PL175147B1 - Sposób modyfikowania mikroporowatych membran poliolefinowych do immunoizolacji komórek - Google Patents

Abstract

SposPb modyfiyowania milmokorpwatyah membran poliolefinowoch do immunoi- .57) zolacji komórek, znamienny tym, że w strukturę membrany palialefiwowej o wysokiej porowatości wprowadza się w znany sposób, korzystnie przez moczenie, roztwór oleju silikonowego o lepkości 1900-4300 [cSt], zwłaszcza 2200-3700 [cSt], nie zawierającego grup fenylowych, o stężeniu 0.05-17.8% obj., korzystnie w stężeniu 0.1-12.2% obj. rozpuszczony w rozpuszczalniku organicznym wybranym z grupy obejmującej węglowodory alifatyczne lub aromatyczne, w tym również halogenowane, alkohole, aldehydy, ketony, aminy i inne azotopochodnb, bwbwtualwib w mieszaninie wymienionych rozpuszczalników, po czym z tak przygotowanej membrany usuwa się rozpuszczalnik w znany sposób.

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób modyfikowania mikroporowatych, membran poliolefinowych do immunoizolacji komórek.

Mikroporowate membrany poliolefinowe są znane od wielu lat i wykonywane różnymi metodami. Membrana polipropylenowa jest przygotowywana przez podgrzanie ok. 30% wagowych polipropylenu i 70% wagowych oleju lub innej cieczy o wysokiej temperaturze wrzenia w odpowiednim czasie i temperaturze do uformowania jednorodnego roztworu, przez wytłaczanie lub wylewanie roztworu na schłodzoną powierzchnię.

Według opisu zgłoszeniowego niemieckiego nr DE 3026718 A1, gorący roztwór polimeru wytłacza się przez odpowiednio ukształtowaną dyszę do fajki przędzalniczej, w której znajduje się ciecz chłodząca. Następnie z otrzymanych w ten sposób kapilar ekstrahuje się rozpuszczalnik.

W opisie patentowym USA nr 3 801 404, opisano także sposób otrzymywania membran polipropylenowych, polegający na wytwarzaniu mikroporowatych filmów przez rozciąganie na zimno lub na gorąco folii polipropylenowej. Również w opisie patentu europejskiego nr EP 0108601 A2 opisano otrzymywanie płaskich błon polipropylenowych, a z opisu patentowego niemieckiego nr DE 3205289 C2 ujawniono składy mieszanin rozpuszczalników polimeru.

Inne dane na temat poliolefinowych włókien do plazmoforezy są trudno dostępne, ponieważ zamieszczane są w czasopismach nie sprowadzanych do kraju.

Immunoizolacja komórekjest ważnym czynnikiem w oddzieleniu żywego przeszczepu od układu immunologicznego organizmu bez potrzeby stosowania środków immunologicznych. Aby ocenić przydatność membrany do immunoizolacji komórek poddawano ją badaniom in vivo, sprawdzając między innymi jakość enkapsulacji. W tym celu membrana kapilarna napełniona komórkami pozostawała przez okres 7 dni wszczepiona zwierzęciu (myszy), a następnie wyjmowana dla dalszej oceny komórek. Przy takiej metodzie istotną sprawą jest łatwość usuwania kapilar z miejsca wszczepu, bez groźby ich uszkodzenia, gdyż tylko usunięcie nieuszkodzonej kapilary gwarantuje właściwą ocenę enkapsulacji.

Podczas badań nad przydatnością różnego rodzaju membran do immunoizolacji komórek stwierdzono, że stwarzają one tr^<^^ości z zamykaniem, przerastają tkanką lub są zbyt kruche. Badano między innymi membrany z polipropylenu, polietylenu, mieszanin polietylen-polipropylen i kopolimeru polietylen-polipropylen. Okazało się, że nadają się one do plazmoforezy, ale nie do immunoizolacji. Membrany te po wszczepieniu in vivo obrastały komórkami gospodarza, uniemożliwiając późniejsze usunięcie w stanie nienaruszonym z miejsca wszczepu.

175 147

Nieoczekiwanie okazało się, że sposobem według wynalazku można otrzymać membrany modyfikowane nie obrastające w przeszczepie in vivo, bez jednoczesnego ograniczenia transportu dyfuzyjnego poprzez membranę zagrażającego życiu komórek w niej zamkniętych.

Sposób modyfikowania mikroporowatych membran poliolefinowych do immunoizolacji komórek, według wynalazku polega na tym, że w strukturę membrany poliolefinowej o wysokiej porowatości wprowadza się w znany sposób, korzystnie przez moczenie, roztwór oleju silikonowego o lepkości 1900-4300 [cSt], zwłaszcza 2200-3700 [cSt], nie zawierający grup fenylowych, o stężeniu 0.05-17.8% obj., korzystnie w stężeniu 0.1-12.2% obj. rozpuszczony w rozpuszczalniku organicznym wybranym z grupy obejmującej węglowodory alifatyczne lub aromatyczne, w tym również halogenowane, alkohole, aldehydy, ketony, aminy i inne azotopochodne, ewentualnie w mieszaninie wymienionych rozpuszczalników, po czym z tak przygotowanej membrany usuwa się rozpuszczalnik w znany sposób.

Sposób według wynalazku polega na utworzeniu membrany ciekłej na membranie poliolefinowej stanowiącej podłoże. Roztwór membrany ciekłej przygotowuje się przez rozpuszczenie oleju silikonowego w rozpuszczalniku. Membranę poliolefinową poddaje się kąpieli w roztworze oleju silikonowego w odpowiednio dobranych warunkach ciśnieniowych, w odpowiedniej temperaturze i czasie, tak aby faza membrany ciekłej została zaadsorbowana przez podłoże. Tak przygotowane kapilary ewentualnie moczy się następnie w roztworze alkoholu etylowego.

Badano przepuszczalność dyfuzyjną membran wytworzonych sposobem według wynalazku, w zależności od ich modyfikacji strukturalnej w eksperymentach in vitro, a następnie in vivo. Stwierdzono nieoczekiwanie, że w przypadku membran poliolefinowych, które poddano silikonowaniu olejem silikonowym o lepkości 1900-4300 [cSt], korzystnie 2200-3700 [cSt], nie zawierającym grup fenylowych, rozpuszczonym w rozpuszczalniku organicznym w stężeniu 0.05-17.8% obj., korzystnie w stężeniu 0.1-12.2% obj., przepuszczalność modyfikowanej membrany pozwala na transport wszelkich substancji odżywczych niezbędnych do życia komórkom, a jednocześnie polepszają się własności mechaniczne membrany, która nie łamie się po wszczepieniu w miejsca narażające membranę na duże obciążenia zmęczeniowe. Membrana jest także łatwa do usunięcia w miejsca wszczepu, gdyż nie obrasta fibroblastami, ani nie powoduje przerostu tkanki łącznej u zwierzęcia.

Na załączonych rysunkach (zdjęcia powiększone x 25) przykładowo pokazano brak obrastania kapilar fibroblastami. Figura 1a i fig. 1b przedstawiają kapilarę polipropylenową silikonowaną przed wszczepieniem in vitro, natomiast fig. 2a i 2b (x 50) kapilarę polipropylenową silikonowaną po usunięciu z miejsca wszczepu.

Kapilary starannie umyte i wysuszone zanurza się w pojemniku z roztworem oleju silikonowego o gęstości 1900-4300 [cSt] w rozpuszczalniku organicznym na okres 5-60 minut w komorze ciśnieniowej przy odpowiednim ciśnieniu i w temperaturze od 5-50°C. Olej silikonowy może wypełniać całkowicie pory membrany lub pokrywać tylko elementy struktury membrany, pozostawiając pory otwarte, co przedstawiono na załączonych rysunkach. Po wyjęciu kapilary ewentualnie poddaje się hydrofilizacji w alkoholu etylowym, zależnie od sposobu w jaki kapilary zostały umyte przed procesem silikonowania.

Poniżej przedstawiono przykłady wykonania wynalazku, nie ograniczające jego zakresu.

Przykład I. Kapilary polipropylenowe, umyte i wysuszone, moczy się przez 35 minut w roztworze oleju silikonowego o lepkości 2200 [cSt] w cykloheksanie o stężeniu 0.9% obj., po czym wymoczone kapilary umieszcza się w nagrzewnicy termostatowej w temperaturze 4°C na 30 minut, a następnie hydrofilizuje się w alkoholu etylowym.

Przykład II. Kapilary polipropylenowe, umyte i wysuszone, moczy się przez 35 minut w roztworze oleju silikonowego o lepkości 3700 [cSt] w cykloheksanie o stężeniu 8% obj., po czym kapilary suszy się w temperaturze pokojowej w nawiewie powietrza.

Przykład III. Kapilary polipropylenowe, umyte, poddaje się kąpieli w roztworze oleju silikonowego o lepkości 3000 [cSt] w 1,1,1’-trichloroetanie o stężeniu 5% obj., po czym wymoczone kapilary umieszcza się w nagrzewnicy termostatowanej w temperaturze pokojowej na 1 dobę.

175 147

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 2,00 zl

Claims (1)

1. Zastrzeżenie patentowe

   Sposób modyfikowania mikroporowatych membran poliolefinowych do immunoizolacji komórek, znamienny tym, że w strukturę membrany poliolefinowej o wysokiej porowatości wprowadza się w znany sposób, korzystnie przez moczenie, roztwór oleju silikonowego o lepkości 1900-4300 [cSt], zwłaszcza 2200-3700 [cSt], nie zawierającego grup fenylowych, o stężeniu 0.05-17.8% obj., korzystnie w stężeniu 0.1-12.2% obj. rozpuszczony w rozpuszczalniku organicznym wybranym z grupy obejmującej węglowodory alifatyczne lub aromatyczne, w tym również halogenowane, alkohole, aldehydy, ketony, aminy i inne azotopochodne, ewentualnie w mieszaninie wymienionych rozpuszczalników, po czym z tak przygotowanej membrany usuwa się rozpuszczalnik w znany sposób.