PL176544B1

PL176544B1 - Maszyna kuchenna z mieszalnikiem

Info

Publication number: PL176544B1
Application number: PL95316763A
Authority: PL
Inventors: Stefan Dörner
Original assignee: Vorwerk Co Interholding
Priority date: 1994-04-28
Filing date: 1995-04-28
Publication date: 1999-06-30
Also published as: CN1147266C; CN1151680A; HU9602921D0; ES2117424T3; SK283791B6; CA2189016A1; JPH09512452A; EP0757532A1; DE4414824A1; HU219053B; HUT74836A; ATE167031T1; AU2561595A; EP0757532B1; DK0757532T3; JP3667338B2; PL316763A1; CZ293769B6; WO1995029617A1; DE59502518D1

Abstract

1. Maszyna kuchenna z mieszalni- kiem i napedem dla mieszadla w mieszalni- ku, przy czym mieszalnik jest ogrzewany w swej dolnej czesci, znamienna tym, ze za- wiera wage (16), na której to wadze (16) wsparty jest element mocujacy (7) mieszal- nika wraz z elementem grzejnym (40). F i g . 1 PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest maszyna kuchenna z mieszalnikiem i napędem do mieszadła w mieszalniku, przy czym mieszalnik jest ogrzewany w swej dolnej części.

Tego typu maszyna kuchenna jest znana z europejskiego zgłoszenia patentowego nr EP-OS 0 561 259. Chodzi tu o maszynę kuchenną do przeróbki produktów żywnościowych, która zawiera wagę z elementem przejmującym siły, mogącą wyznaczać i wyświetlać ciężar produktów żywnościowych, znajdujących się w mieszalniku. Podczas ważenia, mie176 544 szalnik spoczywa na elemencie przejmującym siły, który z kolei jest połączony z cokołem urządzenia. Pomiędzy elementem przejmującym siły i mieszalnikiem znajdują się elementy podporowe, przesuwne pionowo przeciwnie do siły napiętej sprężyny. Podczas ważenia, mieszalnik spoczywa luzem na elementach podporowych i w celu uruchomienia maszyny kuchennej jest blokowany na cokole urządzenia. Element przejmujący siły składa się z, zamocowanej na cokole urządzenia, wahliwej belki z umieszczonymi na niej urządzeniami, wahliwej belki z umieszczonymi na niej czujnikami tensometrycznymi, których sygnał jest przetwarzany i wyświetlany przez układ elektroniczny.

Celem wynalazku jest udoskonalenie tego typu maszyny kuchennej.

Maszyna kuchenna z mieszalnikiem i napędem dla mieszadła w mieszalniku, charakteryzuje się według wynalazku tym, że zawiera wagę, na której wsparty jest element mocujący mieszalnik wraz z elementem grzejnym.

Korzystnie, waga podpiera ważone części za pomocą trzech punktów podparcia, przy czym zwłaszcza każdy z tych punktów podparcia jest przyporządkowany jednemu końcowi wagi.

Korzystnie, każdy z punktów podparcia jest wyposażony w element tłumiący.

Korzystnie, na wadze wsparty jest napęd mieszadła.

Korzystnie, maszyna kuchenna zawiera wahliwą belkę, przebiegającą wzdłuż osiowego przedłużenia pomiędzy mieszadłem i napędem.

Korzystnie, mieszalnik ma owalny zarys, zaś wahliwa belka jest skierowana wzdłuż dłuższej osi zarysu maszyny.

Korzystnie, wahliwa belka jest umieszczona w podzielonej poziomo obudowie wagi, przy czym zwłaszcza górna część obudowy wagi jest zamocowana na części dolnej za pomocą, działającego w obu kierunkach, ogranicznika zabezpieczającego a obudowa wagi ma zarys w kształcie litery T.

Korzystnie, obie poprzeczki litery T obudowy wagi biegną względem siebie pod kątem ostrym, przy czym zwłaszcza ramię, mającej kształt litery T, obudowy wagi ma kształt klina.

Korzystnie, klinowy kształt jednego ramienia jest utworzony w wyniku projekcji dwóch, odgiętych od siebie na kształt rozporki, ramion dolnej części i górnej części.

Korzystnie, górna część i dolna część mają jednakowy kształt co najmniej pod względem swego zarysu zewnętrznego.

Korzystnie, element mocujący mieszalnika i napęd są umieszczone wspólnie na podstawie, przy czym podstawa ta wspiera się o obudowę wagi.

Korzystnie, podstawa spoczywa na wadze za pomocą trzech, umieszczonych na końcach teowego zarysu obudowy wagi, punktów podparcia.

W efekcie opracowana została korzystnie udoskonalona wersja maszyny kuchennej. Maszyna zawiera element mocujący do mieszalnika, w którym mieszalnik jest zamocowany podczas pracy maszyny kuchennej na zasadzie połączenia siłowego. Element do mocowania mieszalnika jest otoczony przez element grzejny, zwłaszcza przez oporowy drut grzejny lub temu podobny, służący do nagrzewania dolnej części mieszalnika. Waga uwzględnia według wynalazku ciężar elementu mocującego mieszalnik, łącznie z otaczającym go elementem grzejnym i mieszalnikiem. Do wskazywania ciężaru można zastosować, umieszczony w obudowie urządzenia, wyświetlacz cyfrowy. Po włączeniu maszyny kuchennej wyświetlacz ten wskazuje najpierw punkt tary. Odpowiedni układ elektroniczny jest tak wykonany, że ciężar wyświetla się dopiero po naciśnięciu odpowiedniego przycisku, przy czym najpierw na wyświetlaczu pojawia się zero gram. Teraz można odważać składniki, przy czym według wynalazku można doważać do 2,5 kgjednorazowo i do 7,5 kg w całości. W tym celu wskaźnik ciężaru można zaopatrzyć w przycisk kasujący, aby po umieszczeniu w mieszalniku produktów żywnościowych lub temu podobnych wskaźnik ciężaru ponownie ustawić na zerze. W korzystnym wykonaniu wynalazku waga podpiera ważone części za pomocą trzech punktów podparcia. Waga uwzględnia przy tym ciężar elementu mocującego mieszalnik, łącznie z otaczającym go elementem grzejnym oraz ciężar mieszalnika, za pomocą trzech punktów podparcia. W związku z tym każdy z punktów podparcia jest przyporządkowany jednemu końcowi wagi. Waga może być przykładowo tak skonstruowana, że ma trzy

176 544 ramiona, w których końcach znajdują się odpowiednie punkty podparcia. Aby jest najskuteczniej przejmować drgania, które mogą być wywołane przez napęd mieszadła, każdy z punktów podparcia jest wyposażony w element tłumiący. Te elementy tłumiące mogą stanowić na przykład zderzaki gumowe, za pomocą których poszczególne podzespoły są zamocowane na obudowie wagi. Napęd mieszadła w mieszalniku może mieć postać silnika elektrycznego, który za pomocą pasa zębatego lub temu podobnego napędza mieszadło. Zatem dodatkowo, poza ciężarami mieszalnika i elementu mocującego mieszalnik, również ciężar napędu może być uwzględniany przez wagę. Ciężar własny napędu jest uwzględniany przy wskazaniach ciężaru, w związku z czym po włączeniu maszyny kuchennej wyświetla się najpierw punkt tary.

Ponadto maszyna kuchenna według wynalazku zawiera wahliwą belkę, która biegnie wzdłuż osiowego przedłużenia pomiędzy mieszadłem i napędem. Tego typu belka wahliwa może być ukształtowana w znany sposób i zaopatrzona w czujniki tensometryczne. Sygnały czujników tensometrycznych są przetwarzane przez układ elektroniczny i podawane na wyświetlacz. Korzystne jest wykonanie, w którym wahliwa belka jest zaopatrzona w miernik pojemnościowy, w którym odpowiednio do zmiany ciężaru zmienia się odstęp pomiędzy dwiema płytkami. Ustawienie wahliwej belki wzdłuż osiowego przedłużenia pozwala na utrzymanie bardzo niskich wartości sił przechylających w obszarze wahliwej belki. Szczególnie korzystne jest przy tym, jeżeli mieszalnik ma owalny zarys, zaś wahliwa belka jest skierowana wzdłuż dłuższej osi zarysu. Owalny zarys mieszalnika ma przy tym taki kształt, że stosunek dłuższej osi x do krótszej osi y wynosi około 1:1,2 do 1:1,5. Również tutaj, dzięki ustawieniu wahliwej belki wzdłuż dłuższej osi zarysu, siły przechylające można utrzymać na dość niskim poziomie. Dłuższa oś zarysu mieszalnika pokrywa się ponadto z osiowym przedłużeniem pomiędzy mieszalnikiem i napędem. Zanieczyszczenia, na przykład w postaci tłustych nalotów na wahliwej belce, mogą powodować fałszowanie wskazań wagi. Aby temu przeciwdziałać, wahliwa belka jest umieszczona w obudowie wagi, która chroni ją przed zanieczyszczeniem. Obudowa wagi jest podzielona poziomo i składa się korzystnie z dwóch części. Górna część obudowy wagi jest zamocowana wtedy na części dolnej za pomocą, działającego w obu kierunkach, ogranicznika zabezpieczającego. Ten ogranicznik zabezpieczający może mieć postać regulowanych ograniczników końcowych, usytuowanych w pobliżu punktów podparcia. Ten ogranicznik zabezpieczający działa zarówno w kierunku rozciągania, jak też ściskania.

Zaproponowany został układ, w którym wzdłuż dłuższej osi zarysu mieszalnika ewentualnie wzdłuż osiowego przedłużenia pomiędzy mieszadłem i napędem znajduje się długie, mieszczące wahliwą belkę, ramię, z którego w przybliżeniu pośrodku wychodzi krótsze ramię, rozciągające się na przykład prostopadle do dłuższego ramienia. Również tu zastosowany jest poziomy podział na dolną i górną część obudowy, przy czym każda z części obudowy ma odpowiednio zarys w kształcie litery T. Górna i dolna część obudowy mają jednakowy kształt. Ponadto zaproponowano takie ukształtowanie powierzchni zarysu górnej części, aby punkt ciężkości powierzchni leżał w obszarze wahliwej belki, korzystnie w punkcie przecięcia wzdłużnej osi wahliwej belki z osią ustawioną prostopadle do dłuższego ramienia, w kierunku ramienia krótszego. Ponadto zaproponowano, aby obie poprzeczki, mającej kształt litery T, obudowy wagi schłodziły się pod kątem ostrym. Korzystne jest przy tym wykonanie, w którym krótsze ramię obudowy jest ustawione względem dłuższego ramienia pod kątem około 70 - 75°, zwłaszcza 73°. Możliwe jest jednak także wykonanie, w którym kąt wynosi 90°. Krótsze ramię jest wówczas ustawione prostopadle do ramienia dłuższego. W innym korzystnym wykonaniu ramię, mającej kształt litery T, obudowy wagi ma kształt klina. To klinowe ramię stanowi korzystnie krótsze ramię obudowy wagi. W tym celu zaproponowano, aby klinowy kształt jednego ramienia był utworzony w wyniku projekcji dwóch, odgiętych od siebie na kształt rozporki, ramion dolnej części i górnej części. Odgięte na kształt rozpórki ramię stanowi korzystnie krótsze ramię obudowy, ustawione względem dłuższego ramienia pod kątem ostrym, wynoszącym około 73°. Jeżeli obie części obudowy będą, jak już wspomniano, jednakowo ukształtowane, wówczas w wyniku umieszczenia nad sobą obu części obudowy i odgiętych w przeciwnych kierunkach, krótszych

176 544 ramion uzyska się wspomniany klinowy kształt. Wykonanie to zapewnia zwiększoną stabilność krótszego ramienia.

Jak już wspomniano, korzystne jest takie wykonanie obudowy wagi, w którym górna część i dolna część mają jednakowy kształt co najmniej pod względem swego zarysu zewnętrznego. Ponadto szczególnie korzystne okazało się, jeżeli element mocujący mieszalnika i napęd są umieszczone wspólnie na podstawie, przy czym podstawa oddziałuje na wagę. Dłuższy wymiar podstawy rozciąga się wzdłuż osiowego przedłużenia pomiędzy mieszadłem i napędem ewentualnie wzdłuż dłuższej osi zarysu mieszalnika. Na jednym końcu podstawy umieszczony jest napęd, a na drugim końcu element mocujący do mieszalnika, łącznie z elementem grzejnym. Cały ten podzespół oddziałuje na obudowę wagi, przy czym również w tym przypadku przy wyznaczaniu ciężaru uwzględniany jest ciężar własny podstawy. Na zakończenie zaproponowano, aby podstawa oddziaływała na wagę za pomocą trzech, umieszczonych na końcach teowego zarysu obudowy wagi, punktów podparcia. Punkty podparcia znajdują się zgodnie z tym na końcach dłuższego ramienia, ustawionego wzdłuż osiowego przedłużenia pomiędzy mieszadłem i napędem, i na końcu krótszego ramienia, ustawionego na przykład prostopadle do dłuższego ramienia. Również w tym przypadku korzystne jest zastosowanie elementów tłumiących, usytuowanych pomiędzy podstawą i obudową wagi w obszarze punktów podparcia. Te elementy tłumiące mogą mieć postać na przykład zderzaków gumowych. To tłumione trójpunktowe podparcie zapewnia optymalne wyznaczenie ciężaru i jest korzystne także pod względem drgań podstawy na obudowie wagi. Dzięki dużym odstępom pomiędzy trzema punktami podparcia uzyskuje się niewielkie nachylenie podstawy na obudowie wagi. Wzajemne odstępy pomiędzy punktami podparcia, a co za . tym idzie, także długości dłuższego i krótszego ramienia są korzystnie tak dobrane, że punkty podparcia tworzą naroża, w przybliżeniu prostokątnego trójkąta, przy czym poprowadzone myślowo linie łączące pomiędzy punktem podparcia dłuższego ramienia tworzą kąt, wynoszący korzystnie około 90 do 94°C, zwłaszcza około 92°.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym: fig. 1 przedstawia maszynę kuchenną z mieszalnikiem w widoku bocznym, fig. 2 maszynę kuchenną w widoku z przodu, fig. 3 maszynę kuchenną w widoku z góry, fig. 4 pierwszą postać wykonania wagi maszyny kuchennej w powiększonym widoku z góry, fig. 5 wagę według fig. 4 w widoku bocznym, fig. 6 wagę w widoku z przodu, fig. 7 wagę według fig. 4, również w widoku z góry, jednak po zdjęciu górnej części obudowy, fig. 8 przekrój wzdłuż linii VIII-VIII na fig. 4, fig. 9 podstawę w widoku z góry z zaznaczonym linią punktową usytuowaniem wagi, fig. 10 podstawę według fig. 9 w widoku bocznym, z umieszczoną pod podstawą, zaznaczoną linią punktową, obudową wagi, fig. 11 podstawę i zaznaczoną linią punktową obudowę wagi według fig. 9, wwidoku z przodu, fig. 12 przekrój wzdłuż linii XII-XII na fig. 9, fig. 13 przekrój wzdłuż linii XIII-XIII na fig. 9, fig. 14 drugą postać wykonania wagi w widoku odpowiadającym fig. 4, fig. 15 drugą postać wykonania w widoku, odpowiadającym fig. 7, fig. 16 przekrój wzdłuż linii XVI-XVI na fig. 15, fig. 17 powiększenie fragmentu fig. 16, ukazujące ogranicznik zabezpieczający pomiędzy obiema częściami obudowy i fig. 18 kolejne powiększenie fragmentu fig. 16, ukazujące punkt podparcia, zaznaczonej linią punktową, podstawy na obudowie wagi.

Przedstawiona na fig. 1 do 3 maszyna kuchenna 1 ma obudowę 2, w której umieszczone są dwa pokrętła 3, 4. Obudowa 2 ma ponadto od spodu nóżki 5, a z tyłu przyłącze 14 kabla elektrycznego.

W celu obsadzenia mieszalnika 6 w maszynie kuchennej 1 jest ona zaopatrzona w, nie przedstawiony bliżej, element mocujący 7. Umieszczony w obudowie 2 napęd 8, na przykład w postaci silnika elektrycznego, napędza poprzez nie przedstawiony pas zębaty lub temu podobny oraz pionowy, ustawiony współosiowo względem pionowej osi z maszyny kuchennej 1, wałek napędowy 9 znajdujący się wewnątrz mieszalnika 6, w obszarze jego dna, mieszadło 10, które za pomocą układu sprzęgającego jest połączone siłowo z wałkiem napędowym 9. Liczba obrotów mieszadła 10 jest regulowana za pomocą pokrętła 4.

176 544

Mieszalnik 6 ma w swym górnym, otwartym obszarze kształt owalny, przy czym na przedłużeniu wzdłużnej osi x znajduje się, wystający poza krawędź mieszalnika 6, dziobek 11. Ten ostatni jest skierowany, po umieszczeniu mieszalnika 6 w obudowie 2, w stronę zaopatrzonego w pokrętła 3, 4 fragmentu obudowy. Na przeciwległym względem dziobka 11 końcu dłuższej osi x mieszalnik 6 jest zaopatrzony w uchwyt dzbankowy 12. Uchwyt dzbankowy 12 rozciąga się na całej wysokości mieszalnika 6.

Utworzona w mieszalniku 6 komora jest zakryta pokrywą 13. Ta ostatnia tworzy połączenie kształtowe z górną krawędzią mieszalnika 6, szczelnie do niej przylegając.

Jak widać z fig. 3, owalny zarys mieszalnika 6, zwłaszcza rzut górnej części mieszalnika 6, ma taki kształt, że stosunek dłuższej osi x do krótszej osi y wynosi około 1,2:1. Punkt przecięcia S obu osi x i y w górnej części mieszalnika 6 jest przesunięty w stronę pionowej osi z wzdłuż osi x w kierunku dziobka 11, przy czym przesunięcie to wynosi w okazanym przykładzie wykonania około 3 do 4 mm. Ukształtowanie to sprawia, że wraz ze wzrostem stopnia napełnienia mieszalnika 6 następuje przesunięcie środka ciężkości wzdłuż osi x w kierunku dziobka 11.

W obszarze elementu mocującego 7 umieszczony jest, otaczający go, element grzejny 40 w postaci oporowego drutu grzejnego, za pomocą którego można nagrzewać dolną część mieszalnika 6.

W obudowie 2 umieszczona jest ponadto podstawa 15, która wspiera się nawadze 16. Waga 16 jest przy tym umieszczona na dnie 17 obudowy.

Podstawa 15 jest przedstawiona w szczegółach na fig. 9 do 13. Na widoku z góry, ukazanym na fig. 9, widoczne jest, że podstawa 15 ma wydłużony zarys, przy czym na jednym końcu znajduje się talerzowe dno ustalające 18 do umieszczenia mieszalnika 6. Dno ustalające 18 ma zarys okrągły, a jego przekrój ma kształt garnkowy (porównaj fig. 12 i 13). Na przeciwległym względem dna ustalającego 18 końcu znajduje się dno montażowe 19, na którym umieszczony jest napęd 8.

Wzdłużna oś u zarysu podstawy biegnie przez środek dna ustalającego 18 i przez dno montażowe 19. W środku dna ustalającego 18 znajduje się okrągły otwór 20, przez który przechodzi wałek napędowy 9.

Prostopadle do wzdłużnej osi u, pośrodku w odniesieniu do dłuższego wymiaru podstawy 15, ukształtowany jest wspornik 21. Wspornik 21 ma na swym wolnym końcu skierowaną do dołu, mającą kształt ściętego stożka, stopkę 22.

Na odwrotnej do wspornika 21 stronie wzdłużnej osi u, w odstępie względem niej, znajdują się dwie następne, umieszczone również na końcach podstawy 15, skierowane do dołu i mające kształt ściętego stożka, stopki 23 i 24.

Przedstawiona na fig. 4 do 8, pierwsza postać wykonania wagi 16 ma zarys w kształcie litery T i składa się w zasadzie z górnej części 25 i dolnej części 26 o odpowiednio ukształtowanych zarysach. Górna część 25 ma na obrzeżu, biegnącą wzdłuż obwodu i skierowaną do dołu, ściankę 27. Dolna część 26 ma odpowiednio skierowaną do góry ściankę 28. Utworzona pomiędzy górną częścią 25 i dolną częścią 26 komora ważenia jest oznaczona liczbą 29.

Jak widać zwłaszcza na fig. 4 do 6, górna część 25 i dolna część 26 mają jednakowy kształt. Wykonanie tojest o tyle korzystne pod względem technologicznym, że do wykonania obudowy 37 wagi potrzebne są jedynie dwie jednakowe części, które po obróbce jednej z nich wokół osi poziomej, nasadza się na siebie. Produkowane części obudowy można zatem używać zarówno jako część górną 25, jak też jako część dolną 26.

Rozciągające się w kierunku dłuższej osi u, dłuższe ramię 30 jest ustawione odpowiednio do dłuższego wymiaru podstawy 15, przy czym długość ramienia 30 jest mniejsza niż dłuższy wymiar podstawy 15. Długość dłuższego ramienia 30 jest jednak tak dobrana, że środki dna ustalającego 18 i dna montażowego 19 podstawy 15, a zatem również środki ciężkości napędu 8 i mieszalnika 6 wraz z elementem mocującym 7 leżą w obszarze wagi 16. Szerokość, to znaczy wymiar prostopadły do wzdłużnej osi u, wynosi około jednej trzeciej długości dłuższego ramienia 30.

176 544

Waga 16 ma w środku swego dłuższego wymiaru, ustawione pod ostrym kątem β w stosunku do wzdłużnej osi u, ramię 31 wagi, przy czym kąt β wynosi w ukazanym przykładzie wykonania 90°. Odstęp od wzdłużnej osi u do wolnego końca ramienia 31 wagi odpowiada odstępowi pomiędzy wzdłużną osią u i wolnym końcem wspornika 21 podstawy. Również szerokość ramienia 31 wagi jest dopasowana do szerokości wspornika 21 podstawy 15, tak że po umieszczeniu podstawy 15 nad wagą 16 wspornik 21 pokrywa się w przybliżeniu z ramieniem 31 wagi.

W komorze ważenia 29 znajduje się wahliwa belka 32, ustawiona w kierunku wzdłużnej osi u. Wahliwa belka 32 jest zaopatrzona w, nie przedstawiony, czujnik tensomeiyczny.

Górna część 25 i dolna część 26 wagi 16 są połączone ze sobą za pomocą wahliwej belki 32, przy czym górna część 25 jest unieruchomiona na części dolnej 26 za pomocą, nie przedstawionych, ograniczników zabezpieczających. Dolna część 26 jest na stałe zamocowana do dna 17 obudowy.

Powierzchnia podstawy górnej części 25 jest korzystnie tak ukształtowana, że punkt ciężkości S tej powierzchni leży w przybliżeniu w punkcie przecięcia wzdłużnej osi a belki ze wzdłużną osią b ramienia belki, która to oś jest ustawiona prostopadle do wzdłużnej osi c dłuższego ramienia 30.

Ponadto waga 16 ma wtyk 33, na który nasuwany jest, zaopatrzony w końcówkę kablową 34, kabel 35. Zasilanie wagi 16 w prąd elektryczny i dalsze przekazywanie danych pomiarowych do elektronicznego układu przetwarzającego odbywa się poprzez wiązkę kablową 36.

Podstawa 15 jest tak usytuowana na wadze 16, że stopki 22 do 24 opierają się na odpowiednich punktach podparcia Al do A3 za pośrednictwem, nie przedstawionych, elementów tłumiących w postaci zderzaków gumowych, wskutek czego podstawa 15 oddziałuje na, utworzoną w górnej części 25 i dolnej części 26 obudowę 37 wagi, za pośrednictwem tych trzech, znajdujących się na końcach teowego zarysu obudowy, punktów podparcia Al do A3. Punkty podparcia Al i A2, na które działają stopki 23 i 24, znajdują się na końcach dłuższego ramienia 30, w pewnym odstępie względem dłuższej osi u. Na górnej powierzchni swobodnego ramienia 31 wagi znajduje się punkt podparcia A3, korespondujący ze stopką 22.

Wzajemne odstępy punktów podparcia Al do A3, a co za tym idzie, także długości dłuższego ramienia 30 i ramienia 31 wagi, są tak dobrane, że punkty podparcia Al do A3 stanowią naroża, w przybliżeniu prostokątnego trójkąta, przy czym poprowadzone myślowo linie łączące punkt podparcia A3 ramienia z punktami podparcia Al i A2 tworzą kąt a. Kąt a wynosi około 90 do 94°, korzystnie około 92°.

Wahliwa belka 32 jest, jak już wspomniano, ustawiona w kierunku wzdłużnej osi u i, odpowiednio do tego, w stanie zmontowanym, pomiędzy mieszadłem 10 i napędem 8, wzdłuż dłuższej osi x zarysu mieszalnika 6. Ciężary własne napędu 8, elementu mocującego 7, elementu grzejnego 40 i mieszalnika 6 oddziałują stale na wagę 16 lub na wahliwą belkę 32. Jest to uwzględnione w układzie elektronicznym, który jest tak wykonany, że ciężarjest wyświetlany na wyświetlaczu cyfrowym 38 dopiero wówczas, gdy do ciężaru własnego zostaną dodane dalsze ciężary. Jeżeli zatem maszyna kuchenna 1 zostanie włączona, wówczas wyświetlacz cyfrowy 38 wskazuje punkt tary. Jeżeli ma być wyświetlony ciężar, wówczas wciska się przycisk kasujący 39, po czym wyświetlacz cyfrowy wskazuje zero gram. Dopiero po umieszczeniu składników w mieszalniku 6 ich ciężar oddziałuje dodatkowo na wagę 16, która wskazuje przyrost ciężaru. Istnieje przy tym możliwość każdorazowego zerowania wyświetlacza cyfrowego 38 za pomocą przycisku kasującego 39, co ułatwia dalsze doważanie. Można przy tym doważać do 2,5 kg jednorazowo i do 7,5 kg w całości. Blokada elektroniczna powoduje, że ważenie jest możliwe jedynie przy wyłączonym mieszadle 10.

Jak już wspomniano, owalne, częściowo mimośrodowe ukształtowanie mieszalnika powoduje przemieszczanie środka ciężkości wraz ze wzrostem napełnienia wzdłuż osi x lub u. Ustawienie wahliwej belki 32 wzdłuż drogi przemieszczania się środka ciężkości

176 544 zapewnia zawsze prawidłowy pomiar ciężaru. Ponadto takie ustawienie wahliwej belki 32 pozwala na utrzymanie bardzo niskich wartości sił przechylających.

Na figurze 14 do 18 przedstawiona jest druga postać wykonania wagi 16. Jak widać zwłaszcza na fig. 14, również w tej postaci wykonania istnieje, równoległe do wzdłużnej osi u, dłuższe ramię 30. Wymiary tego ramienia są tak dobrane, że środki dna ustalającego 18 i dna montażowego 19, przedstawionej linią punktową, podstawy 15, a zatem również środki ciężkości napędu 8 i mieszalnika 6 z elementem mocującym 7 leżą w obszarze wagi 16.

Obudowa 37 wagi składa się także z górnej części 25 i dolnej części 26, tworzących komorę ważenia 29. Górna część 25 ma krótsze ramię 31', odchodzące od dłuższego ramienia 30 i tworzące ostry kąt β', równy około 70 do 75°, korzystnie 73 .

Dolna część 26 jest - odpowiednio do pierwszego przykładu wykonania - taka sama jak część górna 25, lecz obrócona wokół osi poziomej, tak że po nasadzeniu części górnej na część dolną powstaje obudowa 37 wagi. Odpowiednio do tego również dolna część 26 ma krótsze ramie 31, tworzące z dłuższym ramieniem 30 ostry kąt β. Po nasadzeniu na siebie dolnej i górnej części, oba krótsze ramiona 31' i 31 tworzą klinowe ramię 31 wagi, przy czym wolne końce obu krótszych ramion 31' i 31 ustawiają się jedno nad drugim, tworząc punkt podparcia A3. Oś b ramienia wagi, która, wychodząc z punktu podparcia A3, rozciąga się prostopadle do wzdłużnej osi c dłuższego ramienia 30, tworzy zarazem oś symetrii dla całej obudowy 37 wagi. Odpowiednio do tego oś b ramienia wagi znajduje się pośrodku między obydwoma, umieszczonymi na dłuższym ramieniu 30, punktami podparcia Al i A2.

Odpowiednio do pierwszej postaci wykonania odstępy pomiędzy punktami podparcia A1 do A3, a zatem także długości dłuższego ramienia 30 i krótszych ramion 31' i 31, są tak dobrane, że punkty podparcia Al do A3 stanowią naroża, w przybliżeniu prostokątnego, trójkąta. Również tutaj kąt a wynosi około 90 do 94°, korzystnie około 92°.

Poza tym również w tym przykładzie wykonania obudowa 37 wagi ma taką konstrukcję, że punkt ciężkości S powierzchni górnej części 25 leży w przybliżeniu w punkcie przecięcia wzdłużnej osi a belki z osią b ramienia wagi (porównaj fig. 14).

Dolna część 26 i górna część 25 są połączone ze sobą jedynie w obszarze wahliwej belki 32 w ten sposób, że górna część 25 jest zamocowana w obszarze jednego końca wahliwej belki 32, patrząc w kierunku wzdłużnej osi a, za pomocą śrub 41. Dolna część 26 jest zamocowana odpowiednio, od spodu, na przeciwległym końcu wahliwej belki 32.

Wahliwa belka 32 jest zaopatrzona w miernik pojemnościowy. Odpowiednio do zmiany ciężaru zmienia się w nim odstęp pomiędzy dwiema płytkami kondensatora.

Zasilanie w prąd elektryczny i dalsze przekazywanie danych pomiarowych odbywa się, jak w opisanym uprzednio przykładzie wykonania, poprzez wiązkę kablową 36.

W pobliżu punktów podparcia Al do A3 znajdują się, działające w obu prostopadłych kierunkach, ograniczniki zabezpieczające 42. W tym celu na dolnej części 26 umieszczone są, wchodzące do komory ważenia 29, kołki gwintowane 43. Na każdy z kołków gwintowanych 43 nakręcona jest nakrętka dystansowa 44, której przekrój zwęża się w obszarze skierowanym do góry, to znaczy w kierunku górnej części 25. W obszarze przejścia do zwężonego obszaru znajduje się kołnierz oporowy 45. Mający zmniejszoną średnicę obszaru nakrętek dystansowych 44 przechodzi przez górną część 25 w strefie odpowiednio rozmieszczonych otworów 46. Górny ogranicznik zabezpieczający 42 stanowi pierścień zabezpieczający 47. Górna część 25 jest zatem zamocowana pomiędzy pierścieniem zabezpieczającym 47 i kołnierzem oporowym 45 z luzem, którego wymiar odpowiada w przybliżeniu podwojonej grubości ścianki górnej części 25 w tym obszarze. Te ograniczniki zabezpieczające 42 służą z jednej strony jako elementy prowadzące dla części górnej 25, a z drugiej strony chronią wahliwą belkę 32 przed niedopuszczalnym odkształceniem. Ograniczniki zabezpieczające 42 działają, jak już wspomniano, zarówno w kierunku rozciągania, jak też w kierunku ściskania.

176 544

Dolna część 26 jest za pomocą umieszczonych na niej, zaopatrzonych w gwint, kołków 48, zamocowana na dnie 17 obudowy w ten sposób, że na kołki 48 nakręca się od dołu odpowiednie nakrętki.

Analogicznie do pierwszego przykładu wykonania podstawa 16 jest tak usytuowana na wadze 16, że stopki 22 do 24 opierają się na odpowiednich punktach podparcia Al do A3, przy czym podparcie to nie jest realizowane bezpośrednio, lecz za pomocą elementów tłumiących 49, które mogą mieć przykładowo postać zderzaków gumowych. Elementy tłumiące 49 są zamocowane w obszarze punktów podparcia Al do A3 za pomocą śrub 50. Stopki 22 do 24 podstawy 15 mają odpowiednie wybrania 51, w które wchodzą elementy tłumiące 49.

Zasada działania, zwłaszcza wskazywanie wyznaczanych ciężarów, odpowiada pierwszemu przykładowi wykonania.

Wszystkie ujawnione cechy wynalazku są istotne dla wynalazku. W ujawnieniu niniejszego zgłoszenia uwzględniono zatem w pełni ujawnioną treść przynależnych/załączonych dokumentów pierwszeństwa (odpis zgłoszenia pierwotnego), również w tym celu, aby cechy tych dokumentów włączyć w zastrzeżenia niniejszego zgłoszenia.

176 544

Γ π

176 544

X

176 544

20

UWLJH

A

π5ζέαΞα

27

A3 i / \

176 544 m

r*m

176 544

2f-w-β gr-jjn

176 544

2 38 'j 21 39 4 A3

176 544

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz.

Cena 4,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Maszyna kuchenna z mieszalnikiem i napędem dla mieszadła w mieszalniku, przy czym mieszalnik jest ogrzewany w swej dolnej części, znamienna tym, że zawiera wagę (16), na której to wadze (16) wsparty jest element mocujący (7) mieszalnika wraz z elementem grzejnym (40).
2. Maszyna kuchenna według zastrz. 1, znamienna tym, że waga (16) podpiera ważone części za pomocą trzech punktów podparcia.
3. Maszyna kuchenna według zastrz. 2, znamienna tym, że każdy z punktów podparcia (Al, A2, A3) jest przyporządkowany jednemu końcowi wagi (16).
4. Maszyna kuchenna według zastrz. 2, znamienna tym, że każdy z punktów podparcia (Al do A3) jest wyposażony w element tłumiący (49).
5. Maszyna kuchenna według zastrz. 1, znamienna tym, że na wadze (16) wsparty jest napęd (8).
6. Maszyna kuchenna według zastrz. 1, znamienna tym, że zawiera wahliwą belkę (32), która biegnie wzdłuż osiowego przedłużenia pomiędzy mieszadłem (10) i napędem (8).
7. Maszyna kuchenna według zastrz. 6, znamienna tym, że mieszalnik (6) ma owalny zarys, zaś wahliwa belka (32) jest skierowana wzdłuż dłuższej osi (x) zarysu.
8. Maszyna kuchenna według zastrz. 6, znamienna tym, że wahliwa belka (32) jest umieszczona w podzielonej poziomo obudowie (37) wagi.
9. Maszyna kuchenna według zastrz. 8, znamienna tym, że górna część (25) obudowy (37) wagi jest zamocowana na części dolnej (26) za pomocą, działającego w obu kierunkach, ogranicznika zabezpieczającego (42).
10. Maszyna kuchenna według zastrz. 8, znamienna tym, że obudowa (37) wagi ma zarys w kształcie litery T.
11. Maszyna kuchenna według zastrz. 10, znamienna tym, że obie poprzeczki (30,31) litery T obudowy (37) wagi biegną względem siebie pod kątem ostrym (β).
12. Maszyna kuchenna według zastrz. 10, znamienna tym, że ramię (31), mającej kształt litery T, obudowy (37) wagi ma kształt klina.
13. Maszyna kuchenna według zastrz. 12, znamienna tym, że klinowy kształt jednego ramienia (31) jest utworzony w wyniku projekcji dwóch, odgiętych od siebie na kształt rozporki, ramion (31', 31) dolnej części (26) i górnej części (25).
14. Maszyna kuchenna według zastrz. 9, znamienna tym, że górna część (25) i dolna część (26) mają jednakowy kształt, co najmniej pod względem swego zarysu zewnętrznego.
15. Maszyna kuchenna według zastrz. 1, znamienna tym, że element mocujący (7) mieszalnika i napęd (8) są umieszczone wspólnie na podstawie (15), przy czym podstawa (15) wspiera się o obudowę (37) wagi.
16. Maszyna kuchenna według zastrz. 15, znamienna tym, że podstawa (15) spoczywa na wadze (16) za pomocą trzech, umieszczonych na końcach teowego zarysu obudowy (37) wagi, punktów podparcia (Al do A3).