 6); 2,5 do 3,8 (mt, -CH2- i -CH<); 3,30-3,32-3,35 i 3,38 (4s, OcH3 różnych izomerów i rotamerów); 5-5,12-5,24 i 5,28 (4s, 1H, >N-CO-CH-O różnych izomerów i rotamerów); 6,5 do 7,8 (mt, aromatyczny).
Widmo w podczerwieni (KBr), pasma charakterystyczne (cm'1): 3420, 3125-3000, 30002850, 2830, 1630, 1600, 1580, 1495, 1450, 1235, 1030, 755, 745, 700.
Przykład 15. Postępując zgodnie z przykładem 4, wychodząc z 0,8 g chlorowodorku (3aS, 4S, ΊaS)-7,Ί-3ifonylu-4-(2-motoksyfonylu)-perhydroizuindol-0-ulu i 0,39 g kwasu (5-fluuro-3-l5dulilu)-octuwegu otrzymuje się 0,36 g (3aS, 4s, 7aS)-7,7-difenylo-2-[(5-fluoro-3i5dolilu)acetylo]-4-(2-metoksyfenylo)perhydrui/ui5dol-0-ole w postaci białych kryształów, topiących się z rozkładem w 170°C.
Przykład 16. Postępując zgodnie z przykładem 4, wychodząc z 0,8 g chlorowodorku (3aS, 4S, ΊαS)-7,7-3ifenylo-4-(2-motuksyfe5ylu)-pery3roi/oi5dol-4-olu i 0,41 g kwasu (5-metoksy-3-indulilo)uctowogu otrzymuje się 0,66 g (3aS, 4S, ΊaS)-Ί,7-3ife5ylo-2-[(5-metoksy-3in3olilo)acetylo]-4-(2-metoksyfenylo)porhy3roi/oi5dol-0-olu w postaci beżowego osadu.
Widmo protonowe NmR (DMSO d6): 1,5 (d, szeroki, J=14, 1H, H okwatorial5e z -CH2w pozycji 5); 2;29 (d, szeroki, J= 14, 1H, H ekwatoriαl5o z -CH2- w pozycji 6); 2,35 (td, J=14 i 2,5 1H aksjalne z -CH2- w pozycji 5); 3,04 (td, J= 14 i 2,5, H aksjalne z -CH2- w po/ycji 6); 2,8 do 3,9 (mt, -CH2- i -CH<); 3,44 (s, -OCH3), 3,75 (s, NCO-CH2-); 3,89 (s, 3H, -OCH3 indolu);
6,7 do 7,7 (mt, 18H aromatycznych); 10,3 (mf, 1H, NH indolu).
Widmo w podczerwieni (KBr), pasma charakterystyczne (cm1): 3300-2200, 3125-3000, 3000-2850,2830, 1625, 1600, 1580, 1485, 1450, 1230, 1215, 1025,755,700.
Przykład 17. postępując zgodnie z przykładem 4, wychodząc z 0,75 g chlorowodorku (3aS, 4S, ΊaS)-Ί,Ί-difondlo-4-(2-motuksyfe5dlu)-porhydroi/oi5dol-4-olu i 0,32 g kwasu (1 -motylo-3-1n3oliiu)-uctuwego otrzymuje się 0,56 g (3aS, 4S, 7aS)-7,7-difenylo-2-[( 1 -metylo3-i53olilo)acetylo]-4-(2-metuksyfo5ylu)perhy3roizui53ol-4-ole w postaci beżowego osadu.
Widmo protonowe NMR (DMSO d6): W temperaturze pokojowej obserwuje się mieszaninę dwóch rotamerów:. 1,42 (mt, 1H, 1H, z -CH2- w pozycji 5): 2,31 (mt, 2H, drugie H z -CH2w pozycji 5 i 1H z -CH2- w pozycji 6): 2,94 (mt, drugie H z -CH2- w pozycji 6); 2,7 do 3,6 (mt, -CH2- i -CH<); 3,37 (s, 3H, OCH3); 3,45 i 3;5 (2s, 2H, -COCI-bAr); 3,72 i 3,78 (2a, 3H, NCH3); 6,8 do 7,7 (mt, 19H aromatycznych).
Widmo w podczerwieni (KBr), pasma charakterystyczne (cm’1): 3400, 3125-3000, 30002850, 2830, 1637, 1600, 1580, 1485, 1450, 1235, 1050, 750, 700.
Przykład 18. do ro/twore 4,5 g chlorowodorku (3aRS, 4RS, 5RS, ΊaRS)-7,7-31fo5ylu-4--2-metoksyfenylo)porhydroi/oindul-4,5-diule w 100 cmz dichlorometanu, ochłodzonego do 0°C dodaje się 4,2 cm 3 trietyloaminy, następnie 2,4 g chlorku kwasu (2-metoksyfendlo)uetowogu w 50 cm3 dichlorometanu. Miesza się w temperaturze pokojowej przez 90 minut; mieszaninę reakcyjną przemywa się 2 razy 10 emJ wody, suszy nad siarczanem magnezu i zatęża do sucha pod /m5iejs/unym ciśnieniem (2,7 kPa). Wykrystalizowany osad sr/o5usi się do 100 cm3
172 754 eteru diizopropylowego, następnie sączy, przemywa 50 cir nasyconego roztworu wodorowęglanu sodu, następnie 50 cm3 eteru diizopropylowego. Otrzymuje się 4,35 g (3aRS, 4RS, 5RS, 7aRS)-7,7-difenylo-2-(2-,metoksyfenylo)acetylo-4-(2-metoksyfenylo)perhydroizoindol-4,5-di olu w postaci jasno-beżowego osadu topiącego się w 278°C.
Chlorek kwasu (2-metoksyfenylo)octowego otrzymuje się wychodząc z mieszaniny 2,2 g kwasu (2-metoksyfenylo)octowego i 20 cm 3 chlorku tionylu, trzymając we wrześniu przez 30 minut. Po zatężeniu do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa) otrzymuje się
2,4 żółtego oleju stosowanego w stanie surowym do następnych syntez.
Chlorowodorek (3aRS, 4RS, 5RS, 7aRS)-7.7ldlfenylOl4-(2-metoksyfenylo)pel rhydroizoindoM^-diolu można otrzymać w sposób następujący:
Do roztworu 5,15 g (3aRS, 4RS, 5RS, 7aRS)-7,7ldlfenylo-4-(2lmetoksyfenylo)l2-tertbutoksykarbonyloperhydroizoindoM^-diolu w 25 cm3 dioksanu dodaje się w temperaturze pokojowej 25 cm3roztworu chlorowodoru w dioksanie. Mieszaninę reakcyjną miesza się przez 1 godzinę w tej temperaturze, następnie zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Pozostałość przemywa 20 cm3 acetonitrylu, sączy i suszy. Otrzymuje się 4,5 g chlorowodorku (3aRS, 4RS, 5RS, 7aRS)-7.7-dlfenylo-4-(2-metoksyfenylo)perhydrolzoindolo-4,5-dlolu w postaci białych kryształów, topiących się w temperaturze powyżej 300°C.
(3aRS, 4rS, 5RS, 7aRS)-7,7-dlfenylo-4-(2lmetoksyfenylo)l2-tert-butoksykarbonyloperhydroizoindol-4,5-diol można otrzymać w sposób następujący:
Do zawiesiny 26,4 g (3aRS, 5RS, 7aRS)-5lacetoksyl7.7ldlfenylOl4-(2-metoksyfenylo)-2tert-butoksykarbonyloperhydroizoindol-4-onu i 43,3 g bezwodnego chlorku ceru w 265 cm3 suchego tetrahydrofuranu wkrapla się w temperaturze pokojowej mieszając zawiesinę 30,9 g bromku 2-metoksyfenylomagnezowego w 170 cm3 suchego tetrahydrofuranu. Mieszaninę reakcyjną miesza się w temperaturze pokojowej prze 24 godziny, działa 400 cm3 nasyconego wodnego roztworu chlorku amonu, przenosi do 1000 cmJ octanu etylu, po czym sączy przez celit. Fazę organiczną dekantuje się suszy nad siarczanem magnezu, sączy i zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Pozostałość chromatografuje się na kolumnie z żelem krzemionkowym Merck (granulometria 0,04-0,06 mm, średnica 7 cm, wysokość 55 cm), eluując pod ciśnieniem 0,5 · 102kPa azotu mieszaniną cykloheksanu i octanu etylu (70/10 objętościowo) i zabierając frakcje po 250 rn. Frakcje 10 do 19 łączy się i zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Otrzymuje się 18 g (3aRS, 4RS, 5RS, 7aRS)l7,7-dlfenylOl4l(2-metoksyfenylo)-2-tert-butoksykarbonyloperhydroizoindol-4,5-diolu w postaci białych kryształów, topiących się w 229°C.
(3aRS.5RS.7^RLS)-5-acetoksy-7,7-d(fenylo-2-tert-butoksykarbonyloperhydroizoindoll4l on można otrzymać w sposób następujący:
Do zawiesiny 19 g chlorowodorku (3aRS, 5RS, 7aRS)-5lacetoksy-7,7-difenyloperhydrolzoindol-4lonu w 200 cm3 suchego dichlorometanu wkrapla się w temperaturze zbliżonej do 5°C mieszając 46,9 cm 3 trietyloaminy, 11,8 g diwęglanu di-tert-butylu, następnie 0,3 g 4-dimetyloaminopirydyny. Mieszaninę reakcyjną miesza się w temperaturze pokojowej przez 24 godziny, następnie przemywa nasyconym wodnym roztworem wodorowęglanu sodu. Fazę organiczną dekantuje się, suszy nad siarczanem magnezu, sączy i zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Pozostałość krystalizuje się ze 120 cm3 eteru diizopropylowego. Otrzymuje się 21 g (3aRS, 5RS, 7aRS)-5-acetoksy-7,7-dlfenyloperhydrolzolndol-4lOnu w postaci białych kryształów, topiących się w 213°C.
Chlorowodorek (3aRS, 5RS, 7aRS)-5lacetoksy-7,7-dlfenyloperhydrolzolndol-4lOnu można otrzymać w sposób następujący:
Do roztworu 51,2 g (3aRS, 5RS, 7aRS)l5-acetoksy-7.7ldlfenylo-2-winyloksykarbonyloperhydroizoindolinA-onu w 118 dioksanu dodaje się w temperaturze pokojowej 394 cm3 5,2 N roztworu chlorowodoru w dioksanie. Mieszaninę reakcyjną miesza się przez 1 godzinę w tej temperaturze, następnie^zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Pozostałość rekrystalizuje się z 200 ot wrzącego etanolu. Otrzymuje się 13,4 g chlorowodorku (3aRS, 5RS, 7aRS)-5-acetyksyl7,7ldlfenyloperhydrolzolndol-4-onu w postaci białych kryształów, topiących się w temperaturze powyżej 300°C.
172 754 (3aRS, 5RS, 7aRS)-5-acetoksy-7,7-difenylo-2-winyloksykarbonyloperhydroizoindolin4-on można otrzymać w sposób następujący:
Do roztworu 58 g (3aRS, 5RS, 7aRS)(-5“acetoksy-2-ben/ylo7,7-dilen\'Ίoperhydroi/oindolin-4-onu w 580 cm 3 suchego dichlorometanu dodaje się w temperaturze pokojowej mieszając 13,6 cm3 chloromrówczanu winylu. Mieszaninę reakcyjną trzyma się w temperaturze wrzenia rozpuszczalnika przez jedną godzinę, chłodzi do temperatury pokojowej i zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Pozostałość krystalizuje się z 400 cm3 mieszaniny eteru diizopropylowego i eteru naftowego (50/50 objętościowo). Otrzymuje się 51,4 g (3aRS, 5RS, 7aRs)-5-acetoksy-7,7-difenylo-2-winyloksykarbonyloperhydroi/Oindol-4-onu w postaci żółtych kryształów, topiących się w 205-210°C.
(3aRS, 5RS, 7aRS)-5-acetoksy-2-benzylo-7,7-difenyloperhydroizoindol-4-on można otrzymać w sposób następujący:
Do roztworu 86 g 6-acetoksy-4,4-difenylocykloheksen-2-onu i 96 ™ N-butoksymetylo N-trimetylosililometylobenzyloaminy w 1000 cm3 dichlorometanu dodaje się 15 kropli kwasu trifluorooctowego. Mieszaninę reakcyjną miesza się w temperaturze pokojowej przez 15 godzin, po czym dodaje 2 g węglanu sodu i zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Pozostałość chromatografuje się na kolumnie z żelem krzemionkowym Merck (granulometria 0,04-0,06 mm, średnica 7 cm, wysokość 70 cm), eluując pod ciśnieniem 0,5 · 102 kPa azotu mieszaniną cykloheksanu i octanu etylu (20/80 objętościowo) i zbierając frakcje po 200 cm3. Frakcje 6 do 10 łączy się i zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Otrzymuje się 70 g (3aRS, 5RS, 7aRS)-5-acetoksy-2-benzylo-7,7-difenyloperhydroizoindol-4-onu w postaci miodu (punkt topnienia poniżej 40°C).
N-Butoksymetylo N-trimetylosililometylobenzyloaminę można otrzymać według metody Y. Terao i współpr., Chem. Pharm. Bull., 33, 2762 (1985).
6-Acetoksy-4,4-difenylocykloheksen-2-on można otrzymać metodą opisaną przez W. Oppolzera i współpr., Helv. Chim. Acta, 59, 2012 (1976).
Przykład 19. Postępując zgodnie z przykładem 18 i wychodząc z 0,5 g chlorowodorku (3aS, 4S, 5S, 7aS)-7,7-difenylo-4-fenyloperhydroizoindol-4,5-diolu i 0,39 g kwasu (2-metoksyfenylo)octowego otrzymuje się 0,4 g (3aS, 4S, 5S, 7aS)-7,7-difenylo-4-fenylo-2-(2-metoksyfenylo)acetyloperhydroizoindol-4,5-diolu w postaci białego osadu, topiącego się z rozkładem w 150°C.
Przykład 20. Postępując zgodnie z przykładem 1 i wychodząc z 0,5 g chlorowodorku (3aS, 4S, 5S, 7aS)-7,7-difenylo-4-fenyloperhydroizoindol-4,5-diolu i 0,25 g kwasu (S)-2-(2metoksyfenylo)-propionowego otrzymuje się 0,52 g (3aS, 4S, 5S, 7aS)-7,7-difenylo’4-fenylo2-[(S)-2-(2-metoksyfenylo)propionylo]perhydroizoindol-4,5-diolu w postaci białego osadu, topiącego się z rozkładem w 158°C.
Przykład 21. Do roztworu 0,9 g chlorowodorku (3aRS, 4RS, 5RS, 7aRS)’7,7-difenylo-4-(2-metoksyfenylo)perhydroi/oindol-4,5-diolu, 0,4 g kwasu 3-indolilooctowego i 20 mg wodzianu 1-hydroksybenzotriazolu w 90 cm3 dichlorometanu, ochłodzonego do 0°C dodaje się 0,46 g 1 -(3-dimetyloaminopropylo)-3-etylokarbodiimidu i 0,34 cm3 diizopropyloaminy. Miesza się w temperaturze pokojowej przez 15 godzin, zakwasza 0,1N HCl, po czym przemywa się nasyconym wodnym roztworem chlorku sodu. Fazę organiczną dekantuje się, suszy nad siarczanem magnezu i zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Otrzymany osad rekrystalizuje się z 10 cm3 wrzącego acetonitrylu. Otrzymuje się 0,85 g (3aRS, 4RS, 5RS, 7aRS)-7,7-difenylo-4-(2-metoksyfenylo)-2-(3-indoliloacetylo)perhydroizoindol-4,5-diolu w postaci białego osadu topiącego -się w 266°C.
Przykład 22. Do zawiesiny 0,14 g chlorowodorku (3aS, 4S, 7aS)-7,7-difenylo-4-fluoro-4-(2-metoksyfenylo)perhydroizoindolu w 7 cm 3 suchego dichlorometanu dodaje się w temperaturze pokojowej 0,1 cm3 trietyloaminy, następnie 0,04 cm3- chlorku fenyloacetylu. Mieszaninę reakcyjną miesza się w 'tej temperaturze przez 5 godzin, rozcieńcza 100 cm3 dichlorometanu, przemywa 40 cm3 nasyconego wodnego roztworu wodorowęglanu sodu, następnie 40 cm3 wody, suszy nad siarczanem1 magnezu i zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Pozostałość rozcieńcza się eterem diizpopropylowym. Otrzymuje się 0,1 g
172 754 (3aS, 4S, 7aS)-7,7-yifąoęlo-4-fluora-4-(2-mątarsęfeoylo')-2-jeovlaacetyla-perhydraizoiodalu w postaci białego osadu.
Widmo protonowe NMR (DMSO dó): W temperaturze rakatowet obserwuje się mieszaninę rotomąróo: 1,62 (mt, 1H, 1H z -CH2- w pozycji 5); 2 do 3,8 (mt, -CH2-1 -CH<); 3,37 i 3,42 (2s, 3H, -OCH3); 6,7 do 7,6 (mt, 19H αramαtęceoyah).
Widmo w podczerwieni (KBr), pasma charakterystyczne (cm’1): 3100-3000, 3000-2850, 2840, 1640, 1600, 1580, 1495, 1455, 1240, 1030, 755, 720, 700.
Chlorowodorek (3oS, 4S, 7aS)-7,7-yifenyla-4-fluoro-4-(2-metaksęfeoylo)per7ydraizomdolu można otrzymać w sposób następujący:
Do roztworu 2,07 g (3aS, 4S, 7oS)-7,7-yifenęlo-4-fluoro-4-(2-mątoksyfeoylo)-2-tąrtbutaksękorbanyloperhęyraiodolu w 20 cm3 dioksanu dodaje się w temperaturze rokatowet 20 cm3
6,3 N roztworu chlorowodoru w dioksanie. Miąleooiop reakcyjną miesza się przez 3 godziny w tej temperaturze, następnie zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Pozostałość krystalizuje się z 40 cm3 absolutnego etanolu, kryształy odsącza się i suszy. Otrzymuje się 1 g chlorowodorku (3aS, 4S, 7oS)-7,7-difenęlo-4-jluaro-4-(2-mątaksyfeoęla)perhydroizoiodalu w postaci białych kryształów, topiących się w 270°C.
^aS, 4S, 7oS)-7,7-difenylo-4-fluoro-4-(-2-metoksyfenylo)-2-tert-butoksękorbaotlopąr7ydroieaindal można otrzymać w sposób następujący:
Do ochłodzonego do 0°C roztworu 6,48 g (3aS, 4S, 7aS)-7,7-difenyla-4-(2-mątaksyfąnylo)-2-tert-butaksękarbaoęlaper7ydraizaiotlol-4-alu w 70ęcm3 suchego dichlorometanu wkrapla się roztwór 4,3 cm 3 trifluorku yiątylaominosiorki w 20 cm3 suchego dichlorometanu. Mieszaninę reakcyjną miesza się w tej temperaturze przez 3 godziny, przemywa 100 cm3 nasyconego wodnego roztworu wodorowęglanu sodu, następnie 100 crn nasyconego wodnego roztworu chlorku sodu, suszy nad siarczanem magnezu i eotpża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPo). Pozostałość ahromatografute się na kolumnie z żelem krzemionkowym Merck (gronalometrio 0,04-0,06 mm, średnico 4,8 cm, wysokość 26 cm), eluując pod ciśnieniem 0,5 · 102 kPo azotu miąszonioą cykloheksanu i octami etylu (95/5 objętościowo) i zbierając frakcje po 50 ^3. Frakcje 34 do 63 łączy się i zotęża do sucho pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPo). Otrzymuje się 2,2 g (3aS, 4S, 7aS) 7,7-yijeoęla-4- fluora-4-(2-mątaksyjąnylo)-2-tąrtbutaksykarbooęloper7yyroizaindalu w postaci białego osadu.
Przykład 23. do ochłodzonego do 0°C roztworu 1,5 g chlorowodorku (3oS, 7oR)-4,4-difenęla-7-(2-metoksyfąnęla)-2,3,aa,4,a,7o-hąksohydroieoindolu w 20 α© dichlorometanu dodaje się 1,5 cm 3 metyloaminy, następnie 1,6 g chlorku kwosu (2-mątoksyfenęlooctowągo). Mieszoninę reakcyjną miesza się w temperaturze pokojowej przez 15 godzin; przemywa się miąszonioę reakcyjną dwa razy po 40 oti wody, suszy nod siorczanem magnezu i zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Pozostałość ahromatagrofają się no kolumnie z żelem krzemionkowym Merck (granulometria 0,04-0,06 mm, średnico 3,6 cm, wysokość 25 cm), eluuje pod ciśnieniem 0,5 · 102 kPa azotu mieszaniną cykloheksanu i octanu etylu (75/25 objętościowo) i zbierając frakcje po 25 cm3. Frakcje 14 do 28 łączy się i zotężo do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPo). Otrzymany żółty osod rekrystolizuje się z 10 cm3 cykloheksanu, otrzymując 0,38 g (3aS, 7oR)-4,4-dijąoylo-2-(2-mątaksyfenyla)oaetylo-7-(3mątoksyfenylo)-2,3,3o,4,a,7a-hąrsohydIalieoinyola w postaci beżowego osadu, topiącego się w 142°C.
Chlorowodorek (aaS,7aR)-4,4-di:enylo-7-(3-mątarsyjąoylo)-2,a,3a,4,5,7a-7ąksahyyroieoiodala można otrzymać w następujący sposób:
Roztwór 8,56 g (3aS, 4S, 7aS)-7^7-yijąoyla-4-(2-metoksyjąoylo)-2-tert-butaksykorbanyloper7ydroizoiodal-4-olu w 53 cin kwosu octowego i 30 cm3 12 N kwasu chlorowodorowego ogrzewa się do 95°C przez 45 minut, po czym ochładza się do temperatury pokojowej i zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Pozostałość rekrystalizuje się z 20 cm3 ocetonitrylu. Otrzymuje się 5,2 chlorowodorku (3aS, 7aR)-4,4-dijeoyla-7-(2-mątoknyfenylo)2,3,ao,4,a,7o-7eksa7yyraizoiodolu w postaci białych kryształów, topiących się w temperaturze powyżej 300°C, wykorzystywanego w stonie surowym do następnych syntez.
172 754 (granulometria 102 kPa azotu
Przykład 24. Roztwór 1,03 g (3aS, 7aS)-7,7-difenylo-4-(2-metoksyfenylo)-2’fenyloacetyloperhydroizoindol-4-olu i 0,95 g kwasu 4-metylofenylosulfonowego w 50 cm3 toluenu ogrzewa się do wrzenia przez 3 godziny. Po ochłodzeniu mieszaninę reakcyjną rozcieńcza się 200 cm3 dichlorometanu, przemywa 100 cm3 4N roztworu wodnego wodorotlenku sodu (dwa razy), następnie 100 cm3 wody, następnie 100 cm3 nasyconego roztworu wodnego chlorku sodu, suszy nad siarczanem magnezu i zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Pozostałość chromatografuje się na kolumnie z żelem krzemionkowym Merck
0,04-0,06 mm, średnica 3,5, wysokość 25 cm), eluując pod ciśnieniem 0,4 · mieszaniną cykloheksanu i octanu etylu (50/50 objętościowo) i zbierając frakcje po 60 cm3. Frakcje 5 do 8 łączy się i zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Pozostałość rozciera się w eterze naftowym. Otrzymuje się 0,38 g (3aS, 7aR) 4,4-difenylo-7-(2-metoksyfenylo)-2-fenyloacetylo-2,3,3a,4,5,7a-heksahydroizoindolu w postaci białego osadu.
Widmo protonowe NMR (DMSO de): W temperaturze pokojowej obserwuje się mieszaninę rotamerów: 2,5 do 3,9 (mt, -CH2- i -CH<); 3,17 i 3,32 (ab J=12,5 i ab ograniczony, -COCH2Ar); 3,48 i 3,5 (2s, -OCH3); 5,87 (mt, 1H, H winylowe); 6,7 do 7,6 (mt, 19H aromatycznych).
Widmo w podczerwieni (KBr), pasma charakterystyczne (cm’1): 3100-3000, 3000-2850, 2840, 1640, 1600, 1580, 1495, 1450, 1245, 1030,750,720,700.
Przykład 25. Postępując zgodnie z przykładem 4 ale wychodząc z 1 g chlorowodorku (3aS, 4S, 7aS)’7,7-difenylo-4-(2-metoksyfenylo)-perhydroizoindol’4-olu i 0,37 kwasu fenylooctowego otrzymuje się 0,3 g (3aS, 4S, 7aS)-7,7-difenylo-2-fenyloacetylo-4-(2-metoksyfenylo)perhydroizoindol-4-olu w postaci białych kryształów, topiących się w 192°C.
Przykład 26. Postępując zgodnie z przykładem 4 ale wychodząc z 1 g chlorowodorku (3aS, 4S, 7aS)-7,7-difehylo-4-(2-metoksyfenylo)-perhydroizoindol-4-olu i 0,48 g kwasu (2-dimetyloaminofenylo)octowego otrzymuje się 0,91 g (3aS, 4S, 7aS)-7,7-difenylo-2-[(2dimetyloaminofenylo)acetylo]-4-(2-metoksyfenylo)perhydroizoindol-4-olu w postaci białych kryształów, topiących się w 207°C.
Przykład 27. Postępując zgodnie z przykładem 4 ale wychodząc z 1 g chlorowodorku (3aS, 4S, 7aS)’7,7-difenylo-4’(2-metoksyfenylo)-perhydroizoindol-4-olu i 0,48 g kwasu
3- indenylooctowego otrzymuje się 0,21 g (3aS, 4S, 7aS)-7,7-difenylo-2-[(3-indenylo)acetylo]4- (2-metoksyfenylo)perhydroizondol-4-olu w postaci białego osadu.
Widmo protonowe NMR (DMSO d6): W temperaturze pokojowej obserwuje się mieszaninę rotamerów: 3,35 (2a, 3H, -OCH3); 4,82 (1H, z OH); 6,1 i 6,4 (1H indenu); 6,8 do 7,6 (m, 18H fenylowych i indenowych).
Widmo w podczerwieni (KBr), pasma charakterystyczne (cm’1): 3410, 3100-3000, 30002850, 2830, 1630, 1600, 1580, 1495, 1485, 1450, 1460-1425, 1235, 1025, 755, 755-700.
Przykład 28. Postępując zgodnie z przykładem 4 ale wychodząc z 2 g chlorowodorku (3aS, 4S, 7aS)-7,7-difenyl'o-4-(2-metoksyfenylo)-perhydroizoindol-4-olu i 0,96 g kwasu 3-indolilooctowego otrzymuje się 2,17 g (3aS, 4S, 7aS)-7,7-difenylo-2-[(3-indolilo)acetylo]-4(2-metoksyfenylo)perhydroizoindol-4-olu w postaci białych kryształów, topiących się w 142°C.
Przykład 29. Postępując zgodnie z przykładem 4, ale wychodząc z 0,8 g chlorowodorku (3aS, 4S, 7aS)-7,7-difenylo-4-(2-metoksyfenylo)perhydroizoindol-4-olu i 0,46 g kwasu (3-benzo[b]tienylo)octowego otrzymuje się 0,5 g (3aS, 4S, 7aS)-7,7-difenylo-2-[(3-benzo[b]tienylo)acetylo]-4-(2-metoksyfenylo)perhydroizoindol-4-olu w postaci białych kryształów, topiących się w 130°C z rozkładem.
Przykład 30. postępując zgodnie z przykładem 4, ale wychodząc z 0,73 g chlorowodorku (3aS, 4S, 7aS)-7,7-difenylo-4-(2-metoksyfenylo)perhydroizoindol-4-olu 1 0,5 g kwasu (S)-2-(2-benzyloksyfenylo)propionowego otrzymuje się 0,73 g (3aS, 4S, 7aS)-7,7-difenylo-2-[(S)-2-(2-benzyloksyfenylo)propionylo]-4-(2-metoksyfenylo)perhydroizoindol-4-olu w postaci białego osadu.
Widmo protonowe NMR (DMSO d6): W temperaturze pokojowej obserwuje się mieszaninę rotamerów: 1,15 (2d, 3H z CH3 -CH); 3,35 (2a, 3H, -OCH3); 3,98 i 3,78 (2q, 1H z CH-CH3);
4,2 (s, 1H, z OH); 4,6 do 5 (2dd, 2H z CH2O); 6,7 do 7,6 (m, 23H aromatyczne).
172 754
Do otrzymanego poprzednio roztworu 0,73 g (3aS, 4S, 7aS)-7,7-difenylo-4-(2-metoksyfenylo)-2-[(S)’2-(2-ben/yloksyfenylo)propionylo]perhydroizoindol-4-olu w 20 cm 3 absolutnego etanolu dodaje się 0,005 g 10%o palladu na węglu i przepuszcza się przez mieszaninę 'reakcyjną wodór w temperaturze pokojowej przez 2 godziny. Mieszaninę reakcyjną sączy się przez celit, po czym zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). pozostałość chromatografuje się na kolumnie z żelem krzemionkowym Merck (granulometria 0,04-0,06 mm, średnica 2,4 cm, wysokość 20 cm), eluując pod ciśnieniem 0,5 · 102 kPa bara azotu mieszaniną cykloheksanu i octanu etylu (80/20 objętościowo) i zbierając frakcje po 30 cm '. Frakcje 3 do 8 łączy się i zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Otrzymuje się 0,2 g (3aS, 4S, 7aS)-7,7-difenylo-4-(2-metoksyfenylo)-2-[(S)-2-)2-hydroksyfenylo)propionylo]perhydroizoindoI-4-olu w postaci białych kryształów, topiących się w 150°C z rozkładem.
Kwas (S)-2-(2-benzyloksyfenylo)propionowy można otrzymać w następujący sposób:
Roztwór 1,07 g (1R32S)-N-[(S)-2-(2-ben/yloksyfenylo)propionylo]kamforo-2.10-sultamu w mieszaninie 0,47 cm3 30% wodnego roztworu wodorotlenku sodu i 10 cm3 tetrahydrofuranu miesza się w temperaturze pokojowej przez 48 godzin. Mieszaninę reakcyjną zatęża się do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa), następnie rozcieńcza 20 cm 3 wody destylowanej, ekstrahuje fazę wodną 25 cm ' dichlorometanu, następnie zakwasza 3 cm3 37% wodnego roztworu kwasu chlorowodorowego i na końcu ekstrahuje 3 razy po 25 cm3 dichlorometanu. Fazę organiczną suszy się nad siarczanem magnezu i zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Otrzymuje się 0,5 g kwasu (S)-2-(2-ben/yloksyfenylo)propionowego w postaci bezbarwnego oleju.
Widmo protonowe NMR (DMSO d6): 1,5 (d, 3H z CH3-CH); 4,18 (q, 1H z CH-CH3); 5,1 (2H z OCH2); 6,95 do 7,45 (m, 9H aromatyczne).
(1R, 2S)-N-[(S)-2-(2-benzyloksyfenylo)propionylo]kamforo-2,10-sultam można otrzymać w następujący sposób:
Do roztworu 4,1 g (1R, 2S)-N-[(2-ben/yloksyfenylo)acetylo]kamforo’2,10-sultamu w 40 cm3 tetrahydrofuranu ochłodzonego do -78°C dodaje się partiami 1,62 g tertipbutylanu potasu, następnie wkrapla do tej zawiesiny roztwór 2,63 cm 3 jodku metylu w 2 cm3 tetahydrofuranu. Mieszaninę reakcyjną miesza się w -78°C przez 18 godzin, następnie dodaje 40 cm3 nasyconego wodnego roztworu chlorku amonu. Po doprowadzeniu do temperatury pokojowej mieszaninę reakcyjną ekstrahuje się 80 cm3 octanu etylu, przemywa fazę organiczną dwa razy 25 cm3 nasyconego wodnego roztworu chlorku amonu, suszy nad siarczanem magnezu i zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Pozostałość chromatografuje się na kolumnie z żelem krzemionkowym Merck (granulometria0,04-0.06 mm, średnica4 cm, wysokość 39 cm), eluując pod ciśnieniem 0,3 · 102 kPa azotu dichlorometanem i zbierając frakcje po 25 cm3. Frakcje 21 do 53 łączy się i zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Pozostałość krystalizuje się z eteru diizopropylowego. Otrzymuje się 1,1 g (1R, 2S)-N-[(S)-2-(2-ben/yloksyfenylo)propionylo]kamforo-2,10-sultamu w postaci białych kryształów, topiących się w 131 °C.
(1R, 2S)-N-[(2-benzyloksyfenylo)acetylo]kamforo-2,10-sultam można otrzymać w następujący sposób:
Do ochłodzonego do +10OC roztworu 3,23 g (1R, 2S)-kamforo-2,10-sultamu w 16 cm3 suchego dichlorometanu wkrapla się roztwór 0,74 g wodorotlenku sodu w 20 cm3 wody destylowanej, następnie 0,03 cm ' Aliquatt336®. Następnie wkrapla się w +10°C roztwór 3,9 g chlorku (2-metoksyfenylo)acetylu w 5 cm 3 dichlorometanu. Mieszaninę reakcyjną miesza się w + 10oC przez 1 godzinę, dekantuje, ekstrahuje fazę wodną 80 cm3 dichlorometanu, fazy organiczne łączy, przemywa 80 cm ' wody destylowanej, suszy nad siarczanem magnezu i zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Pozostałość krystalizuje sie z 15 ™ eteru dii/opropylowego. Otrzymuje się 4,1 g (1R 2S)-N-[(2-benzyloksy^en^l^);^i^(^t^^^^^]l^^]^:^^i^o-:2,10sultamu w postaci białych kryształów, topiących się w 116°C.
Przykład 31. Postępując zgodnie z przykładem 4, ale wychodząc z 12,27 g chlorowodorkk 7,7-dif3nylo-4-(2--mctoksyfenylojpzrlaydroizoindol -4-ylu i ©8 8 g 2wasu (2-ben/yloksyfenylo)octowego otrzymuje się 16,4- g (eaS, 4S, 7aS)-7,7-difnnylo-2-[(g-ben/yk2ksnfenylo)acctnlo-)4-(0-met-)ksy/enylo)peehnclroizoindo'-4-olu w postaci biafego osadu.
172 754
Widmo protonowe NMR (DMSO d6): W temperaturze pokojowej obserwuje się mieszaninę rotamerów: 3,4 (s, 3H, -OCH3); 5 (s, 2H z -OHdO); 6,85 do 7,5 (m, 23H aromatyczne).
Postępując zgodnie z przykładem 30 i wychodząc z 16,4 g (3aS, 4S, 7aS)-7,7-difcnylca4(damctoksyfcnylo)-2-[d-(d-benzyloPsyfenylc)acetylc]pe(eydroizoindol-4-cl2 otrzymuje się
11,4 g (3aS, 4S, 7aS)-7,7-difenylc-d-[2-(d-hym(oksyfenylc)acetylo]-4-(2-metcksyfcnylo)pc(eym(oizoinmcl-4-cl2 w postaci białych kryształów, topiących się w 190°C.
Przykład 32. Do zawiesiny 5 g chlorowodorku (3aS, 7aR)-4-4-difenylc-7-(2-metoPsyfcnylc)-d,<,3a4,5,7a-(1H)-eePsaeyd(oizoindol2 w 70 em< suchego dichlorometanu dodaje się 0,16 g 1-hydrcksybcnzotriazolu- 2,59 g kwasu (S)-2-(d-metoksyfenylo)propionowcgc, 2,08 cw 3 diizoprcpyloetylcaminy, następnie ochładza się ten roztwór do 5^ i szybko dodaje zawiesinę
2,8 g chlorowodorku 1-(<-dimetylcaminoprcwylc)-<-etylcPa(bcdiimidu w 10 ctp3 suchego dichlorometanu. Mieszaninę reakcyjną miesza się 2 godziny w 5^, następnie 24 godziny w temperaturze pokojowej, przemywa 20 cm ° wody, następnie 20 cm3 nasyconego wodnego roztworu chlorku sodu (dwa razy), suszy nad siarczanem magnezu i zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Pozostałość chromatografie się na kolumnie z żelem krzemionkowym Merck (granulometria 0,04-0,06 mm, średnica 4 cm, wysokość 20 cm), eluując pod ciśnieniem 0,5 · 102 kPa azotu mieszaniną cykloheksanu i octanu etylu (80/20 objętościowo) i zbierając frakcje po 50 cm3. Frakcje od 2 do 8 łączy się i następnie zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśn ipo tem ¢^,7 kldt). ikezosudość ro zciczy sięz eterem diizopropy'ldwym. Otrzyπορ-ο się ·4-4ο g (3ae.> 7°.)-4,d-dtfenylo-T^-metoks^anio)-2-((o) -2-12-md1okocfępyto)pr4dionylo]k5,5Ja.4,<.7a-7i-^)dlek-ahydIΌlZ7inddlc o pęfUci budych kayazUdów. topiących się oa 104°C o] rdzkład5m.
P t oyk -c d 33. Do roztworu 1,1 g (3aS, 4S, 5S, 7aS)-7,7-difenylo-4-(2-metoksyfenylojpedydroizoindd- -4,5-didu z 0,58 g kwasu (S)- 5-(2-me7oksy7e7y-o-propionowogo w 30 cm’ d-sp(oeyme-anu, dyhłodadneuo 0o O(’C. włodaje ^2 (2 mg wo4y(nIiullhypr-)ecebenzetriokelUl d,66 g l-(3-dime-eloymiyopjypy- o)-3-ety-dka(bodiioidg i o,6 cm3 lai4dp,Όpyl(-etyloanroly. Mieszan1nó rea^pytęa mieś— sio 3 god3iev i ok nnout w tzmpecaturzw <okoidwe-, yddaje ζπι3 wody i z0 c-T easykdzego wodiego roztW0m cdorku sodu. Fazę ο^κ-ηądekan1io się, moz4 nad siw<zai'lem magnwu n zaZ— dw ru^a ρί^ zmmejsaonym siśe1eniem )n,F -Pz). Otsz), π-)-- ż^cą pncmtnfo^ eo-oma)ografd-k sz ha kołu ποι- e żztem drzemionkow yrn. Merck (gt'anι.pomoP'ia 0 ,ΜΑΟό mm, SΓ'awpt^^-( 2 fm. wykokkcć 3d cmk e(uuSąp c-ynidcięm 50 kck ago)-- nopsc2nrn0 0yk0r06lkwwu i -c-tanu etyw tUlMO obi^to(3iowo( u Fbicrwjaz fraki-e po 25 cm3. Rokieo2 6 -o 1 4iącah sz. nas Zpme tatężado sudoapod emeiaS skm.m oiśniapiem (27 klWik Otspemiz 6 z 014 g pS, ylo-^ (2-moSdksyeodeioS-eti-S(-2(Sd-me7oksyr oj(z4iprmpion(4o]aerhsdroizoied77i-S,.-7di--]u. top^ego się w 25-eC.
(3aS, 4S, 5S, 7hę--7,7-Difen-5o-a-Sdl-ne-okoe(enyio)perhydrorzoindol-4,5-diol można otrzym3p w 4pos^ 1-)1^-7(7707:
Do )Ό3ϋοπι3 -g 1 .©jdoluoiM-L-winianu (3aS, 4S, 5S, 7aS)-7,7-difenylo-4-(2-metoksyfenykdpcI'dydrdiF.oi<do1-,4,z-Jdo-d w 260 cms metanol 4 d odaj7 si) 720 cm3 wda5 ( 70 cm3 sN wodnogo rhędżdio- seddoro7enl^u mioszaok2 -ealccyjną m ien)5 sz w tempera)7(ze pokojowe- dr zaw^m ęd^ z w^zku u yjśmm we.s. Utworzone ktytstały cds^wa sip, odci-kr. - suopo. Orrzymie sip 7,6 g i3ao, 40. 5S, 7s.aitdW-djfenyio-4--e-mżio0Jyęec-doipcrhęd-Όizep)dol-e.ęr OiolUi 00^3^7 6 z (3 235°C - l,4-Di(o(doilo-Ld<-niyn (3aS, 4S, 5S, 7aS)-7,7-difenylo-4-(2-metoksyfenylo)perhydroizoindoM.D-dknho możne ikrs.ymać w spk^b 7)stępiazo,
Do roz,tcΌ-)i 30 y ( ^R4, 4RS, sRS, akRSt)p7leifenylo-4-(2-metoksyfenylo)perhydroizoindoM.S-dicdu w .5()0 cm- me1Rno)7 RSd7je -7 ,7717)/7° i-- .9,4 g w-sn (-O(i-4-dito,u(}ilowiodwzdo. P-, cn-kew((om οορ^-ζε-ΐυ miss)psinę sąekcyjna ζϋς— się 4, jucha pwd eww(ejczoddm ciśmmiem )27 ; olreymany o-d kry s(cHpeje -z z p00 a nr είζο etykc-ego.
ΟΟ'ζνη— ęsp eyieły -yksy)1aH pujc s z aż po nęyokan nr stateż sljcęcalzośC c miej-au -ny crecg-u i wdcW )607() ob)ęto(ciowo). Otczymuj e o iu Β,ρ z i.ρ-dlioluopo-L-es-ininnu (San 42, SS. 7ae--7,7)6(f5ok-o-4--2-meiokr yfeżolpSuerhynroiz<lndol-4,z-diulu, topUcegc sz w 240°C.
172 754 (3aRS, 4RS, 5RS, 7aRS)-7,7-eifnnylo-4-(2-Rntokszfennlo)-pnrhzerzizoineol-4,5-diol można otrzymać w następujący sposób:
Mieszaninę 2 g (3aRS, 4RS, 5RS, 7αRS)-2-benzzl,o-7,7-eifnnzlo-4-(2-metokszfennlo)perhndroiaoindoI-4,5-diolu i 50 cm3 etanolu ogrzewa się do 65°C mieszając; dodaje się 0,65 g 20% wodorotlenku tpalladu na węglu, po czym mieszaninę reakcyjną uwoearnia się, mieszając, w temperaturze 65°C i pod ciśnieniem atmosferycznym. Po 1 gzezinin reakcji ulega zaabsorbowaniu objętość teoretyczna wodoru; mieszaninę reakcyjną sączy się, następnie natęża do sucha pod obniżonym ciśnieniem (2,7 kPa). Pozostałość krystalizuje się z 10 cm ' eteru izopropylowego. Otrzymuje się 1,45 g (3aRS, 4RS, 5RS, 7aRS)-7,7-difenylz-4-(2-mntoksnfnnylo)pnrhydroizoindol-4,5-diolu, topiącego się w 230°C.
3oRS, 4RS, 5RS, 7aRS)-2-bnnzylo-7,7-eifunzlz-4-(2-Retzksnfenylo)pnrhndrziaoineol4,5-eizl można otrzymać w sposób następujący:
Do zawiesinn 84,4 g bromku 2-metoksnfenylomagnezzwegz w 1000 cm3 tetrahydrofuranu wkrapla się w temperaturze pokojowej mieszając roztwór 22 g (3aRS, 5RS, 7aRS)-5-acetoksn-2-eenzylo-7,7-difnrylopnrhyerzizoindol-4-onu w 220 cm 3 tetrahydrofuranu. Mieszaninę reakcyjną miesza się w temperaturze pokojowej przez 18 godzin, działa 200 cm3 nasyconego wodnego roztworu chlorku amonu, przenosi do 200 cm3 eteru etylowego i 200 g lodu. Fazę organiczną dekantuJn się, suszy nad siarczanem magnezu, sączy i zatęża do sucha zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Pozostałość krystalizuje się z 250 cm3 eteru naftowego, po czym rekrystalizuJn z 200 cm3 metanolu; kryształy przemywa się 200 cm3 eteru izopropylowego. Otrzymuje się 16,4 g (3aRS, 4RS, 5RS, 7αRS)-2-benzylo-7,7-difenylo-4-(2-mntoksyfenylz)perhydroiaoindol-4,5-diolu, topiącego się w 236°C.
Przykład 34. (3aRS, 4RS, 5RS, 7aRS)-7,7-difnrylz-4-(2-mntokszfennlo)-2-[(2-benayloksnfnnzlo)acetzlz]perhndrzizzineol-4,5-eiol można otrzymać zgodnie ze sposobem postępowania z przykładu 33, wychodząc z 1,24 g (3oRS, 4RS, 5RS, 7aRS)-7,7-difennlo-4-(2Retzksyfenylz)perhnerzinoineol-4,5-dizlu i 0,8 g kwasu (2-bnnnyloksyferzlo)octzwego. Otrzymuje się 1,7 g (3aRS, 4RS, 5RS, 7aRS)-7,7-difnrylo-4-(2-metzksnfennlz)-2-[(2-berazloksyfenylz)acetnlz]ρerhydroizoirezl-4,5-eiolu, topiącego się w 158°C.
Mieszaninę 1,5 g (3aRS, 4RS, 5RS, 7oRS)-7,7-difenzlo-4-(2-metzksnfennlz)-2-[(2berznloksyfnrnlz)adetnlo]puI'hzdroia.oindol’4,5-diolu i 50 cm3 etanolu ogrzewa się do 60°C mieszając; dodaje się 0,5 g 20% wodorotlenku palladu na węglu, po czym mieszaninę reakcyjną uwaeornia się, mieszając, w temperaturze 60°C i pod ciśnieniem atmosferycznym. Po 45 minutach reakcji ulega zaabsorbowaniu teoretyczna objętość wodoru; mieszaninę reakcyjną sączy się, następnie zatęża do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem (2,7 kPa). Pozostałość krystalizuje się z 20 cm 3 eteru izopropylowego. Otrzymuje się 0,8 g (3aRS, 4RS, 5rS, 7aRS)-7,7difnnnlo-4-(2Rntoksnfernlo)-2-|(2-hydroksyίenylo)α^cn'tylolperhneroiaoireol-4,5-eiolu, topiącego się w 188-190°C.
Przykład 35. Postępując zgodnie ze sposobem postępowania z przykładu 21, wychodząc z 0,62 g (3aRS, 4RS, 5RS, 7aRS)-7,7-difnrnlo-4-(2-mntoksyfennlo)pnrhndroiaoindol-4,5-diolu i 0,30 g kwasu (2-eimetylzaminz)fnnylzzctowngo otrzymuje się 0,47 g (3aRS, 4RS, 5RS, 7aRS)-7,7-eifenylo-4-(2-mntokszfennlz)-2-[(2-eimntnlzaminzfnnylo)adetylz]perhnerziaoirdol-4,5-diolu, topiącego się w 250°C.
Przykład 36. Postępując zgodnie ze sposobem postępowania z przykładu 21, wychodząc z 1,04 g (3aS, 4S, 5S, 7aS)-7,7-difernlo-4-(2-metoksyfennlo)perhyeroiaoindzl-4,5diolu i 0,49 g kwasu 3-inezlilozctowego otrzymuje się 1,25 g (3aS, 4S, 5s, 7aS)-7,7-eifenzlo4-(2-RetzksylUrnlo)-2-(3-irdoliload·etylo)pcIhlydrzia.zirezl-4,5-eizlu, topiącego się w 210°C.
Przykład 37. Postępując zgodnie ze sposobem postępowania z przykładu 21, wychodząc z 0,62 g (3aRS, 4RS, 5RS, 7aRS)-7,7-eiferylo-4-(2-metoksyfernlo)pnrhydroizoirdol-4,5-dizlu i 0,31 g kwasu (N-mntylz-3-ineolilz)odtzwngz otrzymuje się 0,55 g (3aRS, 4RS, 5RS,7aRS)-7,7-difennlz-4-(2-Retoksyfennlz)-2-[(N-Rntnlz-3-indolilz)acetylz]perhydroiaoindzl-4,5-eiolu, topiącego się 240°C.

Claims (5)

1. Nowe pochodne perhydroizoindolu odpowiadające wzorowi ogólnemu I:
w którym:
-symbole R są jednakowe i oznaczają rodniki fenylowe ewentualnie podstawione atomem chlorowca lub rodnikiem metylowym w pozycji 2 lub 3,
- symbol R1 oznacza rodnik fenylowy ewentualnie podstawiony alkoksylem, grupą dialkiloaminową, benzyloksylową; tienyl, grupę indolilową ewentualnie podstawioną alkilem, alkoksylem lub chlorowcem benzotienyl, naftyl,
- symbol R2 oznacza atom wodom rodnik hydroksylowy, alkilowy, acyloksylowy,
- symbol R3 oznacza rodnik fenylowy ewentualnie podstawiony w pozycji 2 przez rodnik alkilowy lub alkoksylowy zawierający 1 lub 2 atomy węgla, i
- symbol R4 oznacza atom fluoru lub rodnik hydroksylowy, a symbol R5 oznacza atom wodoru, albo
- symbole R4 i R5 oznaczają rodnik hydroksylowy, albo
- symbol R4 tworzy razem z R5 wiązanie, przy czym rodniki alkilowe, wymienione powyżej są proste lub rozgałęzione i zawierają 1 do 4 atomów węgla, w formie racemicznej, w formie stereoizomerów o strukturze:
(Ia) w formach (R) lub (S) na łańcuchu -CHR1R2 lub w formie kilku z tych form, jak również ich sole.
2. Pochodna perhydroizoindolu według zastrz. 1, znamienna tym, że symbol R1 oznacza rodnik wybrany z tienylu, indolilu, benzotienylu.
3. Pochodna perhydroizoindolu według zastrz. 1, znamienna tym, że
- symbol Ri oznacza rodnik fenylown ewentualnie podstawiony przez jeden lut? wlele rodników alkiloksylowych lub eialkiloaRinowndh, rodnik naftylowy, tinnylown, benzotinnnlowy i indolilown ewentualnie podstawiony przez rodnik alkoksylowy,
172 754
- symbol R2 oznacza atom wodoru lub rodnik hydroksylowy lub alkilowy,
- symbol R3 oanaczo rodnik fenylowy ewentualnie podstawiony w pozycji 2 przez rodnik alkilowy lub alkoksnlown zawierający 1 lub 2 atomy węgla, i
- symbol R4 oznacza atom fluoru lub rodnik hydroksylowy i symbol R5 onnadaa atom wodoru albo
- symbole R4 i R5 oznaczają rodniki hydroksylowe, albo też
- symbole R4 i R5 tworzą razem wiązanie.
4. Pochodna perhndroizzineolu według zastrz. 1, znamienna tym, że jest wybrana z
7.7- eifnrnlo-4-(2-Retoksyfnrnlz)-2-[2-(2-Retzksnfenylo)propionnlo]perhydrolzoindol-4^olu,
7.7- eifenylo-4-(2-Rntoksyfennlo)-2-[2-(2-mntoksyfenylo)propionnlz]pnrhydroiaomezl-4,5-diole,
7.7- eiferylo-4-(2-Rutoksyfennlo)-2-[2-(2-hndroksyfenylo)acetylo]perhndroiaoindol-4-olu,
7.7- eifennlz-4-(2-Retoksyfernlz)-2-)3-ineoliloadntylo)-perhydroizoRdol-4,5-diolu, 7,7-difennlo-4-(2-IRetoksyfenylo)-2-[2-(2-Retoksnfennło)acetnlo]perhndroizoirdol-4-olu lub7,7-eifnnnlo-4-(2-metoksnfennlo)-2-[2-(2-hndroksnfenylo)propionylo]perhndroizoindol-4-olu.
5. Sposób otrzymywania nowych pochodnych perhndroizoindolu odpowiadających wzorowi ogólnemu 1 (I) w którym:
- symbole R są jednakowe i oznaczają rodniki fenylowe ewentualnie podstawione atomem chlorowca lub rodnikiem metylowym w pozycji 2 lub 3,
- symbol R1 oznacza rodnik fenylowy ewentualnie podstawiony alkoksnlem, grupą dialkiloamirową, eenzyloksnlową; tienyl, grupę indolilową ewentualnie podstawioną alkilem, alkoksyleR lub chlorowcem, Ι^^^^ζΙ, naftyl,
- symbol R2 oznacza atom wodoru rodnik hydroksylowy, alkilowy, adnlzksyeowy,
- symbol R3 oznacza rodnik fenylown ewentualnie podstawiony w pozycji 2 przez rodnik alkilowy lub alkoksylown zawierający 1 lub 2 atomy węgla, i
- symbol R4 oznacza atom fluoru lub rodnik hydroksylowy, a symbol R5 oznacza atom wodoru albo
- symbole R4 i R5 oznaczają rodnik hydroksylowy, albo
- symbol R4 tworzy razem z R5 wiązanie, przy czym rodniki alkilowe wymienione powyżej są proste lub rozgałęzione i zawierają 1 do 4 atomów węgla, w formie racnRicannJ, w formie stnreoizoRnrów o strukturze:
da)
172 754 w formach (R) lub (S) na łańcuchu -CHR1R2 lub w formie kilku z tych form, jak również ich soli, znamienny tym, że kwas lub reaktywną pochodną kwasu o wzorze ogólnym
Rl-CH-COOH
R2 (Π) w którym R 1i R2 mają wyżej podane znaczenie poddaje się reakcji z pochodną izoindolu o wzorze ogólnym:
(iii) w którym symbole R, R3, R4 i R5 mają wyżej podane znaczenie, a następnie ewentualnie otrzymany produkt, w którym R4 oznacza rodnik hydroksylowy a R5 oznacza atom wodoru przekształca się za pomocą czynnika fluorującego w produkt, w którym R4 oznacza atom fluoru a R5 oznacza atom wodoru lub na drodze dehydratacji w produkt, w którym R4 i R5 tworzą razem wiązanie i ewentualnie przekształca się otrzymany produkt w sól.
Wynalazek dotyczy nowych pochodnych perhydroizoindolu o wzorze ogólnym I:
(I) oraz ich soli, jeśli istnieją, antagonizujących działanie substancji P i w związku z tym szczególnie użytecznych w tych dziedzinach terapii, o których wiadomo, że mają związek z tą substancją.
W europejskim zgłoszeniu patentowym nr EP 429 366 opisano antagonistów substancji P o strukturze:
172 754 w której symbole R oznaczają wodór lub tworzą razem wiązanie, symbole R' oznaczają rodniki fenylowe ewentualnie podstawione a symbole R1 i R2 oznaczają różne podstawniki. Jednakże te pochodne perhydroizoindolu wykazywały przede wszystkim czynność w testach wiązania z wykorzystaniem homogenatów mózgu szczura i wykazywały słabszą czynność w testach wiązania z wykorzystaniem hodowli ludzkich komórek limfoblastycznych.
W amerykańskim opisie patentowym 4 042 707 opisano produkty pochodne izoindolu o wzorze ogólnym:
C6H5
H posiadające czynność opioidową. produkty te nie posiadają czynności w stosunku do substancji P.
Mimo przeprowadzonych badań i wykazywanego zainteresowania [M.R. Hanley, TINS, (5), 139 (1982)] praktycznie nie odkryto dotychczas produktu działającego specyficznie na substancję P i posiadającego strukturę niepeptydową, z czym związane jest znaczne zainteresowanie pochodnymi izoindolu o wzorze ogólnym (I).
Pochodne perhydroizoindolu według wynalazku odpowiadają ogólnemu wzorowi I, w którym
- symbole R są jednakowe i oznaczają rodniki fenylowe ewentualnie podstawione atomem chlorowca lub rodnikiem metylowym w pozycji 2 lub 3,
- symbol R1 oznacza rodnik fenylowy ewentualnie podstawiony alkoksylem, grupą dialkiloaminową, benzyloksylową; tienyl, grupę indolilową ewentualnie podstawioną alkilem, alkoksylem lub chlorowcem, benzotienyl, naftyl,
- symbol R2 oznacza atom wodoru rodnik hydroksylowy, alkilowy, acyloksylowy,
- symbol R3 oznacza rodnik fenylowy ewentualnie podstawiony w pozycji 2 przez rodnik alkilowy lub alkoksylowy zawierający 1 lub 2 atomy węgla, i
- symbol R4 oznacza atom fluoru lub rodnik hydroksylowy, a symbol R5 oznacza atom wodoru albo
- symbol R4 i R5 oznaczają rodnik hydroksylowy, albo
- symbol R4 tworzy razem z R5 wiązanie, przy czym rodniki alkilowe wymienione powyżej są proste lub rozgałęzione i zawierają 1 do 4 atomów węgla, w formie racemicznej, w formie stereoizomerów o strukturze:
172 754 w formach (R) lub (S) na łańcuchu -CHR1R2 lub w formie kilku z tych form, jak również ich sole, jeśli istnieją.
PL93305360A 1992-04-10 1993-04-08 Nowe pochodne perhydroizoindolu oraz sposób ich otrzymywania PL PL PL PL PL PL172754B1 (pl)

Applications Claiming Priority (2)

Application Number Priority Date Filing Date Title
FR929204390A FR2689888B1 (fr) 1992-04-10 1992-04-10 Nouveaux derives de perhydroisoindole, leur preparation et les compositions pharmaceutiques qui les contiennent.
PCT/FR1993/000352 WO1993021155A1 (fr) 1992-04-10 1993-04-08 Derives de perhydroisoindole comme antagonistes de la substance p

Publications (1)

Publication Number Publication Date
PL172754B1 true PL172754B1 (pl) 1997-11-28

Family

ID=9428707

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL93305360A PL172754B1 (pl) 1992-04-10 1993-04-08 Nowe pochodne perhydroizoindolu oraz sposób ich otrzymywania PL PL PL PL PL

Country Status (24)

Country Link
US (1) US5484804A (pl)
EP (1) EP0635003B1 (pl)
JP (1) JP3205557B2 (pl)
KR (1) KR950700880A (pl)
AT (1) ATE167472T1 (pl)
AU (1) AU667214B2 (pl)
CA (1) CA2133840A1 (pl)
CZ (1) CZ284213B6 (pl)
DE (1) DE69319235T2 (pl)
DK (1) DK0635003T3 (pl)
ES (1) ES2118232T3 (pl)
FI (1) FI105023B (pl)
FR (1) FR2689888B1 (pl)
HU (1) HUT71354A (pl)
IL (1) IL105255A (pl)
MX (1) MX9301986A (pl)
NO (1) NO300417B1 (pl)
NZ (1) NZ251730A (pl)
PL (1) PL172754B1 (pl)
RU (1) RU2127260C1 (pl)
SK (1) SK279032B6 (pl)
TW (1) TW234119B (pl)
WO (1) WO1993021155A1 (pl)
ZA (1) ZA932527B (pl)

Families Citing this family (64)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
FR2700472B1 (fr) 1993-01-19 1995-02-17 Rhone Poulenc Rorer Sa Association synergisante ayant un effet antagoniste des récepteurs NK1 et NK2.
FR2703679B1 (fr) * 1993-04-05 1995-06-23 Rhone Poulenc Rorer Sa Nouveaux derives de perhydroisoindole, leur preparation et les compositions pharmaceutiques qui les contiennent.
TW365603B (en) * 1993-07-30 1999-08-01 Rhone Poulenc Rorer Sa Novel perhydroisoindole derivatives, their preparation and pharmaceutical compositions which contain them
FR2709752B1 (fr) * 1993-07-30 1995-10-06 Rhone Poulenc Rorer Sa Nouveaux dérivés de perhydroisoindole, leur préparation et les compositions pharmaceutiques qui les contiennent.
FR2710913B1 (fr) * 1993-10-07 1995-11-24 Rhone Poulenc Rorer Sa Nouveaux dérivés de perhydroisoindole, leur préparation et les compositions pharmaceutiques qui les contiennent.
FR2710842B1 (fr) * 1993-10-07 1995-11-24 Rhone Poulenc Rorer Sa Nouvelle application thérapeutique de dérivés de perhydroisoindole.
FR2725900B1 (fr) * 1994-10-21 1997-07-18 Sanofi Sa Utilisation d'antagonistes des recepteurs nk1 pour la preparation de medicaments a action cardioregulatrice
FR2727411B1 (fr) * 1994-11-30 1997-01-03 Rhone Poulenc Rorer Sa Nouveaux derives de perhydroisoindole, leur preparation et les compositions pharmaceutiques qui les contiennent
US6096776A (en) * 1995-01-17 2000-08-01 Qlt Phototherapeutics, Inc. Green porphyrins as immunomodulators
US6107325A (en) * 1995-01-17 2000-08-22 Qlt Phototherapeutics, Inc. Green porphyrins as immunomodulators
US5789433A (en) * 1995-01-17 1998-08-04 Quadra Logic Technologies, Inc. Green porphyrins as immunomodulators
FR2737495B1 (fr) * 1995-08-02 1997-08-29 Rhone Poulenc Rorer Sa Nouveaux derives de perhydroisoindole, leur preparation et les compositions pharmaceutiques qui les contiennent
DE19636150A1 (de) * 1996-09-06 1998-03-12 Asta Medica Ag N-substituierte Indol-3-glyoxylamide mit antiasthmatischer, antiallergischer und immunsuppressiver/immunmodulierender Wirkung
JP2001524960A (ja) * 1997-04-24 2001-12-04 メルク シヤープ エンド ドーム リミテツド 摂食障害を治療するためのnk−1受容体拮抗薬の使用
AU738047B2 (en) * 1997-08-04 2001-09-06 Merck Sharp & Dohme Limited Use of NK-1 receptor antagonists for treating mania
GB9716457D0 (en) * 1997-08-04 1997-10-08 Merck Sharp & Dohme Therapeutic agents
CA2298779A1 (en) * 1997-08-04 1999-02-18 Merck Sharp & Dohme Limited Use of nk-1 receptor antagonists for treating aggressive behaviour disorders
GB9716463D0 (en) * 1997-08-04 1997-10-08 Merck Sharp & Dohme Therapeutic agents
GB9816897D0 (en) * 1998-08-04 1998-09-30 Merck Sharp & Dohme Therapeutic use
US7101547B1 (en) 1999-01-22 2006-09-05 The United States Of America As Represented By The Secretary Of The Department Of Health And Human Services Method for the prevention and treatment of diseases caused by an inflammatory response mediated by endogenous substance P by using anti-substance P antibodies
US7163949B1 (en) 1999-11-03 2007-01-16 Amr Technology, Inc. 4-phenyl substituted tetrahydroisoquinolines and use thereof
MXPA02004330A (es) 1999-11-03 2004-07-30 Albany Molecular Res Inc Tetrahidroisoquinolinas aril-y heteroaril-sustituidas y uso de las mismas para bloquear la recaptacion de norepinefrina, dopamina y serotonina..
KR100821410B1 (ko) 2000-07-11 2008-04-10 에이엠알 테크놀로지, 인크. 4-페닐 치환된 테트라하이드로이소퀴놀린 및 이의치료학적 용도
EP2316468A1 (en) 2002-02-22 2011-05-04 Shire LLC Delivery system and methods for protecting and administering dextroamphetamine
NZ552397A (en) 2004-07-15 2011-04-29 Amr Technology Inc Aryl-and heteroaryl-substituted tetrahydroisoquinolines and use thereof to block reuptake of norepinephrine, dopamine, and serotonin
ES2382814T3 (es) 2005-05-17 2012-06-13 Merck Sharp & Dohme Ltd. Ácido cis-4-[(4-clorofenil)sulfonil]-4-(2,5-difluorofenil)ciclohexanopropanoico para el tratamiento del cáncer
KR101594898B1 (ko) 2005-07-15 2016-02-18 알바니 몰레큘라 리써치, 인크. 아릴- 및 헤테로아릴-치환된 테트라히드로벤자제핀, 및 노르에피네프린, 도파민 및 세로토닌의 재흡수를 차단하기 위한 용도
EP1940842B1 (en) 2005-09-29 2012-05-30 Merck Sharp & Dohme Corp. Acylated spiropiperidine derivatives as melanocortin-4 receptor modulators
GB0603041D0 (en) 2006-02-15 2006-03-29 Angeletti P Ist Richerche Bio Therapeutic compounds
US8173629B2 (en) 2006-09-22 2012-05-08 Merck Sharp & Dohme Corp. Method of treatment using fatty acid synthesis inhibitors
US20110218176A1 (en) 2006-11-01 2011-09-08 Barbara Brooke Jennings-Spring Compounds, methods, and treatments for abnormal signaling pathways for prenatal and postnatal development
JP4611444B2 (ja) 2007-01-10 2011-01-12 イステイチユート・デイ・リチエルケ・デイ・ビオロジア・モレコラーレ・ピ・アンジエレツテイ・エツセ・ピー・アー ポリ(adp−リボース)ポリメラーゼ(parp)阻害剤としてのアミド置換インダゾール
JP5319518B2 (ja) 2007-04-02 2013-10-16 Msd株式会社 インドールジオン誘導体
AU2008269154B2 (en) 2007-06-27 2014-06-12 Merck Sharp & Dohme Llc 4-carboxybenzylamino derivatives as histone deacetylase inhibitors
AU2009222122A1 (en) 2008-03-03 2009-09-11 Tiger Pharmatech Tyrosine kinase inhibitors
US9156812B2 (en) 2008-06-04 2015-10-13 Bristol-Myers Squibb Company Crystalline form of 6-[(4S)-2-methyl-4-(2-naphthyl)-1,2,3,4-tetrahydroisoquinolin-7-yl]pyridazin-3-amine
UA105182C2 (ru) 2008-07-03 2014-04-25 Ньюрексон, Інк. Бензоксазины, бензотиазины и родственные соединения, которые имеют ингибирующую nos активность
WO2010114780A1 (en) 2009-04-01 2010-10-07 Merck Sharp & Dohme Corp. Inhibitors of akt activity
WO2010132437A1 (en) 2009-05-12 2010-11-18 Albany Molecular Research, Inc. Aryl, heteroaryl, and heterocycle substituted tetrahydroisoquinolines and use thereof
AU2010247735B2 (en) 2009-05-12 2015-07-16 Albany Molecular Research, Inc. Crystalline forms of (S)-7-([1,2,4]triazolo[1,5-a]pyridin-6-yl)-4-(3,4-dichlorophenyl)- 1,2,3,4-tetrahydroisoquinoline and use thereof
AU2010247763B2 (en) 2009-05-12 2015-12-24 Albany Molecular Research, Inc. 7-([1,2,4,]triazolo[1,5,-a]pyridin-6-yl)-4-(3,4-dichlorophenyl)-1,2,3,4- tetrahydroisoquinoline and use thereof
PE20121172A1 (es) 2009-10-14 2012-09-05 Merck Sharp & Dohme Piperidinas sustituidas con actividad en la hdm2
WO2011163330A1 (en) 2010-06-24 2011-12-29 Merck Sharp & Dohme Corp. Novel heterocyclic compounds as erk inhibitors
EP3330377A1 (en) 2010-08-02 2018-06-06 Sirna Therapeutics, Inc. Rna interference mediated inhibition of catenin (cadherin-associated protein), beta 1 (ctnnb1) gene expression using short interfering nucleic acid (sina)
US9029341B2 (en) 2010-08-17 2015-05-12 Sirna Therapeutics, Inc. RNA interference mediated inhibition of hepatitis B virus (HBV) gene expression using short interfering nucleic acid (siNA)
US8883801B2 (en) 2010-08-23 2014-11-11 Merck Sharp & Dohme Corp. Substituted pyrazolo[1,5-a]pyrimidines as mTOR inhibitors
EP2613782B1 (en) 2010-09-01 2016-11-02 Merck Sharp & Dohme Corp. Indazole derivatives useful as erk inhibitors
US9242981B2 (en) 2010-09-16 2016-01-26 Merck Sharp & Dohme Corp. Fused pyrazole derivatives as novel ERK inhibitors
WO2012058210A1 (en) 2010-10-29 2012-05-03 Merck Sharp & Dohme Corp. RNA INTERFERENCE MEDIATED INHIBITION OF GENE EXPRESSION USING SHORT INTERFERING NUCLEIC ACIDS (siNA)
WO2012087772A1 (en) 2010-12-21 2012-06-28 Schering Corporation Indazole derivatives useful as erk inhibitors
AU2012245971A1 (en) 2011-04-21 2013-10-17 Piramal Enterprises Limited A crystalline form of a salt of a morpholino sulfonyl indole derivative and a process for its preparation
EP2770987B1 (en) 2011-10-27 2018-04-04 Merck Sharp & Dohme Corp. Novel compounds that are erk inhibitors
US20150299696A1 (en) 2012-05-02 2015-10-22 Sirna Therapeutics, Inc. SHORT INTERFERING NUCLEIC ACID (siNA) COMPOSITIONS
RU2660429C2 (ru) 2012-09-28 2018-07-06 Мерк Шарп И Доум Корп. Новые соединения, которые являются ингибиторами erk
RS56680B1 (sr) 2012-11-28 2018-03-30 Merck Sharp & Dohme Kompozicije i postupci za lečenje kancera
KR102196882B1 (ko) 2012-12-20 2020-12-30 머크 샤프 앤드 돔 코포레이션 Hdm2 억제제로서의 치환된 이미다조피리딘
WO2014120748A1 (en) 2013-01-30 2014-08-07 Merck Sharp & Dohme Corp. 2,6,7,8 substituted purines as hdm2 inhibitors
WO2015034925A1 (en) 2013-09-03 2015-03-12 Moderna Therapeutics, Inc. Circular polynucleotides
EP3525785B1 (en) 2016-10-12 2025-08-27 Merck Sharp & Dohme LLC Kdm5 inhibitors
EP3706747B1 (en) 2017-11-08 2025-09-03 Merck Sharp & Dohme LLC Prmt5 inhibitors
US10947234B2 (en) 2017-11-08 2021-03-16 Merck Sharp & Dohme Corp. PRMT5 inhibitors
US11981701B2 (en) 2018-08-07 2024-05-14 Merck Sharp & Dohme Llc PRMT5 inhibitors
US12173026B2 (en) 2018-08-07 2024-12-24 Merck Sharp & Dohme Llc PRMT5 inhibitors
EP3833668B1 (en) 2018-08-07 2025-03-19 Merck Sharp & Dohme LLC Prmt5 inhibitors

Family Cites Families (5)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
FR514273A (fr) * 1920-04-23 1921-03-07 Georges Loutz Bougie d'allumage électrique pour moteurs à explosions
US4042707A (en) * 1976-02-19 1977-08-16 E. I. Du Pont De Nemours And Company 3α-Arylhydroisoindoles
FR2654725B1 (fr) * 1989-11-23 1992-02-14 Rhone Poulenc Sante Nouveaux derives de l'isoindolone, leur preparation et les compositions pharmaceutiques qui les contiennent.
FR2676442B1 (fr) * 1991-05-17 1993-08-06 Rhone Poulenc Rorer Sa Nouveau derives de perhydroisoindole, leur preparation et les compositions pharmaceutiques qui les contiennent.
FR2689889B1 (fr) * 1992-04-10 1994-06-10 Rhone Poulenc Rorer Sa Nouveaux derives de perhydroisoindole, et leur preparation.

Also Published As

Publication number Publication date
NO943692D0 (no) 1994-10-03
NO300417B1 (no) 1997-05-26
FI105023B (fi) 2000-05-31
DE69319235D1 (de) 1998-07-23
EP0635003A1 (fr) 1995-01-25
NO943692L (no) 1994-10-03
NZ251730A (en) 1995-08-28
AU3956593A (en) 1993-11-18
WO1993021155A1 (fr) 1993-10-28
MX9301986A (es) 1994-05-31
IL105255A0 (en) 1993-08-18
CZ248294A3 (en) 1995-11-15
SK279032B6 (sk) 1998-05-06
RU94045855A (ru) 1996-09-10
TW234119B (pl) 1994-11-11
HUT71354A (en) 1995-11-28
SK122094A3 (en) 1995-05-10
EP0635003B1 (fr) 1998-06-17
IL105255A (en) 1997-02-18
RU2127260C1 (ru) 1999-03-10
DK0635003T3 (da) 1999-02-15
KR950700880A (ko) 1995-02-20
HU9402911D0 (en) 1995-01-30
FI944729L (fi) 1994-10-07
AU667214B2 (en) 1996-03-14
DE69319235T2 (de) 1999-01-07
FR2689888B1 (fr) 1994-06-10
CZ284213B6 (cs) 1998-09-16
FI944729A0 (fi) 1994-10-07
JP3205557B2 (ja) 2001-09-04
CA2133840A1 (fr) 1993-10-28
JPH07505410A (ja) 1995-06-15
ZA932527B (en) 1993-11-08
ES2118232T3 (es) 1998-09-16
ATE167472T1 (de) 1998-07-15
US5484804A (en) 1996-01-16
FR2689888A1 (fr) 1993-10-15

Similar Documents

Publication Publication Date Title
PL172754B1 (pl) Nowe pochodne perhydroizoindolu oraz sposób ich otrzymywania PL PL PL PL PL
US5451601A (en) Perhydroisoindole derivatives and pharmaceutical compositions containing them
AU653033B2 (en) Novel derivatives of thiopyranopyrrole, their preparation and pharmaceutical compositions containing them
EP0711280B1 (fr) Derives de perhydroisoindole comme antagonistes de la substance p
US5102667A (en) Isoindolone derivatives, their preparation and the pharmaceutical compositions containing them
SK11152001A3 (sk) Indolové deriváty, spôsob ich prípravy, farmaceutická kompozícia s ich obsahom a ich použitie ako antagonistov mcp-1
JPH0649027A (ja) インドール誘導体
EP0436157B1 (en) Quinazoline derivatives and their preparation
JPH10237073A (ja) 新規な置換グアニジン誘導体およびその製法
CZ248394A3 (en) Novel derivatives of perhydroisoindole and process of their preparation
US5631279A (en) Perhydroisoindole derivatives, preparation thereof and pharmaceutical compositions containing same
WO1997005110A1 (en) Perhydroisoindole derivatives as substance p and neurokinine a antagonists
FR2710913A1 (fr) Nouveaux dérivés de perhydroisoindole, leur préparation et les compositions pharmaceutiques qui les contiennent.
FR2709752A1 (fr) Nouveaux dérivés de perhydroisoindole, leur préparation et les compositions pharmaceutiques qui les contiennent.