PL172992B1 - Wtyk elektryczny - Google Patents

Abstract

1 Wtyk elektryczny zawierajacy obudowe w ksztalcie prostopadloscianu posiadajacego od dolu powierzchnie plaska, równolegla do kierunku wsuwania wtyku i skladajaca sie z czesci zewnetrznej, zaopatrzonej w strefie przedniej w liczne poprze- czne szczeliny oraz szufladowo w niej umieszczonej czesci wewnetrznej, posiadajacej powierzchnie spodnia zwrócona ku powierzchni plaskiej obudowy, powierzchnie czolowe przednia i tylna oraz dwie przeciwlegle prostopadle do powierzchni spod- niej wystajace powierzchnie boczne, przy czym odleglosc pomie- dzy powierzchniami czolowymi jest mniejsza od dlugosci czesci zewnetrznej, a wzdluz czesci wewnetrznej ulozone sa blisko sie- bie liczne, równolegle do powierzchni plaskiej, waskie kanaly, stanowiace obsade konców przewodów elektrycznych, w strefie przedniej powierzchni spodniej czesci wewnetrznej znajduja sie liczne poprzeczne odcinki szczelinowe, z których kazdy, w stanie zlozenym wtyku, usytuowany jest na wprost jednej z poprze- cznych szczelin czesci zewnetrznej, a kazda szczelina czesci zew- netrznej jest usytuowana na wprost jednego z kanalów czesci wewnetrznej, i w kazdej ze szczelin umieszczona jest plytka sty- kowa, znamienny tym, ze kazdy z poprzecznych odcinków szcze- linowych (47) jest polaczony z jednym z kanalów (45), a od powierzchni czolowej tylnej (35) wystaja ku tylowi dwa waskie zebra (38, 39), których kazda z powierzchni zewnetrznych znajduje sie w jednej plaszczyznie z jedna z powierzchni bocz- nych (36,37), przy czym czesc zewnetrzna (15) jest prowadnica zeber (38, 39), a kazde zebro (33, 39) ma na dolnej krawedzi krzywkowy zaczep (42), którym jest zatrzaskowo sprzegniete z krzywkowym zaglebienien zaczepowym (43), usytuowanym w czesci zewnetrznej (15). PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest wtyk elektryczny.

Znany jest wtyk elektryczny posiadający kanały, w których umieszcza się końce przewodów elektrycznych. Szczególna zaleta tego wtyku polega na tym, że końce przewodów można wkładać w kanały wraz z izolacją. Płytki stykowe, które oczywiście wystają z kanałów, można następnie za pomocą prostego narzędzia dociskowego wcisnąć w końce przewodów zamocowane na stałe w kanałach. Następuje przebicie izolacji przewodów i płytki wchodzą w kontakt w żyłami miedzianymi. Przy tym płytki stykowe wraz z powierzchniami brzegowymi znajdującymi się prawie w jednej płaszczyźnie z powierzchnią płaską tworzą końcówki wtyku. Dla zapewnienia niezawodnego styku między płytkami stykowymi i żyłami miedzianymi, końce drutów muszą być przytrzymywane w kanałach z możliwe małym luzem.

Z europejskiego opisu patentowego nr EP-A-O 175 868 znanyjest wtyk, udoskonalony w stosunku do poprzedniego, zawierającego obudowę w kształcie prostopadłościanu składającą się z części zewnętrznej, posiadającej od dołu powierzchnię płaską, równoległą do kierunku wsuwania wtyku, zaopatrzonej w strefie przedniej w liczne poprzeczne szczeliny

172 992 oraz szufladowo w niej umieszczonej części wewnętrznej, posiadającej powierzchnię spodnią zwróconą ku powierzchni płaskiej części zewnętrznej, powierzchnie czołowe przednią i tylną oraz dwie przeciwległe piosiupadie do powicizuiiil spodniej wysiające powierzchnie boczne, przy czym odległość pomiędzy powierzchniami czołowymi jest mniejsza od długości części zewnętrznej, a wzdłuż części wewnętrznej ułożone są blisko siebie liczne, równoległe do powierzchni płaskiej, wąskie kanały, stanowiące obsadę końców przewodów elektrycznych, przy czym w stanie złożonym wtyku każda szczelina części zewnętrznej jest usytuowana na wprost jednego z kanałów części wewnętrznej, i w każdej ze szczelin umieszczona jest płytka stykowa.

Końce przewodów można wkładać w oddzielną część wewnętrzną, dzięki czemu w sposób przejrzysty można dokonać ich sortowania i pozycjonowania. Część zewnętrzna posiada szczeliny, w których umieszczone są płytki stykowe. W czasie montażu część wewnętrzną wraz z końcami przewodów wsuwa się w część zewnętrzną, co powoduje wprasowanie płytek stykowych umieszczonych w szczelinach części zewnętrznej. Przy tym te płytki stykowe muszą również przebić obszar ścianki części wewnętrznej, a więc musi być ona na tyle cienka, aby płytki stykowe w czasie przebijania ścianki części wewnętrznej zbytnio nie odchylały się na boki, co mogłoby spowodować nietrafianie w żyły miedziane końców przewodów. Wtyk tego rodzaju zwykle montowany jest całkowicie automatycznie, ale pomimo tego przed i podczas wprasowania płytek stykowych mogą wystąpić błędy ustawienia części wewnętrznej w zewnętrznej.

Celem wynalazku jest opracowanie wtyku elektrycznego, zapobiegającego występowaniu błędów montażowych i umożliwiającego stosowanie przewodów w szerokim zakresie średnic.

Wtyk elektryczny zawierający obudowę w kształcie prostopadłościanu posiadającą od dołu powierzchnię płaską, równoległą do kierunku wsuwania wtyku i składającą się z części zewnętrznej, zaopatrzonej w strefie przedniej w liczne poprzeczne szczeliny oraz szufladowo w niej umieszczonej części wewnętrznej, posiadającej powierzchnie spodnią zwróconą ku powierzchni płaskiej obudowy, powierzchnie czołowe przednią i tylną oraz dwie przeciwległe prostopadłe do powierzchni spodniej wystające powierzchnie boczne, przy czym odległość pomiędzy powierzchniami czołowymi jest mniejsza od długości części zewnętrznej, a wzdłuż części wewnętrznej ułożone są blisko siebie liczne, równoległe do powierzchni płaskiej, wąskie kanały, stanowiące obsadę końców przewodów elektrycznych, w strefie przedniej powierzchni spodniej części wewnętrznej znajdują się liczne poprzeczne odcinki szczelinowe, z których każdy, w stanie złożonym wtyku, usytuowany jest na wprost jednej z poprzecznych szczelin części zewnętrznej, a każda szczelina części zewnętrznej jest usytuowana na wprost jednego z kanałów części wewnętrznej, i w każdej ze szczelin umieszczona jest płytka stykowa, według wynalazku charakteryzuje się tym, że każdy z poprzecznych odcinków szczelinowych jest połączony z jednym z kanałów, a od powierzchni czołowej tylnej wystają ku tyłowi dwa wąskie żebra, których każda z powierzchni zewnętrznych znajduje się w jednej płaszczyźnie z jedną z powierzchni bocznych, przy czym część zewnętrzna jest prowadnicą żeber, a każde żebro ma na dolnej krawędzi krzywkowy zaczep, którym jest zatrzaskowe sprzęgnięte z krzywkowym zagłębieniem zaczepowym, usytuowanym w części zewnętrznej.

Wystające z części wewnętrznej żebra polepszają prowadzenie części wewnętrznej w części zewnętrznej i zapobiegają występowaniu przekrzywienia części wewnętrznej. Zatrzaskowe sprzężenie ustalające część wewnętrzną w części zewnętrznej zabezpieczona przed zmianą ich wzajemnego usytuowania przed i podczas montażu płytek stykowych jaka mogłaby nastąpić wskutek mimowolnego działania, zawieszonego przy części wewnętrznej kabla. To zapewnienie stabilności położenia, jak również stosowanie wstępnie ukształtowanych poprzecznych odcinków szczelinowych w części wewnętrznej, zapewnia dokładne wchodzenie płytek stykowych w końce przewodów, bez konieczności przebijania obszaru ścianki wewnętrznej, co gwarantuje bezbłędne ich kontaktowanie.

Korzystnym jest, że w stanie złożonym wtyku, tylne końce żeber wystają z części zewnętrznej. Dzięki temu możliwe jest odblokowanie zatrzaskowego sprzężenia części

172 992 wewnętrznej z zewnętrzną bez potrzeby użycia specjalnego narzędzia. Dzięki temu można również szybko rozpoznać dokładne położenie wsunięcia części wewnętrznej.

Unr^rctrnrm if»et ndpinIri 07Ρ7ρ1ιηΓπνρ jnpbnrUp do huiłUi j Vk? Vj t-,o u£jv^viixi«h rt v ww e j^T’^“'rzvnin vzjv^ljł»vj Z-»V<v».H.l !_/J części wewnętrznej. Dzięki temu proces i narzędzie do wtryskowego kształtowania wyrobu mogą być mniej skomplikowane.

Korzystnym jest, że osie środkowe sąsiednich kanałów są ułożone na płaszczyźnie, równoległej do powierzchni płaskiej. Dzięki temu wtyk jest bardzo płaski.

W innej odmianie osie środkowe sąsiednich kanałów są ułożone na dwóch różnych płaszczyznach, równoległych do powierzchni płaskiej. W tej odmianie możliwe jest rozmieszczenie takiej samej liczby znacznie grubszych końców przewodów niż w pierwszej odmianie. Wtyk oczywiście przy tym staje się nieco wyższy.

Przedmiot wynalazku w przykładzie wykonania jest przedstawiony na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia część zewnętrzną i część wewnętrzną w stanie, gdy nie są połączone, w widoku z boku, fig. 2 - część zewnętrzną w widoku z przodu, w kierunku strzałki 2 z fig. 1, fig. 3 - część zewnętrzną w widoku od tyłu w kierunku strzałki 3 z fig. 1, fig. 4 - część zewnętrzną w przekroju wzdłuż płaszczyzny przekroju 4-4 z fig. '2, fig. 5 - część wewnętrzną w widoku z przodu, w kierunku strzałki 5 z fig. 1, fig.' 6 - część wewnętrzną, w przekroju wzdłuż płaszczyzny przekroju 6-6 z fig. 5, fig. 7 - część wewnętrzną, w przekroju wzdłuż płaszczyzny przekroju 7-7 z fig. 6, z częściowym wyrwaniem, fig. 8 - część wewnętrzną, w widoku od dołu w kierunku strzałki 8 z fig. 1 zaś fig. 9 - odmianę wykonania, w widoku z przodu, odpowiadającym fig. 5, z częściowym wyrwaniem.

Wtyk składa się z części zewnętrznej 15 w kształcie prostopadłościanu oraz płaskiej części wewnętrznej 16, również w kształcie prostopadłościanu. Część zewnętrzną zaopatrzona jest w znajdującą się ściankę przednią 18, w równoległą do niej ściankę tylną 19, dwie równoległe do siebie ścianki boczne 22, ściankę górną 23 i równoległą do niej ściankę spodnią 24. Od ścianki górnej 23 odchodzą w górę dwa jarzma sprężynujące 25 służące do blokowania wtyku w gnieździe (nie przedstawionym). Ścianka spodnia 24 w widoku z boku ma odsadzenie w postaci schodka, tak że od ścianki tylnej 19 odchodzi odcinek 26 ścianki, który znajduje się głębiej w stosunku do powierzchni płaskiej 27, przylegającej do ścianki

18. Odcinek tylny i środkowy części zewnętrznej 15 osłonięty jest ekranem metalowym 28. Ukształtowanie zewnętrzne części zewnętrznej 15 odpowiada co najmniej w przybliżeniu znanym wtykom i nie ma potrzeby dokładniejszego jego omawiania.

We wnętrzu części zewnętrznej 15 znajduje się wgłębiona komora 29 otwarta od strony ścianki tylnej 19, jak pokazano na fig. 3 i 4. Komora 29 jest również w przybliżeniu prostopadłościenna, i składa się z części przedniej 31 oraz części tylnej 32, szerszej, która służy do uchwycenia końca kabla wraz z jego ekranem i zamocowania go w znany sposób. Przednia część 31 zaopatrzona jest w dolną ściankę wewnętrzną 33, równoległą do powierzchni płaskiej 27.

Część wewnętrzna 16 wymiarami i kształtem odpowiada części przedniej 31 komory 29 i nadaje się do wsuwania z niewielkim luzem w tę część 31 od strony ścianki tylnej 19 w kierunku równoległym do powierzchni płaskiej 27, podobnie jak szuflada. Część wewnętrzna 16 ma powierzchnię czołową 34 i odsądzoną schodkowe, zwróconą ku tyłowi powierzchnię tylną 35, przy czym odległość między nimi jest równa w przybliżeniu połowie długości części zewnętrznej 15. Poza tym zaopatrzona jest ona w dwie równoległe powierzchnie boczne 36 i 37, jak również ściankę spodnią 40 stykającą się w stanie wsunięcia z dolną ścianką wewnętrzną 33 części przedniej 31 komory 29.

Jak to wyraźnie pokazano na fig. 5 - 8, od zwróconej ku tyłowi powierzchni czołowej 35 odchodzą ku tyłowi dwa wąskie boczne żebra 38 i 39, których każda powierzchnia zewnętrzna znajduje się w jednej płaszczyźnie z jedną z powierzchni bocznych 36, 37. Wysokość żeber 38, 39 w widoku z boku według fig. 1 lub 6 jest równa wysokości zwróconej ku tyłowi części 32 komory 29, tak że żebra prowadzone są w niej z tylko niewielkim luzem i stanowią dodatkowe podparcie dla części wewnętrznej 16. Na dolnych krawędziach 41 żeber 38, 39 ukształtowane są poza tym odchodzące w dół krzywkowe zaczepy 42, które zaczepiają o odpowiadające im krzywkowe zagłębienia zaczepowe 43 (fig. 4) zwróconej ku tyłowi części

172 992 tylnej 32 komory 29, kiedy część wewnętrzna 16 jest całkowicie wsunięta w głąb komory 29, części zewnętrznej 15. Długość żeber 38,39 dobrana jest przy tym tak, że zwrócone ku tyłowi końce 44 wystają tylko kilka milimetrów poza część zewnętrzną 15.

Część wewnętrzna 16 zawiera, jak to widać na fig. 5 i ó, zadaną liczbę, korzystnie osiem, równoległych do siebie kanałów 45. Osie kanałów 45 biegną równolegle do ścianki spodniej 40 i znajdują się w równoległej do niej wspólnej płaszczyźnie 46. W obszarze przednim każdego kanału 45 odchodzi odcinek 47 szczeliny poprzecznej, otwarty od strony ścianki spodniej 40, i znajdujący się naprzeciwko umieszczonej w odpowiednim położeniu części zewnętrznej 15 szczeliny poprzecznej 48 (fig. 2 i 4). Tak więc, w części zewnętrznej 15 wykonane są szczeliny poprzeczne 48 w ilości równej ilości kanałów 45 w części wewnętrznej

16. Każda ze szczelin poprzecznych 48 podtrzymuje cienką płytkę stykową 49, dokładnie w taki sam sposób, jak w przypadku znanego wtyku.

W odmianie wykonania kanały 45 i odcinki 47 szczelin poprzecznych ukształtowane są jako dochodzące do przedniej powierzchni czołowej 34, co umożliwia stosowanie łatwego w wykonaniu narzędzia do kształtowania wtryskowego.

Na fig. 8 liniami przerywanymi oznaczono kabel 51, którego odsłonięty ekran znajduje się w przestrzeni między żebrami 38, 39. Wychodzące z otaczającego ekranu 52 końce 53 przewodów mają płaszcze izolacyjne oznaczone różnymi kolorami i zadaniem montera jest wstawienie określonych końców przewodów w określone kanały 45. Dla zapobieżenia pomyłkom, na ściance spodniej każdego kanału można nanieść oznaczenie barwne 54. Można stosować również oznaczenia w postaci wytłoczonych kodów literowych. Wstawienie rozplecionych końców 53 przewodów w kanały 45 odbywa się przy zdjętej części zewnętrznej 15, tak że położenie kanałów 45 jest dobrze widoczne.

Po wprowadzeniu końców 53 przewodów w kanały 45, następuje nasunięcie części zewnętrznej 15 na część wewnętrzną 16, aż do sprzężenia krzywkowych zaczepów 42 z krzywkowymi zagłębieniami zaczepowymi 43. Przy tym koniec kabla 51 zostaje dociśnięty swobodną częścią ekranu 52 do części tylnej 32 komory 29 i styka się z wystającymi tam częściami metalowymi ekranu metalowego 28. Następnie płytki stykowe 49 wciskane są w kanały 45 za pomocą narzędzia przypominającego szczypce, tak, że następuje przecięcie przez nie izolacji przewodów 53 i zetknięcie się płytek stykowych z przewodami. Zewnętrzne powierzchnie brzegowe 55 płytek stykowych 49 stanowią przy tym końcówki wtyku.

Zależnie od średnicy dołączanych końców 53 przewodów, kanały 45 mają odpowiednio różne szerokości. Ponieważ odstępy poprzeczne między płytkami stykowymi 49 są stałe, to między kanałami 45 pozostają ścianki rozdzielające o różnych grubościach, zależnie od średnicy przekroju kanałów. Górną granicę średnic osiąga się wtedy, kiedy ścianki rozdzielające redukują się do sektorów, a końce przewodów praktycznie ułożone są jeden przy drugim. Dalsze powiększanie średnicy przewodów możliwe jest przy rozmieszczeniu kanałów 56 i 57 na przemian na różnych wysokościach, jak pokazano na fig. 9. Przy tym kanały 56 znajdują się we wspólnej płaszczyźnie 58, a kanały 59 w innej wspólnej płaszczyźnie 59, znajdującej się bliżej ścianki spodniej 40. Tak więc osie sąsiednich kanałów 56, 57 rozmieszczone są w dwóch różnych płaszczyznach 58, 59, równoległych do ścianki spodniej 40 części wewnętrznej 16, a zatem również do powierzchni płaskiej 27.

172 992

τ— oo co en ιη n r~ ;r -3 ιπ

172 992

172 992

Ol

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz.

Cena 2,00 zł

Claims (5)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Wtyk elektryczny zawierający obudowę w kształcie prostopadłościanu posiadającego od dołu powierzchnię płaską, równoległą do kierunku wsuwania wtyku i składającą się z części zewnętrznej, zaopatrzonej w strefie przedniej w liczne poprzeczne szczeliny oraz szufladowo w niej umieszczonej części wewnętrznej, posiadającej powierzchnię spodnią zwróconą ku powierzchni płaskiej obudowy, powierzchnie czołowe przednią i tylną oraz dwie przeciwległe prostopadłe do powierzchni spodniej wystające powierzchnie boczne, przy czym odległość pomiędzy powierzchniami czołowymi jest mniejsza od długości części zewnętrznej, a wzdłuż części wewnętrznej ułożone są blisko siebie liczne, równoległe do powierzchni płaskiej, wąskie kanały, stanowiące obsadę końców przewodów elektrycznych, w strefie przedniej powierzchni spodniej części wewnętrznej znajdują się liczne poprzeczne odcinki szczelinowe, z których każdy, w stanie złożonym wtyku, usytuowany jest na wprost jednej z poprzecznych szczelin części zewnętrznej, a każda szczelina części zewnętrznej jest usytuowana na wprost jednego z kanałów części wewnętrznej, i w każdej ze szczelin umieszczona jest płytka stykowa, znamienny tym, że każdy z poprzecznych odcinków szczelinowych (47) jest połączony zjednym z kanałów (45), a od powierzchni czołowej tylnej (35) wystają ku tyłowi dwa wąskie żebra (38,39), których każda z powierzchni zewnętrznych znajduje się w jednej płaszczyźnie z jedną z powierzchni bocznych (36,37), przy czym część zewnętrzna (15) jest prowadnicą żeber (38, 39), a każde żebro (33, 39) ma na dolnej krawędzi krzywkowy zaczep (42), którym jest zatrzaskowo sprzęgnięte z krzywkowym zagłębienien zaczepowym (43), usytuowanym w części zewnętrznej (15).
2. 2. Wtyk według zastrz. 1, znamienny tym, że w stanie złożonym wtyku, tylne końce (44) żeber (38,39) wystają z części zewnętrznej (15).
3. 3. Wtyk według zastrz. 1, znamienny tym, że odcinki szczelinowe (47) dochodzą do powierzchni czołowej przedniej (34) części wewnętrznej (16).
4. 4. Wtyk według zastrz. 1, znamienny tym, że osie środkowe sąsiednich kanałów (45) są ułożone w jednej płaszczyźnie (46), równoległej do powierzchni płaskiej (27).
5. 5. Wtyk według zastrz. 1, znamienny tym, że osie środkowe sąsiednich kanałów (45) są ułożone w dwóch różnych płaszczyznach (58, 59), równoległych do powierzchni płaskiej (27).

   * * *