PL173122B1 - Złącze do łączenia na styk elektrod pieca elektrycznego - Google Patents

Description

Przedmiot wynalazku stanowi złącze do łączenia na styk elektrod pieca elektrycznego, zwłaszcza elektrod grafitowych lub węglowych.

Znane elektrody węglowe lub grafitowe pieców elektrycznych, zwłaszcza łukowych, zużywają się podczas pracy i ich wymiana następuje w miarę ich zużywania się przez przyłączanie nowego odcinka elektrody do odcinka poprzedniego. Odcinki te zawierają na swych końcach tuleje z gwintem wewnętrznym, w które wkręca się złączkę o podwójnym gwincie stożkowych lub łącznik gwintowany również z grafitu lub węgla. Pustą przestrzeń pomiędzy przyległymi zwojami gwintu złączki gwintowanej i tulei wypełnia się na ogół spoiwem, które korzystnie przewodzi dobrze prąd elektryczny. Zespół taki stanowi złącze elektrodowe, które powinno zapewniać efektywne i trwałe połączenie mechaniczne i elektryczne pomiędzy poszczególnymi odcinkami elektrody.

Złącze to jest w samej rzeczy poddawane podczas użytkowania licznym naprężeniom mechanicznym i cieplnym, mogącym powodować bardzo szkodliwe dla prawidłowej pracy pieca wypadki, np. zluzowanie, a nawet przerwanie połączenia gwintowego tuleja - złączka gwintowana. Złącze powinno zatem być w stanie wytrzymać wibracje i uderzenia mechaniczne, wywoływane przez zwarcie łuku elektrycznego lub po prostu przez niektóre manipulacje podczas załadunku pieca lub spuszczania metalu, lecz także naprężenia cieplne, przyczyniające się podczas pracy do niejednakowego rozszerzenia się elementów węglowych, tworzących złącze. Naprężenia te mogą być wzmacniane przez pojawienie się na wysokości złączka gwintowana - tuleja obszarów złego styku, a nawet braku styku, gdzie wzrasta oporność właściwa, powodując miejscowe przegrzanie złącza wskutek zjawiska Joule’a.

173 122

Znaczny postęp osiągnięto dzięki użyciu złącza elektrodowego, zawierającego jako masę wypełniającą spoiwo na bazie materiałów, zawierających węgiel, których właściwości fizykochemiczne ca nrzu^tocow/nne Η<< cwkln rierł1n<=>rm iakiemn noddawane iest złącze, by zapewnić zachowanie efektywnego i trwałego połączenia mechanicznego i elektrycznego pomiędzy poszczególnymi odcinkami elektrody. Jeśli chodzi o wypełnienie odstępu pomiędzy zwojami gwintu złączka gwintowana - tuleja spoiwem, to jedna z najczęściej stosowanych technik polega na wprowadzeniu stałego, zawierającego węgiel spoiwa w temperaturze otoczenia do wybrań, wykonanych w złączce gwintowanej i pełniących funkcje zbiorniczków. Zawierające węgiel spoiwo, będące kompozycją wiążącą najczęściej na bazie paku, osadza się w zbiorniczkach złączki gwintowanej przed jej połączeniem z tulejami elektrody. Utworzone w ten sposób złącze pomiędzy dwoma odcinkami elektrody nagrzewa się szybko, posuwając się ku roztopionej kąpieli, co powoduje zmiękczenie, a następnie wypłynięcie spoiwa ze zbiorniczka do przestrzeni, które pozostały wolne pomiędzy gwintami złączki gwintowanej i tulei, gdzie spoiwo twardnieje przed skoksowaniem od 400°C do 800°C, tworząc warstwę przywierającą do ścianek zwojów gwintu, co zapewnia trwałe połączenie mechaniczne i elektryczne.

Złącza typu ze zbiorniczkiem istnieją w kilku postaciach wykonania, które stanowiły przedmiot licznych patentów, zwłaszcza USA 2,510,230, USA 2,828,162 i USA 3,419,296. Jeśli chodzi o spoiwa, stosowane w tym typie złącza, to są to kompozycje wiążące na bazie paku, zawierające organiczne substancje wiążące, koksowalne lecz lepkie w niskiej temperaturze, takie jak smoła, gudron, żywica syntetyczna według opisu patentowego USA 3,055,789 (francuski 1.230.258) lub takie jak dekstryna, termoutwardzalna żywica syntetyczna według opisu patentowego USA 3,624,011 (francuski 1.485.912). Te kompozycje wiążące umożliwiają z jednej strony regulowanie etapu rozkładu paku plastycznego, którego lepkość może zmieniać się pomiędzy 100°C i 200°C w bardzo dużych granicach, z drugiej strony zaś sprzyjanie - dzięki obecności żywicy termoutwardzalnej - zestalaniu się spoiwa, poczynając od 200 do 300°C. Obecność substancji termoutwardzalnej utrudnia już wypływ spoiwa, a zatem jego prawidłowe rozkładanie się, w przedziale temperatur, od 100 do 200^cC.

Ten problem rozkładu wydaje się znaleźć rozwiązanie przez zastosowanie nowych kompozycji na bazie paku, zawierających dodatek, który sprzya ekspancji spoiwa podczas nagrzewania, a zatem ułatwia jego rozkład w przestrzeni pomiędzy zwojami gwintu, poczynając od 100°C. Tak np. opis patentowy USA 3,976,496 (francuski 2,204,673) zaleca użycie papkowatego spoiwa z paku cząstkowego, rozcieńczonego w środku na bazie lignosulfonianu, którego właściwości pianotwórcze po zwilżeniu i nagrzaniu powyżej 100°C są dobrze znane. Podobnie europejski opis patentowy 0.260.529 opisuje złącze elektrodowe, którego spoiwo składa się w przeważającej części z paku, do którego dodano mniejszą ilość środka spieniającego, wybranego z grupy, obejmującej siarkę,

2,4 dwunitroanilinę, sklarowane oleje nitrowane. W tym ostatnim przypadku środek spieniający daje podwójną korzyść: wspiera rozkładanie się spoiwa pomiędzy gwintami, obniżając w szczególności temperaturę początku mięknięcia paku, oraz zwiększa znacznie szybkość koksowania paku, poczynając od 350°C.

Te rodzaje złącza nie są już natomiast przystosowane do elektrod pieca elektrycznego, wykorzystujących nowe techniki zabezpieczania przed utlenianiem, polegające na możliwie jak najhntensywniiejzyTn chłodzeniu elektrod, zwłaszcza przez rozpylanie wody i ewentualnie na nanoszeniu przeciwutleniającej warstwy ochronnej na ich powierzchnię przez napylanie wodnego roztworu odpowiednej soli, np. fosforanu glinowego europejski opis patentowy EP-A-0.334.007, w strefie, zawartej pomiędzy uchwytami stykowymi elektrod a zamknięciem pieca. W tym przypadku cykl nagrzewania elektrod, a tym samym złączy, jest zupełnie zmieniony, tak, iż złącza ze zbiorniczkiem, wykorzystujące dotychczasowe spoiwa jako masę wypełniającą, nie są już w stanie zapewnić prawidłowo efektywnego i trwałego połączenia mechanicznego i elektrycznego pomiędzy poszczególnymi odcinkami elektrody. Ściślej mówiąc, przedłużone (od 5 do 10 godzin)

173 122 utrzymywanie elektrod w temperaturach, zawartych w granicach od 150°C do 250°C, po którym następuje szybki podskok temperatur powyżej 500°C przy przejściu elektrody poprzez zamknięcie pieca, nie pozwala za pomocą samych tyko spoiw na bazie paku na uzyskanie dostatecznie szybkiego stwardnienia poniżej 500°C, tak, iż ryzyko zluzowania i anormalnego nagrzania złącza staje się duże.

Celem wynalazku jest opracowanie konstrukcji złącza do łączenia elektrod pieca elektrycznego. ‘

Złącze do łączenia na styk elektrod pieca elektrycznego w sposób sztywny i nieruchomy, zwłaszcza elektrod grafitowych lub węglowych, których końce zawierają tuleję z gwintem wewnętrznym, w którą wkręcona jest złączka gwintowana, zaopatrzona w zbiorniczki, mieszczące spoiwo stałe i przewodzące elektrycznie, według wynalazku charakteryzuje się tym, że zbiorniczki złączki gwintowanej są wypełnione oddzielnie i na przemian spoiwem na bazie paku, zmieszanym ze środkiem spieniającym, oraz spoiwem syntetycznym, utworzonym przez żywicę fenolową zawierającą katalizator w postaci sześciometylenoczteroaminy (CH2)óN4 topiącą się w temperaturze, wy;^:s^t^j ,od 60°C, z utworzeniem fazy ciekłej o lepkości, mniejszej od 2500-10’³Pa- s w temperaturze od 90°C do 120°C, oraz polimeru w temperaturze, wyższej lub równej 120°C.

Korzystnie zawartość sześciometylenoczteroaminy w żywicy fenolowej wynosi od 1% do 20% wagowych, korzystnie od 8% do 12% wagowych.

Korzystnie lepkość spoiwa syntetycznego jest mniejsza od 500- 10^_3Pa -s w temperaturze od 100°C do 110°C.

Korzystnie temperatura polimeryzacji spoiwa syntetycznego jest zawarta w granicach od 120°C do 140°C.

Korzystnie spoiwo syntetyczne ma stałą zawartość węgla, większą od 55% wagowych.

Korzystnie zbiorniczki są wypełnione na przemian spoiwem na bazie paku i spoiwem syntetycznym, mającym postać pręcików.

Niezbędne okazało się zatem opracowanie złącza ze zbiorniczkiem, będącego w stanie zapewnić trwałe i skuteczne połączenie elektryczne i mechaniczne pomiędzy elektrodami, chłodzonymi podczas ich użytkowania, a zatem poddanymi nowemu cyklowi cieplnemu, co wymaga użycia nowego spoiwa, odznaczającego się kombinacją właściwości fizykochemicznych, a mianowicie:

- stabilność spoiwa w stanie stałym aż do co najmniej 60°C, bez względu na okres użytkowania i warunki klimatyczne,

- topienie się w temperaturze od 90 do 120°C ze zmniejszeniem lepkości o co najmniej 2500cP, przy' następującym potem zestaleniu się z dużą szybkością, ze stwardnieniem w temperaturze od 120°C do 150°C,

- duża stabilność cieplna aż do co najmniej 400°C - początku koksowania, z zachowaniem współczynnika zawartości węgla stałego co najmniej 50%, zapewniającego dobre połączenie mechaniczne i elektryczne złącza nawet po skoksowaniu i aż. do temperatury 800°C.

Uwzględniając trudność, a właściwie brak możliwości opracowania nowego spoiwa do złącza ze zbiorniczkiem, odznaczającego się kompletem właściwości fizykochemicznych, wymaganych dla wytrzymywania obciążeń, którym podlegają złącza podczas nowego cyklu cieplnego dla elektrody chłodzonej, po uprzednim przebadaniu zresztą bez powodzenia spoiwa, otrzymanego przez dokładne wymieszanie lepiszcza na bazie paku znanego z dotychczasowego stanu techniki z żywicą, termoutwardzalną w temperaturze poniżej 200°C - opracowano złącze, zawierające oddzielnie w zbiorniczkach, wykonanych w złączce gwintowanej, z jednej strony spoiwo na bazie paku według dotychczasowego rozwiązania, a zatem zapewniające połączenie mechaniczne i elektryczne pomiędzy poszczególnymi odcinkami elektrody powyżej 400°C, z drugiej zaś strony spoiwo topliwe i termoutwardzalne w niskiej temperaturze, będące w stanie sprostać obciążeniom, narzucanym przez nowy cykl cieplny od temperatury otoczenia aż do 500°C. Dzięki temu

173 122 takie złącze mieszane zapewnia efektywne sklejenie w dowolnej temperaturze aż do temperatury około 800°C, czyli do temperatury elektrody w pobliżu wsadu.

Jest rzeczą oczywistą, że w przypadkach szczególnych, gdy maksymalna temperatura sklejenia nie przekiacza 500 C, korzystne jest zwiększenie hczby zbiorniczków, wypełnionych spoiwem topliwym i termoutwardzalnym w niskiej temperaturze, kosztem zbiorniczków, wypełnionych spoiwem na bazie paku, a nawet stosowania jedynie spoiwa topliwego i termoutwardzalnego w niskiej temperaturze.

Po licznych próbach ze środkami klejącymi, zawierającymi węgiel, najbardziej przydatne okazały się żywice fenolowe o małym ciężarze cząteczkowym, o temperaturze topnienia wyższej od 60°C po dodaniu (sześciometylenoczteroaminy (CIUjeNi) urotropiny jako katalizatora polimeryzacji w ilości od 1% do 20%, zwłaszcza od 8% do 12% ciężaru żywicy. Otrzymuje się w ten sposób optymalny kompromis pomiędzy płynnością w zakresie temperatur od 90°C do l20°C, w którym powinien następować rozkład przestrzenny środka klejącego, a twardnieniem przez polimeryzację w zakresie temperatur od 120°C do 150°C, w którym powinno zchodzić twardnienie spoiwa.

Dzięki temu w zakresie temperatur 90°C - 120°C topnienia mieszaniny, w szczególności pomiędzy 100°C a 110°C, lepkość powinna być mniejsza od 2500-10'³Pa -s, korzystnie zaś mniejsza od 500-10'³Pa -s, w celu uzyskania dostatecznej prędkości wypływu i dostatecznego rozkładu przestrzennego katalizowanej żywicy, umieszczonej w zbiorniczkach, do wolnych przestrzeni pomiędzy gwintami złączki gwintowanej - tulei przed stwardnieniem żywicy fenolowej przez polimeryzację, poczynając od 120°C i aż do 150°C, lecz w szczególności pomiędzy 120°C a 140°C.

Stwierdza się z jednej strony, że ilość katalizatora oddziałuje w sposób ewidentny na szybkość polimeryzacji, lecz nie ma w praktyce wpływu na temperaturę początkową polimeryzacji, z drugiej zaś strony, że przez dodawanie do żywicy- katalizatora w ilości od 8% do 12% wagowych szybkość twardnienia jest maksymalna, co wyraża się całkowitą polimeryzacją po zaledwie 0,5 godziny nagrzewania w temperaturze 130°C. Odnotowuje się wreszcie, że w zakresie temperatur 150°C - 400°C, w którym spoiwa na bazie paku okazują się mało skuteczne, stabilność spolimeryzowanej żywicy fenolowej jest bardzo duża - w odróżnieniu od wielu innych żywic termoutwardzalnych na bazie węgla, wyrażając się ponadto temperaturami rozkładu i koksowania, bliskimi 400°C oraz stałą zawartością węgla, kontrolowaną tremograwimetrycznie i większą od 55% wagowych, a nawet 60% wagowych, w warunkach optymalnych dodawania od 8 do 12% wagowych urotropiny. W ten sposób testy efektywności i · stabilności sklejenia, polegające na oddzielaniu w imadle płyt grafitowych, przesuniętych względem siebie, lecz sklejonych w ich przylegającej wzajemnie części za pomocą spoiwa organicznego według wynalazku zawierającego 12% wagowych urotropiny i- nagrzanego w ciągu 0,5 godziny do temperatury 130°C, wykazały, że płyty są nierozdzielne po kolejnym nagrzaniu do temperatury 140°C; 170°C; 200°C; 400°C i 450°C, a odklejenie osiągnięto dopiero w temperaturze 500°C, przy czym w temperaturze 600°C sklejenie staje się zerowe.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, który przedstawia złącze w przekroju podłużnym wzdłuż płaszczyzny, przechodzącej przez jego oś symetrii i przez osie wykonanych otworów nieprzelotowych, spełniających funkcje zbiorniczków.

Przeprowadza się wstępne zmieszanie· żywicy fenolowej o małym ciężarze cząsteczkowym z katalizatorem urotropinowym w stanie sproszkowanym (ziarnistość: wagowo 90% poniżej 75 μm oraz co najwyżej 1% odsiewu o 150 μm), wprowadzanym stopniowo w ilości od 8 do 12% ciężaru żywicy i nagrzanym do temperatury co najmniej 90°C, nie przekraczającej jednak korzystnie 110°C. Po uzyskaniu jednorodnej mieszaniny ciekłej chłodzi się ją, a następnie odlewa w postaci pręcików walcowych, które po zestaleniu umieszcza się w zbiorniczkach 3 -złączki gwintowanej 1, przedstawionej na rysunku, na przemian z pręcikami ze spoiwa o znanym składzie na bazie paku, zmieszanego z siarką (wagowo od 15 do 20%). Zbiorniczki 3 - na ogół w liczbie co najmniej

173 122 czterech - są otworami nieprzelotowymi, wykonanymi promieniowo w złączce 1 wzdłuż osi, prostopadłych do osi symetrii złączki 1 w jej częściach w kształcie stożków ściętych n nairnnipic^m nr^plrrnin nnnr7pP7ritrm tpl·· 1½ nn βίητνίρ-ηίτι cnniuro — -.·»»-»J -*-*--* IO UVVJ^UVl.liCł ATk.*.^ H1VŁ/V Λ11Κ/

A_11_ _ _1 · -1 _ ' _·_ - -1 1 · 1 · _ ·* ··!>_· · . s « tytko rozdzielać się pou działaniem siły ciężkości w przestrzeniach, które pozostały puste pomiędzy gwintami 4, lecz również wpływać do pustych przestrzeni 5, wykonanych pomiędzy złączką gwintowaną a tuleją 2, a to wskutek działania siły rozprężającej w wyniku niewielkiego wydzielania gazów, towarzyszącego reakcji polimeryzacji powyżej 130°C.

Jak to uwidoczniono na rysunku, zbiorniczki 3 są umieszczone parami naprzeciwko siebie, wzdłuż tej samej osi, przy czym same osie zbiorniczków 3 leżą w płaszczyźnie, przechodzącej przez oś symetrii złącza. Takie zalecane wykonanie może ulec tym niemniej zmianie i zawierać np. osie zbiorniczków, oddzielnie dla każdego z nich, przy czym osie te, pozostając w dalszym ciągu prostopadłymi do osi symetrii, mogą same znajdować się w różnych płaszczyznach.

Od momentu włączenia do ruchu przez przyłączenie nowej elektrody złącze jest poddane cyklowi cieplnemu, jakiemu podlegają elektrody chłodzone, a zatem jest ono doprowadzane dość szybko (1 do 2 godzin) do temperatury, zawartej w granicach od 150°C do 250°C, oraz utrzymywane następnie w ciągu kilku godzin w przedziale temperatur przed szybkim doprowadzeniem znowu do ponad 500°C podczas zbliżania się do pokrywy kąpieli, następnie do 800°C, a nawet do 900°C w pobliżu roztopionego wsadu. Ten cykl cieplny, specyficzny dla elektrod chłodzonych, jest realizowany bez zmian, a zatem bez osłabiania złącza mieszanego, stanowiącego w myśl wynalazku kombinację zastosowania znanego spoiwa na bazie paku ze spoiwem syntetycznym, termoutwardzalnym w niskiej temperaturze, którego własności w zastosowaniach przemysłowych są przedstawione w podanych poniżej przykładach wykonania złączy ze złączkami, zaopatrzonymi w zbiorniczki, do łączenia elektrod grafitowych o średnicy 600 mm dla pieców łukowych.

Przykład 1 (stan techniki bez spoiwa). Złącza ze złączkami gwintowanymi montuje się bez spoiwa i poddaje działaniu momentu zaciskania na zimno, wynoszącego 1275 Nm.

Po nagrzaniu 1-godzinnym w temperaturze 140°C moment niezbędny do zluzowania, wynosi 2304 Nm, a po nagrzewaniu 1-godzinnym w temperaturze 600°C moment, niezbędny do zluzowania, jest niemal zerowy.

Przykład 2 (stan techniki ze spoiwem). Złącza ze złączkami gwintowanymi montuje się jedynie za pomocą spoiwa na bazie paku, mastyksu i siarki zgodnie z dotychczasowym stanem techniki, opisanym powyżej, oraz poddaje się działaniu takiego samego momentu zaciskania na zimno, równego 1275 Nm, według przykładu 1. Po nagrzaniu 1-godzinnym w temperaturze 140°C moment niezbędny do zluzowania, wynosi 2470 Nm, a po nagrzewaniu 1-godzinnym w temperaturze 600°C moment, niezbędny do zluzowania jest większy od 6180 Nm, tj. większy od możliwości stanowiska probierczego.

Przykład 3. Złącza ze złączkami gwintowanymi montuje się jedynie za pomocą spoiwa syntetycznego na bazie żywicy fenolowej R 333(^R) o małym ciężarze cząsteczkowym, zmieszanej po stopieniu w temperaturze 90°C z 2% wagowymi sześciometylenoczteroaminy (urotropiny), w celu uzyskania spoiwa, topiącego się temperaturze 65°C, którego lepkość w temperaturze 110°C jest mniejsza od 2000 10'Pa •s, oraz stałej zawierającej węgiel pozostałości rzędu 56%, przy czym spoiwo to polimeryzuje się od 130°C. Moment zaciskania na zimno wynosi 1275 Nm - identyczny jak w przykładach 1 i 2. Po nagrzaniu 1-godzinnym w temperaturze 140°C moment, niezbędny do zluzowania, wynosi 5280 Nm, a po nagrzewaniu ©godzinnym w temperaturze 600°C moment niezbędny do zluzowania wynosi 1465 Nm.

Przykład 4. Powtarza on warunki przykładu 3, jednak przy użyciu spoiwa syntetycznego, otrzymanego przez dodanie do żywicy fenolowej R 333^ 9% wagowych

173 122 urotropiny, w celu uzyskania po stopieniu w temperaturze 90°C spoiwa, topiącego się w temperaturze 70°C, którego lepkość w temperaturze 110°C jest mniejsza od 500-10jPa -s, oraz stałej zawierającej węgiel w ilości rzędu 60%, przy czym spoiwo to polimeryzuje się od 130°C. Moment zaciskania na zimno 1275 Nm - identyczny jak w poprzednich przykładach. Po nagrzewaniu 1-godzinnym w temperaturze 140°C moment, niezbędny do zluzowania, jest większy od 6180 Nm, tj. większy od możliwości stanowiska probierczego, a po nagrzewaniu 1-godzinnym w temperaturze 600°C moment luzowania wynosi 1650 Nm.

Przykład 5. Powtarza on warunki przykładu 3, jednak przy użyciu spoiwa syntetycznego, otrzymanego przez dodanie do żywicy fenolowej R 333^ 12% wagowych urotropiny, w celu uzyskania po stopieniu w temperaturze 90°C spoiwa, topiącego się w temperaturze 75°C, którego lepkość w temperaturze 110°C jest mniejsza od 250-10’³Pa -s, oraz zawierającej węgiel w ilości, większej od 60%, przy czym spoiwo to polimeryzuje się od 130°C. Po nagrzewaniu 1-godzinnym w temperaturze 140°C moment, niezbędny do zluzowania, jest większy od 6180 Nm, tj. większy od możliwości stanowiska probierczego, a po nagrzewaniu 1-godzinnym w temperaturze 600 C moment luzowania wynosi 1750 Nm.

Przykład 6. Powtarza on warunki optymalne realizacji złącza mieszanego według wynalazku, w myśl których dwa przeciwległe umieszczone na przekątnej zbiorniczki na rysunku są wypełnione spoiwem syntetycznym w postaci pręcików, przygotowanym według warunków przykładu 5 (dodanie 12% wagowych urotropiny), a dwa inne przeciwległe umieszczone na przekątnej zbiorniczki są wypełnione spoiwem na bazie paku, mastyksu i siarki według przykładu 2, reprezentatywnego dla dotychczasowej techniki. Moment zaciskania na zimno 1275 Nm - identyczny jak w poprzednich przykładach. Po nagrzewaniu 1-godzinnym w temperaturze 140°C- moment, niezbędny do zluzowania, jest większy od 6180 Nm, tj. większy od możliwości stanowiska probierczego. Po nagrzewaniu 1-godzinnym w temperaturze 600°C moment, niezbędny do zluzowania, jest większy od 6180 Nm, tj. większy od możliwości stanowiska probierczego.

Z tych kilku przykładów wynika, że sklejenie, wykonane za pomocą spoiwa syntetycznego, zawierającego od 8 do 12% wagowych urotropiny, jest najbardziej efektywne w niskiej temperaturze i to od 140°C, poniważ polimeryzacja jest bardzo szybka, oraz że kombinacja tego spoiwa syntetycznego ze spoiwem na bazie paku według dotychczasowej techniki pozwala na uzyskanie złącza, efektywnego pod względem mechanicznym i elektrycznym w ciągu całego cyklu cieplnego, jakiemu podlegają elektrody chłodzone. Należy wreszcie odnotować, że powyżej 15% wagowych dodatek urotropiny jest mniej efektywny, ponieważ stwierdzono na przykład na podstawie zmniejszenia się momentu czynnego przy wykręcaniu złącza w niskiej temperaturze, że począwszy od 20% wagowych urotropiny pogarszają się właściwości spoiwa.

Claims (6)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Złącze do łączenia na styk elektrod pieca elektrycznego w sposób sztywny i nieruchomy, zwłaszcza elektrod grafitowych lub węglowych, których końce zawierają tuleję z gwintem wewnętrznym, w którą wkręcona jest złączka gwintowana, zaopatrzona w zbiorniczki, mieszczące spoiwo stałe i przewodzące elektrycznie, znamienne tym, ze zbiorniczki (3) złączki gwintowanej (1) są wypełnione oddzielnie i na przemian spoiwem na bazie paku, zmieszanym ze środkiem spieniającym, oraz spoiwem syntetycznym, utworzonym przez żywicę fenolową zawierającą katalizator w postaci sześciometylenoczteroaminy (CH2)óN4, topiącą się w temperaturze, wyższej od 60°C, z utworzeniem fazy ciekłej o lepkości, mniejszej od 2500-10’³Pa -s w temperaturze od 90°C do 120°C, oraz polimeru w temperaturze, wyższej lub równej I2O1C.
2. 2. Złącze według zastrz. 1, znamienne tym, że zawartość sześciometylenoczteroaminy w żywicy fenolowej wynosi od 1% do 20% wagowych, korzystnie od 8% do 12% wagowych.
3. 3. Złącze według zastrz. 1 albo 2, znamienne tym, że lepkość spoiwa syntetycznego jest mniejsza od 500-10'³Pa -s w temperaturze od 100°C do 110°C.
4. 4. Złącze według zastrz. 1, znamienne tym, że temperatura polimeryzacji spoiwa syntetycznego jest zawarta w granicach od 120°C do 140°C.
5. 5. Złącze według zastrz. 4, znamienne tym, że spoiwo syntetyczne ma stałą zawartość węgla, większą od 55% wagowych.
6. 6. Złącze według zastrz. 1, znamienne tym, że zbiorniczki (3) są wypełnione na przemian spoiwem na bazie paku i spoiwem syntetycznym, mającym postać pręcików.