PL174698B1 - Sposób allotermicznego zgazowania paliw stałych oraz instalacja do stosowania tego sposobu - Google Patents

Abstract

1. Sposób allotermicznego zgazowania paliw stałych, zwłaszcza niskoenergetycznegowęgla dlawytworzenia parywodnej i/lub ciepłej wody do celów energetycznych i przemysłowych, obejmujący przygotowanie paliw stałych w strumieniu gazów spalinowych, pirolizę i gazyfikację w atmosferze pary wodnej i powietrza, chłodzenie i oczyszczanie surowego gazu palnego, znamienny tym, że proces pirolizy i gazyfikacji paliwa stałego o uziarnieniu dogodnie od 0 do 0,3 mm prowadzi się w okresie czasu, który zapewnia pojemność przewodu mieszania i komory reaktora oraz przy ciśnieniu quasiatmosferycznym w temperaturze od 800 - 950°C za pomocą gorących gazów zc spalania karbonizatu, odparowania i spalania odpowiednio rozpylonych szlamów z węzła odsiarczania oraz szlamów i odgazów z węzła odazotowama, a otrzymany surowy gaz palny, po oczyszczeniu z karbonizatu, chłodzi się do temperatury, korzystnie od 50 - 150°C, a następnie w obiegach zamkniętych odazotowuje i odsiarcza, przy czym do procesu odsiarczania wprowadza się gaz zawierający związki siarki w postaci siarkowodoru. 12. Instalacja do zgazowania paliw stałych zawierająca węzły: przygotowania paliw stałych, pirolizy i gazyfikacji, obróbki gazu surowego wraz z utylizacją ciepła, znamienna tym, że posiada komorę paleniskową (24) ze stycznie doprowadzonymi przewodami: odgazów (50) i zimnego powietrza (25), następnie osiowym przewodem gazowego nośnika ciepła (17), usytuowaną przed węzłem pirolizy i gazyfikacjiskładającym się z przewodu mieszania (16) i komory reakcyjnej (14), następnie węzeł chłodzenia gazów surowych złożony z podgrzewacza powietrza (18), rekuperatora ciepła (29), podgrzewacza powietrza lub ciepłej wody, a ponadto posiada węzeł odazotowania gazów przed węzłem odsiarczania gazów oraz kocioł energetyczny (39) połączony z przewodami doprowadzającymi: gazu palnego (27), ogrzanego powietrza (33), wody zasilającej (38) i przewodami odprowadzającymi parę i/lub ciepłą wodę (40) oraz, nadmiar czystych spalin do atmosfery (41).

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób allotermicznego zgazowania paliw stałych, zwłaszcza niskoenergetycznego węgla dla wytworzenia pary wodnej i/lub ciepłej wody dla celów energetycznych i przemysłowych. Przedmiotem wynalazku jest również instalacja do stosowania tego sposobu. Zgazowaniu mogą być poddane takie paliwa jak: węgiel kamienny, węgiel brunatny, torf, łupki bitumiczne i muły węglowe.

Ze względu na sposób w jaki paliwo stałe kontaktuje się z medium zgazowującym znanych jest kilka podstawowych metod ich zgazowania. Przyjmując za kryterium podziału zagęszczenie zgazowanego paliwa rozróżnia się sposoby zgazowania: złoża ubitego stacjonarnego, złoża usypanego quasistacjonarnego, złoża fluidalnego, w którym paliwo wraz z gazem znajduje się w stanie intensywnego ruchu oraz z bardzo rozrzedzonym złożem, w którym zgazowane paliwo jest zawieszone w medium gazowym będącym w ruchu turbulentnym. Ostatnie z wymienionych sposoby różnią się między sobą: parametrami fizykochemicznymi medium zgazowującego, jego składem chemicznym, ciśnieniem, temperaturą, prędkością względną, układami oczyszczania gazów i konstrukcją reaktorów. Sposoby zgazowania paliw stałych w ośrodku gazowym znane są w technice pod nazwami: Ruhrgas, Lurgi Winkler - Ht, Koppers - Totzek, Texaco, Ber, Bigas, Hygas Synthone, Acceptor, Shell - Koppers, Cogas, U-gas, Battelle - Corbide, Exxon, Westing - house, Hydrane, Coed, Igrufluid Garrett, Hri, Babcock - Wilcox.

Istotnym parametrem procesów zgazowania paliw stałych jest podwyższona temperatura, której utrzymanie na prawie stałym poziomie wymaga doprowadzenia ciepła: bądź z częściowego spalania (metoda autotermiczna) bądź z obcego źródła (metoda allotermiczna).

174 698

Zgazowanie allotermiczne jest korzystniejsze od autotermicznego z punktu widzenia techniki gazowniczej, gdyż daje większy uzysk gazu. Do procesu zgazowania allotermicznego energia cieplna może być doprowadzona w dowolnej formie i z dowolnego obcego źródła. Może to być ciepło energii elektrycznej, ciepło utylizowane lub ciepło ze specjalnie do tego celu skonstruowanej komory spalania wytwarzającej gorące gazy nagrzewające do odpowiedniej temperatury zgazowane paliwo. Ma to miejsce na przykład w procesie Garrett'a, w którym deficyt ciepła reakcji endotermicznych, pokrywa odrębna, specjalnej konstrukcji komora paleniskowa spalająca karbonizat uzyskany ze zgazowania węgla. Znane sposoby zgazowania zachodzą w temperaturach od 700 do 1500°C, w których dochodzi do karbonizacji ziarna paliwa. Uzyskany karbonizat według wszystkich wzmiankowych procesów z wyjątkiem procesu Garrett'a jest kierowany poza urządzenie zgazowujące, do spalenia w paleniskach energetycznych lub stanowi zasadniczy składnik bezdymnych brykietów, jak to ma miejsce w procesie IChPW Zabrze. Natomiast gaz palny z procesu zgazowania poddawany jest obróbce, zwłaszcza schłodzeniu i odsiarczeniu.

Gazyfikacja węgla opisana jest szeroko w literaturze patentowej. Znane są różne sposoby zgazowania paliwa stałego obejmujące swym zakresem cały proces względnie jego etapy. Przedmiotem patentów są również instalacje i urządzenia do zgazowania paliw stałych.

W polskich opisach patentowych nr 156 479 i nr 156 480 przedstawiono sposób doprowadzenia drobnoziarnistego i pyłowego paliwa do reaktora zgazowującego będącego pod podwyższonym ciśnieniem, a ponadto - w patencie nr 156 479 - urządzenie do przeprowadzenia tego sposobu. Istnieją również patenty: nr 159 892 na sposób oziębiania gorącego produktu gazowego wychodzącego z reaktora zgazowującego i nr 151 919 na sposób usuwania pozostałości po zgazowaniu z otworu wylotowego reaktora ciśnieniowego.

Gazyfikację węgla kamiennego i brunatnego przedstawiono w polskich opisach patentowych nr 87 9θ4 i 102 116.

Sposób według patentu nr 87 904 polega na tym, że poddawany wytlewaniu pył węglowy zostaje zmieszany w rurze lub w cyklonie z częścią gorących spalin pobieranych z paleniska, a powstały w warunkach mieszania i wytlewania w gazie pył półkoksu zostaje z gazów odseperowany, a następnie kierowany bezpośrednio do palników, przy czym - według patentu dodatkowego nr 102116 - z pyłu półkoksu, zostają oddzielone magnetyczne siarczki żelaza. Do tych palników doprowadzana jest również i spalana łącznie po uprzednim odsiarczeniu i oczyszczeniu od frakcji ciekłych mieszanina spalin gazu wytlewnego.

Sposób ciągłego zgazowania paliw stałych, zwłaszcza węgla kamiennego i brunatnego przedstawiono również w opisie patentowym nr 144 444. Sposób polega na tym, że do komory reaktora pionowego wprowadza się z góry w dół dwa współosiowe i współbieżne strumienie, z których wewnętrzny jest swobodnym turbulentnym strumieniem gorących spalin ze spalania gorącego koksiku w tlenie w palniku strumieniowym, a zewnętrzny stanowi turbulenty strumień przegrzanej pary wodnej z zawiesiną pyłu paliwa stałego.

Sposób allotermicznego zgazowania węgla wraz z generatorem opisano w wynalazku opatentowanym pod nr 153 818. W ciśnieniowym sposobie zgazowania węgla w złożu fluidalnym zasilanie obcym ciepłem następuje za pomocą medium cieplnego transportowanego przez wymiennik ciepła w generatorze. Generator gazu charakteryzuje się tym, że walcowy zbiornik ciśnieniowy umieszczonego w pozycji leżącej generatora gazu jest podzielony na strefę nagrzewania i pirolizy, oddzielną strefę zgazowania oraz oddzielną strefę chłodzenia.

Inny, w pozycji stojącej generator będący przedmiotem patentu nr 154 876 jest podzielony na strefę nagrzewania i pirolizy znajdującą się w jego górnym obszarze, umieszczoną poniżej oddzielną strefę zgazowania oraz umieszczoną pod nią oddzielną strefę chłodzenia.

Z kolei w opisie patentowym nr 153 860 przedstawiono sposób kontroli ciśnieniowego procesu zgazowania węgla w złożu stałym, polegający na określeniu podatności węgla brunatnego do tworzenia się żużla przez oznaczenie zawartości popiołu oraz zawartości

174 698 krzemu i glinu, za pomocą neutronowej analizy aktywacyjnej, określeniu parametrów pracy generatora tak by proces zgazowania węgla przebiegał na granicy tworzenia się żużla.

Nawet na podstawie tych wyrywkowo przedstawionych materiałów można wysnuć wniosek, że problem gazyfikacji paliwa stałego jest istotny i budzi żywe zainteresowanie zarówno z uwagi na efekty energetyczne, jak i z zakresu ochrony środowiska.

Celem wynalazku jest opracowanie allotermicznego sposobu zgazowania paliw stałych charakteryzującego się minimalną emisją substancji szkodliwych do atmosfery oraz ścieków i odpadów stałych do środowiska naturalnego oraz instalacji o jednolitej zwartej budowie obejmującej kompleksowo cały proces gazyfikacji paliwa aż do wytworzenia pary wodnej w kotle energetycznym.

Według wynalazku proces pirolizy i gazyfikacji paliwa stałego o uziarnieniu dogodnie od 0 do 0,3 mm prowadzi się w okresie czasu, który zapewnia pojemność przewodu mieszania i komory reaktora oraz przy ciśnieniu quasiatmosferycznym w temperaturze od 800 - 950°C za pomocą gorących gazów; ze spalania karbonizatu, odparowania i spalania odpowiednio rozpylonych szlamów z węzła odsiarczania oraz szlamów i odgazów z węzła odazotowania. Otrzymany surowy gaz palny, po oczyszczeniu z karbonizatu chłodzi się do temperatury korzystnie od 50 - 150°C. Następnie ochłodzony gaz odazotowuje się i odsiarcza w obiegach zamkniętych. Do procesu odsiarczania wprowadza się gaz zawierający związki siarki w postaci siarkowodoru. Proces gazyfikacji prowadzi się stosując osiowe, pionowe wznoszenie się paliwa stałego zawieszonego w gazowym nośniku ciepła, a następnie zmianę kierunku strumienia o 180° i jego spływ bokami w dół. Nadmiar karbonizatu z procesu gazyfikacji, po oddzieleniu od niego surowego gazu palnego, stosuje się bezpośrednio do wytworzenia pary wodnej i/lub ciepłej wody. Natomiast otrzymaną szlakę przez spalanie produktów odpadowych z procesów gazyfikacji i oczyszczania, zwłaszcza spalania karbonizatu chłodzi się i granuluje w kąpieli wodnej. Po powietrznym podsuszeniu na składowisku z systemem odwadniającym stanowi ona kwalifikowane kruszywo budowlane.

Zgodnie z wynalazkiem możliwe jest wprowadzenie do procesu spalania dodatku w ilości do 10% lub powyżej tej granicy przygotowanych palnych odpadów niebezpiecznych takich jak przykładowo: odpady komunalne i szpitalne.

Podczas płukania gazu w procesie odazotowania, wpływający gaz surowy odbija się od lustra cieczy, zmienia swój kierunek o 180° i przepływa pionowo w górę przez wypełnienie absorpcyjne zraszane cieczą płuczącą, a przed wylotem odkrapla się. Wydzielające się związki azotu, cyjanu, chloru, fluoru częściowo siarkowodór, dwutlenek węgla i szlamy: z resztek karbonizatu, smoły oraz naftalenu w procesie odazotowania gazów znaną metodą przez płukanie zimną wodną amoniakalną z obiegu cieczy płuczącej, a następnie odazotowanie - kieruje się do spalenia. Zawarte w surowym gazie związki siarki redukuje się do siarkowodoru w wyniku katalizy na elementach ze stali węglowych w procesie rekuperacji. Proces odsiarczania gazu prowadzi się znaną metodą przez bezpośrednią konwersję siarkowodoru do siarki elementarnej w cieczy alkalicznej, korzystnie wodorotlenku sodu, zawierającej mieszaninę katalizatorów 14-naftochinono - 2-sulfonianu sodowego i cy'anosiarczku żelaza. Mieszaninę pokonwersyjną flotuje się powietrzem, w wyniku czego siarka przechodzi do piany i po roztopieniu i oddzieleniu wskutek różnicy ciężarów właściwych od cieczy obiegowej - stanowi produkt handlowy. Z cieczy obiegowych procesów odazotowania i odsiarczania gazu usuwa się związki: chloru, fluoru, niektórych metali ciężkich, nielotnych soli amonowych, wielosiarczków i innych z reakcji ubocznych, przez okresowe odprowadzenie szlamów na poletko osadowe.

Według wynalazku instalacja do zgazowania paliw stałych posiada komorę paleniskową ze stycznie doprowadzonymi przewodami: odgazów i zimnego powietrza oraz osiowym przewodem gazowego nośnika ciepła. Komora paleniskowa usytuowana jest przed węzłem pirolizy i gazyfikacji składającym się z przewodu mieszania i komory reakcynej. Ponadto instalacja posiada węzeł chłodzenia gazów surowych złożony z podgrzewacza powietrza, rekuperatora ciepła, podgrzewacza powietrza lub ciepłej wody, następnie węzeł odazotowania gazów przed węzłem odsiarczania gazów i kocioł energetyczny. Kocioł połączony jest z przewodami doprowadzającymi: gazu palnego, ogrzanego powietrza, wody zasilającej i

174 698 przewodami odprowadzającymi: pary i/lub ciepłej wody oraz nadmiaru czystych spalin do atmosfery. Pod komorą paleniskową usytuowany jest węzeł gaszenia i granulacji szlaki, z którego szlakę wywozi się zespołem transportującym, a parę wodną zawraca do tego paleniska. Węzeł odazotowania gazu zawiera w obiegu zamkniętym z cieczą amoniakalną płuczkę odazotującą, wewnątrz której umieszczony jest znany koagulator Venturiego pionowo, konfuzorem u góry, zasilanym cieczą płuczącą i dyfuzorem, którego wylot usytuowany jest nad lustrem cieczy płuczącej osadnika promieniowego znajdującego się w dolnej części płuczki. Węzeł odsiarczania gazu składa się z płuczki odsiarczającej zraszanej cieczą w obiegu zamkniętym, oksydatora cieczy obiegowej, z przewodem doprowadzającym zimnego powietrza i roztapiacza siarki. W zakres tego węzła wchodzi również rekuperator ciepła z elementami ze stali węglowej działającym katalitycznie na proces redukcji związków siarki do siarkowodoru.

Sposób zgazowania według wynalazku w całości stanowi prawie bezodpadową, w maksymalnym stopniu energetycznie efektywną przemianę energii chemicznej paliw stałych w energię cieplną. Jest to produkcja czynnika grzewczego, a mianowicie pary wodnej i/lub ciepłej wody przy prawie zerowej emisji szkodliwych gazów do atmosfery i również znikomej emisji ścieków i odpadów stałych do środowiska naturalnego, co kwalifikuje ją do serii tak zwanych czystych technologii. Szczególnie korzystny jest brak emisji do atmosfery rakotwórczych, wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych (benzo-α - piren), węglowodorów chlorowanych (dioksyn) sadzy, itp.

Sposób i instalacja według wynalazku umożliwiają znacznie efektywniejsze pod względem cieplnym wykorzystanie do celów energetycznych paliw stałych nawet o najgorszej jakości, a ponadto dają możliwość spalania palnych odpadów niebezpiecznych dla środowiska między innymi odpadów komunalnych i szpitalnych.

Dodatkowymi efektami ze stosowania wynalazku są: odzysk kruszywa budowlanego i siarki elementarnej o czystości przewyższającej czystość siarki z metody Clausa, co wpłynie na ograniczenie eksploatacji bogactw naturalnych.

Przedmiot wynalazku jest bliżej objaśniony w przykładzie wykonania na rysunku, który przedstawia schemat instalacji z obiegiem mediów. Do węzła przygotowania paliw stałych 7 zostaje doprowadzony zespołem transportowym 4 pył węglowy o uziarnieniu do 0,2 mm oraz przewodem 3 spaliny z kotła 39. Z węzła 7 pyły węglowe są transportowane za pomocą spalin przewodem 8 do zbiornika 9, a następnie przewodem l0 do przewodu mieszania 16, do którego również przez przewód 17 doprowadzony jest gazowy nośnik ciepła z komory paleniskowej 24. We wspólnym przewodzie 16 i komorze reakcyjnej 14 pył węglowy zawieszony w turbulentnym medium gazowym pod wpływem temperatury około 900°C - w której z ziaren paliwa wydzielają się części lotne - i przy ciśnieniu ąuasiatmosferycznym ulega pirolizie i zgazowaniu.

Odpowiednią gazyfikację paliwa zapewnia znana konstrukcja komory reakcyjnej typu strumieniowego powodująca osiowe, pionowe wznoszenie się pyłu węglowego w gazowym nośniku ciepła, a po dojściu do stropu zmianę kierunku strumienia o 180° i jego spływ w pobliżu ścianek bocznych w dół. Produkty gazyfikacji, a więc surowy gaz palny i karbonizat wpływają przewodem 15 do cyklonu 20, gdzie karbonizat zostaje oddzielony od gorącego surowego gazu. Z cyklonu 20 poprzez zbiornik 21 karbonizat jest doprowadzany do paleniska cyklonowego 24, gdzie spala się w atmosferze podgrzanego powietrza tłoczonego przewodem 22. Dodatkowo do komory paleniskowej 24 zespołem transportującym 5 poprzez węzeł przygotowania 12 i zespół transportujący 11 wprowadza się palne odpady komunalne w ilości zależnej od ich składu, najczęściej około 10%. Nadmiar karbonizatu spala się w palniku 23, a otrzymane spaliny kieruje się przewodem bezpośrednio do kotła energetycznego 39. Spaliny z paleniska 24 stanowią zasadniczą część nośnika ciepła procesu zgazowania. Natomiast gorący surowy gaz z cyklonu 20 przewodem 19 wpływa do podgrzewacza powietrza 18 z odpływem podgrzanego powietrza przewodem 22. Częściowo ochłodzony gaz poprzez przewód 30 jest kierowany do rekuperatora 29, gdzie następuje jego dalsze schłodzenie, a ponadto redukcja znajdujących się w gazie: dwusiarczku węgla i tlenosiarczku węgla do siarko174 698 wodoru na elementach ze stali węglowej. Następnie gaz wpływa przewodem 31 do podgrzewacza powietrza 34, gdzie zostaje ochłodzony do temperatury około 100°C.

Ze względu na to, że na powierzchniach chłodzących podgrzewaczy powietrza wytrąca się smoła i inne węglopochodne - w sposobie według wynalazku - przewiduje się okresowe ich oczyszczanie i spalanie w palenisku 24. Schłodzony gaz wpływa przewodem 35 do węzła odazotowania gazu składającego się z płuczki 45, odgazowywacza wody amoniakalnej 47 i chłodnicy wody amoniakalnej 49. W płuczce 45 zraszanej wodą amoniakalną jako cieczą obiegową z przewodu 36 zachodzi końcowe odpylenie gazu surowego z lotnego karbonizatu przepuszczonego przez cyklon 20, oraz wymycie go z takich zanieczyszczeń jak: smoła, naftalen, fenole i inne. Zapewnia to wyposażenie płuczki w znany koagulator Venturiego ustawiony pionowo i współosiowo. Ciecz płucząca jest doprowadzona do usytuowanego u góry konfuzora i wypływa przez otwór wylotowy dyfuzora nad lustrem cieczy płuczącej osadnika promieniowego znajdującego się w dolnej części płuczki. W osadniku następuje zagęszczenie skoagulowanych części stałych. Ciecz obiegowa z płuczki 45 spływa przewodem 46 do odgazowacza 47, w którym podgrzewana jest do temperatury 105°C dla wydzielenia z niej związków azotu, cyjanu chloru i fluoru oraz częściowo siarkowodoru, dwutlenku węgla i pary wodnej, które przez odciąg gazów 50 są kierowane do spalenia w komorze paleniskowej 24, a ciecz wypływająca przewodem 48 zostaje schłodzona w chłodnicy 49. Z płuczki 45 przewodem 43 gaz jest kierowany do węzła odsiarczania. W płuczce odsiarczającej 44 gaz jest zraszany cieczą obiegową doprowadzoną przewodem 52. Jako ciecz obiegową stosuje się znany roztwór wodny wodorotlenku sodu zawierający hydrochinon o wzmocnionym katalitycznym działaniu przez cyjanosiarczek żelaza. Wskutek reakcji redukcji z zawartego w gazie siarkowodoru otrzymuje się siarkę elementarną, która charakteryzuje się wysokim stopniem czystości. Z płuczki 44 zimny, czysty gaz przewodem 28 wpływa do rekuperatora 29 i po ogrzaniu, przewodem 27 zostaje wprowadzony do spalenia w kotle energetycznym 39 wraz ze spalinami z nadmiaru karbonizatu doprowadzonymi przewodem 37. Do kotła 39 są również doprowadzone: gorące powietrze (przewodem 33), a następnie woda surowa (przewodem 1) i woda ciepła (przewodem 2) poprzez węzeł przygotowania wody kotłowej 13. W kotle energetycznym 39 zachodzi całkowite spalenie resztek palnych zanieczyszczeń gazu takich jak: wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne, węglowodory chlorowane, śladowe ilości sadzy i dlatego spaliny odprowadzone przewodem 41 mogą być emitowane do atmosfery przez niski kominek stalowy. W kotle 39 wytwarza się parę wodną i czynnik grzewczy oraz czyste gazy spalinowe kierowane przewodem 3 do węzła przygotowania paliw stałych 7. Natomiast ciecz z zawieszoną w niej siarką z płuczki 44 poprzez przewód 53 wpływa do oksydatora 54, gdzie jest flotowana zimnym powietrzem doprowadzonym przewodem 25. Stąd zregenerowana ciecz wraca do obiegu, a piana z siarką kierowana jest do roztapiacza siarki 55. Po roztopieniu na skutek różnicy ciężarów właściwych oddziela się siarkę od cieczy obiegowej, która zespołem transportującym 57 jako produkt handlowy jest odprowadzana poprzez węzeł konfekcjonowania 58. Ponadto, dla odciążenia krążących w obiegach związków chloru, fluoru, wielosiarczku sodu, soli amonowych i innych przewidziano wspólny przewód 63 dla ich okresowego odprowadzania na poletko osadowe 62, skąd po podsuszeniu zespołem transportowym 61 będą odprowadzone na szczelne wysypisko.

Ilości odpadów wymagających deponowania na szczelnym wysypisku są kilkasetkrotnie razy mniejsze niż odpady powstałe w przypadku konwencjonalnego spalania paliwa w kotłach energetycznych, również z fluidalnymi komorami spalania.

174 698

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 2,00 zł

Claims (15)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Sposób allotermicznego zgazowania paliw stałych, zwłaszcza niskoenergetycznego węgla dla wytworzenia pary wodnej i/lub ciepłej wody do celów energetycznych i przemysłowych, obejmujący przygotowanie paliw stałych w strumieniu gazów spalinowych, pirolizę i gazyfikację w atmosferze pary wodnej i powietrza, chłodzenie i oczyszczanie surowego gazu palnego, znamienny tym, że proces pirolizy i gazyfikacji paliwa stałego o uziarnieniu dogodnie od 0 do 0,3 mm prowadzi się w okresie czasu, który zapewnia poj emność przewodu mieszania i komory reaktora oraz przy ciśnieniu quasiatmosferycznym w temperaturze od 800 - 950°C za pomocą gorących gazów ze spalania karbonizatu, odparowania i spalania odpowiednio rozpylonych szlamów z węzła odsiarczania oraz szlamów i odgazów z węzła odazotowania, a otrzymany surowy gaz palny, po oczyszczeniu z karbonizatu, chłodzi się do temperatury, korzystnie od 50 - 150 νζ a następnie w obiegach zamkniętych odazotowuje i odsiarcza, przy czym do procesu odsiarczania wprowadza się gaz zawierający związki siarki w postaci siarkowodoru.
2. 2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że proces gazyfikacji prowadzi się stosując osiowe, pionowe wznoszenie się paliwa stałego zawieszonego w gazowym nośniku ciepła, a następnie zmianę kierunku strumienia o 180° i jego spływ bokami w dół.
3. 3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że nadmiar karbonizatu z procesu gazyfikacji, po oddzieleniu od niego surowego gazu palnego, stosuje się bezpośrednio do wytworzenia pary wodnej i/lub ciepłej wody.
4. 4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że szlaka ze spalania produktów odpadowych z procesów gazyfikacji i oczyszczania, zwłaszcza karbonizatu, po schłodzeniu i granulacji w kąpieli wodnej, oraz po powietrznym podsuszeniu na składowisku z systemem odwadniającym stanowi kwalifikowane kruszywo budowlane.
5. 5. Sposób według zastrz. 1 i 4, znamienny tym, że do procesu spalania wprowadza się dodatek w ilości do 10% lub powyżej tej granicy, przygotowanych palnych odpadów niebezpiecznych takich jak przykładowo: odpady komunalne i szpitalne.
6. 6. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że podczas płukania gazu w procesie odazotowania, wpływający gaz surowy odbija się od lustra cieczy, zmienia swój kierunek o 180° i przepływa pionowo w górę przez wypełnienie absorpcyjne zraszane cieczą płuczącą, a przed wylotem odkrapla się.
7. 7. Sposób według zastrz. 1 albo 6, znamienny tym, że wydzielające się związki azotu, cyjanu, chloru, fluoru częściowo siarkowodór, dwutlenek węgla i szlamy: z resztek karbonizatu, smoły oraz naftalenu, w procesie odazotowania gazów znaną metodą przez płukanie zimną wodą amoniakalną z obiegu cieczy płuczącej, a następnie odazotowanie, kieruje się do spalenia.
8. 8. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że zawarte w surowym gazie związki siarki redukuje się do siarkowodoru w wyniku katalizy na elementach ze stali węglowych w procesie rekuperacji.
9. 9. Sposób według zastrz. 1 lub 8, znamienny tym, że proces odsiarczania gazu prowadzi się znaną metodą przez bezpośrednią konwersję siarkowodoru do siarki elementarnej w cieczy alkalicznej, korzystnie wodorotlenku sodu, zawierającej mieszaninę katalizatorów 1,4-naftochinono-2-sulfonianu sodowego i cyjanosiarczku żelaza.
10. 10. Sposób według zastrz. 1 albo 8 albo 9, znamienny tym, że mieszaninę pokonwersyjną flotuje się powietrzem, w wyniku czego siarka przechodzi do piany i po roztopieniu i oddzieleniu wskutek różnicy ciężarów właściwych od cieczy obiegowej - stanowi produkt handlowy.

    174 698
11. 11. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że z cieczy obiegowych procesów odazotowania i odsiarczania gazu usuwa się związki: chloru, fluoru, niektórych metali ciężkich, nielotnych soli amonowych, wielosiarczków i innych z reakcji ubocznych, przez okresowe odprowadzenie szlamów na poletko osadowe.
12. 12. Instalacja do zgazowania paliw stałych zawierająca węzły: przygotowania paliw stałych, pirolizy i gazyfikacji, obróbki gazu surowego wraz z utylizacją ciepła, znamienna tym, że posiada komorę paleniskową (24) ze stycznie doprowadzonymi przewodami: odgazów (50) i zimnego powietrza (25), następnie osiowym przewodem gazowego nośnika ciepła (17), usytuowaną przed węzłem pirolizy i gazyfikacji składającym się z przewodu mieszania (16) i komory reakcyjnej (14), następnie węzeł chłodzenia gazów surowych złożony z podgrzewacza powietrza (18), rekuperatora ciepła (29), podgrzewacza powietrza Iub ciepłej wody, a ponadto posiada węzeł odazotowania gazów przed węzłem odsiarczania gazów oraz kocioł energetyczny (39) połączony z przewodami doprowadzającymi: gazu palnego (27), ogrzanego powietrza (33), wody zasilającej (38) i przewodami odprowadzającymi: parę i/lub ciepłą wodę (40) oraz nadmiar czystych spalin do atmosfery (41).
13. 13. Instalacja według zastrz. 12, znamienna tym, że pod komorą paleniskową (24) posiada węzeł gaszenia i granulacji szlaki (26), z którego szlakę wywozi się zespołem transportującym (59), a parę wodną zawraca do paleniska (24).
14. 14. Instalacja według zastrz. 12, znamienna tym, że w węźle odazotowania gazu zawiera w obiegu zamkniętym z cieczą amoniakalną płuczkę odazotowującą (45), wewnątrz której jest umieszczony znany koagulator Venturiego pionowo z usytuowanym u góry konfuzorem zasilanym cieczą płuczącą i dyfuzorem, którego wylot usytuowany jest nad lustrem cieczy płuczącej osadnika promieniowego znajdującego się w dolnej części płuczki.
15. 15. Instalacja według zastrz. 12, znamienna tym, że elementem węzła odsiarczania gazu składającego się z płuczki odsiarczającej (44) zraszanej cieczą w obiegu zamkniętym, oksydatora cieczy obiegowej (54) z doprowadzeniem zimnego powietrza przewodem (25) i roztapiacza siarki (55), a ponadto zespołu konfekcjonowania siarki (58) jest również rekuperator ciepła (29) z elementami ze stali węglowej, działającymi katalitycznie na proces redukcji związków siarki do siarkowodoru.