PL174410B1

PL174410B1 - Sposób wytwarzania preparatu do miejscowego leczenia powierzchniowych zmian skóry i błon śluzowych oraz infekcji skóry i błon śluzowych, na osnowie wodnego roztworu kwasu azotowego, zawierającego produkty redukcji azotanu

Info

Publication number: PL174410B1
Application number: PL94303947A
Authority: PL
Inventors: Michael Grabo; Christian Stähli; Rudolf Meyer; René Glauser; Murray Weiner
Original assignee: Solco Basel Ag
Priority date: 1993-06-23
Filing date: 1994-06-22
Publication date: 1998-07-31
Also published as: RU2118160C1; KR100297965B1; JPH0789861A; MY128187A; ES2139061T3; CN1081919C; ATE184796T1; US5573786A; JP3568986B2; DE59408761D1; CN1103291A; KR950000156A; EP0630650A1; EP0630650B1; PL303947A1

Abstract

1. Sposób wytwarzania preparatu do miejscowego leczenia powierzchniowych zmian skóry i blon sluzowych oraz infekcji skóry i blon sluzowych, na osnowie wodnego roztworu kwasu azotowego, zawierajacego produkty redukcji azotanu, znamienny tym, ze 1-5,5 M roztwór wodny kwasu azotowego poddaje sie reakcji z pierwszorzedowym C1 -C5 -alkanolem w ilosci 45 - 170 mmoli na 1 litr kwasu azotowego. PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania nowego preparatu do miejscowego leczenia zmian skóry i błon śluzowych, zwłaszcza powierzchniowych zmian skóry i błon śluzowych o dużych i małych powierzchniach i o charakterze niezłośliwym, oraz infekcji skóry i błon śluzowych, na osnowie wodnego roztworu kwasu azotowego, zawierającego produkty redukcji azotanu.

Już od wieków do wypalania zwyrodnień skóry, brodawek itp. są stosowane żrące preparaty, zwłaszcza mocne kwasy. Przy tym w skarbcu środków leczniczych dermatologów mniej lub bardziej poczesne miejsce zdobyły sobie przede wszystkim: kwas salicylowy, stężone roztwory kwasu azotowego i niektóre kwasy chlorowcooctowe, podczas gdy kwas solny jest stosowany rzadko. Leczenie żrącymi preparatami jest na ogół bolesne i jak wiadomo pozostawia często mniej lub bardziej brzydkie blizny.

Do usuwania brodawek proponowano ponadto także kwasy: mlekowy, szczawiowy i octowy. Działanie keratolityczne tych kwasów jest jednak małe i dlatego prawie zawsze stosuje się je w postaci mieszanin z kwasem salicylowym (niemiecki opis wyłożeniowy 1266448).

17<4410

Natomiast w XIX wieku do usuwania brodawek i innych zwyrodnień skóry proponowano także stosowanie soli różnych metali, między innymi soli miedzi takich jak octan Iub siarczan, soli ołowiu w mieszaninie z siarczanem cynku, siarczanu miedzi z octem a ponadto soli antymonu, arsenu, chromu, rtęci, srebra, cynku i kadmu. Spośród tych soli tylko chlorek cynku w kombinacji z kwasem trójchlorooctowym - metoda Mohsa - uzyskał przejściowo znaczenie jako środek do leczenia raka skóry.

W dokumencie patentowym EP-A-26532 zostało zalecone stosowanie do miejscowego leczenia powierzchniowych zmian skóry i błon śluzowych 6 - 10 M roztworu wodnego kwasu azotowego, który zawiera azotyn metalu lub kwas azotawy w ilości odpowiadającej zawartości 0,01 do 5 mg azotynu w ml roztworu. W EP-A-26532 podano, że takie preparaty wywierają na skórę podobnie silne działanie chemiczne - mierzone zmianą zabarwienia skóry - jak stężony kwas azotowy, lecz bez silnego działania żrącego tego kwasu i innych mocnych kwasów, powodującego niezróżnicowane rozpuszczanie wszystkich tkanek. Pod działaniem takich preparatów zostają zdenaturowane in situ wszystkie białka powierzchniowe a budowa anatomiczna zostaje utrwalona bez uszkodzeń (zmumifikowana).

Szczególnie korzystne dla składu i działania znanych preparatów okazało się wytwarzanie ich przez dodawanie utlenialnych organicznych kwasów karboksylowych do kwasu azotowego lub ewentualnie dodawanie do preparatów takich utlenialnych organicznych kwasów karboksylowych. Utlenialne kwasy karboksylowe, jak kwas szczawiowy, mlekowy, glikolowy, glioksalowy, jabłkowy itp., tworzą z kwasem azotowym cały szereg produktów reakcji, zwłaszcza produkty redukcji azotanu, jak tlenki azotu i kwas azotawy, a ponadto produkty kondensacji, jak pochodne O-nitrylowe i O-nitrozylowe. Preparaty otrzymane taką metodą utleniania wykazują lepszą skuteczność działania, zwłaszcza w dłuższych okresach czasu. Nie jest wiadomo dokładnie, które z produktów reakcji są głównie odpowiedzialne za pożyteczne właściwości kliniczne, przy czym jednak skuteczność działania maleje, gdy za bardzo spada zawartość produktów reakcji oznaczalnych jako azotyn.

Reakcja utlenialnych organicznych kwasów karboksylowych z 6 - 10 M kwasem azotowym przebiega z równoczesnym wydzielaniem tlenków azotu, dwutlenku węgla itp. Według dokumentu patentowego EP-A-26 532jest więc ważne, aby preparaty wytwarzane tą metodą nie były hermetycznie zamykane lecz by były przechowywane w naczyniach zaopatrzonych w luźne zamknięcia. EP-A-26 532 zaleca w tym celu stosowanie mieszaniny kwasów karboksylowych utleniających się z różnymi prędkościami, np. używanie mieszaniny kwasów: pirogronowego, mlekowego i szczawiowego, aby umożliwić wyrównywanie spadku zawartości azotynu, który może mieć miejsce w wyniku magazynowania lub otwierania naczynia. Praktyka pokazuje jednak, że przekształcanie utlenialnych kwasów karboksylowych, potrzebne do uzupełniającego wytwarzania azotynu, przebiega w temperaturze pokojowej za wolno.

Odpowiednie preparaty są wprowadzone na rynek przez zgłaszającego pod nazwami Solcoderm i Solcogyn i w praktyce okazują się dopóty skuteczne, dopóki azotyn występuje w nich w wystarczającym stężeniu.

Wadę znanych preparatów stanowi jednak to, że prędkości reagowania utlenialnych kwasów karboksylowych są silnie uzależnione od temperatury. Wskutek tego stężenie azotynu może ulegać znacznym wahaniom zależnie od temperatury i czasu magazynowania. Wystarczająca odtwarzalność składu i działania preparatów jest więc zapewniona tylko wtedy, gdy możliwie dokładnie są przestrzegane zalecane temperatury przechowywania i podane daty trwałości. W przeciwnym razie stężenie azotynu może ewentualnie spaść tak dalece, że preparaty stają się nieskuteczne. Zaobserwowano, że takie nieskuteczne preparaty wykazują zwiększone niebezpieczeństwo działań ubocznych i mogą np. powodować występowanie owrzodzeń na zdrowej skórze.

Obecnie stwierdzono, że jednakowo dobrą i odtwarzalną skuteczność działania, bez wad znanych preparatów, można osiągnąć za pomocą wytworzonego sposobem według wynalazku, nowego preparatu, który niespodziewanie umożliwia równocześnie zmniejszenie stężenia kwasu azotowego. Ponadto nowy preparat umożliwia szczególnie proste wytwarzanie go z 1 - 5,5 M roztworu wodnego kwasu azotowego i pierwszorzędowego alkanolu C1-C5 w ilości 45 do 170 mmoli na litr kwasu azotowego i uproszczenie składu. Ta ostatnia cecha jest korzystna także

174 -410 dlatego, że preparaty, które składają się z wielu substancji czynnych, są generalnie uważane w nowoczesnej farmakologii za problematyczne.

W ramach niniejszego wynalazku dane dotyczące stężenia azotynu dotyczą każdorazowo wartości, które zostały otrzymane metodą opisaną przez N. G. Buntona, N. T. Crosbyego i S. J. Pattersona w Analyst£4,585 (1969) na drodze reakcji z kwasem sulfanilowym i 1-naftyloaminą oraz przez oznaczenie fotometryczne. Według tej metody inne produkty redukcji azotanu zawarte w roztworze, jak tlenki azotu, zostają przekształcone w azotyn i również ujęte. Podane stężenia azotynu oznaczają więc każdorazowo stężenia równoważne całkowitemu stężeniu produktów redukcji azotanu.

Sposób wytwarzania nowego preparatu polega według wynalazku na tym, że 1-5,5 M roztwór wodny kwasu azotowego poddaje się reakcji z pierwszorzędowym Ct-Cs-alkanolem w ilości 45 - 170 mmoli na 1 litr kwasu azotowego.

Stwierdzono bowiem nieoczekiwanie, że pierwszorzędowe C1-C5-alkanole w roztworze wodnym kwasu azotowego przereagowują prędko i całkowicie już w temperaturze pokojowej lub podwyższonej i przy tym przekształcają się w kwasy C1-C5-alkanokarboksylowe i dwutlenek węgla, wytwarzając równocześnie cały szereg produktów redukcji azotanu. Reakcja może przebiegać zwłaszcza w temperaturze od około 20 do 60°C.

Przede wszystkim stosuje się C2-C5-alkanol, taki jak etanol i propanol-1. Szczególnie uprzywilejowany jest etanol, który już w wyniku samego zmieszania z kwasem azotowym w temperaturze pokojowej przereagowuje całkowicie i ulega przekształceniu w działający keratolitycznie kwas octowy (jak również częściowo w dwutlenek węgla). Zawartym w preparacie według wynalazku kwasem alkanokarboksylowymjest więc przede wszystkim kwas C2-C5-alkanokarboksylowy, zwłaszcza kwas octowy.

W fig. 1 - 5 na rysunku są przedstawione graficznie wyniki szeregu doświadczeń przeprowadzonych z preparatami wytworzonymi sposobem według wynalazku i z preparatami porównawczymi.

W fig. 1 przedstawiono graficznie stężenie azotynu w znanym preparacie Solcoderm w zależności od temperatury magazynowania i od czasu magazynowania. W celu oznaczenia tej zależności preparat handlowy, który zawierał w 1ml roztworu mieszaniny wyjściowej 625,2 mg 65% kwasu azotowego, 41,5 mg 98% kwasu octowego, 57,4 mg dwuhydratu kwasu szczawiowego i 48 gg trójhydratu azotanu miedzi(II), magazynowano przez szereg miesięcy w hermetycznie zamkniętych ampułkach szklanych w różnych temperaturach i w regularnych odstępach czasu mierzono stężenie azotynu. Jak pokazują wyniki przedstawione w fig. 1, stężenie azotynu może w zależności od temperatury podlegać znacznym wahaniom, co utrudnia bezpieczne stosowanie preparatu. Zwłaszcza w przypadku stosowania niskiej temperatury magazynowania 5°C obserwuje się spadek zawartości azotynu a więc utratę skuteczności działania. Natomiast w temperaturze 30°C lub 45°C stwierdza się duży wzrost stężenia azotynu, co w wyniku przyspieszonego przekształcania kwasów karboksylowych może się odbić na trwałości preparatu.

W przeciwieństwie do znanych preparatów preparaty wytworzone sposobem według wynalazku, dzięki szybkiemu i całkowitemu przebiegnięciu reakcji, mają zdefiniowany i odtwarzalny skład, co w maksymalnym stopniu wyklucza niepewność skuteczności działania.

Pozostawienie preparatów w otwartych naczyniach powoduje jednak w ciągu niewielu godzin spadek zawartości produktów redukcji azotanu wskutek ulatniania się tlenków azotu, co dotyczy zarówno preparatu wytworzonego sposobem według wynalazku jak i znanych preparatów.

Preparaty wytworzone sposobem według wynalazku przechowuje się więc przede wszystkim w gazoszczelnie zamkniętych naczyniach, np. w ampułkach szklanych, lub ewentualnie wytwarza je na krótko przed użyciem.

Preparaty wytworzone sposobem według wynalazku, które znajdują się w gazoszczelnie zamkniętych naczyniach, zwłaszcza w zamkniętych ampułkach, wykazują stały skład i stałą skuteczność działania, które zasadniczo są niezależne od temperatury, a trwałość ich jest praktycznie nieograniczona. Przechowywanie pod gazoszczelnym zamknięciem jest przy tym znacznie ułatwione dzięki temu, że w przeciwieństwie do znanych preparatów nie występuje tu w dłuższym okresie czasu ciągłe wytwarzanie dwutlenku węgla i tlenków azotu. Niebezpieczeństwo, że podczas magazynowania może powstać za wysokie ciśnienie, które przy podwyższonej

174 410 temperaturze magazynowania może w ekstremalnym przypadku powodować pękanie ampułek lub podczas otwierania ich podobne do wybuchu wydobywanie się roztworu, jest w przypadku preparatów wytworzonych sposobem według wynalazku praktycznie wykluczone.

Wytwarzanie gazoszczelnie zamkniętych preparatów może zasadniczo odbywać się tak, że najpierw, tak jak opisano wyżej, wytwarza się preparat i następnie zamyka go gazoszczelnie w odpowiednim naczyniu. Przede wszystkim jednak postępuje się tak, że 1 -5,5 M kwas azotowy miesza się z pierwszorzędowym Ci-C5-alkanolem w temperaturze poniżej temperatury reakcji, przede wszystkim w temperaturze o co najmniej 10°C niższej od temperatury reakcji (np. w temperaturze około 0°C), mieszaninę zamyka gazoszczelnie w odpowiednim naczyniu, zwłaszcza w ampułce, a następnie ogrzewa do temperatury reakcji lub do wyższej temperatury. Gdy stosuje się etanol, wówczas mieszanie składników odbywa się przede wszystkim w temperaturze co najwyżej 10°C, np. w temperaturze 0 - 5°C, a następująca po tym reakcja przede wszystkim w temperaturze około 20 do 40°C.

Stężenie produktów redukcji azotanu, powstałych w wyniku reakcji pierwszorzędowego alkanolu C1-C5 z kwasem azotowym, jest w badanym obszarze zasadniczo niezależne od stężenia kwasu azotowego, jak przedstawiono to w przykładach I i II. Zależy ono jednak w dużym stopniu od stosowanego stężenia alkanolu, przy czym został stwierdzony nieliniowy związek między stężeniem alkanolu a zmierzonym stężeniem azotynu. Jak pokazano na fig. 2 i w przykładach I i II dla etanolu, przy stężeniu etanolu niniejszym od 45 mmoli/litr tworzą się tylko małe ilości produktów redukcji azotanu a zmierzone stężenie azotynu leży ogólnie biorąc wyraźnie poniżej wartości 0,1 mg/ml, która stanowi początek skuteczności leczniczej. W miarę zwiększania stężenia etanolu następuje jednak strome narastanie mierzonego stężenia azotynu. Przyczyna tego zjawiska nie jest znana. Otwiera ono jednak możliwość otrzymywania skutecznie działających preparatów, gdy stężenie stosowanego etanolu wyniesie co najmniej 45 mmoli/litr, i ponadto daje możliwość przesycenia roztworu tlenkami azotu, gdy stężenie alkanolu zostanie podwyższone.

Preparaty wytworzone sposobem według wynalazku i zbadane za pomocą opisanego w przykładzie III testu włosowego okazały się tak samo skuteczne, jak preparat wytworzony w taki sam sposób przy użyciu 6,4 M kwasu azotowego, i jak preparat handlowy Solcoderm. We wszystkich przypadkach włosy szybko ulegały zabarwieniu na żółto i zahamowane było ich rozkładanie. Natomiast niewystarczający dodatek alkanolu lub czysty kwas azotowy powodowały rozkładanie włosów. Niniejszy wynalazek umożliwia więc niespodziewanie, wbrew stwierdzeniom dokumentu patentowego EP-A-26 532, zmniejszenie stężenia kwasu azotowego do wartości wyraźnie mniejszych od 6 mmoli/litr, przy zachowaniu skuteczności działania.

Do dokładniejszego uchwycenia różnic w skuteczności działania preparatów został wykorzystany test pepsynowy opisany w przykładzie IV, stanowiący model dla pierwszej reakcji mumifikacji. Fig. 3 pokazuje zmierzone za pomocą testu pepsynowego gęstości optyczne (OD) próbek 1 - 6 w zależności od czasu. Nachylenie b krzywych wykorzystano jako miarę dla modelu skuteczności działania (prędkości zabarwiania). Fig. 4 pokazuje zależność nachylenia b w teście pepsynowym od zastosowanego stężenia etanolu dla przypadków 5,4 M i 6,4 M kwasu azotowego. Fig. 5 pokazuje zależność nachylenia b w teście pepsynowym od stężenia kwasu azotowego w przypadku zastosowania stałego stężenia etanolu w wysokości 60 mmoli/litr (0,35% objętościowych).

Preparaty otrzymane przy użyciu alkanolu o stężeniu co najmniej 45 mmoli/litr okazały się wystarczająco skuteczne także w teście pepsynowym. Wyniki pokazały jednak niespodziewanie, że prędkość zabarwienia w teście pepsynowym rośnie zarówno ze wzrostem stężenia kwasu azotowego jak i ze wzrostem stężenia alkanolu. Z takiego stanu rzeczy wynika, że spowolnienie zabarwienia, spowodowane zmniejszeniem stężenia kwasu azotowego, może być na życzenie w dużym stopniu skompensowane przez zwiększenie stężenia alkanolu, które powoduje odpowiedni wzrost stężenia produktów redukcji azotanu (porównaj fig. 2).

Sposób wytwarzania według wynalazku prowadzi do całkowitego przereagowania alkanoli, przy czym tworzą się odpowiednie kwasy alkanokarboksylowe oraz (zwłaszcza w przypadku użycia metanolu lub etanolu) częściowo także dwutlenku węgla.

174 <110

Alkanole stosuje się praktycznie w stężeniu co najwyżej około 170 mmoli/litr, zwłaszcza co najwyżej około 130 mmoli/litr. Dzięki temu unika się za wysokiego ciśnienia, gdy preparaty wytwarza się pod gazoszczelnym zamknięciem. Ze względu na wyniki w teście pepsynowym z reguły jako uprzywilejowane stosuje się stężenie alkanolu około 60 do 90 mmoli/litr.

Odpowiednio do tego preparaty wytworzone sposobem według wynalazku zawierają kwas Ct-C5-alkanokarboksylowy o stężeniu co najwyżej około 9 do 90 mmoli/litr a stężenie produktów redukcji azotanu, mierzone jako azotyn, wynosi praktycznie około 0,1 do około 6, zwłaszcza około 1 do 5, a szczególnie korzystnie około 2 do 4 mg azotynu na ml.

W celu ułatwienia tworzenia się produktów reakcji azotanu w postaci tlenków azotu wybiera się, w przypadku wytwarzania lub przechowywania preparatu w gazoszczelnie zamkniętych naczyniach, przede wszystkim naczynia o takiej wielkości, w której stosunek objętości cieczy do całkowitej objętości naczynia plasuje się w zakresie co najwyżej 1:2, a szczególnie korzystnie w zakresie od około 1:10 do 1:5. Przykładowo nowe preparaty, każdy w ilościach po około 0,1 do 0,2 ml, wystarczających z reguły do pojedynczego zastosowania, mogą być wytwarzane i magazynowane w ampułkach szklanych o pojemności 1 ml. Dzięki temu w praktyce całkowicie odpada konieczność usuwania nadmiaru roztworu jako odpadku i niebezpieczeństwo, że można zastosować roztwór, który utracił skuteczność działania.

Jak pokazuje test skórny w przykładzie V, preparaty wytworzone sposobem według wynalazku, nawet wówczas gdy stężenie kwasu azotowego w nich mieści się w górnym zakresie, nie powodują żadnych innych działań ubocznych z wyjątkiem lekkiego zaczerwienienia i bardzo małego wytwarzania pęcherzy, które znikają w przeciągu kliku godzin. Nawet wówczas, gdy w przypadku niewłaściwego stosowania uległy całkowitemu rozkładowi zawarte w preparacie produkty redukcji azotanu, występowały stosunkowo niewielkie działania uboczne dzięki niskiemu stężeniu kwasu azotowego. Otrzymany w analogiczny sposób preparat o stężeniu kwasu azotowego 6,4 moli/litr wywierał nieznacznie większe działania uboczne i okazał się także lepszy niż preparat handlowy Solcodera. W przypadku stosowania obydwóch preparatów porównawczych istnieje niebezpieczeństwo, że w razie niewłaściwego używania ich mogą występować silniejsze działania uboczne, np. otwarte rany lub owrzodzenia. Według wynalazku stosuje się więc kwas azotowy specjalnie o stężeniu co najwyżej 5,5 moli/litr.

Preparaty wytworzone sposobem według wynalazku umożliwiają, przy w przybliżeniu tak samo dobrej skuteczności działania jak znane preparaty, znacznie bezpieczniejsze stosowanie, gdyż wywierają mniejsze działania uboczne, posiadają zdefiniowany skład i skuteczność działania a ryzyko działań ubocznych, nawet w przypadku niewłaściwego używania ich, jest stosunkowo małe.

Preparaty wytworzone sposobem według wynalazku mogą być używane w kosmetyce i w medycynie oraz nadają się dla wszystkich dziedzin stosowania i wskazań podanych w dokumencie patentowym EP-A-26 532. Są one wskazane zwłaszcza jako środki do miejscowego leczenia powierzchniowych, niezłośliwych zmian skóry, takich jak brodawki (np. brodawki zwykłe i brodawki podeszwowe), niezłośliwe znamiona, łojotokowe i popromienne zrogowacenia i kłykciny, oraz powierzchniowych niezłośliwych zmian błony śluzowej, np. niezłośliwych uszkodzeń szyjki macicy, takich jak ektopie części pochwowej (np. wywinięcie brzegu (ectropia), nadżerka rzekoma (erytroplakia) i nadżerka rzekoma wrodzona), strefy przemian, pęcherzyki Nabotha, polipy szyjki macicy, kłykcie i ziarniaki pooperacyjne.

Ze względu na bardzo małe ryzyko wywierania działań ubocznych przez nowe preparaty nadają się one, w przeciwieństwie do preparatów opisanych w dokumencie patentowym EP-A26 532, nie tylko do leczenia zmian skóry i błon śluzowych o małych powierzchniach, lecz także do leczenia wielkopowierzchniowych, płaskich uszkodzeń oraz zakażeń skóry i błon śluzowych, a zwłaszcza też do leczenia grzybic skóry i błon śluzowych, np. grzybic stóp i grzybic paznokci.

Wszystkie preparaty wytworzone sposobem według wynalazku nadają się zasadniczo do wszystkich wyżej wymienionych wskazań. Do leczenia wielkopowierzchniowych, płaskich uszkodzeń oraz grzybic skóry i błon śluzowych lepiej nadają się jednak na ogół preparaty, w których stężenie kwasu azotowego wynosi od 1 do 4 moli/litr. Do leczenia przerostowych, to znaczy powiększonych, wyraźnie odgraniczonych zmian skóry i błon śluzowych, lepiej nadają się natomiast preparaty o stężeniu kwasu azotowego od 4 do 5,5 moli/litr.

174 410

Preparaty wytworzone sposobem według wynalazku mogą być używane w taki sam sposób, jaki opisano w dokumencie patentowym EP-A-26 532, a mianowicie przez miejscowe nanoszenie lub innymi metodami miejscowego wprowadzania ich na lub do patologicznie zmienionych tkanek. Do tego celu może służyć przede wszystkim spiczasty pręcik drewniany lub cienki, porowaty pręcik z tworzywa sztucznego a dla większych powierzchni pędzel.

Wynalazek bliżej objaśniają podane niżej przykłady. Temperatura pokojowa oznacza w każdym przypadku temperaturę 22°C. Stężenia azotynu były każdorazowo oznaczone metodą opisaną w Analyst 94, 585 (1969), przez reakcję z kwasem sulfanilowym i 1 -naftyloaminą i zawsze oznaczają całkowite stężenie produktów redukcji azotanu, dających się zmierzyć jako azotyn.

Przykład 11 część objętościową 70% kwasu azotowego (15,7 moli/litr) oraz 1,907 części objętościowych wody ochłodzono w oddzielnych naczyniach na łaźni lodowej do temperatury poniżej 5°C. Potem dodano powoli do zimnej wody, mieszając i chłodząc, zimny kwas azotowy a otrzymany roztwór (5,4 M kwas azotowy) mieszano na łaźni lodowej jeszcze przez 15 minut. Następnie zadano roztwór etanolem w ilości 60 mmoli na litr roztworu i wymieszano. Za pomocą maszyny do ampułkowania rozlano po 0,2 ml roztworu do 1 ml ampułek według DIN, posiadających pierścień łamliwy, i ampułki natychmiast zatopiono. Podczas dodawania etanolu i zatapiania ampułek trzymano roztwór na łaźni lodowej w temperaturze 0 - 2°C. W próbkach, które trzymano przez 24 godziny w temperaturze 0 - 2°C, nie zaobserwowano przebiegu żadnej reakcji, tak że gwarantowane jest także wytwarzanie dużych szarży tą metodą.

Zamknięte ampułki zostały pozostawione do ogrzania się do temperatury pokojowej, w wyniku czego nastąpiło samorzutne i całkowite przekształcenie etanolu z wytworzeniem kwasu octowego i tlenków azotu. Po upływie 24 godzin zawartość resztkowa etanolu, oznaczona za pomocą wysokociśnieniowej chromatografii cieczowej, wynosiła każdorazowo znacznie poniżej 100 ppm. Otrzymany preparat ampułkowy, który składał się z roztworu wodnego kwasu azotowego, produktów redukcji azotanu i kwasu octowego, posiadał równoważnik kwasowy 5,50 moli/litr i stężenie produktów redukcji azotanu, zmierzone jako azotyn, w wysokości 1,41 mg azotynu na ml roztworu.

W podobny sposób, lecz przy zastosowaniu różnych stężeń etanolu i kwasu azotowego, otrzymano preparaty wyszczególnione w tabeli 1 i zmierzono stężenia azotynu podane w tej tabeli.

Tabela 1

Stężenie etanolu (mmole/litr)	Stężenie kwasu azotowego (mmole/litr)	Stężenie azotynu (mg/ml)
43	5,4	0,08
43	6,4	0,09
60	4,9	1,61
60	5,4	1,41
60	6,4	1,75
86	5,4	3,20
129	5,4	5,33
129	6,4	5,14

Przykład II. Zł części objętościowej 70% kwasu azotowego i 1,-453 części objętościowych wody otrzymano w sposób analogiczny jak w przykładzie 16,4 M roztwór kwasu azotowego, który zadano etanolem w ilości 60 mmoli na litr roztworu, zaampułkowano i pozostawiono do ogrzania się do temperatury pokojowej. Otrzymany preparat posiadał równoważnik kwasowy 6,64 mola/litr i stężenie produktów redukcji azotanu, zmierzone jako azotyn, w wysokości 1,75 mg azotynu na ml roztworu.

Okazało się, że stężenie produktów redukcji azotanu jest w ramach dokładności pomiarów w dużym stopniu niezależne od stężeniakwasu azotowego (porównaj przykładl i tabelę 1), czego oczekiwano ze względu na duży nadmiar kwasu azotowego i całkowite utlenienie etanolu.

W wyżej opisany sposób, ale przy zastosowaniu różnych stężeń etanolu w zakresie od 0 do 130 mmoli/litr, otrzymano dalsze preparaty i każdorazowo oznaczono stężenie produktów

174 410 redukcji azotanu w roztworze, zmierzone jako azotyn. Zmierzone stężenia azotynu są przedstawione graficznie na fig. 2 w zależności od zastosowanego stężenia etanolu. Dla porównania są również naniesione teoretycznie możliwe stężenia azotynu, które zostały obliczone przy założeniu, że podczas reakcji z etanolem z azotanu powstają w roztworze wyłącznie produkty redukcji azotanu możliwe do zmierzenia jako azotyn.

Figura 2 uwidacznia, że zmierzone stężenia azotynu nie przyrastają liniowo wraz ze wzrostem stężenia etanolu. Przy stężeniach etanolu niższych od 45 mmoli/litr stwierdzono tylko małe ilości produktów redukcji azotanu; zmierzone stężenia azotynu leżały znacznie poniżej wartości 0,1 mg azotynu na ml, która stanowiła początek skuteczności działania leczniczego. Od stężenia etanolu 45 mmoli/litr następował jednak stromy wzrost stężenia azotynu wraz ze wzrostem stężenia etanolu, co wskazywało na przesycenie roztworu tlenkami azotu.

Przykład III. (test włosowy). W analogiczny sposób jak w przykładzie I, i stosując podane w tabeli 2 stężenia kwasu azotowego i etanolu, otrzymano kilka preparatów i zbadano ich działanie na włosy ludzkie. W tym celu jasne włosy ludzkie umyto za pomocą 1% (objętościowo) roztworu acetonu w wodzie a następnie wody i wysuszono. Tak odtłuszczone włosy pocięto na krótkie odcinki. Następnie dodano każdorazowo 10 mg włosów do 1 ml preparatu i oceniono wzrokowo jego działanie na podstawie następującego zabarwienia na żółto i ewentualnego rozkładu. Zmiana zabarwienia sygnalizuje reakcję chemiczną z preparatem, wskutek której tkanka traci żywotność, ale zachowuje swoją budowę anatomiczną aż do chwili możliwego rozkładu. Zbadano także dla porównania działanie preparatu handlowego Solcoderm.

Tabela 2 (włosy ludzkie)

Stężenie kwasu azotowego (mole/litr)	Stężenie etanolu (mmole/litr)	Początek zabarwiania na żółto po	Rozkładanie
6,4	0	2 h	po 18 h
5,4	0	8 h	po 18 h
6,4	26	2 min.	po 18 h
5,4	26	2 min.	po 18 h
6,4	60	2 min.	nie
5,4	60	2 min.	nie
4,9	60	2 min.	nie
5,4	86	2 min.	nie
Solcoderm		2 min.	nie

Próbki bez dodatku etanolu powodowały dopiero z dużym opóźnieniem zabarwienie na żółto a następnie rozkładanie włosów; zabarwianie na żółto było dodatkowo opóźniane przez zmniejszenie stężenia kwasu azotowego. Zastosowanie 26 mmoli etanolu na litr w 6,4 M lub 5,4 M kwasie azotowym powodowało szybkie zabarwianie na żółto, ale prowadziło w końcu również do rozkładu włosów. Próbki, w których stężenie etanolu wynosiło 60 lub 86 mmoli/litr, powodowały przy wszystkich badanych stężeniach kwasu azotowego szybkie zabarwianie na żółto bez rozkładu włosów. Różnic w prędkości zabarwiania na żółto za pomocą tych próbek nie zaobserwowano; test włosowy okazał się do tego za mało czuły.

Produkty redukcji azotanu powstałe w wyniku reakcji etanolu z kwasem azotowym powodują więc znaczne przyspieszenie reakcji z tkanką i w wyniku tego znaczne polepszenie skuteczności działania. Powyżej pewnej wartości progowej zawartości produktów redukcji azotanu zostaje zahamowany rozkład tkanki, to znaczy, że obecność wystarczającej ilości produktów redukcji azotanu zapewnia utrwalenie budowy anatomicznej (mumifikację) i zmniejsza niebezpieczeństwo działań ubocznych.

Przykład IV (test pepsynowy). W analogiczny sposób jak w przykładzie I, i stosując podane w tabeli 3 oraz na fig. 4 i 5 stężenia kwasu azotowego i etanolu, otrzymano kilka preparatów i zbadano ich działanie za pomocą roztworu pepsyny. Test pepsynowy został opracowany jako model pierwszej reakcji mumifikacji (reakcji z pierwszorzędowymi i dru174 410 gorzędowymi grupami aminowymi, której wynikiem jest zabarwienie roztworu) i umożliwia dokładniejsze uchwycenie ilościowe tego działania, niż zabarwianie na żółto w teście włosowym.

W celu wykonania testu pepsynowego dodano 100 gl próbki, dokładnie po upływie 1 minuty od chwili otworzenia ampułki, do roztworu 1 mg pepsyny w 1 ml wody. Przebieg zaczynającej się reakcji śledzono przez badanie spektrofotometryczne zależnej od czasu zmiany zabarwienia roztworu. Mierzono każdorazowo gęstość optyczną przy długości fali 438 nm w czasie 300 sekund od chwili dodania próbki do roztworu pepsyny. Pierwszy pomiar wykonywano każdorazowo po upływie 20 sekund od chwili dodania próbki. Zmierzone gęstości optyczne wykorzystano dla każdej próbki w równaniu krzywej y = a + bx + cx² (1) w którym: y oznacza gęstość optyczną, x czas w sekundach, zaś parametry a, b i c zostały obliczone. Prędkość zmiany zabarwienia wyznacza głównie parametr b, określony w ramach niniejszego wynalazku jako nachylenie b, które dlatego wykorzystano jako miarę dla modelu skuteczności działania.

Próbki Nr 1 do 10 wykazały wartości nachylenia b podane w tabeli 3. Dla porównania zbadano także za pomocą testu pepsynowego preparat handlowy Solcoderm.

Tabela 3 (test pepsynowy)

Nr próbki	Stężenie kwasu azotowego (mole/litr)	Stężenie etanolu (mmole/litr)	Nachylenie b
1	6,4	0	0
2	4,9	60	0,212
3	5,9	60	0,344
4	6,4	51	0,404
5	5,4	86	0,411
6	6,4	60	0,443
7	3,4	129	0,223
8	4,4	129	0,340
9	5,4	129	0,514
10	6,4	129 Solcoderm	0,705 0,316

Na fig. 3 są przedstawione graficznie gęstości optyczne (OD) w zależności od czasu, zmierzone dla próbek Nr 1 do 6.

Wynik dla próbki Nr 1 potwierdza, że preparaty bez dodatku etanolu są nieskuteczne. Próbki Nr 2 do 6 wykazały dobrą skuteczność działania, która w sposób widoczny rośnie zarówno wraz ze wzrostem stężenia kwasu azotowego jak i ze wzrostem stężenia etanolu.

Figura 4 przedstawia graficznie wartości nachylenia b preparatów, które zostały otrzymane przy zastosowaniu zmiennego stężenia etanolu i stałego stężenia kwasu azotowego, wynoszącego 5,4 lub też 6,4 mola/litr. Jak wynika z fig. 4, wartości nachylenia b były w przybliżeniu proporcjonalne do zastosowanych stężeń etanolu. Preparaty z 5,4 M kwasu azotowego miały mniej stromy przebieg krzywej; ten efekt może być jednak skompensowany przez odpowiednie zwiększenie stężenia etanolu.

Figura 5 przedstawia graficznie wartości nachylenia b preparatów, które zostały otrzymane z zastosowaniem stałego stężenia etanolu w wysokości 60 mmoli/litr i zmiennego stężenia kwasu azotowego w przedziale od 4,4 do 6,4 M. Jak wynika z figury wartości nachylenia b rosną w przybliżeniu liniowo w tym przedziale stężeń wraz ze wzrostem stężenia kwasu azotowego.

Przykład V (test na skórze ludzkiej). W celu dokonania oceny działań ubocznych na normalną skórę ludzką naniesiono na stronę dolną przedramienia i pozostawiono na 5 minut dwa preparaty, które zostały otrzymane według przykładu I z kwasu azotowego (6,4 oraz 5,4 mola/litr) i etanolu (60 oraz 86 mmoli/litr), jak również dla porównania odpowiednie i bardziej rozcieńczone roztwory kwasu azotowego bez dodatku etanolu oraz preparat handlowy Solcoderm. Próbki, w których stężenie kwasu azotowego wynosiło 5,4 mola/litr i mniej, naniesiono

174 410 w ilości 40 gl, pozostałe w ilości 20 gl. Wyniki działania obserwowano w ciągu 36 godzin i podano poniżej w tabeli 4.

Tabela 4 (skóra ludzka, strona dolna przedramienia)

	natychmiast po naniesieniu	po 1h	po 7h	po 36h
6,4 M kwas azotowy (20 pl)	silne zaczerwienienie wytworzenie się dużego pęcherza pęcherz otwarty otwarta rana
5,4 M kwas azotowy (40 pl)	silne zaczerwienienie wytworzenie się pęcherza pęcherz pozostał zamknięty
4,4 M kwas azotowy (40 pl)	średnie zaczerwienienie wytworzenie się małego pęcherza pęcherz pozostał zamknięty	pęcherz znikł
3,4 M kwas azotowy (40 pl)	średnie zaczerwienienie wytworzenie się małego pęcherza pęcherz pozostał zamknięty	pęcherz znikł
2,4 M kwas azotowy (20 pl)	lekkie zaczerwienienie	bardzo lekkie zaczerwienienie	brak zaczerwienienia
1,4 M kwas azotowy (40 pl)	bardzo lekkie zaczerwienienie	brak zaczerwienienia
Solcoderm (20 pl)	silne zaczerwienienie z brunatnymi brzegami wytworzenie się pęcherza pęcherz pozostał zamknięty
6,4 M kwas azotowy + 60 mmoli /litr etanolu (20 pl)	wyraźne zabarwienie brunatne z lekkim zaczerwienieniem wytworzenie się małego pęcherza pęcherz pozostał pęcherz znikł zamknięty
5,4 M kwas azotowy + 86 mmoli /litr etanolu (40 pl)	wyraźne zabarwienie brunatne z lekkim zaczerwienieniem bardzo małe tworzenie się pęcherzy pęcherz znikł

5,4 M kwas azotowy, mimo naniesienia jego podwójnej objętości, wywierał mniejsze działanie uboczne niż 6,4 M kwas azotowy, a zwłaszcza nie powodował powstania otwartej rany. Wraz z dalszym spadkiem stężenia kwasu azotowego zaobserwowano dalsze zmniejszenie działań ubocznych. Zwłaszcza przy 2,4 M i 1,4 M kwasie azotowym nie tworzyły się już pęcherze. Solcoderm wywierał analogiczne działanie jak 5,4 M kwas azotowy. Obydwa preparaty z dodatkiem etanolu wywierały w porównaniu z odpowiednimi, czystymi roztworami kwasu azotowego wyraźnie mniejsze działania uboczne, które do tego szybko przemijały, to znaczy, że wytworzone w tych preparatach przez reakcję z etanolem produkty redukcji azotanu tłumiły w dużym stopniu działania uboczne kwasu azotowego na normalną tkankę. Obydwa preparaty okazały się także wyraźnie lepsze od Solcodermu.

Preparat otrzymany z 5,4 M kwasu azotowego i etanolu o stężeniu 86 mmoli/litr wywierał analogicznie małe działanie uboczne jak czysty 2,4 M kwas azotowy. Umożliwia to bezpieczne stosowanie preparatu, gdyż działania uboczne pozostają stosunkowo małe nawet wtedy, gdy wskutek niewłaściwego stosowania'produkty redukcji azotanu ulegną całkowitemu lub częściowemu rozkładowi. Doświadczenie kontrolne wykonane z próbką (20 gl), którą naniesiono dopiero po upływie 24 godzin od chwili otworzenia ampułki i

174 410 obserwowano przez czasokres 36 godzin, wykazało silne zaczerwienienie z brunatnawymi plamami oraz tworzenie się pęcherzy, które pozostawały zamknięte. Ponieważ w przypadku zmniejszenia stężenia kwasu azotowego maleje jeszcze bardziej ryzyko działań ubocznych, więc takie preparaty nadają się także do leczenia wielkopowierzchniowych chorób skóry i błon śluzowych.

Przykład VI. Preparat otrzymany analogicznie jak w przykładzie I i przy zastosowaniu stężenia kwasu azotowego 5,4 mola/litr oraz stężenia etanolu 86 mmoli/litr (zmierzona zawartość azotynu: 3,20 mg/ml) badano w czasokresie 30 minut od otworzenia ampułki za pomocą testu pepsynowego. Test pepsynowy wykonano w sposób opisany w przykładzie IV. Wyniki są zestawione w tabeli 5.

Tabela 5

Czas po otworzeniu (min)	Nachylenie b	Nachylenie b w % wartości początkowej
0,3	0,506	100
1	0,483	95
3	0,392	77
6	0,289	57
10	0,239	47
23	0,221	44
30	0,167	33
54	0,102	20

Naniesienie preparatu w przeciągu kilku minut do jednej godziny, zwłaszcza w przeciągu połowy godziny po otworzeniu ampułki, zapewnia skuteczność leczniczą i w dużym stopniu zabezpiecza od działań ubocznych.

Przykład VII. Stosując podane w tabeli 6 stężenia etanolu i kwasu azotowego, otrzymano w sposób opisany w przykładzie I kilka preparatów i po umieszczeniu w ampułkach i zatopieniu ich przechowywano w temperaturze 22°C. Po różnych okresach magazynowania oznaczono w preparatach zawartość kwasu octowego za pomocą chromatografii gazowej. Pomiary kontrolne wykonane metodą enzymatyczną (octanowy kit testowy od Boehringera) dały wyniki zgodne w ramach dokładności pomiarów.

Tabela 6

Stężenie etanolu (mmole/litr)	Stężenie kwasu azotowego (mole/litr)	Stężenie kwasu octowego (mg/ml)	Czas magazynowania w temperaturze 22°C
43	5,4	0,55	15 miesięcy
43	6,4	0,93	19 miesięcy
60	4,9	0,61	21 dni
60	4,9	0,59	16 miesięcy
60	5,4	0,93	21 dni
60	5,4	0,90	16 miesięcy
60	6,4	1,63	27 dni
60	6,4	1,56	16 miesięcy
86	5,4	1,57	23 godziny
86	5,4	1,55	27 dni
86	5,4	1,63	13 miesięcy
129	5,4	2,92	14 miesięcy
129	6,4	4,63	21 miesięcy

Wyniki potwierdzają, że stężenie kwasu octowego także po dłuższym magazynowaniu pozostaje stałe i że zwiększenie stosowanego stężenia etanolu powoduje wzrost stężenia kwasu

174 411 octowego. Zmierzone stężenia kwasu octowego są jednak niższe od stosowanych stężeń etanolu. Za pomocą testu z chlorkiem baru można było oznaczyć dwutlenek węglajako dalszy produkt przekształcenia etanolu. W przereagowanych roztworach nie stwierdzało się już etanolu ani innych produktów reakcji, co oznaczało, że etanol uległ całkowitemu przekształceniu w kwas octowy i dwutlenek węgla.

Przykład VIII. Analogicznie jak w przykładzie I zadano 5,4 M kwas azotowy etanolem w ilości 86 mmoli na litr roztworu i roztwór rozlano do kilku ampułek. Ampułkowane roztwory magazynowano 14 dni oraz 1 miesiąc w różnych temperaturach a następnie oznaczono w nich zawartość kwasu octowego i produktów redukcji azotanu. Wyniki są podane w tabeli 7. Potwierdzają one, że temperatura magazynowania w badanym zakresie nie wywiera znaczącego wpływu na skład preparatu.

Tabela 7

Warunki magazynowania	Stężenie azotynu (mg/ml)	Stężenie kwasu octowego (mg/ml)
14 dni
w temperaturze 22°C	2,35	1,42
31°C	2,55	1,42
41°C	2,32	1,39
51°C	2,47	1,42
1 miesiąc
w temperaturze 22°C	2,37	1,43
31°C	2,22	1,44
41°C	2,27	1,42
51°C	2,81	1,41

Przykład IX (leczenie brodawek zwykłych i podeszwowych).

Do przeprowadzenia badań klinicznych leczenia brodawek zwykłych lub podeszwowych wykorzystano następujące preparaty otrzymane metodą opisaną w przykładzie I.

Tabela 8

Preparat	Stężenie etanolu (mmole/litr)	Stężenie kwasu azotowego (mole/litr)
A	61	5,4
B	86	5,4
C	129	4,4

Łącznie leczono 26 brodawek (u 22 pacjentów) jednym z preparatów A-C, a u pacjentów z dwoma analogicznymi rodzajami brodawek jedna z brodawek dla porównania była leczona Solcodermem. Preparaty nanoszono cienkim, porowatym pręcikiem z tworzywa sztucznego, rozprowadzając preparat kroplami za pomocą tego pręcika po powierzchni uszkodzenia i wprowadzając go w to uszkodzenie lekkimi nakłuciami. Taki sposób nanoszenia stosowano każdorazowo do chwili, aż uszkodzenie zabarwiło się równomiernie na żółto i/lub dało się odczuć lekkie pieczenie. Preparaty A-C powodowały w ciągu 3-5 minut zabarwienie uszkodzenia a Solcoderm w ciągu około 10 minut. Uczucie ciepła i szczypania wystąpiło także prędzej w przypadku preparatów A-C (w ciągu 5 do 10 minut) niż w przypadku Solcodermu (w ciągu 15 do 30 minut). Czas leczenia preparatami A-C był więc znacznie krótszy a przy tym odczuwanie bólu mniejsze pod względem intensywności i czasu trwania niż w przypadku leczenia Solcodermem. W odstępach co 4 do 8 dni powtarzano leczenie jedno- lub kilkakrotnie, jeżeli uszkodzenie nie było całkowicie wyleczone. Wyniki są zestawione w tabeli 9.

174 410

Tabela 9

Wskazanie/ Preparat	Razem przypadków	Wyleczenie
po 1 leczeniu	po 2 leczeniach	niecałkowite
brodawki zwykłe
B	4	-	2	2
C	7	3	2	2
brodawki podeszwowe
A	5	2	2	1
B	6	1	3	2
C	4	1	1	2

Spośród wymienionych w tabeli 9 przypadków, w których po 2 leczeniach uszkodzenie nie było jeszcze całkowicie wyleczone, jedna z brodawek zwykłych, leczonych preparatem B została całkowicie wyleczona po 3. leczeniu, jedna z brodawek podeszwowych leczonych preparatem B po 3. a druga po 4. leczeniu a jedna z brodawek podeszwowych leczonych preparatem C po 3. leczeniu. Inne przypadki były w czasie sporządzania sprawozdania pośredniego jeszcze w trakcie leczenia.

Preparatem porównawczym leczono 4 brodawki zwykłe i 2 brodawki podeszwowe, spośród których 2 brodawki zwykłe i 1 podeszwowa zostały wyleczone po jednym leczeniu a 2 brodawki zwykłe i 1 podeszwowa po drugim leczeniu.

Przykład X (leczenie grzybicy stóp). W ramach studium pewnego przypadku leczono pacjenta, z obydwiema nogami zakażonymi grzybem, za pomocą preparatu według wynalazku, który otrzymano metodą opisaną w przykładzie I z 5,4 M kwasu azotowego i 86 mmoli etanolu na litr roztworu.

Jedna stopa była silnie zakażona grzybem między czwartym a piątym palcem z odwarstwieniem skóry i silnym zaczerwienieniem. Podczas rozsuwania palców cienka resztka skóry uległa rozerwaniu, co spowodowało krwawienie. Po bezskutecznym leczeniu preparatem Oxiconazol (Oceral, Roche) naniesiono około 100 μl preparatu według wynalazku na uszkodzenie, przy czym pacjent odczuł w czasie kilku sekund krótkie, kłujące pieczenie w zranionych miejscach skóry a pewne ściśle ograniczone powierzchnie wokół zranionego miejsca skóry zabarwiły się na brunatno. Cała reszta zakażonej skóry i otaczająca ją zdrowa skóra nie uległy żadnemu zabarwieniu lub tylko zabarwiły się nieznacznie na żółto. Po upływie 8 godzin od zabiegu leczona skóra była w dalszym ciągu zaczerwieniona, a pacjent odczuwał jeszcze lekką bolesność uciskową, ale nie odczuwał bólu spoczynkowego. Uszkodzenie leczono następnie przez noc maścią do gojenia ran (Solcoseryl Salbe, Solco Basel AG). Uszkodzenia skóry typowe dla grzybicy stóp zniknęły po 3 dniach; powierzchnia skóry była twarda i sprężysta. Po 7 dniach zakażone miejsce było całkowicie wyleczone i nie wystąpił nawrót.

Druga stopa była lekko zakażona grzybem bez pęknięcia skóry. Na zakażone miejsca naniesiono preparat według wynalazku, przy czym nie wystąpiły żadne bóle. Po 7 dniach uszkodzenie było całkowicie wyleczone i również nie nastąpił nawrót.

Przykład XI (leczenie grzybicy paznokci). W ramach studium pewnego dalszego przypadku leczono pacjenta z grzybicą paznokci (całkowitym zakażeniem grzybem paznokci palców: serdecznego, środkowego i wskazującego prawej ręki) za pomocą preparatu według wynalazku, który otrzymano metodą opisaną w przykładzie I z 3,4 M kwasu azotowego i 129 mmoli etanolu na litr roztworu.

Przed tym leczeniem poddano paznokcie działaniu preparatu Amorlfin (Loceryl-Lack, Roche), przy czym nie zaobserwowano ani cofnięcia się zakażenia grzybem ani przyrostu paznokci.

Preparat według wynalazku naniesiono na zakażone paznokcie, przy czym w ciągu jednej minuty wystąpiło wyraźne żółtobrunatne zabarwienie. Pacjent nie odczuwał żadnego bólu oprócz lekkiego pieczenia, trwającego 3 minuty, w miejscu w którym skóra przechodząca z łożyska paznokcia w normalną skórę posiadała lekkie skaleczenie. Po upływie 3 dni najsilniej

174 410 zakażone części paznokci ukruszyły się. Leczenie preparatem według wynalazku powtarzano co 7 dni. Po upływie 14 dni zaobserwowano już wyraźne polepszenie stanu paznokci (mniejsze zniszczenie). Po 2 miesiącach stało się widoczne, że paznokcie ponownie rosną; tylna część paznokcia granicząca z jego łożyskiem była jednak nadal zakażona wskutek zakażenia grzybem samego łożyska. Preparat według wynalazku nadaje się więc do leczenia powierzchniowych zakażeń paznokci grzybem; w przypadku zakażenia łożyska paznokcia leczenie musi być połączone ze stosowaniem doustnego środka przeciwgrzybiczego.

174 410

OD χ 1ΟΌΟΟ

Fig. 3

174 410

Fig. 4

174 410

5 6 7 /Kwas azotowy/ (mole/litr)

Fig. 5

174 410

Fig. 1

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz.

Cena 4,00 zł

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Sposób wytwarzania preparatu do miejscowego leczenia powierzchniowych zmian skóry i błon śluzowych oraz infekcji skóry i błon śluzowych, na osnowie wodnego roztworu kwasu azotowego, zawierającego produkty redukcji azotanu, znamienny tym, że 1-5,5 M roztwór wodny kwasu azotowego poddaje się reakcji z pierwszorzędowym C1-C5-alkanolem w ilości 45 - 170 mmoli na 1 litr kwasu azotowego.

2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że w przypadku wytwarzania preparatu do leczenia przerostowych zmian skóry i błon śluzowych stosuje się 4 - 5,5 M wodny roztwór kwasu azotowego.

3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że w przypadku wytwarzania preparatu do leczenia grzybic skóry i błon śluzowych stosuje się 1 - 4 M roztwór wodny kwasu azotowego.

4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że stosuje się 60 - 90 mmoli pierwszorzędowego C1-C5-alkanolu na 1 litr kwasu azotowego.

5. Sposób według zastrz. 1 albo 4, znamienny tym, że jako pierwszorzędowy C1-C5-alkanol stosuje się etanol.

6. Sposób według zastrz. 1 albo 4, znamienny tym, że kwas azotowy miesza się z pierwszorzędowym C1-C5-alkanolem w temperaturze poniżej temperatury reakcji i mieszaninę ogrzewa się w gazoszczelnie zamkniętym naczyniu do temperatury reakcji lub do wyższej temperatury.

7. Sposób według zastrz. 6, znamienny tym, że jako gazoszczelnie zamknięte naczynie stosuje się ampułki.

8. Sposób według zastrz. 6, znamienny tym, że kwas azotowy miesza się z etanolem w temperaturze co najwyżej 10°C i mieszaninę ogrzewa w gazoszczelnie zamkniętym naczyniu do temperatury 20 - 40°C, korzystnie do temperatury pokojowej.

9. Sposób według zastrz. 6, znamienny tym, że mieszaninę stosuje się w ilości zapewniającej stosunek objętości cieczy do całkowitej objętości naczynia w zakresie co najwyżej 1:2, korzystnie w zakresie od 1:10 do 1:5.