PL175711B1 - Sposób zabezpieczania informacji zapisanych na karcie z paskiem magnetycznym - Google Patents

Abstract

1. Sposób zabezpieczania informacji zapisanych na karcie z naniesionym paskiem magnetycznym, znamienny tym, że uszkadza się mechanicznie co najmniej część powierzchni paska magnetycznego wykonując rysy o dowolnym kształcie i głębokości, charakterystyczne dla danej karty, odczytuje się i przetwarza się cechy wykonanych rys takie jak głębokość rys i ich kształt, na impulsy elektryczne stanowiące klucz elektroniczny właściwy dla danej karty, a następnie przetwarza się informacje, które mają być zapisane na karcie przy pomocy charakterystycznego algorytmu i klucza elektronicznego właściwego dla danej karty, który to charakterystyczny algorytm stosuje się również do rozkodowania informacji i kontroli oryginalności karty przez czytnik.

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób zabezpieczania informacji zapisanych na karcie z paskiem magnetycznym, zwłaszcza biletów wielokrotnych stosowanych przykładowo w komunikacji miejskiej, metrze, kart telefonicznych, kart kredytowych, kart stanowiących klucze do otwierania drzwi hotelowych, instalacjach i innych obiektach, kart parkingowych i innych.

W chwili obecnej stosuje się coraz więcej kart z paskiem magnetycznym stanowiących dowód na dokonanie opłaty za odpowiednie usługi i potwierdzających prawo do korzystania z tych usług przez określony okres czasu lub skorzystania z usług na określoną wartość, przy czym najczęściej karty te nie mają żadnych zabezpieczeń poza numerem kolejnym karty zapisanym cyfrowo, bądź cyfrowo i kodem paskowym, bądź wytłoczonym, zaś na pasku magnetycznym zapisana jest ilość jednostek czasowych do wykorzystania bądź wartość pieniężna oraz instytucja, która kartę wystawiła. Dotyczy to kart telefonicznych, kart do korzystania z autostrad, abonamentów parkingowych albo wielokrotnych biletów komunikacji, które mają zapisaną na pasku magnetycznym wartość dokonanej wpłaty odczytywaną przez czytnik i pomniejszaną każdorazowo w trakcie korzystania z usługi lub po wykonaniu usługi, przy czym na karcie wpisywana jest przez czytnik aktualna wartość jaka pozostała do wykorzystania. Czasami karty mają umieszczony wykres wskazujący procentowe wykorzystanie karty, przy czym w tym przypadku czytnik dokonuje nacięcia powierzchni karty dla wizualizacji stopnia wykorzystania karty - nie jest to jednak zabezpieczenie karty przed podrobieniem.

Karty stanowiące klucze do otwierania zamków elektronicznych również nie mają zabezpieczeń indywidualizujących każdą kartę z uwagi na magnetyczne kodowanie danych, które mogą być odczytane i powielone. Podobna sytuacjajest z kartami kredytowymi coraz powszechniej stosowanymi do płacenia za towary i usługi w sklepach, hotelach i tym podobnych instytucjach handlowych albo usługowych - istnieje możliwość podrobienia tych kart ponieważ jednym dodatkowym zabezpieczeniem jest tylko wzór podpisu umieszczony na karcie, który to podpis jest łatwy do sfałszowania. Praktycznym zabezpieczeniem przed nadmiernym wykorzystywaniem karty jest kwota do jakiej mogą być płacone rachunki jak również kontrola wysokości podejmowanej kwoty ze stanem konta w przypadku korzystania z bankomatu. W przypadku kart o wyższych nominałach złotych lub platynowych to w chwili obecnej stosuje się zabezpie175 711 czenia w postaci zatopionego w karcie mikroprocesora z pamięcią co skutecznie zabezpiecza kartę przed podrobieniem - możliwe jest zakodowanie odpowiednio zabezpieczonych informacji identyfikujących każdą kartę jak również wymiana informacji pomiędzy komputerem bankowym i mikroprocesorem podczas pobierania gotówki w bankomacie bądź w banku. Jest to zabezpieczenie bardzo kosztowne i wątpliwe jest aby znalazło powszechne zastosowanie przykładowo do zabezpieczenia jednorazowych kart takich jak bilety wielokrotne bądź kart telefonicznych czy parkingowych.

Innym zabezpieczeniem jest stosowanie dwóch warstw nośnika magnetycznego o różnych wartościach koercji - głębiej jest warstwa i silniejszej koercji, w której silnym prądem zapisuje się jedne dane, a w górnej warstwie o słabszej koercji zapisuje się inne dane. Sposób ten wymaga zastosowania specjalnej głowicy do zapisu i odczytu, której koszt wykonaniajest na tyle wysoki, że uniemożliwia praktyczne wykorzystanie urządzenia z taką głowicą w środkach powszechnej komunikacji.

Celem wynalazku jest opracowanie sposobu zabezpieczenia wszelkiego rodzaju kart z nośnikiem magnetycznym, przez nadanie każdej karcie indywidualnych cech uniemożliwiających jej podrobienie, prostego i taniego w użyciu, umożliwiającego proste i szybkie przeprogramowanie całego systemu w zależności od bieżących wymagań użytkowników.

Cel wynalazku osiągnięto przez opracowanie sposobu zabezpieczania informacji zapisanych na karcie z paskiem magnetycznym, polegającego według wynalazku na uszkadzaniu mechanicznie co najmniej części powierzchni paska magnetycznego wykonując rysy o dowolnym kształcie i głębokości, charakterystyczne dla danej karty, odczytywaniu i przetwarzaniu cech wykonanych rys takich jak głębokość rys i ich kształt, na impulsy elektryczne stanowiące klucz elektroniczny właściwy dla danej karty, a następnie przetwarzaniu informacji, które mają być zapisane na karcie przy pomocy charakterystycznego algorytmu i klucza elektronicznego, właściwego dla danej karty, który to charakterystyczny algorytm stosuje się również do rozkodowania informacji i kontroli oryginalności karty przez czytnik.

Korzystnie uszkadza się mechanicznie całą powierzchnię paska magnetycznego.

Korzystnie odczytuje się i przetwarza się mechaniczne uszkodzenia powierzchni paska magnetycznego na impulsy elektryczne stanowiące klucz elektroniczny właściwy dla danej karty stosując do odczytu uszkodzeń prąd stały.

Sposób według wynalazku umożliwia proste, szybkie i tanie zabezpieczenie kart z paskiem magnetycznym oraz łatwość programowania i przeprogramowywania poprzez zmianę algorytmu.

Sposób według wynalazku stosuje się do zabezpieczenia kart z nośnikiem magnetycznym, wykonanych w dowolny znany sposób, takich jak karty z tworzywa albo kartonu, z ścieżką magnetyczną naniesioną przez napylenie, przyklejenie taśmy magnetycznej albo wykonanie w inny dowolny sposób. Korzystnie materiał magnetyczny powinien być typu stosowanego do produkcji dyskietek komputerowych albo taśm do zapisu cyfrowego z uwagi na prostokątny kształt krzywej histerezy.

Następnie dokonuje się mechanicznego uszkodzenia części albo całej powierzchni nośnika magnetycznego na karcie, przykładowo za pomocą tarczki albo taśmy z materiału ściernego lub poprzez piaskowanie przez odpowiednie przysłony. Zastosowanie którejkolwiek metody wykonania uszkodzeń powoduje, że każda karta ma mechaniczne uszkodzenia o dowolnym charakterystycznym dla danej karty kształcie linii i o dowolnych, charakterystycznych dla danej karty głębokościach, tak więc podczas odczytywania otrzymujemy dla każdej karty inną i niepowtarzalną charakterystykę. W związku z tym, że do odczytywania karty można zastosować prąd stały to nie jest możliwe zasymulowanie uszkodzeń mechanicznych poprzez nagranie określonej konfiguracji impulsów, gdyż taki zapis w trakcie odczytu przez czytnik ulegnie zniszczeniu w wyniku czego nie będzie możliwe odczytanie zakodowanej informacji na karcie albo zapisanie zakodowanej informacji, pomijając fakt, że koniecznajest znajomość charakterystycznego algorytmu za pomocą, którego dokonuje się kodowania informacji na karcie.

Uszkodzenia mechaniczne powierzchni paska magnetycznego po przetworzeniu na określoną informację binarną stanowią klucz elektroniczny, właściwy wyłącznie dla danej karty, do zakodowania zapisu magnetycznego na karcie przy pomocy charakterystycznego algorytmu oraz do rozkodowania zapisu magnetycznego na karcie przez czytnik przy zastosowaniu tego samego

175 711 charakterystycznego algorytmu i porównaniu odczytanych z karty i przetworzonych przez czytnik na klucz elektroniczny uszkodzeń mechanicznych z kluczem elektronicznym zapisanym na karcie a w rezultacie do akceptacji karty i wykonania zadanej operacji.

Sposób według wynalazku zabezpiecza kartę przed jej podrobieniem ponieważ możliwe jest dowolne przetwarzanie uszkodzeń mechanicznych na impulsy elektryczne - wykorzystywanie impulsów uzyskanych w wyniku przetworzenia całości uszkodzeń albo części impulsów albo określonych sekwencji impulsów co powoduje, że ilość bitów w kluczu elektronicznym może być dowolnie duża, przykładowo od 30 do 1000 bitów, tak że nawet znając charakterystyczny algorytm trudno jest sprawdzić wszystkie warianty kodowania w czasie umożliwiającym praktyczne wykorzystanie karty.

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 2,00 zł

Claims (3)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Sposób zabezpieczania informacji zapisanych na karcie z naniesionym paskiem magnetycznym, znamienny tym, że uszkadza się mechanicznie co najmniej część powierzchni paska magnetycznego wykonując rysy o dowolnym kształcie i głębokości, charakterystyczne dla danej karty, odczytuje się i przetwarza się cechy wykonanych rys takie jak głębokość rys i ich kształt, na impulsy elektryczne stanowiące klucz elektroniczny właściwy dla danej karty, a następnie przetwarza się informacje, które mają być zapisane na karcie przy pomocy charakterystycznego algorytmu i klucza elektronicznego właściwego dla danej karty, który to charakterystyczny algorytm stosuje się również do rozkodowania informacji i kontroli oryginalności karty przez czytnik.
2. 2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że uszkadza się mechanicznie całą powierzchnię paska magnetycznego.
3. 3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że odczytuje się i przetwarza się mechaniczne uszkodzenia powierzchni paska magnetycznego na impulsy elektryczne stanowiące klucz elektroniczny właściwy dla danej karty stosując do odczytu uszkodzeń prąd stały.