PL172884B1 - Sposób urabiania ściany węglowej dwuramionowym kombajnem górniczym - Google Patents

Abstract

Sposób urabiania ściany węglowej dwuramionowym kombajnem górniczym, zgodnie z kierunkiem odstawy urobku, zabiorami równymi szerokości organów urabiających kombajnu, znamienny tym, że kształtuje się czoło ściany i przenośnik, tak aby w każdym kierunku posuwu kombajnu przy pozycji przenośnika z przegięciem łukowym czoło ściany było prostolinowe, natomiast przy prostoliniowym ułożeniu przenośnika czoło ściany było przegięte łukowo o szerokość zabioru kombajnu, przesuwając przenośnik bezpośrednio za kombajnemjadącym w kierunku zwrotni przenośnika dla uzyskania jego łukowego przegięcia i zawrębiania kombajnu w miejscu odległym o około dwie długości od zwrotni w czasie jazdy w kierunku wysypu przenośnika i uzyskania czoła ściany z przegięciem łukowym oraz prostując przenośnik za zawrębionym kombajnem.

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób urabiania ściany węglowej dwuramionowym kombajnem górniczym, zgodnie z kierunkiem odstawy urobku, zabiorami równymi szerokości organów urabiających kombajnu.

W systemie ścianowej eksploatacji węgla stosuje się powszechni.e3 kombajny górnicze z dwoma podnoszonymi ramionami, na których są osadzone organy urabiające. Dwuramionowe kombajny górnicze urabiają z calizny węglowej czoła ściany pas węgla równy szerokości organów urabiających, których średnica jest zwykle zdecydowanie większa od połowy wysokości ściany, dla umożliwienia jednoczesnego urabiania całego zabioru gdy jeden organ pracuje pod stropem a drugi po spągu wyrobiska. Dla urobienia pasa węgla równego zabiorowi wymagane są dwa przejazdy kombajnu przez ścianę przy jednokierunkowej pracy, znane na przykład z opisu patentowego RFN nr 2704676, bądź też jeden jego przejazd przy pracy dwukierunkowej. Po wykonaniu pełnego zabioru kambajn musi zostać zawrębiony do następnego zabioru, co z reguły odbywa się przez kilkakrotne najeżdżanie i cofanie na końcowych odcinkach ściany o długości około 25 m, połączone z przesuwaniem napędów i trasy przenośnika oraz zmianą wysokości położenia organów urabiających.

Operacje te zwiększają czasochłonność cyklu produkcyjnego. Ponadto przy dwukierunkowym wybieraniu i posuwie kombajnu w kierunku przeciwnym ruchowi przenośnika, cały węgiel urobiony przez pierwszy w kierunku posuwu organ urabiający transportowany jest pod kombajnem, co powoduje jego rozgniatanie i nadmierne kruszenie oraz powstawanie zatorów wymagających ręcznego likwidowania.

W sposobie urabiania ściany węglowej dwuramionowym kombajnem górniczym, zgodnie z kierunkiem odstawy urobku, zabiorami równymi szerokości organów urabiających kombajnu, według wynalazku, kształtuje się czoło ściany i przenośnik, tak aby w każdym kierunku posuwu kombajnu przy pozycji przenośnika z przegięciem łukowym czoło ściany było prostoliniowe, natomiast przy prostoliniowym ułożeniu przenośnika czoło ściany było przegięte łukowo o szerokość zabioru kombajnu, przesuwając przenośnik bezpośrednio za kombajnem jadącym w kierunku zwrotni przenośnika dla uzyskania jego łukowego przegięcia i zawrębienia kombajnu

172 884 w miejscu odległym o około dwie długości od zwrotni w czasie jazdy w kierunku wysypu przenośnika i uzyskania czoła ściany z przegięciem łukowym oraz prostując przenośnik za zawrębionym kombajnem. Organ urabiający, który jest pierwszy w kierunku posuwu kombajnu utrzymuje się zawsze na uniesionym ramieniu, urabiając górną warstwę pokładu w ścianie lub urabiając względnie wyrównując środkową część pokładu w przypadku-trzy warstwowego urabiania i stosowania organów urabiających o średnicach mniejszych od połowy wysokości ściany.

Zastosowanie sposobu według wynalazku eliminuje konieczność czasochłonnego manewrowania kombajnem na końcach ściany dla przygotowania kolejnego zabioru, ponieważ odpowiednie kształtowanie czoła ściany względem przenośnika zapewnia jego automatyczne, samoczynne zawrębianie przy normalnej jeździe kombajnu w operacji urabiania. Ponadto urabianie zawsze w kierunku ruchu przenośnika eliminuje transport urobku pod kombajnem, a tym samym rozgniatanie i kruszenie węgla. Dodatkowo duży wpływ na wychód grubych sortymentów węgla ma fakt dwukrotnego przejazdu kombajnu przez ścianę, stwarzający możliwość stosowania organów urabiających o średnicy mniejszej od połowy wysokości ściany, czyli tizywaistwowego urabiania.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładowym wykonaniu na rysunku, przedstawiającym kolejne fazy pracy kombajnu w ścianie wraz z operacją przesuwania przenośnika.

Ścianę węglową urabia się dwuramionowym kombajnem górniczym, zgodnie z kierunkiem odstawy urobku, zabiorami równymi szerokości organów urabiających kombajnu, kształtując czoło ściany i przenośnik, tak aby w każdym kierunku posuwu kombajnu przy pozycji przenośnika z przegięciem łukowym czoło ściany było prostoliniowe, natomiast przy prostoliniowym ułożeniu przenośnika czoło ściany było przegięte łukowo o szerokość zabioru. W każdym zabiorze kombajn urabia ścianę na jej możliwie maksymalnej długości, w układzie pierwszego w kierunku posuwu organu urabiającego uniesionego do góry i urabiającego warstwę podstropową, podczas gdy drugi organ urabiający jest opuszczony, tak aby obejmował swym zasięgiem warstwę poniżej warstwy urobionej pierwszym organem (Faza DI). W zależności od średnic organów urabiających, drugi organ może urabiać bezpośrednio warstwę przy spągową z pozostawieniem lub nie warstwy środkowej, bądź też warstwę środkową z pozostawieniem pewnej warstwy przyspągowej. Po dojechaniu do końca ściany następuje zatrzymanie kombajnu dla zmiany kierunku posuwu i położenia organów urabiających, a mianowicie opuszczenia na spąg organu będącego w położeniu podstropowym i ewentualnego uniesienia drugiego z tych organów w przypadkach konieczności wyrównania lub dodatkowego urabiania warstwy pod stropem, szczególnie w końcowym odcinku ściany (Faza IV). Po zmianie położenia organów urabiających kombajn jedzie w kierunku zwrotni przenośnika. Bezpośrednio za kombajnem przesuwa się przenośnik, tak aby po dojechaniu kombajnu do końca ściany był przesunięty na całej ścianie z wyjątkiem zwrotni i około 10-15 m trasy stanowiącej łukowe przegięcie (Faza I). Dojeżdżając do zwrotni przenośnika kombajn urabia końcówkę ściany, gdyż jej czoło jest ukształtowane z analogicznym łukowym przegięciem (Faza IV). Z chwilą osiągnięcia chodnika pierwszym w kierunku posuwu organem urabiającym kombajnu, następuje zmiana położenia organów poprzez podniesienie pod strop organu będącego na spągu i opuszczenie spod stropu na spąg drugiego organu (Faza I), a następnie jazda kombajnu w kierunku wysypu przenośnika. Najeżdżając na przegięty łukowo odcinek przenośnika kombajn samoczynnie zawrębia się w miejscu odległym o około dwie długości od zwrotni (Faza II) i nie przerywając jazdy wchodzi w operację urabiania pełnego zabioru. Wówczas dopiero przesuwa się zwrotnię przenośnika i pozostałą część jego trasy dla uzyskania położenia prostoliniowego.

172 884

Foza I

Faza IV

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 2,00 zł

Claims (2)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Sposób urabiania ściany węglowej dwuramionowym kombajnem górniczym, zgodnie z kierunkiem odstawy urobku, zabiorami równymi szerokości organów urabiających kombajnu, znamienny tym, że kształtuje się czoło ściany i przenośnik, tak aby w każdym kierunku posuwu kombajnu przy pozycji przenośnika z przegięciem łukowym czoło ściany było prostolinowe, natomiast przy prostoliniowym ułożeniu przenośnika czoło ściany było przegięte łukowo o szerokość zabioru kombajnu, przesuwając przenośnik bezpośrednio za kombajnem jadącym w kierunku zwrotni przenośnika dla uzyskania jego łukowego przegięcia i zawrębiania kombajnu w miejscu odległym o około dwie długości od zwrotni w czasie jazdy w kierunku wysypu przenośnika i uzyskania czoła ściany z przegięciem łukowym oraz prostując przenośnik za zawrębionym kombajnem.
2. 2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że organ urabiający, który jest pierwszy w kierunku posuwu kombajnu utrzymuje się zawsze na uniesionym ramieniu, urabiając górną warstwę pokładu w ścianie lub urabiając względnie wyrównując środkową część pokładu w przypadku trzywarstwowego urabiania i stosowania organów urabiających o średnicach mniejszych od połowy wysokości ściany.