PL176193B1

PL176193B1 - Sposób i urządzenie do przeprowadzania transakcji bezgotówkowych

Info

Publication number: PL176193B1
Application number: PL94316012A
Authority: PL
Inventors: Edward J. Hogan
Original assignee: Mastercard International Inc
Priority date: 1994-02-04
Filing date: 1994-12-01
Publication date: 1999-04-30
Also published as: EP0666549A1; NZ277428A; CN1145676A; IS4246A; IS1840B; RU2180761C2; PL316012A1; IL112375A0; AU687142B2; CZ221896A3; US5557516A; WO1995021427A1; BR9408529A; CA2182378C; IL112375A; HU9602116D0; SG46441A1; TW374135B; AU1264395A; HU218405B

Abstract

1. Sposób przeprowadzania transakcji bezgotówkowych wymagajacych danej war- tosci transakcji do dokonania transakcji, zna- mienny tym, ze odczytuje sie z pamieci umieszczonej na karcie dane reprezentujace przynajmniej fundusz dostepny dla transakcji bezgotówkowej, automatycznie zwieksza sie dostepny fundusz o uprzednio okreslona war- tosc reagujaca przynajmniej na dane repre- zentujace dostepny fundusz, bez komunikacji z zewnetrzna, centralna baza da- nych dla potwierdzenia i zmniejsza sie doste- pny fundusz o wartosc transakcji dla dokonania transakcji bezgotówkowej. FIG. 7 PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób i urządzenie do przeprowadzania transakcji bezgotówkowych, zwłaszcza transakcji handlowych o małych wartościach pieniężnych.

Znane są systemy, które zapobiegają potrzebie noszenia dużej ilości drobnych i małych banknotów. Jednym takim systemem jest karta kredytowa, która jest obciążana przy każdorazowym użyciu. Takie karty kredytowe wykorzystuje na przykład system metra, w którym pasażer z biletem okresowym nabywa kartę z zapamiętaną na niej pewną wartością pieniężną. Karta jest obciążana na sumę zależną od przebywanej odległości, aż saldo spadnie poniżej kosztu opłaty za przejazd. Chociaż system ten pokonuje potrzebę noszenia żetonów lub drobnych przez pasażerów, jednak jeżeli pasażer odkryje, że koszt przejazdu zapamiętany na karcie nie jest wystarczający do opłaty wymaganej za przejazd przy wejściu obrotowym, musi zwiększyć limit na karcie przy pomocy dodatkowych pieniędzy. Poza tym karty przejazdowe mogą być stosowane tylko w systemie zamkniętym, na przykład systemie metra i nie mogą być stosowane przez użytkownika karty poza systemem w celu swobodnego wydania wpłaconej sumy.

Znany jest także system transakcji bezgotówkowej wykorzystujący na przykład uniwersytecką kartę obiadową. Pewna ilość pieniędzy jest wpłacana na kartę na początku każdego semestru. Karta studenta jest obciążana każdym zakupem dokonanym w uniwersyteckiej stołówce lub sklepie. To eliminuje potrzebę noszenia przez studenta małych banknotów i drobnych oraz umożliwia studentowi użycie tej samej karty w różnychjadłodajniach. Jednak uniwersytecki system obiadowy jest również systemem zamkniętym i karta działa jedynie na terenie uniwersytetu. Poza tym student musi wydać z góry dużą sumę na kartę i jest ograniczony do użycia tych pieniędzy tylko na pozycje proponowane przez uniwersytet. Po wyczerpaniu limitu na karcie studenta, musi on w punkcie sprzedaży zakupić dodatkowy limit na karcie.

Znany jest system transakcji bezgotówkowej wykorzystującej karty kredytowe, gdy kredyt jest nałożony na posiadacza karty przez instytucję finansową w celu pokrycia zakupów handlowców. Instytucja finansowa płaci handlowcowi cenę zakupu mniej opłata za usługę, a następnie obciąża posiadacza karty ceną zakupu. Jednak takie transakcje przy użyciu karty kredytowej muszą być nadzorowane przez sprzedawcę, który dokonuje wydruk z karty kredytowej, wzywa centrum przetwarzania w celu otrzymywania potwierdzenia i sprawdza podpis posiadacza karty. To powoduje znaczne koszty transakcji, które są dopuszczalne przy dużych zakupach, lecz nieekonomiczne przy stosunkowo małych zakupach.

Znany jest także system, który umożliwia zakupy bez użycia gotówki, mianowicie system karty debetowej, której wykorzystanie powoduje natychmiastowy debet elektroniczny na rachunku bankowym użytkownika. Użytkownik zwykle dostarcza sprzedawcy detalicznemu kartę debetową, którajest odczytywana magnetycznie przy użyciu magnetycznego czytnika, następnie jest proszony przez handlowca o tajne wczytanie osobistego numeru identyfikacyjnego na klawiaturze, a handlowiec wprowadza ilość zakupu. Cyfrowa informacja żądania debetu jest przesyłana albo bezpośrednio albo pośrednio przez łącze telefoniczne do komputera centralnego w celu odbioru przez bank użytkownika. Bank wysyła potwierdzenie siecią do terminalu. W przypadku karty debetowej użytkownik zwykle musi utrzymywać minimalne saldo na

176 193 rachunku w celu użytkowania karty i może być wymagane wnoszenie opłat bankowych za taki rachunek, musi także czasami sprawdzać saldo na rachunku, aby zapewniać dostateczne fundusze na pokrycie przyszłych wydatków. Inaczej użytkownik karty mógłby być obciążony za ujemne saldo. W końcu transakcja kartą debetową powoduje znaczne koszty transakcji, co jest nieekonomiczne przy małych zakupach.

Znany jest system przeprowadzania transakcji bezgotówkowych, ujawniony w publikacji międzynarodowej nr WO 91/16691, w którym system transferu waluty zawiera komputer, licznik waluty, zasoby masowe w banku, urządzenia do wymiany oraz zasoby elektroniczne, na przykład karty z obwodami scalonymi lub szybkie karty na zewnątrz banku. Zasoby masowe zawierają gotówkę załadowaną i odzyskaną przez zasoby elektroniczne poprzez licznik waluty. Zasoby elektroniczne komunikują się ze sobą przez urządzenie do wymiany w celu transferu waluty w transakcjach, które są autonomiczne względem komputera. Licznik waluty utrzymuje rejestry przepływającej waluty dla komputera w celu uzyskania wartości netto uwalnianej do zasobów masowych. Każdy rejestr przepływającej wartości jest niespecyfikowany względem poszczególnych obniżeń poziomów i spłat. Jednak tutaj posiadacz zasobów elektronicznych musi łączyć się z bankiem przez komputer w celu zwiększenia zasobów pieniędzy zmagazynowanych w zasobach elektronicznych. Zatem, jeżeli użytkownik zakupuje daną pozycję bez wystarczających funduszy w zasobach, nie może zakupić jej natychmiast i musi połączyć się z bankiem w celu uzupełnienia zasobów i następnie zakończenia -transakcji.

Znany jest z opisu patentowego USA nr 5 012 076 sposób przeprowadzania transakcji, w którym wartość transakcji porównuje się z saldem rachunku przed wprowadzeniem danych identyfikacyjnych. Sposób polega na przekazywaniu funduszy z rachunku użytkownika, stosując przenośny układ pamięciowy. Przeprowadzając ten sposób odczytuje się pierwsze dane funduszu zapamiętane w przenośnym układzie pamięciowym, stosując czytnik danych końcowych, który jest dołączony do automatycznego układu sterującego transakcją. Pierwsze dane funduszu wskazują stan przekazywalnego funduszu, który występuje na rachunku i jest dostępny do wycofania. Następnie wprowadza się dane wartości transakcji do układu wejściowego danych końcowych, który jest dołączony do automatycznego układu sterowania transakcją. Dane wartości transakcji określają wartość pieniędzy wycofywanych przez przekazywanie funduszu z przekazywalnego funduszu. Porównuje się wprowadzone dane wartości transakcji z pierwszymi odczytanymi danymi, stosując automatyczny układ sterowania przekazywaniem. Żąda się wprowadzenia specyficznego kodu upoważniającego użytkownika do układu wejściowego danych końcowych, jeżeli i tylko jeżeli wprowadzona wartość transakcji jest mniejsza niż pierwsze odczytane dane. Wprowadza się kod upoważniający na wejście danych końcowych, tylko jeżeli wprowadzona wartość transakcji była mniejsza niż pierwsze odczytane dane. Odczytuje się dane z układu wejściowego danych końcowych, który identyfikuje rachunek banku przeznaczenia po wprowadzeniu kodu upoważniającego. Przekazuje się wartość funduszy z przekazywalnego funduszu na rachunek banku przeznaczenia i zapamiętuje się zapis tego przekazania, które dokonuje się przez automatyczny układ sterowania przekazywaniem po wprowadzeniu kodu upoważniającego. Aktualizuje się pierwsze dane funduszu zapamiętane w przenośnym układzie pamięciowym przez odjęcie przekazanej wartości od pierwszych odczytanych danych i zapamiętuje się wynik w przenośnym układzie pamięciowym w celu kolejnego użycia.

Znany jest z opisu patentowego USA nr 5 408 519 system telekomunikacyjny mający lokalną sieć z węzłami przetwarzającymi równocześnie. System telekomunikacyjny umożliwia wielokrotnym użytkownikom umieszczenie i wprowadzenie wywołań telefonicznych na osobistych rachunkach debetowych bez wymagania użycia specjalnie zaprojektowanych telefonów lub kart inteligentnych. System śledzi koszt każdego wywołania, uwzględniając stosowane taryfy, w czasie rzeczywistym i informuje użytkownika, kiedy saldo rachunku osiąga zero. System umożliwia użytkownikowi przywrócenie salda rachunku w czasie rzeczywistym albo ręcznie albo automatycznie przez obciążenie karty kredytowej. System ma jeden łub więcej sieci lokalnych z elementami do odbioru wywołania w danym obszarze i· elementy do realizacji funkcji w odpowiedzi na wywołanie w danym obszarze, przy czym jedne i drugie elementy realizują równoczesne przetwarzanie. System telekomunikacyjny zawiera sieć lokalną, podsystem proce176193 sora wywołań, dołączony elektrycznie do sieci lokalnej, serwer plików dołączony elektrycznie do sieci lokalnej i podsystem podtrzymywania operacji, dołączony elektrycznie do sieci lokalnej. Podsystem procesora wywołań, serwer plików i podsystem podtrzymywania operacji są przystosowane do komunikowania się ze sobą przez sieć lokalną.

Sposób według wynalazku polega na tym, że odczytuje się z pamięci umieszczonej na karcie dane reprezentujące przynajmniej fundusz dostępny dla transakcji bezgotówkowej, automatycznie zwiększa się dostępny fundusz o uprzednio określoną wartość reagującą przynajmniej na dane reprezentujące dostępny fundusz, bez komunikacji z zewnętrzną, centralną bazą danych dla potwierdzenia i zmniejsza się dostępny fundusz o wartość transakcji dla dokonania transakcji bezgotówkowej.

Korzystnie dostępny fundusz zwiększa się, gdy dostępny fundusz spada poniżej uprzednio określonej wartości progowej.

Korzystnie stosuje się uprzednio określoną wartość progową równą wartości transakcji.

Korzystnie stosuje się uprzednio określoną wartość jako różnicę pomiędzy wartością transakcji i dostępnym funduszem.

Korzystnie dostarcza się rachunek związany z pamięcią i obciąża się rachunek wartością, która jest funkcją uprzednio określonej wartości.

Korzystnie tworzy się rachunek wspólnego funduszu i zwraca się z rachunku wspólnego funduszu wartość transakcji.

Korzystnie podczas zwracania wpłaca się przez bank odbiorczy wartość transakcji na rachunek związany z końcówką, płaci się przez spółkę kart finansowych bankowi odbiorczemu wartości transakcji i zwraca się spółce kart finansowych wartości transakcji z rachunku wspólnego funduszu.

Korzystnie zapisuje się saldo dostępnego funduszu w pamięci po zwiększeniu dostępnego funduszu.

Korzystnie automatyczne zwiększanie dostępnego funduszu, reagujące przynajmniej na dane, realizuje się przed etapem zmniejszenia.

Urządzenie według wynalazku zawiera co najmniej jedną pamięć umieszczoną w urządzeniu z kartą, zawierającą dane reprezentujące przynajmniej dostępny fundusz, i co najmniej jedno urządzenie końcowe zawierające elementy do odczytu danych z pamięci, elementy reagujące przynajmniej na dane reprezentujące dostępny fundusz dla automatycznego zwiększania dostępnego funduszu na karcie o uprzednio określoną wartość bez komunikacji z zewnętrzną, centralną bazą danych dla potwierdzenia i elementy do zmniejszania dostępnego funduszu o wartość transakcji dla dokonania transakcji bezgotówkowej.

Korzystnie dostępny fundusz jest zwiększany, gdy dostępny fundusz spada poniżej uprzednio określonej wartości progowej.

Korzystnie uprzednio określona wartość progowa jest równa wartości transakcji.

Korzystnie uprzednio określona wartość jest równa wartości potrzebnej do dokonania transakcji bezgotówkowej.

Korzystnie urządzenie zawiera elementy do obciążania rachunku, związanego z pamięcią, uprzednio określoną sumą po automatycznym zwiększaniu.

Korzystnie elementy do obciążania rachunku zawierają elementy do określania, że automatyczne zwiększanie wystąpiło.

Korzystnie uprzednio określona suma jest dodawana do dostępnego funduszu, gdy dostępny fundusz jest mniejszy niż wartość transakcji.

Korzystnie po obciążeniu rachunku, uprzednio określona sumajest dodawana do rachunku wspólnego funduszu.

Korzystnie urządzenie zawiera elementy do zwracania wartości transakcji z rachunku wspólnego funduszu.

Korzystnie końcówka zawiera elementy do zapisu informacji w pamięci, która to informacja jest funkcją transakcji.

Korzystnie informacja zawiera nowe saldo rachunku, które jest równe dostępnemu funduszowi mniej wartość transakcji plus, w przypadku automatycznego zwiększania, uprzednio określona suma.

176 193

Korzystnie końcówka zawiera elementy do odbioru pamięci.

Zaletą wynalazku jest zapewnienie ekonomicznego i skutecznego systemu, w którym użytkownik karty przeprowadza transakcje o stosunkowo małych wartościach bez użycia gotówki, bez obawy, czy karta ma wystarczające fundusze i bez czasowego przerywania dla sprawdzenia, potwierdzenia i/lub uzyskania dodatkowych funduszy na karcie. Wynalazek zapewnia automatyczne odnawiania i zwiększanie salda związanego z kartą finansową użytkownika, przy pomocy urządzenia pamięciowego, określonej spółki danych kart finansowych w czasie transakcji bez przerywania, a zwłaszcza bez wymagania uzyskania przez użytkownika oddzielnie, przed dokonaniem transakcji, wzrostu funduszy przydzielonych karcie. Korzystne jest to, że bank wydaje użytkownikowi kartę urządzenia pamięciowego na określoną sumę i użytkownik może używać tej karty do dokonywania transakcji bezgotówkowej o stosunkowo małej wartości. Jeżeli saldo na karcie jest mniejsze niż wartość transakcji, jest ono automatycznie odnawiane przez terminal, to jest zwiększane o określoną wartość.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1A przedstawia jedną stronę karty finansowej wykonanej w oparciu o technologię obwodów drukowanych według wynalazku, fig. 1B - przeciwną stronę karty finansowej z fig. 1 A, fig. 2A

- schematyczne przedstawienie karty finansowej z fig. 1A i 1B, zawierającej pamięć, fig. 2B mapę pamięci przestrzeni pamięciowej występującej w karcie finansowej z fig. 1A i 1B, fig. 3 schemat blokowy systemu przeprowadzania transakcji bezgotówkowych przy pomocy karty finansowej z fig. 1A i 1B, fig. 4 - terminal sprzedaży-transakcji w systemie z fig. 3, fig. 5 schemat terminalu sprzedaży transakcji z fig. 4, zawierającego drugą pamięć, fig. 6 - mapę pamięci przestrzeni pamięciowej występującej w terminalu sprzedaży-transakcji z fig. 5, fig. 7

- sieć działań przedstawiającą sposób przeprowadzania transakcji bezgotówkowej przy pomocy systemu z fig. 3, fig. 8A- schemat działań przedstawiający sposób w komputerze spółki kart finansowych z fig. 3, fig. 8B - schemat działań przedstawiający sposób w komputerze wydawcy kart z fig. 3, fig. 8C - schemat działań przedstawiający sposób w komputerze spółki kart finansowych z fig. 3, fig. 9 - schemat działań przedstawiający sposób kredytowania niewykorzystanych funduszy na karcie według wynalazku i fig. 10 - miesięczne opłaty odzwierciedlające miesięczne transakcje dokonane przy użyciu systemu z fig. 3.

Przy przeprowadzaniu transakcji bezgotówkowych przy użyciu karty finansowej, w tym szczególnym przykładzie wykonania karta finansowa przyjmuje postać zwykłej karty z obwodami scalonymi, która zawiera programowaną pamięć tylko do odczytu.

Figura 1A dostarcza widok od przodu karty finansowej 100, która wygląda podobnie do zwykłej karty kredytowej. Według wynalazku karta finansowa 100 jest na przykład zastosowana jako karta kredytowa, jak również jako karta do przeprowadzania transakcji bezgotówkowych przy stosunkowo małych wartościach pieniężnych. Podobnie jak zwykła karta kredytowa, na powierzchni czołowej karty finansowej 100 są umieszczone w oznakowaniu nazwisko 101 użytkownika karty, numer rachunku 105 karty i data ważności 103. Również na jej powierzchni czołowej jest umieszczone logo 107 spółki kart finansowych /tj. w tym przypadku MasterCard/, które określa obsługę finansową zapewnianą przez kartę 100. Karta 100 jest normalnie wydawana użytkownikom kart przez banki członkowskie spółki kart finansowych i te banki wydające karty są odpowiedzialne za obciążanie klientów za ich zakupy.

Figura 1B dostarcza widok od tyłu karty 100. Przestrzeń 109 na podpis jest zapewniona użytkownikowi, żeby podpisał jego/jej nazwisko. Podpis pomaga sprzedawcom sprawdzić, że użytkownikiem karty jest osoba, której karta została wydana. Również z tyłu występuje pasek magnetyczny 111. Pasek magnetyczny jest obecnie stosowany do pamiętania danych normalnie potrzebnych do przeprowadzania zwykłej transakcji karty kredytowej. Zwykła transakcja wymaga typowo, żeby osoba sprzedająca wykonała wydruk karty kredytowej, wybrała pasek magnetyczny dla wywołania centrum przetwarzania przez modem wybierania w celu uzyskania potwierdzenia oraz sprawdziła podpis użytkownika karty. Wymagany nadzór osoby sprzedającej i proces potwierdzenia płatności kredytowej powodują znaczne koszty transakcji. Jako takie zakupy typu karty kredytowej nie są ekonomiczne przy małych zakupach. W wyniku tego klient ponosi często niewygodę związaną z noszeniem drobnych i małych banknotów w celu przeprowadzania takich małych zakupów lub transakcji, jak opłata w automatach, licznikach parkingo176 193 wych, maszynach pralniczych, automatach opłat drogowych itd. Tak więc celem wynalazku jest zapobieganie potrzebie noszenia drobnych pieniędzy dla dokonywania tych małych zakupów zwykle w automatach lub terminalach sprzedaży/transakcji.

Według wynalazku karta 100 może być także używana do dokonywania małych zakupów zamiast gotówki. Karta 100 unosi saldo, od którego jest odejmowana cena zakupu lub transakcji. Ma ona dodatkową zaletę automatycznego odnawiania cechy polegającej na automatycznym wzroście salda karty o określoną wartość, korzystnie gdy cena zakupu przekracza bieżące saldo. Określona wartość do odnowy powinna być stosunkowo małą wartością pieniężną, taką jak 25 dolarów. Większa wartość nie jest korzystna, ponieważ stwarzałaby znaczne niebezpieczeństwo powodowane fałszywym użyciem, na przykład przy użyciu kart zgubionych lub ukradzionych. Przez umożliwienie małej liczby odnowień stosunkowo małej wartości w ograniczonym okresie czasu, można skutecznie kontrolować i ponosić taką odpowiedzialność.

Karta 100 jest wydawana przez bank wydający, korzystnie z limitem 25 dolarów. Bank wydający korzystnie utrzymuje na jednym rachunku wszystkie aktualne przedpłaty dla wszystkich klientów banku wydającego, zidentyfikowanym powyżej jako rachunek funduszowy. Tak więc jeżeli bank wydający wydaje 200 kart, każda z limitem 25 dolarów, rachunek funduszowy będzie wynosił 5000 dolarów.

Jak pokazano na fig. 2A, karta 100 zawiera pamięć 201 do pamiętania opisywanych danych. Pamięć 201 może być zwykłą zamazywalną elektrycznie pamięcią tylko do odczytu /EEPROM/ zdolną do szybkiego programowania i zamazywania danych oraz do dużej liczby cykli programowania/zamazywania w okresie użytkowania. Doprowadzenia 202 łączą pamięć 201 z interfejsem wejściowym/wyjściowym /I/O/ 203 o zwykłej konstrukcji. W tym układzie, gdy karta finansowa 100 jest wkładana do gniazda w terminalu sprzedaży/transakcji, dane mogą być przekazywane pomiędzy pamięcią 201 i terminalem przez interfejs I/O 203.

Figura 2B przedstawia mapę pamięci danych w pamięci 201. Mapa pamięci identyfikuje różne moduły pamięci, obejmujące moduł identyfikacji 250 zawierający dane o numerze rachunku, numer karty, datę ważności, numer identyfikacyjny osoby /PIN/ i maksymalną liczbę prób wejścia PIN; moduł transakcji 255 zawierający dane zakupu, takie jak ostatnia data i czas zakupu, kolejny numer, ilość zakupów i okres kredytowania zwrotnego; moduł rozliczeniowy 259 zawierający dane salda, liczbę pozostałych wznowień i określoną maksymalną liczbę wznowień oraz moduł przestrzeni roboczej 261. Wszystkie te dane są stosowane do identyfikacji rachunku, działania systemu i śledzenia zakupu po zakończeniu transakcji.

Szczególnie numer rachunku identyfikuje rachunek związany z kartą 100 w celach zestawienia wydatków. Numer karty spełnia rolę numeru podkonta identyfikującego dodatkowe karty wydane pod tym samym numerem rachunku. Tak więc na przykład małżonek może posiadać odpowiednią kartę finansową mającą ten sam numer rachunku, lecz inny numer karty. Rozliczenia związane z taką odpowiednią kartą są obsługiwane tak, jakby były na niezależnej karcie. Data ważności jest stosowana do upewnienia się, czy kartajest ważna. PiN jest stosowany do sprawdzenia własności karty w zwykły sposób. Maksymalna liczba prób wejścia PIN jest liczbą nieprawidłowych prób dopuszczonych do sprawdzenia użytkownika przed zwrotem karty. Data i czas zakupów utrzymują śledzenie daty i czasu ostatniej transakcji. Kolejna liczba identyfikuje, która transakcja jest związana z saldem dla możliwego dalszego śledzenia. Jak opisano poniżej, okres kredytowania zwrotnego jest wybrany przez użytkownika karty z zespołu określonych okresów czasu, np. 0,30,60,90 dni lub aż do upływu ważności karty. Jeżeli karta 100 nie jest używana podczas okresu kredytowania zwrotnego, użytkownikowi karty jest przywracane automatycznie saldo. W niniejszym przykładzie wykonania okres czasu kredytowania zwrotnego lub nieużywania jest wybrany jako 90 dni. Okres może być wybrany wstępnie przez wydawcę karty lub zmieniony na poszczególnym terminalu, takim jak automat o zwykłej konstrukcji.

Część liczby odnowień modułu rozliczeniowego 259 w pamięci 201 odpowiada liczbie pozostałych odnowień. Maksymalna liczba odnowień jest maksymalną liczbą odnowień przypisanych użytkownikowi karty. Korzystnie, jeżeli maksymalna liczba wynosi zero, użytkownik karty nie będzie w stanie użyć cechy automatycznego odnawiania. Ustalenie maksymalnej liczby umożliwia spółce kart finansowych i wydawcy kart lepszą kontrolę w całym systemie.

176 193

Moduł przestrzeni roboczej 261 zapewnia przestrzeń pamięci tymczasowej dla pamiętania danych dotyczących zachodzących transakcji.

Figura 3 przedstawia system 300 realizujący zasady wynalazku. System 300 zawiera komputer 301 spółki kart finansowych, komputer 303 wydawcy kart, komputer 305 odbiorcy i terminal 307 sprzedaży/transakcji, który w tym przypadku jest automatem do sprzedaży wody sodowej. W celu rozpoczęcia transakcji bezgotówkowej sprzedaży wody sodowej przy pomocy karty 100, karta 100 jest wkładana do terminalu 307 sprzedaży/transakcji. Terminal następnie przetwarza dane zapamiętane w pamięci 201 karty 100. Wystarczy wiedzieć w tym momencie, że saldo na karcie 100 jest zmniejszone o wartość ceny zakupionej pozycji. Jeżeli saldo na karcie 100 jest niewystarczające do pokrycia ceny zakupu, a maksymalna liczba odnowień nie została osiągnięta, automatyczne odnawianie jest przełączane przez terminal w celu zwiększenia salda o 25 dolarów. Zatem, po dokonaniu zakupu, wzrost netto salda na karcie jest o 25 dolarów mniejszy od ceny.

Uwzględniając opłaty operatora terminalu 307 sprzedaży/transakcji, po podaniu informacji o transakcji albo elektronicznie przez linię transmisyjną 311 albo fizycznie do banku odbiorczego, komputer 305 odbiorcy powoduje przekazanie wartości transakcji /możliwie mniejszej od opłaty za transakcję/ na rachunek operatora terminalu. Komputer 305 odbiorcy przekazuje następnie korzystnie informację o transakcji /korzystnie zawierającą numer rachunku, numer karty, datę ważności, ilość transakcji, ostatnie saldo karty, kolejny numer transakcji i kod identyfikacji terminalu/ do komputera FCC 301 przez linię transmisyjną 313. Z kolei komputer FCC 301 zwraca bankowi odbiorczemu i komunikuje się z właściwym komputerem 303 wydawcy karty przez linię transmisyjną 309 i instruuje wydawcę zwrócić mu /FCC/ wartość transakcji z rachunku funduszowego.

Komputer FCC 301 oblicza również, czy miało miejsce automatyczne odnowienie /które jest logicznie odejmowane po porównaniu wartości transakcji i salda karty/ i transmituje informację dotyczącą jakiegokolwiek automatycznego odnowienia karty 100 do komputera 303 wydawcy kart przez linię transmisyjną 309. Komputer 303 wydawcy kart powoduje odnowienie o 25 dolarów karty uaytkuwnika i zwiększeęie zen dnie z tym rachunau fundufzowego.

W przypadku, gdy operator terminalu 307 opóźnia przekazywanie informacji o transakcji do banku odbiorczego, który z kolei opóźnia przekazywanie do komputera FCC 301, komputer FCC 301 będzie jednakowoż przetwarzać kolejną transakcję, korzystnie wiedząc poprzez odbiór kolejnego numeru i ostatniego salda, że przekazanie transakcji zostało opóźnione.

Figura 4 przedstawia stronę zewnętrzną terminalu 307 sprzedaży/transakcji, który, jak wzmiankowano poprzednio, przyjmuje postać automatu do sprzedaży wody sodowej. Terminal 307 zawiera moduł wyświetlania 401, selektor 403 pozycji i gniazdo 402 karty do odbioru karty 100. Szczelina 405 na monetę i uchwyt 406 zmiany, chociaż nie są wymagane według wynalazku, mogą występować jako odmienny sposób opłaty. Po włożeniu karty 100 do gniazda 402, saldo zapamiętane na karcie 100 może być pokazane w module wyświetlania 401. Użytkownik karty następnie wybiera pozycję przy użyciu selektora 403 pozycji i proces transakcji jest realizowany tak, jak opisano poniżej. Na końcu transakcji nowe saldo zapamiętane na karcie 100 może być pokazane w module wyświetlania 401.

Figura 5 jest schematem blokowym terminalu 307 sprzedaży/transakcji. Terminal 307 sprzedaży/transakcji zawiera mikroprocesor 501, który realizuje, między innymi, odzyskiwanie danych i zapis nowych danych na karcie 100 po włożeniu jej do gniazda 402 karty. Mikroprocesor 501 jest dołączony do interfejsu 502 karty, interfejsu 503 selektora, sterownika 507 wyświetlaniem, pamięci 506, zegara 510 i układu operacyjnego 515. Doprowadzenia 505a i doprowadzenia 505b przyłączają mikroprocesor 501 odpowiednio do interfejsu 502 karty i do interfejsu 503 selektora. Doprowadzenia 505c i doprowadzenia 505d przyłączają mikroprocesor 501 odpowiednio do pamięci 506 i do sterownika wyświetlania 507. Doprowadzenia 505e i doprowadzenia 505f przyłączają mikroprocesor 501 odpowiednio do układu operacyjnego 515 i zegara 510.

Gniazdo 402 karty jest dołączone do interfejsu 502 karty, przez który dane są odzyskiwane i wpisywane do pamięci 201. Selektor 403 pozycji jest dołączony do interfejsu 503 selektora dla umożliwienia użytkownikowi karty dokonania selekcji dla wymaganej pozycji. Interfejs selektora wskazuje mikroprocesorowi 501 dokonanie jakiejkolwiek selekcji. W sposób standardowy

176 193 mikroprocesor 501 przesyła informację, takąjak saldo, z karty 100 do pamięci wyświetlania 509 przez sterownik wyświetlania 507 i powoduje, że sterownik wyświetla zawartość pamięci 509 w module wyświetlania 401. Ten ostatni ma zwykła konstrukcję i może być typu wyświetlania ciekłokrystalicznego /LCD/. Inne elementy w terminalu 307 obejmują zegar 510 stosowany do dostarczania aktualnej daty i czasu, które są potrzebne do identyfikacji transakcji, obliczeń ważności i zwrotu kredytowego. Modem 511 jest stosowany do nadawania i odbioru wiadomości przez linię transmisyjną 311 do komputera 305 odbiorcy. Modem 511 ustala połączenie pomiędzy linią transmisyjną 311 i mikroprocesorem 501, a dane zapamiętane w pamięci 506 są przekazywane przez modem 511 do komputera 305 odbiorcy. Drukarka 513 może być dostępna do drukowania informacji zapamiętanej w pamięci 506, dotyczącej wszystkich transakcji. Układ operacyjny 515 jest potrzebny do zapewniania właściwych interfejsów dla drukarki 513 i modemu 511 oraz spełnia inne funkcje potrzebne do przeprowadzania sprzedaży, takiej jak dozowanie wody sodowej, typu wybranego przez użytkownika karty.

Figura 6 przedstawia mapę pamięci danych w pamięci 506 terminalu 307 sprzedaży/transakcji. Mapa pamięci identyfikuje różne moduły. Moduł transakcji 601 rejestruje zakupy dokonane przy pomocy kart finansowych jak karta 100. Informacja karty w module transakcji 601 zawiera korzystnie rejestrację każdego zakupu zawierającą numer rachunku, numer karty, datę ważności, wartość zakupu, datę zakupu, kolejność transakcji i saldo karty. Moduł identyfikacji 603 terminalu zawiera informację o nazwie sprzedawcy i miejscu terminalu.

Korzystnie informacja zapamiętana w modułach 601 i 603 jest później drukowana przez operatora i przekazywana do banku odbiorczego w celu wniesienia opłaty. W innym przypadku ta informacja może być przekazywana elektronicznie do komputera 305 odbiorcy. Informacja jest następnie przekazywana elektronicznie z komputera 303 odbiorcy przez linię transmisyjną 313 do komputera FCC 301 dla zapamiętania w bazie danych i dla przetworzenia. Taka informacja umożliwia komputerowi FCC 301 identyfikację użytkownika karty, sprzedawcę i transakcję. Jak wyjaśniono powyżej, komputer FCC 301 dokonuje zwrotu bankowi odbiorcy i instruuje właściwy bank wydawczy, aby dokonał zwrotu FCC z rachunku funduszowego. Jeżeli komputer FCC 301 oblicza również, że jest potrzebne odnowienie, przesyła wiadomość do banku wydawczego, aby obciążył rachunek użytkownika.

Korzystnie terminal 307 zawiera moduł 605 gorącej karty, który zawiera listę numerów rachunków kart skradzionych, zgubionych lub z wyczerpanym limitem. Ta lista złych rachunków umożliwia terminalowi 307 sprzedaży/transakcji zidentyfikować karty skradzione, zgubione lub z wyczerpanym limitem, które umieszczono w gnieździe 402 karty i działać zgodnie z poniższym opisem. Lista ta jest okresowo aktualizowana.

Figura 7 jest siecią działań przedstawiającą korzystny proces przeprowadzany w terminalu 307 sprzedaży/transakcji dla realizacji transakcji bezgotówkowej przy pomocy cechy automatycznego odnawiania według wynalazku. Proces rozpoczyna się po włożeniu karty 100 przez użytkownika do terminalu 307 sprzedaży/transakcji. Dane zapamiętane w pamięci 201 karty 100 są odczytywane przez terminal 307 sprzedaży/transakcji, a saldo zapamiętane na karcie 100 jest wyświetlane w module wyświetlania 401, jak to pokazano w kroku 702. W tym momencie użytkownik karty dokonuje selekcji pozycji zakupu. W tym przykładzie użytkownik karty dokonuje wyboru zakupu w postaci wody sodowej. Pozycje zakupu są zapamiętane w terminalu 307.

W kroku 751 numer rachunku karty odczytany z pamięci 203 karty 100 jest porównywany z listą kart gorących zapamiętanych w pamięci 506 terminalu 307. Jeżeli numer rachunku pasuje do numeru na liście, karta jest uważana za nieważną i operacja jest niemożliwa. W tym korzystnym przykładzie wykonania saldo karty 100 zostaje przepisane w kroku 753 na równe zero i maksymalna liczba odnowień zostaje przepisana na zero. W artośćjest zapisywana w części zwrotnej kredytu modułu transakcji 255 pamięci 201, który reprezentuje, że żadne odnowienia nie będą dopuszczone do użytkowania karty. Podstawowym skutkiem zapisanych wartości będzie uczynienie karty bezużyteczną w systemie bezgotówkowym. W przypadku wyczerpanego limitu karcie 100 może być przywrócona ważność, gdy użytkownik karty dokona właściwej wpłaty. Karta jest następnie zwracana w kroku 755 i właściwa wiadomość jest wyświetlana w module wyświetlania 401, na przykład karta zła, karta nieważna. W przeciwnym przypadku,

176 193 jeżeli karta 100 jest identyfikowana jako karta skradziona poprzez identyfikację na liście kart gorących, karta 100 może zostać zajęta przez terminal 307 i nie zostać zwrócona użytkownikowi karty, jeżeli terminal 307 ma taką możliwość.

Jeżeli numer rachunku karty nie pasuje do numeru na liście kart gorących, proces przebiega do kroku 757. W odmiennych terminalach użytkownik karty może być wezwany w tym momencie do wpisania jego PIN dla jego identyfikacji jako właściciela karty 100. Ten krok jest wymagany tylko w pewnych okolicznościach, gdy jest możliwa duża wartość obciążenia /np. terminal sprzedaży/transakcji jest opłacanym telefonem/, potrzebna jest nadzwyczajna ostrożność i jest dostępna klawiatura pomocnicza do wprowadzenia PIN. Wówczas gdy PIN jest wprowadzany ręcznie przez użytkownika karty, numer jest sprawdzany z PIN pamiętanym w pamięci 203 karty 100. Jeżeli kolejność numerów jest odmienna, terminal 307 sprzedaży/transakcji zapytuje ponownie o PIN w przypadku, gdy był on napisany błędnie lub częściowo zapomniany. Użytkownik karty może mieć maksymalną' ilość prób, która jest zapamiętana na karcie 100, w tym przypadku trzy próby, w celu wprowadzenia prawidłowego PIN przed zwrotem karty. Jeżeli numer PIN zapamiętany w pamięci 203 pasuje do wprowadzonego numeru, transakcja trwa nadal.

W kroku 757 terminal 307 określa, czy karta 100 jest ważna poprzez porównanie daty ważności zapamiętanej w pamięci 201 karty 100 z aktualną datą dostarczaną przez zegar 510. Jeżeli karta straciła ważność, saldo karty i odnowienia są ustawiane na wartość zero w kroku 753. Karta jest następnie albo zwracana użytkownikowi karty w etapie 755 albo w innym przypadku zajmowana przez terminal 307. Jeżeli karta nie straciła ważności, proces przechodzi do kroku 703.

W kroku 703 mikroprocesor 501 w terminalu 307 sprzedaży/transakcji porównuje datę ostatniej transakcji zapamiętanej w pamięci 201 karty 100 z aktualną datą z zegara 510. Według aspektu wynalazku komputer FCC zwraca użytkownikowi karty niewykorzystane saldo na karcie 100, jeżeli karta 100 nie jest użytkowana w ciągu okresu 90 dni. Przyjmuje się zatem, że saldo na karcie 100 jest kredytowane zwrotnie użytkownikowi według wynalazku po okresie 90 dni. Przy tym założeniu część salda modułu rozliczeniowego 259 pamięci 201 w karcie 1)0 jest przestawiana na wartość zero w kroku 705. Wartość maksymalnej liczby odnowień zapamiętana w pamięci 201 jest korzystnie kopiowana do części liczby odnowień modułu rozliczeniowego 259 pamięci 201 w karcie 100 dla umożliwienia użytkownikowi karty ponownych odnowień. Proces przeskakuje wówczas do dołu do kroku 715.

W kroku 715 mikroprocesor 501 w terminalu 307 sprzedaży/transakcji określa, czy cena wybranej pozycji jest mniejsza czy równa wartości salda pamiętanego w karcie 100. Jeżeli cena jest mniejsza lub równa wartości salda, saldo na karcie 100 jest zmniejszane o wartość ceny w kroku 717, a rejestracja transakcji jest wprowadzana do pamięci 506 terminalu 307. W kroku 718 saldo jest wczytywane ponownie z karty 100 do terminalu 307 sprzedaży/transakcji w celu sprawdzenia, czy w pamięci 201 karty jest zapamiętane prawidłowe saldo. Korzystnie, jeżeli saldo nie pasuje do obliczonego salda w terminalu 307, prawidłowe saldo jest zapisywane ponownie na karcie 100. To zapewnia prawidłowe liczenie wydanych pieniędzy. W kroku 719 moduł wyświetlania 401 wyświetla nowe saldo na karcie 100. W kroku 720 wartość zapamiętana w części kolejnego numeru modułu transakcji 255 pamięci 201 w karcie 100 jest zwiększana o jeden. W etapie 720a terminal 307 przekazuje dane transakcji zawierające informację o odnowieniu do komputera 305 odbiorcy, który odbiera informację i przekazuje tę informację do komputera FCC 301.

Jeżeli w kroku 715 cena pozycji jest większa niż saldo zapamiętane na karcie, wartość zapamiętana w liczbie części odnowień modułu rozliczeniowego 259 w pamięci 201 karty 100 jest korzystnie porównywana z wartością zera w kroku 721. Jeżeli liczba odnowień jest równa zero, wówczas saldo jest porównywane z zerem w kroku 722. Jeżeli saldo jest zero, wówczas nie dopuszcza się do postępowania transakcji i wyświetlana jest wiadomość dla użytkownika, na przykład Karta pusta lub Karta wymaga uzupełnienia w kroku 722a. Karta jest następnie zwracana użytkownikowi karty w kroku 724.

Jeżeli liczba odnowień jest równa zero, lecz występuje na karcie saldo większe niż zero, wówczas transakcja jest końcową dopuszczalną i saldo jest tylko zwiększane dla pokrycia

176 193 wartości zakupu. To umożliwia realizację transakcji i zmniejsza poziom zwrotów dzięki pozostawieniu salda zero na karcie 100. W kroku 723 różnica pomiędzy ceną i pozostałym saldem jest dodawana do salda w celu zapewnienia wystarczających funduszy na zakup danej pozycji. Proces następnie przeskakuje do kroku 717 opisanego powyżej.

Jeżeli liczba odnowień jest większa od zera, wówczas karta 100 użytkownika ma pewne pozostałe automatyczne odnowienia na określoną wartość. Saldo karty jest zwiększane przyrostowo w kroku 725 o określoną wartość /w tym przykładzie 25 dolarów/ przez mikroprocesor 501 w celu zapewnienia wystarczających funduszy do dokonania zakupów. Wartość liczby odnowień w pamięci 201 karty 100 jest zmniejszona o jeden w kroku 727 po włączeniu odnowienia. Przyrostowa wartość zapamiętana w karcie 1θ0 jest następnie zmniejszana o cenę pozycji w terminalu 307 sprzedaży/transakcji i ta nowa wartość jest wpisywana z powrotem na kartę 100 w części salda modułu rozliczeniowego 259 pamięci 201 w kroku 717.

Figura 8A pokazuje proces wykorzystywany w komputerze FCC 301 po automatycznym odnowieniu. W kroku 801 komputer FCC 301 odbiera dane z komputera 305 odbiorcy, dotyczące transakcji na terminalu 307 sprzedaży/transakcji przez linię transmisyjną 313. W kroku 803 komputer FCC 301 identyfikuje na podstawie transmitowanych danych numer rachunku karty 100 i określa na podstawie wartości transakcji i poprzedniego salda na karcie użytkownika, że nastąpiło automatyczne odnowienie. Komputer FCC 301 przekazuje następnie odnowioną informację o danych w kroku 805 do komputera 303 wydawcy kart przez linię transmisyjną 309.

Figura 8B opisuje część procesu wykorzystywanego w komputerze 303 wydawcy kart. W kroku 807 komputer 303 wydawcy odbiera dane dotyczące odnowienia z komputera FCC 301. W kroku 809 komputer 303 wydawcy zapamiętuje odnowione dane dotyczące odpowiedniego numeru rachunku. Komputer 303 wydawcy obciąża następnie okresowo użytkownika karty, związanego z wartością rachunku 25 dolarów, określonym poziomem, dla każdego odnowienia w kroku 810. W kroku 811 komputer 303 wydawcy przekazuje następnie pieniądze obciążające użytkownika karty na rachunek płynny, tj. rachunek funduszowy, na którym pieniądze są umieszczone początkowo, aby wypłacać w czasie uzgodnionym.

Bardziej szczegółowo, sprzedawca przekazuje zapis transakcji przeprowadzanych na terminalu 307, które są zawarte w pamięci 507. Sprzedawca może albo dostarczyć wydruki zapisów do banku odbiorczego albo przekazać elektronicznie zapisy do komputera 305 odbiorcy poprzez modem 511. Sprzedawca jest opłacany przez bank odbiorcy całą sumą wydaną -na terminalu 307, możliwie mniejszą niż opłata spółki kart finansowych. Bank odbiorczy przekazuje następnie informację o transakcji, zawierającą przynajmniej numer rachunku i wartość transakcji, do komputera FCC 301.

Figura 8C opisuje dalszy proces wykorzystujący komputer FCC 301. W kroku 813 komputer FCC 301 odbiera dane transakcji z banku odbiorczego. W kroku 815 komputer FCC 301 analizuje dane i pamięta je w centralnej bazie danych, a saldo rachunku użytkownika jest regulowane o wartość transakcji. Jeżeli komputer FCC 301 określa, że nastąpiło odnowienie, proces postępuje jak opisano powyżej /kroki 805-811/. W kroku 817 komputer FCC 301 wpłaca do właściwego banku odbiorczego korzystnie pieniądze, które bank przekazał sprzedawcy przez dostępną sieć łączącą banki, taką jak Banknet. W kroku 819 komputer FCC 301 gromadzi wartość wpłaconą bankowi odbiorczemu z właściwego rachunku płynnego banku wydawczego. Centralna baza danych sterowana przez komputer FCC 301 zawiera dane wszystkich transakcji w systemie i umożliwia rozliczenie przetworzonych jak również nie przetworzonych transakcji.

Figura 9 opisuje proces zwracania kredytu przeprowadzany w komputerze FCC 301 po pewnym okresie /korzystnie 90 dni/ braku aktywności karty. To zapewnia, że użytkownik karty nie traci nie wydanych pieniędzy pozostających na karcie 100, co jest problematyczne w innych systemach, takich jak system karty transportowej. Inne systemy mają salda kart możliwe do zmniejszenia tylko przez wykorzystanie ich w zamkniętym systemie związanym z kartą. Zatem karty, które zostały zgubione lub ukradzione lub po prostu nie wykorzystane z innych przyczyn, nie umożliwiają zwrotu pieniędzy pozostałego salda. Niniejszy wynalazek umożliwia użytkownikowi karty odzyskanie nie wydanych pieniędzy poprzez system zwracania kredytu. W kroku 901 komputer FCC 301 porównuje aktualną datę z datą ostatniego zakupu związanego z kartą

176 193

100, zapamiętaną w bazie danych i określa, czy rachunek nie był czynny dłużej niż 90 dni. Jeżeli karta 100 była używana w tym okresie w kroku 902, komputer FCC 301 nie podejmuje działania. Jeżeli karta 100 nie była używana dłużej niż 90 dni w kroku 902, wówczas komputer FCC 301 komunikuje przy pomocy komputera 303 wydawcy kart przez linię transmisyjną 309 w kroku 905, że rachunek powinien być skredytowany przez obecne saldo. Komputer 303 wydawcy kart kredytuje rachunek użytkownika karty odpowiednio do tego przez obecne saldo. W kroku 907 komputer FCC 301 wzywa wydawcę karty do wycofania wartości zwrotu kredytowego z rachunku płynnego w celu kompensacji kredytu. Okres czasu może być wybrany jako okres ważności karty, aby nie mieć żadnych zwrotów kredytowych związanych z kartą, jeżeli jest to pożądane.

Zostanie teraz opisane działanie modułu przestrzeni roboczej 261. Jak wzmiankowano poprzednio, moduł przestrzeni roboczej 261 pamięta dane dotyczące przeprowadzanych transakcji, gdy wartość transakcji zależy od odległości lub zależy od czasu. Przykładem transakcji zależnej od odległości jest gromadzenie opłat transportowych w oparciu o odległość przebywąną szosą. Gdy użytkownik karty na początku wjeżdża na szosę, wprowadza kartę 100 do terminalu w postaci automatu opłat transportowych. Dane reprezentujące punkt wejścia są tymczasowo zapamiętywane w module przestrzeni roboczej 261 pamięci 201 karty 100. Wówczas gdy użytkownik karty opuszcza daną szosę, te dane są odczytywane przez drugi terminal, który określa punkt wyjścia w oparciu o dane zapamiętane tymczasowo i oblicza odpowiednią opłatę transportową. Opłata transportowa obciążałaby wówczas saldo karty IC 100 zgodnie z procesem na fig. 7.

Moduł przestrzeni roboczej 261 ma pamięć wystarczającą do umożliwienia równoczesnego zapamiętania wielokrotnych danych dotyczących przebiegających transakcji. Zatem dla przykładu, jadąc szosą użytkownik karty może zatelefonować przy pomocy karty 100, która zapamiętuje czas początku rozmowy telefonicznej. Po zakończeniu przez użytkownika karty transakcji telefonicznych, terminal telefoniczny oblicza opłatę w oparciu o zapamiętany czas początkowy i zmniejsza saldo na karcie 1100 zgodnie z procesem na fig. 7. Mogą mieć także miejsce inne transakcje, takie jak zakup wody sodowej, słodyczy czy benzyny. Te operacje wymagałyby pamiętania tymczasowych danych dotyczących wielokrotnych przebiegających transakcji.

Figura 10 przedstawia zestawienie dokonywane każdego miesiąca ze wszystkich transakcji przeprowadzanych przy użyciu systemu bezgotówkowego dla karty 100. Zestawienie jest przesyłane od wydawcy karty do użytkownika karty w celu opisu dokonanych zakupów. Ten korzystny przykład wykonania wyszczególnia datę zakupu 1001, wydaną sumę 1003. i typ terminalu 1005 sprzedaży/zakupu. Szczegółowe zestawienie może być częścią zwykłego obciążenia karty kredytowej użytkownika karty lub może być wysłane jedynie na życzenie użytkownika karty.

Powyższe przedstawia przede wszystkim zasady wynalazku. Ocenia się, że specjaliści w tej dziedzinie będą w stanie wymyśleć wiele systemów i sposobów, które, chociaż nie są wyraźnie tutaj pokazane lub opisane, realizują zasady wynalazku, są więc zawarte w idei i zakresie wynalazku.

Dla przykładu, specjalista w tej dziedzinie może ulepszyć pasek magnetyczny 111 na tylnej stronie karty 100, aby zawierał również dane zapamiętane obecnie w pamięci 201. W tym przypadku pasek magnetyczny służyłby jako pojedyncze urządzenie pamięciowe na karcie 100. Pasek magnetyczny odnosi się do danych paska magnetycznego zwykłej ścieżki 1 lub ścieżki 2, jak zakodowane na obecnych kartach bankowych zgodnie ze standardami opublikowanymi przez American Bankers Association, American National Standards Institute i International Standards Organization. Parametry ścieżki 3 byłyby określone przez spółkę kart finansowych zgodnie z tym wynalazkiem. Jedną wadą użycia tylko paska magnetycznego do pamiętania danych jest jego podatność na odmagnesowanie i potencjalna utrata danych, gdy karta jest umieszczona w pobliżu pola magnetycznego.

W innym przypadku pamięć 201 mogłaby zastąpić pasek magnetyczny 111, aby zawierała również dane zapamiętane magnetycznie, potrzebne do przeprowadzenia zwykłych transakcji

176 193 karty kredytowej. To spowodowałoby eliminację problemu utraty danych przy przypadkowym umieszczeniu w pobliżu pola magnetycznego.

Poza tym karta 100 mogłaby zawierać dodatkowe moduły pamięciowe mające salda dla różnych walut zagranicznych. To umożliwiłoby wykorzystanie systemu na całym świecie poprzez utrzymywanie oddzielnych sald, z których każde byłoby odnawialne. Określona wartość waluty zagranicznej byłaby podobnie mała i korzystnie równa odpowiednikowi 25 dolarów. Moduły pamięciowe mogłyby zawierać odpowiednie komórki pamięciowe zwrotu kredytu dla umożliwienia różnych okresów czasu na zwroty kredytu dla każdej waluty zagranicznej. Moduły pamięciowe mogłyby również zawierać poszczególne części maksymalnych liczb odnowień i liczb pozostałych odnowień modułów rozliczeniowych związanych z każdą walutą.

Ponadto system mógłby mieć inną wartość progową aktywacji cechy automatycznego odnawiania. Dla przykładu, saldo mogłoby być automatycznie zwiększane o określoną sumę za każdym razem, gdy saldo karty spada poniżej jednego dolara zamiast zero dolarów, jak w niniejszym przykładowym wykonaniu.

Poza tym może być pożądane usunięcie opisanej powyżej cechy wymuszania realizacji ostatniej transakcji. To znaczy, system zwraca kartę, gdy liczba odnowień wynosi zero i saldo jest mniejsze niż cena wymaganych pozycji, bez względu na to, czy saldo jest różne od zera. To spowodowałoby usunięcie cechy pokrywania ostatniej transakcji opisanej powyżej, lecz uczyniłoby system łatwiejszym do realizacji.

W końcu niniejszy wynalazek został opisany i ujawniony w postaci, w której różne funkcje systemu są realizowane przez dyskretne bloki funkcjonalne. Jednak, każda lub większość tych funkcji mogłaby być również realizowana przez jeden lub więcej właściwie zaprogramowanych mikroprocesorów, układów mikrokodowanych itd.

176 193

201

MODUŁ IDENTYFIKACJI

MODUŁ TRANSAKCJI i

MODUŁ ROZLICZENIOWY

MODUŁ PRZESTRZENI ROBOCZEJ

250 255

259 261

FIG. 2B

300

FIG. 3

305 307

176 193

307

FIG. 4

176 193

307 502

FIG. 5

506

MODUŁ TRANSAKCJI i

MODUŁ IDENTYFIKACJI TERMINALU

MODUŁ KARTY GORĄCEJ L

601 603 605

FIG. 6

176 193

ZWIĘKSZANIE SALDA O OKREŚLONĄ WARTOŚĆ

ZWIĘKSZANIE SALDA O CENĘ MNIEJSZĄ OD SALDA

755 /

WYMAZANIE SAWA
KOPIOWANIE 0		1
NA ΜΑΧ LICZBĘ		KARTY
ODNOWIEŃ

707

705 /		KOPIOWANIE ΜΑΧ LICZBY
KOPIOWANIE 0 DO SALDA		ODNOWIEŃ DO LICZBY ODNOWIEŃ

^-720

ZWIĘKSZANIE NR KOLEJNEJ TRANSAKCJI

TRANSMISJA DO ODBIORCY

ΞΞΕ

KONIEC

ODEJMOWANIE JEDNOŚCI OD LICZBY ODNOWIEŃ

-727

724TAK

5 .. '	722a . /
WYŚWIETLANIE WIADOMOŚCI ODNOWIONEJ KARTY
1
ZWROT ' KARTY

J 720a

FIG. 7

176 193

FIG. 8C

176 193

FIG. 9

176 193

FIG. 10

176 193

FIG. 1B

FIG. 2A

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz. Cena 4,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Sposób przeprowadzania transakcji bezgotówkowych wymagających danej wartości transakcji do dokonania transakcji, znamienny tym, że odczytuje się z pamięci umieszczonej na karcie dane reprezentujące przynajmniej fundusz dostępny dla transakcji bezgotówkowej, automatycznie zwiększa się dostępny fundusz o uprzednio określoną wartość reagującą przynajmniej na dane reprezentujące dostępny fundusz, bez komunikacji z zewnętrzną, centralną bazą danych dla potwierdzenia i zmniejsza się dostępny fundusz o wartość transakcji dla dokonania transakcji bezgotówkowej.
2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że dostępny fundusz zwiększa się, gdy dostępny fundusz spada poniżej uprzednio określonej wartości progowej.
3. Sposób według zastrz. 2, znamienny tym, że stosuje się uprzednio określoną wartość progową równą wartości transakcji.
4. Sposób według zastrz. 3, znamienny tym, że stosuje się uprzednio określoną wartość jako różnicę pomiędzy wartością transakcji i dostępnym funduszem.
5. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że dostarcza się rachunek związany z pamięcią i obciąża się rachunek wartością, która jest funkcją uprzednio określonej wartości.
6. Sposób według zastrz. 5, znamienny tym, że tworzy się rachunek wspólnego funduszu i zwraca się z rachunku wspólnego funduszu wartość transakcji.
7. Sposób według zastrz. 6, znamienny tym, że podczas zwracania wpłaca się przez bank odbiorczy wartość transakcji na rachunek związany z końcówką, płaci się przez spółkę kart finansowych bankowi odbiorczemu wartości transakcji i zwraca się spółce kart finansowych wartości transakcji z rachunku wspólnego funduszu.
8. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że zapisuje się saldo dostępnego funduszu w pamięci po zwiększeniu dostępnego funduszu.
9. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że automatyczne zwiększanie dostępnego funduszu, reagujące przynajmniej na dane, realizuje się przed etapem zmniejszenia.
10. Urządzenie do przeprowadzania transakcji bezgotówkowych, wymagających danej wartości transakcji do dokonania transakcji, znamienne tym, że zawiera co najmniej jedną pamięć umieszczoną w urządzeniu z kartą, zawierającą dane reprezentujące przynajmniej dostępny fundusz, i co najmniej jedno urządzenie końcowe zawierające elementy do odczytu danych z pamięci, elementy reagujące przynajmniej na dane reprezentujące dostępny fundusz dla automatycznego zwiększania dostępnego funduszu na karcie o uprzednio określoną wartość bez komunikacji z zewnętrzną, centralną bazą danych dla potwierdzenia i elementy do zmniejszania dostępnego funduszu o wartość transakcji dla dokonania transakcji bezgotówkowej.
11. Urządzenie według zastrz. 10, znamienne tym, że dostępny fundusz jest zwiększany, gdy dostępny fundusz spada poniżej uprzednio określonej wartości progowej.
12. Urządzenie według zastrz. 11, znamienne tym, że uprzednio określona wartość progowa jest równa wartości transakcji.
13. Urządzenie według zastrz. 10, znamienne tym, że uprzednio określona wartość jest równa wartości potrzebnej do dokonania transakcji bezgotówkowej.
14. Urządzenie według zastrz. 10, znamienne tym, że zawiera elementy do obciążania rachunku, związanego z pamięcią, uprzednio określoną sumą po automatycznym zwiększaniu.
15. Urządzenie według zastrz. 14, znamienne tym, że elementy do obciążania rachunku zawierają elementy do określania, że automatyczne zwiększanie wystąpiło.
16. Urządzenie według zastrz. 15, znamienne tym, że uprzednio określona suma jest dodawana do dostępnego funduszu, gdy dostępny fundusz jest mniejszy niż wartość transakcji.

176 193
17. Urządzenie według zastrz. 16, znamienne tym, że po obciążeniu rachunku, uprzednio określona suma jest dodawana do rachunku wspólnego funduszu.
18. Urządzenie według zastrz. 17, znamienne tym, że zawiera elementy do zwracania wartości transakcji z rachunku wspólnego funduszu.
19. Urządzenie według zastrz. 10, znamienne tym, że końcówka zawiera elementy do zapisu informacji w pamięci, która to informacja jest funkcją transakcji.
20. Urządzenie według zastrz. 19, znamienne tym, że informacja zawiera nowe saldo rachunku, które jest równe dostępnemu funduszowi mniej wartość transakcji plus, w przypadku automatycznego zwiększania, uprzednio określona suma.
21. Urządzenie według zastrz. 10, znamienne tym, że końcówka zawiera elementy do odbioru pamięci.