PL176171B1 - Trójpodstawione bifenyle i sposób wytwarzania trójpodstawionych bifenyli - Google Patents

Abstract

1. Trójpodstawione bifenyle o ogólnym wzorze 1, w którymR1 oznaczaresztę karboksylową albo Ci-Có-alkoksykarbonylową, R2 oznacza nierozgałęzioną lub rozgałęzioną grupę Ci-Có-alkilową, R3 oznacza atom fluoru chloru i bromu, grupę hydroksylową, cyjanową, Ci-C6-alkoksylową, nierozgałęzioną lub rozgałęzioną grupę Ci-Có-alkilową, grupę trifluorometylową, trifluorometoksylową,karboksyamidową,karboksylową,Ci-Có-alkoksykarbonylową lub nitrową i R4 oznacza resztę tetrazolilową, oraz ich sole. PL 17βΤ7-Β B1 5. Sposób wytwarzania trójpodstawionych bifenyli o wzorze 1, w którym Ri oznacza resztę karboksylową albo resztę Ci-Cóalkoksykarbonylową, r2 oznacza nierozgałęzioną lub rozgałęzioną grupę Ci-Có-alkilową, R3 oznacza atom fluoru, chloru, bromu, grupę hydroksylową, cyjanową,Ci-Có-alkoksylową,nierozgałęzioną lub rozgałęzioną grupę Ci-Có-alkilową, grupę trifluorometylową, trifluorometoksylową, karboksyamidową, karboksylową, Ci-Có-alkoksykarbonylową lub nitrową i r4 oznacza resztę lub tetrazolilową, znamienny tym, że (1) pirydon o ogólnym wzorze 2, w którym R© r2 mają znaczenie wyżej podane, poddaje się reakcji, w obojętnym rozpuszczalniku, w obecności zasady i ewentualnie z dodatkiem katalizatora, ze związkiem ogólnym wzorze 3, w którymr3 ma znaczenie wyżej podane, R4 oznacza resztę o wzorze 8 i E oznacza atom chloru lub bromu, po czym od otrzymanego produktu odszczepiasięochronną grupę trifenylometylowąw znany sposób, po czym otrzymany związek ewentualnie przeprowadza się w sól.

Description

Przedmiotem wynalazku są trójpodstawione bifenyle o ogólnym wzorze 1, w którym R¹ oznacza resztę karboksylową albo resztę CrCó-alkoksykarbonylową, R² oznacza nierozgałęzioną lub rozgałęzioną grupę C1-Có-alkilową, R³ oznacza atom fluoru, chloru i bromu, grupę hydroksylową, cyjanową, C1-Có-alkoksylową, nierozgałęzioną lub rozgałęzioną grupę CrCó-alkilową, grupę trifluorometylową, trifluorometoksylową, karboksyamidową, karboksylową, CrCó-alkoksykarbonylową lub nitrową i R⁴ oznacza resztę tetrazolilową oraz ich sole.

Trójpodstawione bifenyle według wynalazku mogą występować w postaci soli. Na ogół wymienia się tu sole z organicznymi lub nieorganicznymi zasadami. Korzystne sole w ramach niniejszego wynalazku stanowią sole dopuszczalne fizjologicznie. Fizjologicznie dopuszczalnymi solami trój podstawionych bifenyli są na ogół sole z metalami i sole amonowe związków według wynalazku. Zwłaszcza korzystna jest np. sól litowa, sodowa, potasowa, magnezowa lub wapniowa, jak również sole amonowe utworzone przez amoniak albo organiczną aminę, taką jak na przykład etyloamina, dietyloamina albo trietyloamina, dietanoloamina albo trietanoloamina, dicykloheksyloamina, dimetyloaminoetanol, arginina, lizyna lub etylenodiamina.

Związki według wynalazku mogą występować w postaci stereoizomerów bądź jako enancjomery bądź teżjako diastereomery. Wynalazek dotyczy więc zarówno enancjomerów, jak i diastereomerów oraz ich mieszanin. Postacie racemiczne, podobnie jak diastereomery, można w znany sposób rozdzielić na jednorodne stereoizomery (porównaj E.L. Eliel, Stereochemistry of Carbon Compound, McGraw Hill, 1962). Ponadto możliwe jest też powstawanie izomerów atropowych.

Korzystne są związki o ogólnym wzorze 1, w którym Ri oznacza resztę karboksylową albo resztę Ci-C4-alkoksykarbonylową, r2 oznacza nierozgałęzioną lub rozgałęzioną grupę C1-C5alkilową, r3 oznacza atom fluoru, chloru, bromu, grupę hydroksylową, cyjanową, C1-Cs-alkoksylową, nierozgałęzioną lub rozgałęzioną grupę C1-C4-alkilową, grupę trifluorometylową, trifluorometoksylową, karboksyamidową, karboksylową, Cp-C4-alkoksykarbonylową lub nitrową i r4 oznacza resztę tetrazolilową oraz ich sole.

Szczególnie korzystne są związki o ogólnym wzorze 1, w którym R1 oznacza grupę karboksylową, metoksykarbonylową lub etoksykarbonylową, r2 oznacza grupę propylową, butylową lub pentylową, r3 oznacza atom fluoru, chloru, grupę hydroksylową, cyjanową, metylową, metoksylową, etoksylową, etylową, trifluorometylową, trifluorometoksylową, karboksyamidową, karboksylową, metoksykarbonylową, etoksykarbonylową lub nitrową, i r4 oznacza resztę tetrazolilową oraz ich sole.

Najkorzystniejszy ze związków według wynalazku jest związek 6-butylo-4-metoksykarbonylo-2-okso-1-[(3-fluoro-2'-tetrazol-5-ilo-bifenyl-4-ylo)-metylo]-1,2-dihydropirydyna o wzorze 51, który jest wyjątkowo skutecznym lekiem obniżającym ciśnienie krwi.

Dalszym przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania związków o ogólnym wzorze 1, w którym wszystkie symbole mają wyżej podane znaczenia, polegający na tym, że (1) pirydon o ogólnym wzorze 2, w którym R1 i r2 mają znaczenia wyżej podane, poddaje się reakcji, w obojętnym rozpuszczalniku, w obecności zasady i ewentualnie z dodatkiem katalizatora, ze

176 171

-5 , 4^Ζ związkiem o ogólnym wzorze 3, w którym R ma znaczenie wyżej podane, R oznacza resztę o wzorze 8 i E oznacza atom chloru lub bromu, po czym od otrzymanego produktu odszczepia się ochronną grupę trifenylometylową w znany sposób za pomocą kwasów w organicznym rozpuszczalniku lub w wodzie, po czym otrzymany związek ewentualnie przeprowadza się w sól.

W przypadku gdy R¹ oznacza grupę estrową można ją zmydjić do wolnej grupy kwasowej.

W przypadku wytwarzania szczególnie korzystnej 6-butylo-4-metoksykarbonylo-2-okso1-[(3-fluoro-2'-tetrazol-5-ilo-bifenyl-4-ylo)-metylo]-1,2-dihydropirydyny o wzorze 51, 6-butylo-4-metoksykarbonylo-2-okso-1,2-dihydropnydynę poddaje się reakcji w obojętnym rozpuszczalniku, w obecności zasady i ewentualnie z dodatkiem katalizatora, z 5-(4'-bromometylo-3'-fluorobifen-2-ylo)-N-trifenylometylo-1 H-tetrazolem, po czym od otrzymanego produktu odszczepia się ochronną grupę trifenylometylową w znany sposób.

Sposób według wynalazku przykładowo ilustruje schemat 1.

Jako rozpuszczalniki w sposobie według wynalazku nadają się typowe organiczne rozpuszczalniki nie ulegające przemianie w warunkach reakcji. Należą do nich korzystnie etery, takie jak eter dietylowy, dioksan, tetrahydrofuran, dimetoksyetan, albo węglowodory, takie jak benzen, toluen, ksylen, heksan, cykloheksan lub frakcje z destylacji ropy naftowej, albo chlorowcowęglowodory, takie jak dichlorometan, trichlorometan, tetrachlorometan, dichloroetylen, trichloroetylen lub chlorobenzen, albo octan etylu, sulfotlenek dimetylowy, dimetyloformamid, heksametylotriamid kwasu fosforowego, acetonitryl, aceton albo nitrometan. Można też stosować mieszaninę powyższych rozpuszczalników. Korzystne rozpuszczalniki stanowią: tetrahydrofuran, aceton, dimetyloformamid i dimetoksyetan.

Jako zasady w sposobie według wynalazku można na ogół stosować zasady nieorganiczne lub organiczne. Należą do nich korzystnie wodorotlenki metali alkalicznych, takie jak na przykład wodorotlenek litu, wodorotlenek sodu lub wodorotlenek potasu, wodorotlenki metali ziem alkalicznych, takie jak na przykład wodorotlenek baru, węglany metali alkalicznych, takie jak na przykład węglan sodu, węglan potasu lub węglan cezu, węglany metali ziem alkalicznych, takie jak na przykład węglan wapnia, alkoholany albo amidki metali alkalicznych lub metalu ziem alkalicznych, takie jak· na przykład metanolan sodu, metanolan potasu, etanolan sodu, etanolan potasu, tert-butanolan potasu, lub diizopropyloamidek litu (LDA), albo aminy organiczne r.trialkilo(Ci-C6)aminy], takie jak trietyloamina, albo związki heterocykliczne, takie jak

1,4-diazabicyldo[2.2.2]oktan (DABCO), 1,8-diazabicyklo[5.4.0]undec-7-en (DBU), pirydyna, diaminopirydyna, metylopiperydyna lub morfolina. Można również jako zasady stosować metale alkaliczne, takie jak sód lub ich wodorki, takie jak wodorek sodu. Korzystne zasady stanowią: węglan potasu, wodorek sodu, tert-butanolan potasu i węglan cezu.

Na ogół w sposobie według wynalazku stosuje się zasadę w ilości 0,05-10 moli, korzystnie 1-2 mole w przeliczeniu na 1 mol związku o wzorze 3.

Sposób według wynalazku realizuje się na ogół w temperaturze od -100°C do +100°C. Korzystnie od 0°C do 80°C.

W sposobie według wynalazku stosuje się z reguły ciśnienie atmosferyczne, można też jednak stosować ciśnienie zmniejszone lub zwiększona (na przykład w zakresie od 0,05 do 0,5 MPa).

Jako katalizator w sposobie według wynalazku, służą z reguły kompleksy metali, takich jak nikiel, pallad lub platyna. Korzystnie kompleksy palladu (O), jak na przykład tetrakistrifenylofosfinopallad. Można również stosować katalizatory z przeniesieniem fazy, jak na przykład bromek tetra-n-butyloamoniowy lub eter koronowy.

Odszczepienie grupy trifenylometylowej w sposobie według wynalazku prowadzi się za pomocą kwasu octowego lub kwasu trifluorooctowego i wody lub jednego z wyżej wymienionych alkoholi, albo za pomocą wodnego roztworu kwasu solnego w obecności acetonu lub również alkoholu, albo za pomocą roztworu chlorowodoru w dioksanie. Odszczepienie · realizuje się na ogół w temperaturze od 0°C do 150°C, korzystnie od 20°C do 100°C, pod ciśnieniem atmosferycznym.

Jako katalizator nadaje się jodek potasu lub jodek sodu, korzystnie jodek sodu.

Jako zasady w reakcji zmydlania estru nadają się typowe zasady nieorganiczne. Należą do nich korzystnie wodorotlenki metali alkalicznych lub wodorotlenki metali ziem alkalicznych,

17<5171 takie jak na przykład wodorotlenek sodu, wodorotlenek potasu lub wodorotlenek baru, węglany metali alkalicznych, takie jak węglan sodu, węglan potasu lub wodorowęglan sodu, albo alkoholany metali alkalicznych, takie jak metanolan sodu, etanolan sodu, metanolan potasu, etanolan potasu lub tert.-butanolan potasu. Zwłaszcza korzystne jest wprowadzenie wodorotlenku sodu lub wodorotlenku potasu.

Jako rozpuszczalnik w reakcji zmydlania nadaje się woda lub stosowane w reakcji zmydlania typowe rozpuszczalniki organiczne. Należą do nich korzystnie alkohole, takie jak metanol, etanol, propanol, izopropanol lub butanol, albo etery, takie jak tetrahydrofuran lub dioksan, albo dimetyloformamid, albo sulfotlenek dimetylowy. Zwłaszcza korzystne jest stosowanie alkoholi, takich jak metanol, etanol, propanol lub izopropanol. Można też stosować mieszaninę wspomnianych rozpuszczalników.

Reakcja zmydlania może też ewentualnie przebiegać z zastosowaniem kwasów, takich jak na przykład kwas trifluorooctowy, kwas octowy, kwas chlorowodorowy, kwas bromowodorowy, kwas metanosulfonowy, kwas siarkowy lub kwas nadchlorowy, korzystnie z zastosowaniem kwasu trifluorooctowego. Reakcję zmydlania prowadzi się na ogół w temperaturze od 0°C do +100°C, korzystnie od +20°C do +80°C. W reakcji zmydlania stosuje się z reguły ciśnienie atmosferyczne, można też jednak stosować ciśnienie zmniejszone lub zwiększone (na przykład w zakresie od 0,05 MPa do 0,5 MPa). Do reakcji zmydlania wprowadza się zasadę w ilości na ogół 1-3 mole, korzystnie 1-1,5 mola, w przeliczeniu na 1 mol estru. Zwłaszcza korzystne jest stosowanie równomolowych ilości reagentów.

W reakcji zmydlania estrów tert--butylowych stosuje się na ogół kwasy, takie jak na przykład kwas solny lub kwas trifluorooctowy, w obecności jednego z wyżej wspomnianych rozpuszczalników i/lub wody albo ich mieszaniny, korzystnie z dioksanem lub tetrahydrofuranem.

Związki o ogólnym wzorze 2 są po części znane i można je wytworzyć według znanych sposobów.

Związki o ogólnym wzorze 3 są po części znane albo możnaje wytworzyć według znanych sposobów. ,

W sposobie według wynalazku stosuje się zwykle ciśnienie atmosferyczne, można też jednak stosować tu ciśnienie zmniejszone lub zwiększone (na przykład w zakresie 0,05 - 0,5 MPa).

Związki o wzorze ogólnym 1 można też wytwarzać drugim sposobem, nie wchodzącym w zakres wynalazku i opisanym w niniejszym opisie w celach informacyjnych.

Sposób ten polega na tym, że związek o ogólnym wzorze 4, w którym R¹, R² i R³ mają znaczenie wyżej podane oraz L oznacza typową grupę odchodzącą, taką jak na przykład atom bromu, jodu, grapę metano-, tolueno-, fluoro- lub trifluorometanosulfonyloksylową, akorzystnie oznacza atom bromu, poddaje się reakcji w obojętnym rozpuszczalniku w obecności zasady i katalizatora metalicznego ze związkiem o ogólnym wzorze 5, w którym T oznacza atom wodoru lub grupę trifenylometylową, i następnie w przypadku wolnego tetrazolu (R⁴/T) grupę trifenylometylową odszczepia się za pomocą kwasu w organicznym rozpuszczalniku i/lub w wodzie, a w przypadku kwasu karboksylowego (R4/R¹) odpowiedni ester zmydla się i przeprowadza związek ewentualnie za pomocą zasady w jego sól.

Sposób powyższy można przykładowo zilustrować schematem 2.

Jako rozpuszczalniki w powyższym sposobie nadają się typowe organiczne rozpuszczalniki, nie ulegające przemianie w warunkach reakcji. Należą do nich korzystnie etery, takie jak eter dietylowy, dioksan, tetrahydrofuran, dimetoksyetan, albo węglowodory, takie jak benzen, toluen, ksylen, heksan, cykloheksan lub frakcje z destylacji ropy naftowej, albo chlorowcowęglowodory, takie jak dichlorometan, trichlorometan, tetrachlorometan, dichloroetylen, trichloroetylen lub chlorobenzen, albo octan etylu, trietyloamina, pirydyna, sulfotlenek dimetylowy, dimetyloformamid, heksametylotriamid kwasu fosforowego, acetonitryl, aceton lub nitrometan. Można też stosować mieszaninę powyższych rozpuszczalników. Korzystne rozpuszczalniki stanową: tetrahydrofuran, aceton, dimetyloformamid i dimetoksyetan. Jest również możliwe stosowanie mieszaniny powyższych rozpuszczalników z wodą.

176 171

Powyższy sposób realizuje się na ogół w temperaturze od -20°C do +150°C, korzystnie od +40°C do + 100°C.

Katalizatory i ciśnienie w powyższym sposobie korzystnie stosuje się takie jak w sposobie według wynalazku. Analogicznie również prowadzi się zmydlanie oraz ewentualnie przeprowadza się otrzymane związki w sole. Związki o wzorze 4 można wytworzyć m.in. na drodze reakcji związku o wzorze 6 ze związkiem o wzorze 7, w których symbole R*-R³ i 1 mają wyżej podane znaczenie, a U oznacza atom chlorowca.

Powyższe sposoby wytwarzania są przedstawione wyłącznie dla objaśnienia. Nie ograniczają one możliwości wytwarzania związków o ogólnym wzorze 1 według wynalazku. Każda modyfikacja tych sposobów może być podobnie wykorzystana do ich wytwarzania.

Trójpodstawione bifenyle według wynalazku wykazują cenny zakres oddziaływania farmakologicznego. Związki według wynalazku odznaczają się specyficznym oddziaływaniem antagonistycznym w stosunku do AII, ponieważ konkurencyjnie hamują wiązanie angiotensyny II przez receptory. Przytłumiają one wpływ angiotensyny II na zwężenie naczyń i na stymulowanie wydzielania aldosteronu. Ponadto oddziaływują one inhibitująco na proliferację komórek mięśni gładkich. Można je więc stosować w lekach do zwalczania nadciśnienia tętniczego i miażdżycy naczyń. Ponadto mogą być one używane w leczeniu wieńcowych chorób serca, niewydolności serca, zakłóceń czynności mózgu, schorzeń mózgowych na tle niedokrwienia, obwodowych zakłóceń przepływu krwi, zakłóceń czynności nerek i nadnercza, chorób dróg oddechowych na tle naczyniowym i uwarunkowanych kurczem oskrzeli, zatrzymywania sodu i obrzęków.

Badania zahamowania skurczu wywoływanego przez agonisty

Króliki obu płci ogłusza się uderzeniem w kark i wykrwawia lub też usypia nembutalem (około 60-80 mg/kg, dożylnie) i uśmierca na drodze otwarcia klatki piersiowej. Z klatki piersiowej pobiera się tętnicę, uwalniają od przyległej tkanki łącznej, rozcina na pierścieniowe segmenty szerokości 1,5 mm i każdy z nich sezonuje w 37°C pod początkowym obciążeniem około 3,5 g w 10 ml kąpieli narządowej, wykorzystując wzbogaconą w karbogen pożywkę Krebsa-Henseleita o następującym składzie: 119 mmolid NaCl; 2,5 mmoli/l CaCl2 · 2H2O; 1,2 mmoli/1 KH2PO4; 10 mmoli/l glukozy; 4,8 mmoli/l KCl; 1,4 mmoli/l MgS O4 7 H2O i 25 mmoii/1 NaHCO3. Skurcz określa się izometrycznie, posługując się komórką pomiarową Statham UC-2 ze wzmacniaczem mostkowym (ifd Miilheim albo DSM Aalen) oraz za pomocą przekładnika AID (układ 570, Keithley, Monachium) przekłada się dane na system cyfrowy i szacuje je. Co godzinę sporządza się krzywą obrazującą zależność oddziaływania agonisty od jego stężenia (DWK). Do sporządzenia każdej krzywej DWK wykorzystuje się 3 lub 4 poszczególne wartości stężenia agonisty, wprowadzonego do kąpieli w 4-minutowych odstępach. Po zakończeniu sporządzania krzywej DWK prowadzi się cykle wymywania (16-krotnie, każdorazowo w ciągu około 5 s/min za pomocą wyżej wspomnianej pożywki), po czym następuje 28-minutowy okres spoczynku (czyli okres inkubacji), podczas którego skurcz z reguły osiąga wartość pierwotną. Wysokość osiągana w typowym przebiegu przez trzecią krzywą DWK służy jako wartość odniesienia w dalszej ocenie testowanego związku, który podczas sporządzania kolejnych krzywych DWK dodaje się do kąpieli w coraz większym stężeniu na początku okresu inkubacji. Każdy pierścień tętnicy poddaje się przy tym całodziennemu stymulowaniu zawsze przez tego samego agonistę.

Tabela A

Agoniści i ich znormalizowane stężenia (objętość stosowana w dawce jednostkowej wynosi 100 μ l)

KCl	22,7; 32,7; 42,7; 52,7	mmol/l
1 Noradrenalina	3 x 10'9; 3 x 10'8; 3 x W'7; 3 x 10'6	g/ml
Serotonina	10-8; 10’7; 10‘6; 10’5	g/ml
B-HT920	10’7; 106; 10^	g/ml
Metoksamina	10'7; 106; 10^	g/ml
Angiotensyna II	3 x 10‘9·; 10’8; 3 x 1θΛ 10^7	g/ml

176 171

W. obliczeniu wartości IC50 (stężenie badanego związku powodujące 50% zahamowanie) uwzględnia się tu wpływ dotyczący trzeciego kolejnego (submaksymalnego) stężenia agonisty.

Związki według wynalazku hamują skurcz izolowanej tętnicy królika, wywołany przez angiotensynę II, w zakresie zależnym od dawki. Skurcze wywołane przez dipolaryzację potasu lub przez inne agonisty nie są hamowane w ogóle lub ulegająjedynie niewielkiemu zahamowaniu w warunkach dużego stężenia.

Pomiar ciśnienia tętniczego krwi u szczurów poddawanych infuzji angiotensyny II

Samce szczurów rasy Wistar (Moellegaard, Kopenhaga, Dania) o masie ciała 300-350 g znieczula się tiopentalem (100 mg/kg, wewnątrzotrzewnowo). Po tracheotomii wprowadza się do tętnicy udowej cewnik do pomiaru ciśnienia tętniczego krwi, a do żyły udowej cewnik do wlewu angiotensyny II oraz cewnik do podawania testowanego związku. Po podaniu pentolinium (5 mg/kg, dożylnie) blokującego zwoje, rozpoczyna się wlew angiotensyny II (0,3 (ig/kg/min. Po osiągnięciu przez ciśnienie tętnicze krwi stałej wartości podaje się testowany związek bądź dożylnie, bądź też doustnie w postaci zawiesiny lub roztworu w 0,5% tylozie. Zmiany ciśnienia tętniczego krwi pod wpływem związku podaje się jako wartości średnie ±SEM.

Określanie skuteczności w przeciwdziałaniu nadciśnieniu u czuwających szczurów z nadciśnieniem

Skuteczność w przeciwdziałaniu nadciśnieniu podawanych doustnie związków według wynalazku określa się na czuwających szczurach na drodze wywołanego przez zabieg chirurgiczny jednostronnego zwężenia tętnicy nerkowej. W tym celu prawą tętnicę nerkową zwęża się za pomocą srebrnego zacisku z prześwitem szerokości 0,18 mm. W wyniku takiej postaci nadciśnienia po upływie pierwszych sześciu tygodni po zabiegu następuje podwyższenie poziomu unieczynnienia osocza. Pomiaru tętniczego ciśnienia krwi u zwierzęcia dokonuje się bezkrwawo w określonych odstępach czasu po podaniu testowanego związku, posługując się przy tym mankietem na ogon. Różne dawki testowanego związku rozproszonego w zawiesinie tylozy podaje się wewnątrzżołądkowo (doustnie) za pomocą zgłębnika przełykowego. Związki według wynalazku podawane w klinicznie istotnych dawkach zmniejszają tętnicze ciśnienie krwi u szczurów z nadciśnieniem. Ponadto, w zakresie zależnym od stężenia, związki według wynalazku hamują specyficzne wiązanie radioaktywnej angiotensyny II.

Oddziaływanie związków według wynalazku z receptorem angiotensyny II na frakcjach membranowych kory nadnercza (bydła).

Świeżo pobraną i starannie uwolnioną od rdzenia torebki korę nadnercza (NNR) (bydła) rozdrabnia się w roztworze sacharozy (0,32 M) za pomocą urządzenia Ultra-Turrax (Janke i Kunkel, Staufen i.B.) na homogenizat membranowy o niewielkim stopniu rozdrobnienia i w dwu etapach wirowania częściowo oczyszcza na frakcje membranowe. Badanie wiązania receptora prowadzi się posługując się częściowo oczyszczonymi frakcjami membranowymi bydlęcej NNR, za pomocą radioaktywnej angiotensyny II, stosując próbkę objętości 0,25 ml, zawierającą 50-80 ig częściowo oczyszczonej frakcji membranowej, 3-5 nM ³H-angiotensyny II, roztwór buforowy (50 mM Tris, to jest trihydroksymetyloaminometanu, pH = 7,2), 5 mM MgCl2 oraz testowany związek. Po trwającym 60 minut w temperaturze pokojowej okresie inkubacji oddziela się niezwiązaną radioaktywną część próbki za pomocą zwilżonego sączka z włókien szklanych (Whatman GF/C), a radioaktywność części związanej, po wymyciu białka ochłodzonym za pomocą lodu roztworem buforowym (50 mM Tris/HCl; pH = 7,4; 5% PEG 6000), określa się spektrofotometrycznie w mieszaninie scyntylacyjnej. Analiza bezpośrednich danych doświadczalnych z zastosowaniem programu komputerowego prowadzi do wartości Ki lub IC50 (Ki stanowi skorygowaną w odniesieniu do użytego poziomu radioaktywności wartość IC50; wartość IC50 oznacza stężenie testowanego związku powodujące 50% zahamowanie specyficznego wiązania radioligandu).

Badanie inhibitowania przez związki według wynalazku proliferacji komórek mięśni gładkich.

Do oceny skuteczności związków w przeciwdziałaniu proliferacji stosuje się komórki mięśni gładkich wyodrębnione z aorty szczurów techniką eksplantacji błony środkowej (R. Ross,

J. Cell. Biol. 50, 172, 1971). Komórki wysiewa się na odpowiednich szalkach do hodowli, z reguły na płytkach o 96 otworach, i hoduje w ciągu 2-3 dni w 37°Ć wobec 5% CO2 w Medium

17(5171

199 z 7,5% FCS, 7,5% NCS, 2 mM L-glutaminy i 15 mM Hepes; pH = 7,4. Następnie na drodze uwolnienia od surowicy komórki poddaje się w ciągu 2-3 dni synchronizowaniu, a dalej za pomocą surowicy lub innych czynników pobudza do wzrostu. Jednocześnie wprowadza się testowany związek. Po upływie 16-20 godzin dodaje się 1 gCi ³H-tymidyny i po dalszych 4 godzinach określa się wbudowanie tej substancji do wytrącającego się pod wpływem TCA DNA komórek.

W celu określenia wartości IC50 oblicza się stężenie substancji czynnej, które powoduje w warunkach kolejnego rozcieńczania substancji czynnej półmaksymalne zahamowanie wbudowywania tymidyny, wywołanego przez 10% FCS. Wyniki przeprowadzonych testów z zastosowaniem substancji czynnych opisanych w podanych przykładach zestawiono w poniższej tabeli 1.

Tabela 1

	ANGREC 2(*)	AORTARAB 2(**)
Przykład nr	Ki	IC50
	Ki [mol/l]	IC50 [mol/l]
LII	2,0 E-09	9,3 E-10
LIII	2,0 E-09	9,6 E-10
LIV	8,0 E-09	4,4 E-09
LV	7,0 E-09	6,7 E-10
LVIII	2,0 E-08	1,6 E-09
LX	5,0 E-09	3,6 E-09
LXXIX	1,0 E-06	2,4 E-08
LXXX	9,0 E-09	4,8 E-10
LXXXI	5,0 E-09	1,2 E-09
Lxxxm	4,0 E-08	6,0 E-09
LXVIII	1,0 E-07	3,2 E-09
LXIX	8,0 E-08	2,1 E-09
LXX	7,0 E-07	1,1 E-07
LXXI	7,0 E-09	6,5 E-10
LXXII	9,0 E-09	2,4 E-09
LXXIII	6,0 E-09	5,1 E-10
LXXIV		3,7 E-07
LXXV	4,0 E-07	2,0 E-08
LXXXIII		4,4 E-07

(*) - Wyniki dotyczą wyżej opisanego badania nad oddziaływaniem związków według wynalazku z receptorem angiotensyny II na frakcjach membranowych kory nadnercza (bydła);wyjaśniono tam też znaczenie skrótu Ki (**) - Wyniki dotyczą wyżej opisanego badania zahamowania skurczu wywołanego przez agonisty. Wyjaśnienie skrótu IC50 podano przy tabeli A.

176 171

Nowe substancje czynne można w znany sposób przeprowadzać w typowe preparaty, takie jak tabletki, drażetki, pigułki, granulaty, aerozole, syropy, emulsje, zawiesiny i roztwory, stosując do tego celu obojętne nietoksyczne farmaceutycznie dopuszczalne nośniki lub rozpuszczalniki: W preparatach tych stężenie terapeutycznie czynnych związków powinno wynosić od około 0,5% do 90% wagowych w przeliczeniu na całkowitą masę mieszaniny, to znaczy, że powinny one występować w ilości wystarczającej do uzyskania swobody w podawanym dawkowaniu.

Preparaty wytwarza się na przykład w taki sposób, że substancję czynną miesza się z rozpuszczalnikiem i/lub z nośnikiem, ewentualnie z zastosowaniem emulgatorów, i/lub dyspergatorów, przy czym na przykład w przypadku użycia wody jako rozcieńczalnika można ewentualnie zastosować organiczny rozpuszczalnik w charakterze rozpuszczalnika pomocniczego. Podawanie odbywa się w typowy sposób, korzystnie doustnie lub pozajelitowo, zwłaszcza najęzykowo albo dożylnie. W przypadku podawania pozajelitowego roztwory substancji czynnej można wprowadzać przy użyciu odpowiedniego ciekłego nośnika.

W celu osiągnięcia skutecznego wyniku korzystne jest na ogół w przypadku podawania dożylnego stosowanie ilości od około 0,001 do 1 mg/kg, zwłaszcza od około 0,01 do 0,5 mg/kg masy ciała, a w przypadku podawania doustnego dawka powinna wynosić od około 0,01 do 20 mg/kg, korzystnie od 0,1 do 10 mg/kg masy ciała. Ponadto może się ewentualnie okazać pożądane odstąpienie od powyższych ilości, a to w zależności od masy ciała lub od sposobu podawania, od indywidualnej reakcji na lek i od jego postaci oraz od czasu podawania albo od odstępów czasu dawkowania. W niektórych przypadkach może okazać się wystarczająca ilość mniejsza od podanej powyżej ilości minimalnej, podczas gdy w innych przypadkach trzeba przekroczyć podaną powyżej ilość maksymalną. W razie stosowania większej ilości może być pożądane podzielenie jej na kilka pojedynczych dawek podawanych w ciągu dnia.

Poniższe przykłady ilustrują sposób wytwarzania związków wyjściowych, oraz sposób wytwarzania substancji czynnych według wynalazku.

Wytwarzanie związków wyjściowych

Przykład I. Amid kwasu N-(1-hydroksy-2-metylo-prop-2-ylo)-2-metoksy-benzoesowego o wzorze 9.

Rozpuszcza się 15,2 g (100 mmoli) kwasu 2-metoksy-benzoesowego w 300 ml dichlorometanu i w 0°C miesza się z 14,2 g (105 mmoli) monohydratu soli triazolu i kwasu 1-hydroksy-benzoesowego oraz z 21,66 g (105 mmoli) N,N.-dicyldoheksylokarbodiimidu. Tak otrzymaną zawiesinę miesza się w ciągu 0,5 godziny w temperaturze pokojowej, ponownie chłodzi do 0°C oraz zadaje roztworem 9,89 g (111 mmoli) 1-hydroksy-2-metylo-2-propyloaminy i 12,65 g (125 mmoli) trietyloaminy w 300 ml dichlorometanu. Po upływie 1 godziny 'następuje całkowite przereagowanie. Mieszaninę reakcyjną przemywa się 1M kwasem solnym i nasyconym roztworem wodorowęglanu sodu, odwadnia nad siarczanem sodu i zatęża pod zmniejszonym ciśnieniem. Surowy produkt miesza się z eterem naftowym, sączy, przemywa rozpuszczalnikiem i suszy pod bardzo małym ciśnieniem.

Przykład II. 4,5-Dihydro-5,5-dimetylo-2-(2-metoksyfenylo)-oksazol o wzorze 10.

W temperaturze pokojowej 16,0 g (71,7-mmoli) związku z przykładu I zadaje się '17,1 ml (283,4 mmoli) chlorku tionylu, miesza w ciągu 3 godzin, odparowuje nadmiar substratów, pozostałość miesza z 500 ml eteru dietylowego i sączy. Stały osad rozpuszcza się w wodzie, zalewa się warstwą eteru dietylowego i uwalnia odpowiednią zasadę za pomocą 2 M wodnego roztworu wodorotlenku sodu. Fazę wodną poddaje się trzykrotnej ekstrakcji octanem etylu, połączone fazy organiczne odwadnia się nad siarczanem sodu, odparowuje i uwalnia od resztek rozpuszczalnika pod bardzo małym ciśnieniem.

Przykład III. 4,5-Dihydro-5,5-dimetylo-2-(3'-fluoro-4'-metylo-bifenyl- 2-ylo)oksazoi o wzorze 11.

W atmosferze argonu 14,7 g (605,7 mmoli) wiórków magnezowych w 50 ml tetrahydrofuranu p.a. zadaje się, mieszając, 117,7 -g (623 mmoli) 4-bromo-2-fluoro-tolueriu w '500 ml tetrahydrofuranu p.a. Po upływie 2 godzin w 35-40°C powstaje klarowny roztwór, do' którego wkrapla się w temperaturze pokojowej roztwór 74,0 g (360,5 mmoli) związku-z przykładu '.II w 500 ml tetrahydrofuranu p.a. Całość miesza się, początkowo łagodnie chłodząc; w- ciągu 16

176 171 godzin w temperaturze około 25°C. Następnie odparowuje się rozpuszczalnik, surowy produkt przemywa się w 10°C 600 ml octanu etylu i 800 ml nasyconego roztworu chlorku amonu, odwadnia nad siarczanem sodu i odparowuje pod zmniejszonym ciśnieniem. W celu oczyszczenia dodaje się 600 ml eteru dietylowego, odsącza zestaloną pozostałość i przeprowadza surowy produkt do fazy wodnej w wyniku wielokrotnej ekstrakcji za pomocą 2 M kwasu solnego. Fazę wodną zalewa się warstwą eteru dietylowego, nastawia wartość pH na 13 za pomocą wodnego roztworu wodorotlenku sodu, poddaje trzykrotnej ekstrakcji eterem dietylowym, odwadnia nad siarczanem sodu, odparowuje i usuwa resztki rozpuszczalnika pod bardzo małym ciśnieniem.

Przykład IV. 2-(3-Fluoro-4-metylofenylo)-benzonitryl o wzorze 12.

Wprowadza się 97,0 g (343 mmole) związku z przykładu III do 500 ml pirydyny i w 0°C, mieszając, dodaje 31,3 ml (343 mmole) tlenochlorku fosforu. Układ powoli ogrzewa się i wreszcie utrzymuje w temperaturze wrzeniapod chłodnicą zwrotną w ciągu 1 godziny. Następnie chłodzi się do temperatury pokojowej i dodaje eteru dietylowego oraz taką ilość 1 M kwasu solnego, aby wartość pH fazy wodnej wyniosła 1,5. Fazę organiczną trzykrotnie przemywa się 1 M kwasem siarkowym, nad siarczanem i pod bardzo małym ciśnieniem uwalnia od resztek rozpuszczalnika.

Przykład V. 5-(3'-Fluoro-4'-metylo-bifenyl-2-ylo)-1H-tetrazol o wzorze 13.

W ciągu 24 godzin utrzymuje się w temperaturze wrzenia pod chłodnicą zwrotną mieszaninę 2,26 g (10,7 mmoli) związku z przykładu IV, 3,48 g (53,6 mmoli) azydku sodu i 7,37 g (53,6 mmoli) chlorku trietyloamoniowego w 30 ml dimetyloformamidu p.a. Następnie układ chłodzi się, rozdziela pomiędzy eter dietylowy i 1M kwas siarkowy, fazę organiczną przemywa wodą, odwadnia nad siarczanem sodu i odparowuje rozpuszczalnik. Surowy produkt miesza się z toluenem, odsącza i suszy pod zmniejszonym ciśnieniem, otrzymując 1,89 g (7,2 mmole) produktu. Przesącz macierzysty odwirowuje się i poddaje ponownie oczyszczaniu w wyżej opisany sposób, otrzymując 0,43 g (1,7 mmola) produktu.

Przykład VI. 5-(3-Fluoro-4-metylo-bifenyl-2-ylo)-N-trifenylometylo-1H-tetrazol o wzorze 14.

Miesza się w - ciągu 17 godzin w temperaturze pokojowej 50,55 g (199,2 mmoli) związku z przykładu V z 58,58 g (210,0 mmoli) trifenylochlorometanu i 33,2 ml (239,0 mmoli) trietyloaminy w 700 ml dichlorometanu. Następnie układ przemywa się jednokrotnie wodą i jednokrotnie 1 M wodnym roztworem kwasu cytrynowego, odwadnia nad siarczanem sodu, odwirowuje i uwalnia od resztek rozpuszczalnika pod bardzo małym ciśnieniem.

Przykład VII. 5-(4'-Bromometylo-3^/-fluoro-bifenyl-2-ylo)-N-trifenylometylo-1H-tetrazol o wzorze 15.

W ciągu 6 godzin utrzymuje się w temperaturze wrzenia pod chłodnicą zwrotną mieszaninę 82,90 g (173,2 mmoli) związku z przykładu VI, 30,84 g (173,2 mmoli) N-bromosukcynimidu i 0,87 g (5,3 mmoli)'azobisizobutyronitrylu (jako inicjatora rodnikowego) w 11 tetrachlorometanu. Następnie układ chłodzi się, odsącza wytrącony sukcynimid, przemywa tetrachlorometanem, odparowuje przesącz i pozostałość suszy pod bardzo małym ciśnieniem.

Przykład VIII. 6-Butylo-4-metoksykarbonylo-2-okso-1,2-dihydropirydyna o wzorze 16.

Do zawiesiny 29,25 g (0,15 mola) kwasu 6-butylo-2-okso-1,2-dihydro-izonikotynowego w 200 ml metanolu wkrapla się, chłodząc lodem, 12,5 ml (0,17 mola) chlorku tionylu i miesza przez noc w temperaturze pokojowej. Mieszaninę zatęża się do sucha i pozostałość poddaje chromatografowaniu na 450 g żelu krzemionkowego (numer sit 230-400) za pomocą układu dichlorometan — dichlorometan : metanol = 10:1. Z dichlorometanu, eteru dietylowego, eteru naftowego wykrystalizowują bezbarwne kryształy o temperaturze topnienia (Tt) 106°C.

Przykład IX. 6-Butylo-4-metoksykarbonylo-2-okso-1-{[3-fluoro-2/-(N-trifenylometylo-tetrazol-5-ilo)-bifenylo-4-ylo]metylo}-1,2-dihydropirydyna o wzorze 17.

Do roztworu 31,4 g (0,15 mola) związku z przykładu VIII w 600 ml dimetoksyetanu wprowadza się 61,1 g (0,188 mola) węglanu cezu, miesza w ciągu 15 minut w temperaturze pokojowej, dodaje 104 g (0,18 mola) związku z przykładu VII, miesza przez noc w temperaturze pokojowej, a następnie w ciągu 3 godzin utrzymuje w temperaturze wrzenia pod chłodnicą zwrotną. Mieszaninę rozdziela się pomiędzy 800 ml wody i 800 ml octanu etylu, fazę organiczną przemywa się nasyconym roztworem soli kuchennej odwadnia nad Na2 SO4 i zatęża. Pozostałość

176 171 w układzie eter naftowy : octan etylu = 5:1 — 1:1 sączy się przez 2 kg żelu krzemionkowego (numer sit 230-400).

Przykład X. Alkohol 4-bromo-3-metylobenzylowy o wzorze 19.

Do roztworu 10 g (46,5 mmoli) kwasu 4-bromo-3-metylo-benzoesowego w 100 ml THF wkrapla się w atmosferze argonu w 0°C 93 ml 1 M roztworu kompleksu boran-THF w THF. Całość ogrzewa się do 20°C i w tej temperaturze miesza w ciągu 16 godzin. Następnie rozkłada się nadmiar kompleksu boranu na drodze ostrożnego wprowadzania wody (do zakończenia wydzielania wodoru), poddaje dwukrotnej ekstrakcji porcjami po 250 ml octanu etylu, połączone fazy organiczne dwukrotnie przemywa porcjami po 100 ml nasyconego roztworu wodorowęglanu sodu, wody i nasyconego roztworu soli kuchennej, odwadnia nad siarczanem sodu i zatęża. Otrzymuje się 8 g (86% wydajności teoretycznej) surowego związku, który stosuje się dalej bez oczyszczania. Rf = 0,5 (eter naftowy : octan etylu = 2:1).

Przykład XI. Alkohol 4-bromo-2-metylobenzylowy o wzorze 20.

W sposób analogiczny jak w przykładzie Xl wytwarza się wymieniony w tytule związek z 10 g (46,5 mmoli) kwasu 4-bromo-2-metylo-benzoesowego. Otrzymuje się 10 g (107% wydajności teoretycznej) surowego produktu. Rf = 0,73 (eter naftowy : octan etylu = 2:1).

Przykład XII. 3-Amino-6-metylobenzonitryl o wzorze 23.

Zawiesinę 8,11 g (50 mmoli) 6-metylo-3-nitrobenzonitrylu i 0,81 g 10% palladu na węglu w 50 ml etanolu i 50 ml octanu etylu poddaje się uwodornieniu w ciągu 1 godziny pod ciśnieniem 0,29 MPa. Odsącza się katalizator, zatęża przesącz i pozostałość krystalizuje z mieszaniny eter dietylowy/eter naftowy, otrzymując z wydajnością 59,6% wydajności teoretycznej wymieniony w tytule związek o Tt = 88°C.

Przykład XIII. 3-Bromo-6-metylo-benzonitryl o wzorze 24.

W 160 ml stężonego kwasu siarkowego ogrzewa się w 70°C 15,2 g (0,22 mola) azotynu sodu i utworzony w ten sposób roztwór wkrapla się w 20-40°C do roztworu 26,4 g (0,2 mola) związku z przykładu XII w 400 ml lodowatego kwasu octowego. Do tego układu wkrapla się w 10-20°C roztwór 63,1 g (0,44 mola) bromku miedzi (Cu¹) w 400 ml stężonego kwasu bromowodorowego, całość miesza w ciągu 0,5 godz., wprowadza 1 l wody, odsącza wytrącony osad i przemywa go wodą. Następnie sporządza się zawiesinę osadu w dichlorometanie i odsącza frakcję nierozpuszczalną. Przesącz przemywa się nasyconym roztworem chlorku sodu, odwadnia nad siarczanem sodu i zatęża, otrzymując 19,2 g (44,5% wydajności teoretycznej) wymienionego w tytule związku. Rf = 0,31 (eter naftowy : dichlorometan = 1:2).

Przykład XIV. 3-Bromo-6-bromometylo-benzonitryl o wzorze 25.

W ciągu 1 godziny miesza się w temperaturze wrzenia pod chłodnicą zwrotną zawiesinę 19,1 g (97,4 mmoli) związku z przykładu XIII, 17,3 g (97,4 mmoli) N-bromosukcynimidu i 0,2 g nitrylu kwasu azobisizomasłowego w 100 ml czterochlorku węgla. Następnie układ sączy się, przesącz zatęża do sucha i pozostałość przekrystalizowuje z metanolu, otrzymując 7,7 g (28,7% wydajności teoretycznej) wymienionego w tytule związku o Tt = 81°C.

Przykład XV. 3-Chloro-4-jodo-toluen o wzorze 28.

Do 166 g lodu dodaje się 250 ml stężonego kwasu solnego i 75 g (0,53 mola) 4-amino-3chloro-toluenu, a następnie w 0°C wkrapla się roztwór 40,3 g (0,583 mola) azotynu sodu w 170 ml wody. Całość miesza się w ciągu 15 minut, sączy przez watę szklaną oraz łącznie z otrzymaną w analogiczny sposób z 0,30 mola4-amino-3-chloro-toluenu szarżą chłodzi się roztwór do -2°C i wkrapla do utrzymywanego w temperaturze pokojowej roztworu 455 g (2,74 mola) jodku potasu w 11 wody. Układ miesza się przez noc, poddaje trzykrotnej ekstrakcji eterem dietylowym i połączone fazy organiczne przemywa dwukrotnie wodnym rozcieńczonym roztworem \wodorotlenku sodu, dwukrotnie rozcieńczonym roztworem wodorosiarczynu sodu oraz wodą. Następnie roztwór odwadnia się nad siarczanem sodu, sączy, zatęża i pozostałość destyluje pod ciśnieniem 131,5 Pa przez kolumnę Vigreux. Odbiera się w temperaturze 70-85°C 149 g (7% wydajności teoretycznej) frakcji, w postaci żółtego oleju. Rf = 0,57 (heksan : octan etylu = 9:1).

Przykład XVI. Bromek 3-chloro-4-jodo-benzylu o wzorze 29.

Ogrzewa się przez noc w temperaturze wrzenia pod chłodnicą zwrotną zawiesinę 40,4 g (160 mmoli) związku z przykładu XV w 400 ml tetrachlorometanu, 31,3 g (176 mmoli) N-bromosukcynimidu i 2,63 g (16 mmoli) azobisizobutyronitrylu (AIBN), następnie układ chłodzi się, odsącza osad i przemywa go tetrachlorometanem. Połączone przesącze zatęża się i stosuje dalej w postaci surowej.

Przykład XVTI. Ester metylowy kwasu 3-chloro-4-trifluorometylosulfonyloksy benzoesowego o wzorze 30.

Do roztworu 5,49 g (29,4 mmoli) estru metylowego kwasu 3-chloro-4-hydroksy-benzoesowego w 15 ml pirydyny wkrapla się powoli w 0°C 5,5 ml (33 mmoli) bezwodnika kwasu trifluorometanosulfonowego oraz układ miesza w ciągu 5 minut w 0°C i 4 godzin w temperaturze pokojowej. Następnie rozdziela się go pomiędzy wodę i eter dietylowy, fazę organiczną przemywa kolejno wodą, rozcieńczonym kwasem solnym, wodą oraz nasyconym roztworem soli kuchennej, odwadnia nad siarczanem sodu i zatęża. Pozostałość poddaje się chromatografowaniu chlorkiem metylenu na żelu krzemionkowym, otrzymując 8,93 g (95,2% wydajności teoretycznej) wymienionego w tytule produktu w postaci jasnożółtego oleju o małej lepkości. Rf = 0,ó3 (heksan : octan etylu = 3:1).

Przykład XVIII. 5-(2^/-Chloro-4^/-metoksykarbonylo-bifenyl-2-ylo)-2-trifenylometylo-1H-tetrazol o wzorze 31.

Przez roztwór 1,00 g (3,14 mmola) związku z przykładu XVII w 50 ml toluenu przepuszcza się argon, dodaje 1ó8 mg (0,14ó mmola) Pd[P(C6Hs)3]4, ó ml metanolu, 1,ó3 g (3,77 mmola) kwasu 2-(N-trifenylometylo-tetrazol-5-ilo)-fenyloborowego oraz roztwór 333 mg (3,14 mmola) węglanu sodu w 4 ml odgazowanej wody i miesza tak utworzoną emulsję przez noc w 100°C. Następnie dodaje się taką samą ilość katalizatora i miesza jeszcze w ciągu 2,5 godziny w 100°C, co, prowadzi do całkowitego przereagowania. Układ rozdziela się pomiędzy wodę i octan etylu, fazę organiczną przemywa rozcieńczonym roztworem węglanu sodu oraz nasyconym roztworem soli kuchennej, odwadnia nad siarczanem sodu, zatęża i pozostałość chromatografuje na żelu krzemionkowym mieszaniną heksan : octan etylu = 10:1. Otrzymuje się 10,1 g (57,9% wydajności teoretycznej) jasnożółtego stałego produktu., Rf = 0,4ó (heksan : octan etylu = 3:1).

Przykład XIX. 5-(2'-Chloro-4'-hydroksymetylo-bifenyl-2-ylo)-trifenylometylo-1Htetrazol o wzorze 32.

Roztwór 22,0 g (39,ó mmoli) związku z przykładu XVIII w 180 ml THF zadaje się 1,27 g (39,ó mmoli) metanolu i 1,29 g (59,4 mmoli) borowodorku litu, a następnie, mieszając, ogrzewa w ciągu 30 minut w temperaturze pokojowej oraz w ciągu 1 godziny w temperaturze wrzenia pod chłodnicą zwrotną. Następnie wprowadza się jeszcze 0,ó3 g (20 mmoli) metanolu i dalej miesza w ciągu 1 godziny w temperaturze wrzenia pod chłodnicą zwrotną w celu dokończenia reakcji. Mieszaninę reakcyjną zatęża się, pozostałość roztwarza w 200 ml chlorku metylenu i w warunkach energicznego przepływu strumienia argonu, stosując łaźnię lodową, powoli zadaje 100 ml 1N roztworu wodorosiarczanu potasu. Fazy rozdziela się i fazę wodną poddaje ekstrakcji chlorkiem metylenu. Połączone fazy organiczne przemywa się nasyconym roztworem soli kuchennej, odwadnia nad siarczanem sodu i zatęża, otrzymując 20,5 g (98,19% wydajności teoretycznej) produktu w postaci białych kryształów o Tt = 18ó-187°C (z rozkładem). Rf = 0,15 (heksan : octan etylu = 3:1).

Przykład XX. 5-(4'-Bromometylo-2'-chloro-bifenyl-2-ylo)-2-trifenylometylo-1H-tetrazol o wzorze 33.

Do roztworu 11,2 g (42,5 mmoli) trifenylofosfiny w 100 ml chlorku metylenu wkrapla się w atmosferze argonu, stosując łaźnię lodową, najpierw ó,79 g (42,5 mmoli) bromu, a następnie

20,4 g związku z przykładu XIX w 300 ml chlorku metylenu. Całość miesza się w ciągu 1 godziny w temperaturze pokojowej, sączy przez żel krzemionkowy i eluuje chlorkiem metylenu. Przesącz zatęża się i pozostałość ekstrahuje na ciepło heksanem, otrzymując 15,8 g (ó8,9% wydajności teoretycznej) produktu w postaci białych kryształów o Tt = 15-ó0°C. Rf = 0,40 (heksan : octan etylu = 3:1).

Przykład XXI. Oksym 2-hydroksy-5-metoksykarbonylo-benzaldehydu o wzorze 34.

Do roztworu 80,5 g (0,45 mola) 2-hydroksy-5-metoksykarbonylo-benzaldehydu w 300 ml metanolu wkrapla się roztwór ó8,0 g (0,83 mola) octanu sodu i ó8,0 g (0,98 mola) chlorowodorku hydroksyloaminy w 300 ml wody. Całość miesza się w ciągu 2 godzin w 25°C, odsącza wytrącony produkt, przemywa go wodą i suszy pod zmniejszonym ciśnieniem nad pięciotlen176 171 kiem fosforu. Otrzymuje się 70,4 g (80,7% wydajności teoretycznej) wymienionego w tytule związku o Tt = 155°C.

Przykład XXII. 2-Acetoksy-5-metoksykarborylo-berzonitryl o wzorze 35.

Miesza się w ciągu 1,5 godziny w temperaturze wrzenia pod chłodnicą zwrotną 70,3 g (0,36 mola) związku z przykładu XXI w 0,5 l bezwodnika octowego, następnie układ zatęża do sucha, pozostałość rozpuszcza w dichlorometanie i dodaje eteru naftowego. Powoduje to wykrystalizowanie wymienionego w tytule związku (89,7% wydajności teoretycznej) o Tt = 98°C.

Przykład XXIII. 2-Hydroksy-5-metoksykarbonylo-benzonitryl o wzorze 36.

Zawiesinę 70,6 g (0,32 mola) związku z przykładu XXII i 3,48 g (0,06 mola) metanolanu sodu w 0,5 l metanolu ogrzewa się w ciągu 3 godzin w temperaturze wrzenia pod chłodnicą zwrotną, a następnie w 25°C nastawia za pomocą 1 N kwasu solnego wartość pH na 6,5. Układ zatęża się pod zmniejszonym ciśnieniem, pozostałość roztwarza w dichlorometanie, przemywa nasyconym roztworem chlorku sodu, fazę organiczną odwadnia nad siarczanem sodu, zatęża i krystalizuje z mieszaniny eter dietylowy/eter naftowy. Otrzymuje się z wydajnością wynoszącą 98% wydajności teoretycznej produkt o Tt = 193°C.

Przykład XXIV. Ester metylowy kwasu 3-cyjano-4-trifluorometylosulfonyloksy benzoesowego o wzorze 37.

W sposób analogiczny jak w przykładzie XXVII otrzymuje się z 55,8 g (0,32 mola) związku z przykładu XXIII 98,2 g (100% wydajności teoretycznej) wymienionego w tytule związku. Rf = 0,6 (eter naftowy : octan etylu = 2:1).

Przykład XXV. 5-(2'-Cyjano-4'-metoksykarbonylo-bifenyl-2-ylo)-2-trifenylo- 1H-tetrazol o wzorze 38.

W sposób analogiczny jak w przykładzie XVIII otrzymuje się z 3,0 g (10 mmoli) związku z przykładu XXIV 1,4 g (26% wydajności teoretycznej) wymienionego w tytule związku o Tt = 220-240°C (z rozkładem).

Przykład XXVI. 5-(2'-Cyjaro-4'-hydroksymetylo-bifenyl-2-ylo)-2-trifenylometylo1H-tetrazol o wzorze 39.

W sposób analogiczny jak w przykładzie XIX otrzymuje się z 410 mg związku z przykładu XXV 254 mg (64,4% wydajności teoretyczej) wymienionego w tytule związku o Tt = 208°C.

Przykład XXVII. 5-(4'-Bromometylo-2'-cyjąro-biferyl-2-ylo)-2-trifenylometylo-1Htetrazol o wzorze 40.

W sposób analogiczny jak w przykładzie XX otrzymuje się z 577 mg (2,2 mmoli) związku z przykładu XXVI588 mg (50,5% wydajności teoretycznej) wymienionego w tytule związku o Tt = 194°C.

Przykład XXVIII. Ester 4-formylo-3-metoksyfenylowy kwasu trifluorometanosulfonowego o wzorze 41.

W sposób analogiczny jak w przykładzie XVII otrzymuje się z 15,2 g (0,1 mola) 2-metoksy4-hydroksy-benzaldehydu i 31 g (0,11 mola) bezwodnika kwasu trifluorometanosulfonowego 15,8 g (59% wydajności teoretycznej) wymienionego w tytule związku. Rf = 0,38 (eter naftowy : octan etylu = 20:1).

Przykład XXIX. Ester 2-metoksy-4-metylofenylowy kwasu trifluorometanosulfonowego o wzorze 42.

W sposób analogiczny jak w przykładzie XVII otrzymuje się z 13,8 g (0,1 mola) 2-metoksy4-metylofenolu i 31 g (0,11 mola) bezwodnika kwasu trifluorometanosulfonowego 26,5 g (98% wydajności teoretycznej) wymienionego w tytule związku. Rf=0,76 (eter naftowy: octan etylu = 3:1).

Przykład XXX. N-trifenylometylo-5-[2-(4'-formylo-3-metoksybiferylo)]tetrazol o wzorze 43.

W sposób analogiczny jak w przykładzie XVIII otrzymuje się z 2,46 g (10 moli) związku z przykładu XXVIII 3,1 g (56% wydajności teoretycznej) wymienionego w tytule związku. Rf = 0,44 (eter naftowy : octan etylu = 5:1).

Przykład XXXI. N-trifenylometylo-5-[2-(2'-metoksy-4'-metylobifenylo)tetrazolo wzorze 44.

176 171

W sposób analogiczny jak w przykładzie XVIII otrzymuje się z 2,0 g (7,4 mmoli) związku z przykładu XXIX 1,75 g (47% wydajności teoretycznej) wymienionego w tytule związku. Rf = 0,48 (eter naftowy : octan etylu = 5:1).

Przykład XXXII. N-trifenylometylo-5-[2-(4'-hydroksymetylo-3'-metoksybifenylo)]tetrazol o wzorze 45.

Roztwór 15,9 g (30,5 mmoli) związku z przykładu XXX w 450 ml bezwodnego THF w 0°C w atmosferze argonu wkrapla się do 9,14 ml (9,14 mmoli) 1 M roztworu wodorku litowo-glinowego w THF. Następnie usuwa się łaźnię chłodzącą, układ miesza w ciągu 30 minut w 20°C, dodaje 50 ml wody i 30 ml 15% wodnego roztworu wodorotlenku sodu i odparowuje rozpuszczalnik pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość _ roztwarza się w mieszaninie dichlorometan/woda, fazę wodną poddaje dwukrotnej ekstrakcji dichlorometanem, połączone, fazy organiczne dwukrotnie przemywa nasyconym roztworem soli kuchennej, odwadnia nad siarczanem sodu i zatęża. Pozostałość oczyszcza się na żelu krzemionkowym, stosując mieszaniny eter naftowy : octan etylu = 10:1,5:1,3:1 . i 1:1. Otrzymuje się 11,5 g (72% wydajności teoretycznej) wymienionego w tytule związku. Rf = 0,2 (eter naftowy : octan etylu = 3:1).

Przykład XXXIII. N-trifenylometylo-5-[2-(4'-bromometylo-3'-metoksybifenylo)] tetrazol o wzorze 46.

Do roztworu 11,5 g (21,8 mmoli) związku z przykładu XXXII w 42 ml eteru dietylowego wkrapla się w 0°C 6,2 g (23 mmole) trójbromku fosforu, a następnie miesza w 0°C w ciągu 1 godziny. Mieszaninę reakcyjną wlewa się do wody z lodem, trzykrotnie ekstrahuje octanem etylu, połączone fazy organiczne dwukrotnie przemywa nasyconym roztworem wodorowęglanu sodu, odwadnia nad siarczanem sodu i zatęża. Pozostałość stosuje się dalej bez dodatkowego oczyszczania. Otrzymuje się 8 g (62% wydajności teoretycznej) surowego produktu. Rf = 0,56 (eter naftowy : octan etylu = 5:1).

Przykład XXXIV. N-trifenylometylo-5-[2-(4'-bromometylo-2'-metoksybifenylo)] tetrazol o wzorze 47. .

W sposób analogiczny jak w przykładzie VII otrzymuje się z 7,73 g (15,2 mmoli) związku z przykładu XXXI 6,57 g (74% wydajności teoretycznej) wymienionego w tytule związku. Rf = 0,41 (eter naftowy : octan etylu = 10:1).

Przykład XXXV. 6-Butylo-4-metoksykarbonylo-2-okso-1-{[2-chloiO-2'-(N-trifenylometylo-tetrazol-5-ilo)-bifenyl-4-ylo]-metyło}-1,2-dihydropirydyna o wzorze 48.

W sposób analogiczny jak w przykładzie IX otrzymuje się z 6,11 g (29,2 mmoli) związku z przykładu .VIII i 15,7 g (26,5 mmoli) związku z przykładu XX 6,60 g (34,6% wydajności teoretycznej) wymienionego w tytule związku. Rf = 0,35 (heksan : octan etylu = 3:1).

W sposób analogiczny jak w przykładzie IX otrzymuje się związki o ogólnym wzorze 49, przedstawione w tabeli 2.

Tabela 2

Nr przykładu	R3	R3'	Rf
XXXVI	H	CN	0,35 (cykloheksen:octan etylu = 10:1)
XXXVII	OCH3	H	0,46 (eter naftowy:octan etylu = 1:1)
XXXVIII	H	OCH3	0,39 (eter naftowy:octan etylu =1:1)

Przykład XXXIX. 6-Butylo-4-metoksykarbonyło-2-okso-1-{[3-chloro-2'-(N-trifenylometylo-tetrazol-5-ilo)-bifenyl-4-ylo]metylo}-1,2-dihydropirydyna o wzorze 50.

Sposobem analogicznym jak w przykładzie XXV otrzymano 3,44 g (41% wydajności teoretycznej) wymienionego w tytule związku. Rf = 0,23 (octan etylu : eter naftowy = 1:3).

W sposób analogiczny jak w przykładzie XXXV otrzymuje się związki o ogólnym wzorze 49, przedstawione w tabeli 3.

176 171

Tabela 3

Nr przykładu	R3	R3'	Rf
XL	NO2	H	0,12 (heksan:octan etylu = 3:1)
XLI	H	NO2	0,27 (heksan:octan etylu = 2:1)
XLII	H	CH3	0,63 (toluen:octan etylu:lodowaty kwas octowy = 20:20:1)

Wytwarzanie substancji czynnych

Przykład XLIII. 6-Butylo-4-metoksykarbonylo-2-okso-1-[(3-fluoro-2'-tetrazol-5-ilobifenył-4-ylo)-metyloj-1,2-dihydroksypirydyna o wzorze 51.

Roztwór 3,0 (4,2 mmoli) związku z przykładu IX w 40 ml acetonu miesza się z 0,4 ml 37% kwasu solnego w temperaturze pokojowej w ciągu 30 minut, a następnie ogrzewa się przez około 1 minutę w łaźni wodnej. Po dodaniu kolejnych 0,4 ml 37% kwasu solnego powtarza się ten proces. Następnie układ zatęża się do sucha i pozostałość chromatografuje na 90 g żelu krzemionkowego (numer sit 230-400) przy użyciu mieszaniny dichlorometan .metanol = 50:1 — 20:1. Otrzymuje się 1,6 g (81% wydajności teoretycznej) wymienionego w tytule związku. Rf = 0,49 (toluen:octan etylu:lodowaty kwas octowy = 10:30:1).

Przykład XLIV. 6-Butylo-4-metoksykarbonylo-2-okso-{[3-metoksy-2'-(tetrazol5-ilo)-bifenyl-4-ylo]-metylo}-1,2-dihydroksypirydyn o wzorze 52.

W sposób analogiczny jak w przykładzie XLIII otrzymuje się z 435 mg (0,61 mmoli) związku z przykładu XXXVII 162 mg (56% wydajności teoretycznej) wymienionego w tytule związku. Rf = 0,33 (toluen:octan etylu:lodowaty kwas octowy = 20:20:1).

Przykład XLV. 6-Butylo-4-metoksykarbonylo-2-okso-1-{ [2-metoksy-2'-(tetrazol-5ilo)-bifenyl-4-ylo]-metylo}-1,2-dihydropirydyna o wzorze 53.

W sposób analogiczny jak w przykładzie XLHł otrzymuje się z 740 mg (1,03 mmoli) związku z przykładu XXXVE0[ 455 mg (93% wydajności teoretycznej) wymienionego w tytule związku. Rf = 0,28 (toulen:octan etylu:lodowaty kwas octowy = 20:20:1).

Przykład XLVI. 6-Butylo-4-metokarbonylo-2-okso-1-{[2-metylo-2'-(tetrazol-5 -ilo)-bifenyl-4-ylo]-metylo}-1,2-dihydroksypirydyna o wzorze 54.

W sposób analogiczny jak w przykładzie XLHł otrzymuje się z 1 g (1,42 mmoli) związku z przykładu XLII 513 mg (79% wydajności teoretycznej) wymienionego w tytule związku. Rf = 0,11 (toulen:octan etylu:lodowaty kwas octowy = 30:20:1).

Przykład XLVII. 6-Butylo-4-metoksykarbonylo-2-okso-1-{[2-cyjano-2'-(tetrazol-5-ilo)-bifenyl-4-ylo]-metylo}-1,2-dihydropirydyna o wzorze 55.

W sposób analogiczny jak w przykładzie XLIH otrzymuje się z 1,0 g (1,13 mmola) związku z przykładu XXXVI679 mg (91,1% wydajności teoretycznej) wymienionego w tytule związku o Tt = 210-215°C (z rozkładem).

Przykład XLVDL 6-Butylo-4-metoksykarbonylo-2-okso-1-{[3-chloro-2'-(tetrazol-5-ilo)-bifenyl-4-ylo]-metylo}-1,2-dihydropirydyna o wzorze 56.

W sposób analogiczny jak w przykładzie XLlII otrzymuje się z 3,4 g (4,7 mmoli) związku z przykładu XXXIX 1,7 g (75% wydajności teoretycznej) wymienionego w tytule związku. Rf = 0,25 (dichlorometan:metanol = 10:1).

Przykład XLIX. 6-Butylo-4-metoksykarbonylo-2-okso-1-{ [2-chloro-2'-(tetrazol5-ilo)-bifenyl-4-ylo]-metylo}-1,2-dihydropirydyna o wzorze 57.

W sposób analogiczny jak w przykładzie XLIII otrzymuje się z 394 mg (0,55 mmola) związku z przykładu XXXV 115 mg (44% wydajności teoretycznej) wymienionego w tytule związku. Rf = 0,29 (dichlorometan.metanol = 20:1).

Przykład L. 6-Butylo-4-metoksykarbonylo-2-okso-1-{[3-nitro-2'-(tetrazol-5-ilo)-bifenyl-4-ylo]-metylo}-1,2-dihydropirydyna o wzorze 58.

W sposób analogiczny jak w przykładzie XLIII otrzymuje się z 390 mg (0,53 mola) związku z przykładu XL 135 mg (52% wydajności teoretycznej) wymienionego w tytule związku. Rf = 0,28 (dichlorometan:metanol = 10:1).

176' 171

Przykład LI. 6-Butylo-4-metoksykarbonylo-2-okso-1-{[2-nitro-2'-(tetrazol-5-ilo)-bifenyl-4-ylo]-metylo}-1,2-dihydropirydyna o wzorze 59.

W sposób analogiczny jak w przykładzie XLIII otrzymuje się z 790 mg (1,1 mmola) związku z przykładu XLI 296 mg (56% wydajności teoretycznej) wymienionego w tytule związku. ' Rf = 0,29 (dichlorometan:metanol = 10:1). W sposób analogiczny jak w przykładzie XLIII otrzymuje się związki o ogólnym wzorze 60, przedstawione w tabeli 4.

Tabela 4

Nr przykładu	R1	R2	R3	Forma
LII	CO2H	C4H9	3-F	kwas
LIII	CO2H	C4H9	2-Cl	kwas
LIV	CO2H	C4H9	3-Cl	kwas
LV	CO7C2H 5	C4H9	2-Me	kwas

Dane ilustrujące działanie powyższych związków podano w tabeli 1 powyżej. Przykład LVI. 6-Butylo-4-karboksy-2-okso- 1-{[3'-fluoro-2'-(tetrazol-5- ilo)-bifenyl4-ylo]-metylo}-1,2-dihydropirydyna o wzorze 61.

Powyższy związek otrzymuje się w sposób analogiczny jak w przykładzie XLH[. Otrzymuje się 219 mg (22% wydajności teoretycznej) wymienionego w tytule związku. Rf = 0,16 (toluen:octan etylu:lodowaty kwas octowy = 10:30:1). W sposób analogiczny jak w przykładzie XLIII otrzymuje się związki o ogólnym wzorze 62, przedstawione w tabeli 5.

Tabela 5

! Nr przykładu	R2	R6	R7	[M+H]+	Rf
LVII	CH3-(CH2)3-	-CN	H		0,23 (B)
LVIII	CH3-(CH2)3-	-CH3	H		0,24 (A)
LEX	CH3-(CH2)3-	H	F		0,22 (B)
LX	CH3-(CH2)4-	F	H	462	0,66 (A)

A - toluen:octan etylu:lodowaty kwas octowy = 10:30:1 B - dichlorometan:metanol:lodowaty kwas octowy = 10:1:0,3

Przykład LXI. 6-Butylo-4-metoksykarbonylo-2-okso-1 - {[2-metoksykarbonylo-2'-(tetrazol-5-ilo)-bifenyl-4-ylo]-metylo}-1,2-dihydropirydyna o wzorze 63.

Powyższy ' związek otrzymuje się analogicznie jak w przykładzie XLIII. Otrzymuje się 131 mg (74,6% wydajności teoretycznej) wymienionego w tytule związku. Rf = 0,54 (dichlorometan:metanol = 5:1).

W sposób analogiczny jak w przykładzie XLIH otrzymuje się związki o ogólnym wzorze 64, przedstawione w tabeli 6.

Tabela 6

Nr przykładu	R3	r3'	Rf
LXII	H	F	0,40 (dichlorometan :metanol =10:1)
LXIII	COOCH3	H	0,50 (dichlorometan:metanol:lodowaty kwas octowy = 100:10:3)
LXIV	CN	H	0,38 (dichlorometan:metanol = 5:1)
LXV	F	H	0,49 (toluen:octan etylu:lodowaty kwas octowy = 10:30:1)
LXVI	CH3	H	0,49 (toluen:octan etylu:lodowaty kwas octowy = 20:20:1)

176 171

W sposób analogiczny jak w przykładzie XLHI otrzymuje się następujące związki: Przykład LXVH. ó-Butylo^-metoksykarbonylo^-okso-I-f^-aminokarbonylo^'(tetrazol-5-ilo)-bifenyl-4-ylo]-metylo}-1,2-dihydropirydyna o wzorze ó7.

Otrzymuje się 58ó mg (79,7% wydajności teoretycznej) wymienionego w tytule związku.

Rf = 0,2 (octan etylu:metanol:woda = 100:15:5).

Przykład LXVIII. ó-Biitylo-4-karboksy-2-okso-1 - {[2-karboksy-2'-(tetrazol-5-ilo)-bifenyl-4-yło]-metylo}-1,2-dihydropirydyna o wzorze ó9.

Otrzymuje się 204 mg (37,4% wydajności teoretycznej) wymienionego w tytule związku.

Rf = 0,10 (dichlorometan:metanol:kwas octowy = 100:10:5).

Przykład LXIX. ó-Butylo-4-karboksy-2-okso-1-{[2-aminokarbonylo-2'-(tetrazol-5-ilo)-bifenyl-4-ylo]-metylo}-1,2-dihydropirydyna o wzorze 70.

Dane ilustrujące działanie tego związku przedstawiono w tabeli 1 powyżej. Przykład LXX. ó-butylo-4-karboksy-2-okso-1-{[3-metoksy-2'-(tetrazol-5-ilo)-bifenyl-4-ylo]-metylo}-1,2-dihydropirydyna o wzorze 71.

Otrzymuje się 59 mg (45% wydajności teoretycznej) wymienionego w tytule związku.

Rf = 0,17 (toluen:octan etylu:lodowaty kwas octowy ^; = 20:20:1).

Przykład LXXI. ó-butylo^-karboksy^-okso-ł-f^-metoksy^Ttetrazol^-iloFbifenyl-4-ylo]-metylo}-1,2-dihydropirydyna o wzorze 72.

Otrzymuje się 3ó3 mg (95% wydajności teoretycznej) wymienionego w tytule związku.

Rf = 0,11 (toluen:octan etylu:lodowaty kwas octowy = 10:30:1).

Przykład LXXII. ó-Buty'lo-4-karboksy-2-okso-1-{[3-metylo-2'-(tetrazol-5-ilo)-bifenyl-4-ylo]-metylo}-1,2-dihydropirydyna o wzorze 73.

Otrzymuje się 38ó mg (84% wydajności teoretycznej) wymienionego w tytule związku.

Rf = 0,17 (toluen:octan etylu:lodowaty kwas octowy = 10:30:1).

Przykład LXXIII. ó-Butylo-4-karboksy-2-okso-1-{[2-cyjano-2'-(tetrazol-5-ilo)-bifenyl-4-ylo]-metylo}-1,2-dihydropirydyna o wzorze 74.

Otrzymuje się 221 mg (97,2% wydajności teoretycznej) wymienionego w tytule związku.

Rf = 0,22 (dichlorometan:metanol:lodowaty kwas octowy = 100:10:3).

Przykład LXXIV. ó-Butylo-4-karboksy-2-okso-1-{[3-karboksymetylo-2'-(tetrazol-5-ilo)-bifenyl-4-ylo]-metylo}-1,2-dihydropirydyna o wzorze 18.

Otrzymuje się 57 mg (óó% wydajności teoretycznej) wymienionego w tytule związku.

Rf = 0,2ó (dichlorometan:metanol:lodowaty kwas octowy = 100:10:3).

Przykład LXXV. ó-Butylo^-karboksy-^-okso-ł-f^-cyjano^^tetrazol^-iloFbifenyl-4-ylo]-metylo}-1,2-dihydropirydyna o wzorze 21.

Otrzymuje się 1,4 mg (100% wydajności teoretycznej) wymienionego w tytule związku.

Rf = 0,23 (dichlorometan:metanol:lodowaty kwas octowy = 1 θ0:10:3).

Przykład LXXVI. ó-Butylo-4-metoksykarbonylo-2-okso-1-{[3-aminokarbonylo-2'(tetrazol-5-ilo)-bifenyl-4-ylo]-metylo}-1,2-dihydropirydyna o wzorze 2ó.

Otrzymuje się 472 mg (47% wydajności teoretycznej) wymienionego w tytule związku.

Rf = 0,55 (dichlorometan:metanol:lodowaty kwas octowy = 100:10:3).

Przykład LXXVII. ó-Butylo-4-kai'boksy-2-okso-1-{ [3-karboksy-2'-(tetrazol-5-ilo)-bi fenyl-4-y'lo]-metylo}-1,2-dihydropirydyna o wzorze 27.

Otrzymuje się 423 mg (44,9% wydajności teoretycznej) wymienionego w tytule związku.

Rf = 0,11 (dichlorometan:metanol: lodowaty kwas octowy = 100:10:3).

Przykład LXXVIH. Sól potasowa ó-Butylo-4-metoksykarbonylo-2-okso-1-{ [2-aminiokarbonylo-2^/-(tetrazol-5-ilo)-bifeny-4-ylo]-metylo}-ł,2-dihydropirydyny o wzorze ó5.

Roztwór 400 mg (0,82 mmola) związku z przykładu LXVIII w tetrahydrofuranie miesza się z 1,644 ml (0,82 mmola) 0,5 N roztworu wodorowęglanu potasu, rozcieńcza 10 ml wody, oddestylowuje tetrahydrofuran pod zmniejszonym ciśnieniem i wodny roztwór produktu suszy się na drodze wymrożenia. Otrzymuje się 399 mg (92,5% wydajności teoretycznej) wymienionego w tytule związku. MS (FAB): 487 (M+H), 525 (M+K+H).

W sposób analogiczny jak w przykładzie LXXVIH otrzymuje się związki o ogólnym wzorze óó, przedstawione w tabeli 7.

176 171

Tabela 7

Nr przykładu	R3	r3'	R
LXXIX	H	CN	K
LXXX	CN	H	K
LXXXI	F	H	K

Dane ilustrujące działanie powyższych związków zestawiono w tabeli 1 powyżej

Przykład LXXXH. Sól dipotasowa 6-butylo-4-karboksy-2-okso-1-{[2-aminokarbonylo-2'-(tetrazol-5-ilo)-bifenyl-4-ylo]-metylo}-1,2-dihydropirydyny o wzorze 68.

Roztwór 100 mg (0,2 mmola) związku z przykładu LXVII w 7 ml tetrahydrofuranu i 421 ml (0,421 mmola) 1 N roztworu wodorotlenku potasu miesza się w ciągu 4 godzin w 20°C, rozcieńcza za pomocą 10 ml wody, oddestylowuje tetrahydrofuran pod zmniejszonym ciśnieniem i wodny roztwór produktu suszy się na drodze wymrożenia. Otrzymuje się 103 mg (91,1 % wydajności teoretycznej) wymienionego w tytule związku. Rf = 0,15 (dichlorometan:metanol:kwas octowy = 100:10:3).

Przykład LXXXH[. Sól disodowa 6-butylo-4-karboksy-2-okso-1-{ [3-aminokarbonylo-2'-(tetrazol-5-ilo)-bifenyl-4-ylo]-metylo}-1,2-dihydropirydyny o wzorze 22.

Roztwór 134 mg (0,28 mmola) związku z przykładu LXXVI i 541 gl (0,54 mmola) 1 N wodnego roztworu wodorotlenku sodu w 4 ml tetrahydrofuranu miesza się w ciągu 1 godziny w 20°C, rozcieńcza za pomocą 10 ml wody, zatęża i pozostały wodny roztwór suszy się na drodze wymrożenia. Otrzymuje się 142 mg (99,6% wydajności teoretycznej) wymienionego w tytule związku. MS (FAB): 495 (M+Na) 51 & (M+2Na-H), 539 (M+3Na-2H).

176 171

176 171

Br-CH₂

CO2CH3

Dimetoksyetan (DME)

Cs₂CO₃

JL 1 n-n _rlril,

H₃C-(CH₂)₃ ^xkN'^O ^C,C6^h5>3

SCHEMAT 1(1)

176 171

Aceton

HĆl * co₂ch₃ h₃c-(ch₂)₃

SCHEMAT 1(2)

Na₂C0₃, DME, EtOH.t^O Tetrakiś(trifenylofosfino) pallad

SCHEMAT 2

176 171

WZÓR 1

WZÓR 5 WZÓR 6

176 171

AOS~^C(C6^H5⁾3 WZÓR 8

WZÓR 10

WZÓR 13

176 171

WZÓR 14

Br N-jVC(C₆H₅)₃

L nUnh

WZÓR 15

176 171

WZÓR 20

WZÓR 22

NH₂ Br

WZÓR 23 WZÓR 24

NC Br

WZÓR 25

WZÓR 27

176 171

Cl Cl

WZÓR 28 WZÓR 29 ^H3^C°2©^

T 0-S0o-CF₃ Cl

WZÓR 30

C(CńH5)₃

WZÓR 33

176 171

COOCHo ©

OH

WZÓR 34

COOCHi c,

OH

WZÓR 36 l-OH

COOCH₃

Y^CN o_vch₃

O

WZÓR 35

COOCH3

T CN OSO₂CF₃

WZÓR 37

W!<^c(c6^h5J3

WZÓR 40

176 171

176 171

176 171

176 171

WZÓR 58

176 171

176 171

176 171

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz. Cena 6,00 zł.

Claims (6)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Trójpodstawione bifenyle o ogólnym wzorze 1, w którym R¹ oznacza resztę karboksylową albo CrCf,-alkoksykarbonylową, R² oznacza nierozgałęzioną lub rozgałęzioną grupę CrCó-alkilową, R³ oznacza atom fluoru chloru i bromu, grupę hydroksylową, cyjanową, C1-C6-alkoksylową, nierozgałęzioną lub rozgałęzioną grupę CrCó-alkilową, grupę trifluorometylową, trifluorometoksylową, karboksyamidową, karboksylową, C1-C6-alkoksykarbonylową lub nitrową i R⁴ oznacza resztę tetrazolilową, oraz ich sole.
2. 2. Trójpodstawione bifenyle o ·ogólnym wzorze 1 według zastrz. 1, w którym Ri oznacza resztę karboksylową albo resztę C1-C4-alkoksykarbonylową, R² oznacza nierozgałęzioną lub rozgałęzioną grupę, CrCs-alkilową, r3 oznacza atom fluoru, chloru, bromu, grupę hydroksylową, cyjanową, C1-C3-alkoksylową, nierozgałęzioną lub rozgałęzioną grupę C1-C4-alkilową, grupę trifluorometylową, trifluorometoksylową, karboksyamidową, karboksylową, C1-C4-alkoksykarbonylową lub nitrową i r4 oznacza resztę tetrazolilową, oraz ich sole.
3. 3. Trójpodstawione bifenyle o ogólnym wzorze 1, według zastrz. 1, w którym R1 oznacza grupę karboksylową, metoksykarbonylową lub etoksykarbonylową, r2 oznacza grupę propylową, butylową lub pentylową, r3 oznacza atom fluoru, chloru, grupę hydroksylową, cyjanową, metylową, metoksylową, etoksylową, etylową, trifluorometylową, trifluorometoksylową, karboksyamidową, karboksylową, metoksykarbonylową, etoksykarbonylową lub nitrową, i r4 oznacza resztę tetrazolilową, oraz ich sole.
4. 4. Trójpodstawiony bifenyl o ogólnym wzorze 1, według zastrz. 1 którym jest 6-butylo-4metoksykarbonylo-2-okso-1-[(3-fluoro-2'-tetrazol-5-ilo-bifenył-4-ylo)-metylo]-1,2-dihydropirydyna o wzorze 51.
5. 5. Sposób wytwarzania trójpodstawionych bifenyli o wzorze 1, w którym R1 oznacza resztę karboksylową albo resztę C1-C6-alkoksykarbonylową, r2 oznacza nierozgałęzioną lub rozgałęzioną grupę C1-C6-alkilową, r3 oznacza atom fluoru, chloru, bromu, grupę hydroksylową, cyjanową, C1-C6-alkoksylową, nierozgałęzioną lub rozgałęzioną grupę C1-C6-alkilową, grupę trifluorometylową, trifluorometoksylową, karboksyamidową, karboksylową, C1-C6-alkoksykarbonylową lub nitrową i r4 oznacza resztę lub tetrazolilową, znamienny tym, że (1) pirydon o ogólnym wzorze 2, w którym R1 i r2 mają znaczenie wyżej podane, poddaje się reakcji, w obojętnym rozpuszczalniku, w obecności zasady i ewentualnie z dodatkiem katalizatora, ze związkiem o ogólnym wzorze 3, w którym r3 ma znaczenie wyżej podane, r4 oznacza resztę o wzorze 8 i E oznacza atom chloru lub bromu, po czym od otrzymanego produktu odszczepia się ochronną grupę trifenylometylową w znany sposób, po czym otrzymany związek ewentualnie przeprowadza się w sól.
6. 6. Sposób według zastrz. 5, znamienny tym, że w przypadku wytwarzania 6-butylo-4metoksykarbonylo-2-okso-1-[(3-fluoro-2^,-tetrazol-5-ilo-bifenyl-4-ylo)-metylo]1,2-dihydropirydyny o wzorze 51, 6-butylo-4-metoksykarbonylo-2-okso-1,2-dihydropirydynę poddaje się reakcji w obojętnym rozpuszczalniku, w obecności zasady i ewentualnie z dodatkiem katalizatora, z 5-(4'-bromometylo-3'-fluorobifen-2-ylo)-N-trifenylometylo-1H-tetrazolem, po czym od otrzymanego produktu odszczepia się ochronną grupę trifenylometylową w znany sposób.

   Wynalazek dotyczy trójpodstawionych bifenyli i sposobu ich wytwarzania. Związki te stosuje się w lekach, zwłaszcza jako środki obniżające ciśnienie tętnicze krwi i środki przeciwdziałające miażdżycy naczyń.

   Wiadomo, że renina stanowiąca enzym proteolityczny, odszczepia in vivo od angiotensynogenu dekapeptyd angiotensynę I, która ponownie w płucach, nerkach lub w innych tkankach zostaje zredukowana do oktapeptydu angiotensyny Π, powodującej podwyższenie ciśnienia tętniczego krwi. Różnorodne skutki wywoływane przez angiotensynę II, takie jak na przykład zwężenie naczyń, zatrzymanie jonów Na+ w nerkach, uwalnianie aldosteronu w nadnerczu i zwiększenie napięcia współczulnego układu nerwowego oddziaływują synergistyczne pod względem podwyższenia ciśnienia tętniczego krwi. Ponadto angiotensyna II przyczynia się do wzrostu i pomnożenia komórek, takich jak na przykład komórki mięśnia sercowego i komórki mięśni gładkich, co powoduje, że w trakcie różnych stanów chorobowych (np. nadciśnienie, miażdżyca naczyń, niewydolność serca) tkanki te ulegają nadmiernemu wzrostowi i proliferacji.

   Jedną z możliwości ingerencji w układ renina-angiotensyna (RAS) stanowi, obok inhibitowania aktywności reniny, zahamowanie aktywności enzymu konwersji angiotensyny (ACE) jak również zablokowanie receptorów angiotensyny II.

   W europejskich zgłoszeniach patentowych nr nr EP 487 745 i 500 297 opisano bifenyle podstawione ugrupowaniem pirydonowym, powodujące obniżenie ciśnienia tętniczego krwi.