PL176647B1

PL176647B1 - Urządzenie obrotowe magnetyczne

Info

Publication number: PL176647B1
Application number: PL94305068A
Authority: PL
Inventors: Kohei Minato
Original assignee: Kohei Minato
Priority date: 1993-09-16
Filing date: 1994-09-16
Publication date: 1999-07-30
Also published as: AU7301494A; FI944260A0; US5594289A; BR9403471A; KR950007865A; JPH0787725A; NO305497B1; NO943277L; IL110879A; HK1001848A1; MY111454A; CN1037050C; RU2128872C1; GR3026264T3; IL110879A0; KR100225263B1; AU677854B2; ATE161128T1; CA2131336A1; SK110894A3

Abstract

1. Urzadzenie obrotowe magnetyczne za- wierajace obrotowy wal, zamocowany na wale co najmniej jeden wirnik, na którym sa rozmieszczone elementy magnetyczne, ulozone ich jednoim ien nymi biegunami magnetycznymi do zewnetrznej powierzchni obwodowej wirnika w kierunku jego obrotu oraz parami przeciwnych biegunów mag- netycznych ukosnie wzgledem linii prom ienia wirnika, przy czym naprzeciw kazdego wirnika jest umieszczony drugi element magnetyczny, a przy wirniku jest usytuowany detektor polozenia tego wirnika przy wirowaniu, znamienne tym, ze pier- wsze elementy magnetyczne (22A-22H) sa usytuo- wane na czesci obwodu powierzchni wirnika (6), a na pozostalej jego czesci sa umieszczone bloki wyrównujace (20A-20H) z materialu niem agne- tycznego, równowazace pierwsze elementy mag- netyczne (22A-22H). FIG. 1 PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest urządzenie obrotowe magnetyczne.

Wynalazek dotyczy zwłaszcza magnetycznego urządzenia obrotowego, w którym wykorzystuje się siły odpychające wytwarzane pomiędzy magnesem trwałym i elektromagnesem.

W tradycyjnym silniku elektrycznym twornik w postaci wirnika składa się . ze zwojów drutu, a pole elektryczne jest wytwarzane przez stojan składający się z magnesu trwałego. Jednak w takim tradycyjnym silniku elektrycznym prąd musi być zwykle doprowadzany do zwojów wirnika, któryjest obracany. Doprowadzaniu prądu towarzyszy wytwarzanie ciepła, co z kolei uniemożliwia efektywne wytwarzanie odpowiednio dużej siły obracającej. Wskutek tego nie otrzymuje się efektywnej siły magnetycznej.

Ponadto, w tradycyjnym silniku elektrycznym, ponieważ twornik jest tak skonstruowany, że składa się ze zwojów, moment bezwładności nie może być bardzo duży, a więc nie można uzyskać dostatecznego momentu obrotowego.

W typowych silnikach elektrycznych istnieje granica dla zwiększania sprawności przemiany energii. Ponadto w silniku elektrycznym nie może być uzyskiwany dostatecznie duży moment obrotowy. Z powyższych powodów dokonywane były różne udoskonalenia w istniejących dotychczas silnikach elektrycznych, które jednak nie przyniosły sukcesu w postaci wyprodukowania silnika elektrycznego tak zabudowanego, aby miał zadawalającą charakterystykę.

Aby rozwiązać powyżej opisane problemy w takim tradycyjnym silniku zaproponowano rozwiązanie znane z opisu japońskiego zgłoszenia nr 61868/1993 (odpowiednik patentu Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 4,751,486). Urządzenie obrotowe magnetyczne, według tego rozwiązania, zawiera dwa obrotowe wały z zamocowanymi na nich wirnikami usytuowanymi naprzeciw siebie. Na każdym wirniku są rozmieszczone magnesy trwałe, ułożone ich jednoimiennymi biegunami magnetycznymi do zewnętrznej powierzchni obwodowej pierwszego wirnika w kierunku jego obrotu oraz parami przeciwnych biegunów magnetycznych ukośnie względem linii promienia wirnika. Na jednym z wirników jest umieszczony elektromagnes pomiędzy magnesami trwałymi.

W magnetycznym urządzeniu obrotowym ujawnionym w powyższych publikacjach obracana jest para wirników. Dlatego konieczne jest zapewnienie w każdym z wirników wysokiej dokładności i przedsięwzięcie środków mających ułatwić regulację obrotów.

Według wynalazku urządzenie obrotowe magnetyczne zawiera obrotowy wał i zamocowany na wale co najmniej jeden wirnik, na którym są rozmieszczone elementy magnetyczne, ułożone ich jednoimiennymi biegunami magnetycznymi do zewnętrznej powierzchni obwodowej wirnika w kierunku jego obrotu oraz parami przeciwnych biegunów magnetycznych ukośnie względem linii promienia wirnika. Naprzeciw każdego wirnika jest umieszczony drugi element magnetyczny, a przy wirniku jest usytuowany detektor położenia tego wirnika przy wirowaniu.

Według wynalazku urządzenie obrotowe magnetyczne charakteryzuje się tym, że pierwsze elementy magnetyczne są usytuowane na części obwodu powierzchni wirnika, a na pozostałej jego części są umieszczone bloki wyrównujące z materiału niemagnetycznego, równoważące pierwsze elementy magnetyczne.

Na wale jest zamontowany drugi wirnik usytuowany obok pierwszego wirnika, a na części obwodu powierzchni drugiego wirnika są umieszczone pierwsze elementy magnetyczne, ułożone ich jednoimiennymi biegunami magnetycznymi do zewnętrznej powierzchni obwodowej drugiego wirnika w kierunku jego obrotu oraz parami przeciwnych biegunów magnetycznych ukośnie względem linii promienia drugiego wirnika. Na pozostałej jego części są umieszczone bloki wyrównujące z materiału niemagnetycznego równoważące

176 647 pierwsze elementy magnetyczne, przy czym naprzeciw drugiego wirnika jest umieszczony drugi element magnetyczny, a przy drugim wirniku jest usytuowany drugi detektor położenia tego wirnika przy wirowaniu.

Wirnik z pierwszymi elementami magnetycznymi i umieszczone odpowiednio przy nich drugie elementy magnetyczne są usytuowane jedne pod drugimi.

Pierwsze elementy magnetyczne są magnesami trwałymi, a drugie elementy magnetyczne są elektromagnesami. Magnesy trwałe mają postać magnesów rurowych. Elektromagnesy są połączone z zespołem zasilającym i z detektorem.

Zespół zasilający zawiera przekaźnik z selenoidem i ze stykiem oraz źródło prądu stałego. Źródło prądu stałego jest połączone z urządzeniem ładującym.

Pierwsze elementy magnetyczne są elektromagnesami, a drugie elementy magnetyczne są magnesami trwałymi. Magnesy trwałe mają postać magnesów rurowych. Elektromagnesy są połączone z zespołem zasilającym i z detektorem. Zespół zasilający zawiera przekaźnik z selenoidem i ze stykiem oraz źródło prądu stałego. Źródło prądu stałego jest połączone z urządzeniem ładującym.

Na wale jest zamontowany obrotowy korpus, na którym są rozmieszczone magnesy w kształcie prętów.

Urządzenie obrotowe magnetyczne według wynalazku jest proste i niezawodne. Zapewnia uzyskanie maksymalnej wydajności przy minimalnym zużyciu energii elektrycznej. Prędkość obrotowa wału wyjściowego jest łatwa do regulacji.

Pole magnetyczne wytwarzane przez elektromagnes i pole magnetyczne wytwarzane przez magnes trwały wirnika odpychają się wzajemnie. Ponadto pole magnetyczne magnesu trwałego jest spłaszczane przez pola magnetyczne innych pobliskich magnesów trwałych i elektromagnesu. Dlatego wytwarzany jest pomiędzy nimi moment skutecznie obracający wirnik. Ponieważ wirnik ma dużą siłę bezwładności, gdy zaczyna wirować, jego prędkość rośnie dzięki sile bezwładności i sile obracającej.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia magnetyczne urządzenie obrotowe w schematycznym widoku perspektywicznym, fig. 2 - magnetyczne urządzenie obrotowe pokazane na fig. 1 w widoku z boku, fig. 3 - wirnik magnetycznego urządzenia obrotowego pokazanego na fig. 1 i 2 w widoku z góry, fig. 4 - schemat połączeń obwodu w magnetycznym urządzeniu obrotowym ukazanym na fig. 1, fig. 5 - rozkład pola magnetycznego utworzonego pomiędzy wirnikiem i drugim elementem magnetycznym urządzenia obrotowego pokazanego na fig. 1 i 2 w rzucie poziomym, a fig. 6 - moment powodujący obracanie się wirnika magnetycznego urządzenia obrotowego pokazanego na fig. 1 i 2.

Na figurach 1 i 2 rysunku przedstawiono schematycznie urządzenie magnetyczne obrotowe według niniejszego wynalazku.

W opisie termin urządzenie magnetyczne obrotowe obejmuje silnik elektryczny, a z uwagi na to, że ogólnie odnosi się on do otrzymywania siły obracającej z sił magne tycznych magnesów trwałych, więc będzie on dotyczył urządzenia obrotowego wykorzystującego siły magnetyczne.

Jak pokazano na fig. 1 i 2, w magnetycznym urządzeniu obrotowym będącym korzystnym przykładem wykonania niniejszego wynalazku, wał 4 jest obrotowo zamocowany do ramy 2 za pomocą łożysk 5. Do wału 4 przymocowane są pierwszy wirnik 6 i drugi wirnik 8, z których każdy wytwarza siłę obracającą, oraz obrotowy korpus 10, na którym zamontowano pewną liczbę magnesów 9 w kształcie prętów do uzyskiwania sił obracających. Są one zamocowane tak, że są obracane wraz z wałem 4. Przy wirnikach magnetycznych pierwszym 6 i drugim 8 są umieszczone, jak to zostanie później opisane szczegółowo w odniesieniu do fig. 1 i 2, odpowiednio, drugie elementy magnetyczne 12, 14, w tym przykładzie w postaci elektromagnesów. Są one zasilane energią synchronicznie z obrotami wirników pierwszego 6 i drugiego 8. Wirniki pierwszy 6 i drugi 8 są zwrócone do siebie wzajemnie i każdy z nich umieszczony jest w przerwie magnetycznej. Drugie elementy magnetyczne 12 i 14 są odpowiednio przymocowane do jarzma 16, które stanowi magnetowód.

176 647

Jak pokazano na fig. 3, każdy z wirników pierwszy 6 i drugi 8 ma tarczę 24 z umieszczonymi na niej pierwszymi elementami magnetycznymi 22A-22H wytwarzającymi pole magnetyczne i generującymi siły obracające i blokami wyrównującymi 22A-22H, wykonanymi z niemagnetycznych materiałów, do zrównoważenia magnetycznych wirników 6 i 8. W tym przykładzie pierwsze elementy magnetyczne 22A-22H są płytkowymi magnesami trwałymi. Oba wirniki pierwszy 6 i drugi 8 mają rozmieszczone na połowie zewnętrznego obszaru obwodowego tarczy 24, w równych odstępach, po osiem pierwszych elementów magnetycznych 22A-22H i osiem bloków wyrównujących 22A-22H wzdłuż drugiej połowy zewnętrznego obwodowego obszaru tarczy 24. Jak pokazano na fig. 3, każdy z pierwszych elementów magnetycznych 22A-22H jest tak rozmieszczony, że jego wzdłużna oś I tworzy kąt D z linią promienia tarczy 24 wirników 6,8. Korzystnie kąt D ma wartość 30°-56°. Jednak wartość kąta może być ustalona w zależności od promienia tarczy 24 i liczby pierwszych elementów magnetycznych 22A-22H które, mają być rozmieszczone na tarczy 24. Jak pokazano na fig. 2, z punktu widzenia efektywnego wykorzystania pola magnetycznego korzystnie jest, gdy pierwsze elementy magnetyczne 22A-22H na pierwszym wirniku 6 są tak usytuowane, że ich bieguny N są skierowane na zewnątrz podczas, gdy pierwsze elementy magnetyczne 22A-22H na drugim wirniku 8 są tak usytuowane, że ich bieguny S są skierowane na zewnątrz.

Umieszczone na zewnątrz wirników 6 i 8, drugie elementy magnetyczne 12 i 14, są zwrócone, odpowiednio ku wirnikom pierwszemu 6 i drugiemu 8 w przerwie magnetycznej. Drugie elementy magnetyczne 12 i 14, korzystnie elektromagnesy są zasilane tak, że wytwarzają pole magnetyczne identyczne pod względem biegunowości z odpowiadającymi im pierwszymi elementami magnetycznymi 22A-22H, a więc odpychają się one wzajemnie. Innymi słowy, jak pokazano na fig. 2, ponieważ pierwsze elementy magnetyczne 22A-22H na pierwszym wirniku 6 mają bieguny N zwrócone na zewnątrz, usytuowany przy nich drugi element magnetyczny 12, korzystnie w postaci elektromagnesu jest tak zasilany, że jego strona zwrócona do pierwszego wirnika 6 ma biegun N. W podobny sposób, ponieważ pierwsze elementy magnetyczne 22A-22H na drugim wirniku 8 mają ich bieguny S zwrócone na zewnątrz, usytuowany przy nich drugi element magnetyczny 14, korzystnie w postaci elektromagnesu jest tak zasilany, że jego strona zwrócona do pierwszych elementów magnetycznych 22A-22H ma biegun S. Drugie elementy magnetyczne 12 i 14, które są magnetycznie połączone przez jarzmo 16, są tak magnesowane, że strony zwrócone ku odpowiadającym im wirnikom pierwszemu 6 i drugiemu 8 mają w stosunku do siebie nawzajem przeciwną biegunowość.

Przy każdym wirniku pierwszym 6 i drugim 8 jest umieszczony detektor 30 taki, jak mikrołącznik, w celu wykrywania położenia wirników 6 i 8. To znaczy, jak pokazano na fig. 3, podczas wirowania wirników 6, 8 w kierunku 32 są one odpowiednio pobudzane, kiedy prowadzący pierwszy element magnetyczny 22A , mija detektor 30. Również, przy wirowaniu w kierunku 32, wirników 6, 8 drugie elementy magnetyczne 12 lub 14 są zasilane energią wówczas, kiedy punkt wyjściowy So, usytuowany pomiędzy prowadzącym pierwszym elementem magnetycznym 22A i następnym pierwszym elementem magnetycznym 22B pokrywa się z punktem środkowym Ro jednego z drugich elementów magnetycznych 12 lub 14. Ponadto, jak pokazano na fig. 3, przy kierunku wirowania 32 pierwszych elementów magnetycznych 22A-22H, wirniki pierwszy 6 i drugi 8 są odłączone od zasilania, kiedy ostatni pierwszy element magnetyczny 22A mija detektor 30. W przykładzie wykonania końcowy punkt Eo jest ustawiony symetrycznie względem punktu wyj ściowego So na obrotowej tarczy 24. Kiedy punkt końcowy Eo pokrywa się z punktem środkowym Ro jednego z drugich elementów magnetycznych 12 lub 14, drugie elementy magnetyczne 12 lub 14 są odpowiednio odłączane od zasilania. Jak to zostanie opisane później, przy punkcie środkowym Ro drugiego elementu magnetycznego 12 lub 14 dowolnie ustawionym pomiędzy punktem wyjściowym So i punktem końcowym Eo, wirniki 6 i 8 zaczynają wirować kiedy te drugie elementy magnetyczne 12 i 14 i pierwsze elementy magnetyczne 22A-22H są zwrócone do siebie czołowo. Kiedy jako detektor 30 do wykrywania położenia przy wirowaniu jest używany mikrowyłącznik, punkt styku mikrowy-^^cznika ma możliwość prze6

176 647 suwania się po wirującej tarczy 24. Tarcza 24 ma występ pomiędzy punktem wyjściowym So i punktem końcowym Eo, dzięki czemu styk mikrowyłącznika jest zamknięty pomiędzy punktem wyjściowym So i punktem końcowym Eo. Na pozostałym odcinku obwodu tarcza 24 jest cofnięta do wewnątrz. Oczywistym jest, że jako detektor 30 do wykrywania położenia wirników 6, 8 przy wirowaniu zamiast mikrowyłącznika może być użyty czujnik fotoelektryczny lub podobny.

Jak pokazano na fig. 4, uzwojenia elektromagnesów, stanowiących drugie elementy magnetyczne 12 i 14 są połączone szeregowo z zespołem zasilającym zawierającym źródło prądu stałego 42 i przekaźnik 40, posiadający ruchomy styk i selenoid. W obwód szeregowy zawierający przekaźnik 40 jest włączony detektor 30 na przykład mikrowyłącznik i jest on połączony ze źródłem prądu stałego 42. Ponadto, ze względu na oszczędność energii, do źródła prądu stałego 42 przyłączone jest urządzenie ładujące 44 takie, jak ogniwo słoneczne. Korzystnie jest, gdy źródło prądu stałego 42 jest stale ładowane przy użyciu energii słonecznej lub podobnie.

W urządzeniu magnetycznym obrotowym przedstawionym na fig. 1 i 2, jest wytwarzany pokazany na fig. 5 rozkład pola magnetycznego pomiędzy rozmieszczonymi na każdym z wirników 6 i 8 pierwszymi elementami magnetycznymi 22A-22H i drugimi elementami magnetycznymi 12 i 14, które są do nich zwrócone czołowo. Kiedy drugi element magnetyczny 12 lub 14 jest zasilany, pole magnetyczne pierwszego elementu magnetycznego 22A, sąsiadującego z drugim elementem magnetycznym 12 lubi 4, jest przekrzywiane we wzdłużnym kierunku zgodnie z kierunkiem wirowania. Powoduje to w rezultacie wytwarzanie pomiędzy pierwszym elementem magnetycznym 20A a drugim elementem magnetycznym 12, 14 siły odpychającej. Jak to wynika ze zniekształcenia pola magnetycznego, siła odpychająca ma większą składową w kierunku wzdłużnym niż w kierunku prostopadłym i wywarza moment, powodujący obrót w kierunku 32. Podobnie, zniekształcone jest pole magnetyczne pierwszego elementu magnetycznego 22B, który wchodzi w pole magnetyczne drugiego elementu magnetycznego 12 lub 14 jako następny. Ponieważ przesuwa się on w kierunku przeciwnego bieguna poprzedzającego pierwszy element magnetyczny 22A jego pole magnetyczne jest zniekształcone w większym stopniu i w ten sposób spłaszczone. Oznacza to, że siła odpychająca wytwarzana pomiędzy pierwszymi elementami magnetycznymi, które już weszły w pole magnetyczne drugich elementów magnetycznych 12 lub 14, jest większa od siły odpychającej wytwarzanej pomiędzy następnie wchodzącymi pierwszymi elementami magnetycznymi i drugimi elementami magnetycznymi 12 lub 14. Odpowiednio, moment obracający oddziaływuje na wirującą tarczę 24.

Obracająca się tarcza 24, do której przyłożony jest moment obracający, nadal obraca się dzięki siłom bezwładności, nawet wówczas, gdy zostaje odcięty dopływ energii po pokryciu się punktu końcowego Eo z punktem środkowym Ro drugiego elementu magnetycznego 12 lub 14. Im większa siła bezwładności, tym bardziej płynne jest wirowanie.

W początkowym etapie wirowania do obracającej się tarczy 24 przyłożony jest moment obrotowy, jak pokazano na fig. 6. To znaczy, że na początku wirowania, gdy biegun M pierwszego elementu magnetycznego jest nieznacznie przemieszczony w kierunku wirowania względem bieguna M' drugiego elementu magnetycznego, siła odpychająca działa pomiędzy biegunem M pierwszego elementu magnetycznego po stronie wirującej i biegunem M' drugiego elementu magnetycznego po stronie nieruchomej. Dlatego, z układu przedstawionego na fig. 6, powstaje moment obrotowy T określony wzorem: T = f · a cos (a - β), gdzie a jest stałą. Moment obrotowy T wywołuje obrót tarczy 24. Po rozpoczęciu wirowania obrotowej tarczy 24, jej prędkość obrotowa stopniowo rośnie dzięki jej momentowi bezwładności, który umożliwia wytworzenie dużej obrotowej siły napędowej. Po uzyskaniu stabilnego wirowania obrotowej tarczy 24, która może wytwarzać konieczną siłę elektromagnetyczną w cewce elektromagnetycznej drugiego elementu magnetycznego (nie pokazana) przy umieszczeniu jej na zewnątrz blisko obracanego korpusu 10, korzystnie obracanego razem z tarczą 24, generuje się energię elektryczną wykorzystywaną w różnych zastosowaniach. Ta zasada wirowania oparta jest na znanej zasadzie wirowania urządzenia magnetycznego obrotowego (ujawnionego w japońskiej publikacji patentowej nr 61868/1993 - patent

176 647

Stanów Zjednoczonych nr 4 751486). To znaczy, że jeśli drugi element elektromagnetyczny, zastosowany do jednego z wirników urządzenia jest magnesem trwałym, urządzenie jest obracane zgodnie z ujawnioną tam zasadą obracania.

Liczba pierwszych elementów magnetycznych 22A-22H nie jest ograniczona do ośmiu, jak pokazano na fig. 1 i 3. Można zastosować dowolną ich liczbę. Chociaż w powyżej opisywanym przykładzie wykonania, pierwsze elementy magnetyczne 22A-22H są rozmieszczone wzdłuż połowy obszaru obwodowego tarczy 24, a wzdłuż drugiej połowy obszaru obwodowego rozmieszczone są bloki wyrównujące 22A-22H, pierwsze elementy magnetyczne mogą być rozmieszczone również na innych obszarach tarczy 24. Korzystnie jest, gdy bloki wyrównujące są umieszczone obok pierwszych elementów magnetycznych wzdłuż części obszaru obwodowego na tarczy. Przeciwciężary, które nie muszą być formowane w osobne bloki, mogą mieć postać jednej płyty, która jest ułożona na zewnętrznych obszarze obwodowym tarczowej powierzchni.

Chociaż w powyżej opisanym przykładzie wykonania możliwe jest zasilanie elektromagnesów przez z góry określony okres czasu przy każdym obrocie wirującej tarczowej powierzchni, obwód może być również tak skonstruowany, że możliwe jest przy zwiększonej liczbie obrotów, zasilanie elektromagnesów przy każdym obrocie wirującej powierzchni tarczowej, zaczynając od jej drugiego obrotu. Ponadto, w powyżej opisanym przykładzie, jako trwały magnes został użyty magnes płytkowy, lecz mogą być także stosowane inne rodzaje magnesów.

W rezultacie, jako środki z magnesem trwałym może być stosowany magnes dowolnego rodzaju pod warunkiem, że pewna liczba biegunów magnetycznych jednego znaku rozmieszczona jest wzdłuż zewnętrznego obrzeża powierzchni tarczowej i pewna liczba biegunów magnetycznych drugiego znaku jest rozmieszczona do wewnątrz powierzchni tarczowej tak, że para odpowiednich biegunów magnetycznych o jednej i drugiej biegunowości jest ukierunkowana ukośnie względem linii promienia 11, jak pokazano na fig. 3.

Chociaż w powyższym przykładzie wykonania na magnetycznych wirnikach 6 i 8 zamontowane są pierwsze elementy magnetyczne 22A-22H w postaci płytkowych magnesów, korzystnie mogą one być zastąpione elektromagnesami. W tym przypadku drugie elementy magnetyczne 12 i 14 mogą być elektromagnesami lub magnesami trwałymi.

W urządzeniu magnetycznym obrotowym według niniejszy wynalazku energia rotacyjna jest otrzymywana z magnesów trwałych. Możliwe jest zminimalizowanie dostarczanej energii do ilości doprowadzanej do elektromagnesów.

176 647

FIG.2

FIG. 4

176 647

FIG. 6

176 647

FIC. 1

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz.

Cena 2,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Urządzenie obrotowe magnetyczne zawierające obrotowy wał, zamocowany na wale co najmniej jeden wirnik, na którym są rozmieszczone elementy magnetyczne, ułożone ich jednoimiennymi biegunami magnetycznymi do zewnętrznej powierzchni obwodowej wirnika w kierunku jego obrotu oraz parami przeciwnych biegunów magnetycznych ukośnie względem linii promienia wirnika, przy czym naprzeciw każdego wirnika jest umieszczony drugi element magnetyczny, a przy wirniku jest usytuowany detektor położenia tego wirnika przy wirowaniu, znamienne tym, że pierwsze elementy magnetyczne (22A-22H) są usytuowane naczęści obwodu powierzchni wirnika (6), a na pozostałej jego części są umieszczone bloki wyrównujące (20A-20H) z materiału niemagnetycznego, równoważące pierwsze elementy magnetyczne (22A-22H).
2. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że na wale (4) jest zamontowany drugi wirnik (8) usytuowany obok pierwszego wirnika (6), a na części obwodu powierzchni drugiego wirnika (8) są umieszczone pierwsze elementy magnetyczne (22A-22H), ułożone ich jednoimiennymi biegunami magnetycznymi do zewnętrznej powierzchni obwodowej drugiego wirnika (8) w kierunku jego obrotu oraz parami przeciwnych biegunów magnetycznych ukośnie względem linii promienia drugiego wirnika (8), a na pozostałej jego części są umieszczone bloki wyrównujące (20A-20H) z materiału niemagnetycznego równoważące pierwsze elementy magnetyczne (22A-22H), przy czym naprzeciw drugiego wirnika (8) jest umieszczony drugi element magnetyczny (14), a przy drugim wirniku (8) jest usytuowany drugi detektor (30) położenia tego wirnika przy wirowaniu.
3. Urządzenie według zastrz. 2, znamienne tym, że wirnik (6,8) z pierwszymi elementami magnetycznymi (22A-22H) i umieszczone odpowiednio przy nich drugie elementy magnetyczne (12,14) są usytuowane jedne pod drugimi.
4. Urządzenie według zastrz. 1 albo 2, znamienne tym, że pierwsze elementy magnetyczne (22A-22H) są magnesami trwałymi, a drugie elementy magnetyczne (12, 14) są elektromagnesami.
5. Urządzenie według zastrz. 4, znamienne tym, że magnesy trwałe mają postać magnesów rurowych.
6. Urządzenie według zastrz. 4, znamienne tym, że elektromagnesy są połączone z zespołem zasilającym i z detektorem (30).
7. Urządzenie według zastrz. 6, znamienne tym, ze zespół zasilający zawiera przekaźnik (40) z selenoidem i ze stykiem oraz źródło prądu stałego (42).
8. Urządzenie według zastrz. 7, znamienne tym, że źródło prądu stałego (42) jest połączone z urządzeniem ładującym (44).
9. Urządzenie według zastrz. 1 albo 2, znamienne tym, że pierwsze elementy magnetyczne (22A-22H) są elektromagnesami, a drugie elementy magnetyczne (12,14) są magnesami trwałymi.
10. Urządzenie według zastrz. 9, znamienne tym, że magnesy trwałe mają postać magnesów rurowych.
11. Urządzenie według zastrz. 9, znamienne tym, że elektromagnesy są połączone z zespołem zasilającym i z detektorem (30).
12. Urządzenie według zastrz. 11, znamienne tym, że zespół zasilający zawiera przekaźnik (40) z selenoidem i ze stykiem oraz źródło prądu stałego (42).
13. Urządzenie według zastrz. 12, znamienne tym, że źródło prądu stałego (42) jest poiączone z urządzeniem ładującym (44).

176 647
14. Urządzenie wedhigzastrz.lalbo 2, imamienne tym, że na wale (4) jest zamontowany obrotowy korpus (10), na którym są ronmizsncnonz magnesy w kształcie prądów.