PL176866B1 - Blokada jazdy o krótkim czasie wyłączania - Google Patents

Abstract

1. Blokada jazdy o krótkim czasie wylaczania dla pojazdu zaopatrzonego w urzadzenia sluzace do sterowania waznymi dla jazdy funkcjami, które zwalniane sa tylko po dokonaniu sprawdzania uprawnienia, jak równiez urzadzenie wstepnie zwalniajace, które zwalnia urzadzenie sterujace bezwarunkowo przy uruchamianiu na pewien wste- pny czas zwalniania (T vor), znamienna tym, ze urza- dzenie (19) wstepnego zwalniania ogranicza liczbe dopuszczalnych wystepujacych po sobie urucho- mien z bezwarunkowym zwolnieniem urzadzenia sterujacego (12, 15), która jest zmniejszona w sto- sunku do ostatnio ustawionej wartosci, po kazdym niepoprawnym uruchomieniu. FIG. 1 PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest blokada jazdy o krótkim czasie wyłączania. Dla przeciwdziałania rosnącej liczbie kradzieży samochodów, coraz częściej samochody zaopatrywane są w blokadę jazdy. Zawiera ona z reguły urządzenie do sprawdzania uprawnienia (immobilizator), jak również kilka połączonych z nim urządzeń sterujących do sterowania ważnymi funkcjami pojazdu, jak na przykład otwarciem dopływu paliwa lub procesem wtrysku. Zasadą pracy wszystkich popularnych blokad jazdy jest porównanie kodów. Odblokowanie ważnych funkcji pojazdu odbywa się tylko wtedy, kiedy wprowadzony przez użytkownika kod zgadza się z uprzednio wprowadzonym do blokady kodem zapamiętanym. Za pośrednictwem dołączonej dodatkowo, z reguły również działającej z porównaniem kodów, komunikacji odblokowującej między urządzeniem do sprawdzania uprawnienia, a dołączonymi urządzeniami sterującymi poza tym odbywa się sprawdzanie wzajemnej komunikacji pomiędzy poszczególnymi składnikami systemu. Wprowadzanie kodu przez użytkownika może się odbywać za pośrednictwem karty magnetycznej, bezdotykowo za pomocą odpowiedniego nadajnika, lub za pomocą klawiatury. Blokady tego rodzaju zapewniają całkowicie zadowalające zabezpieczenie przeciwkradzieżowe. Jednakowoż z poprawą zabezpieczenia wiąże się pewne opóźnienie czasowe przy uruchamianiu samochodu, uwarunkowane wstępnie odbywającym się sprawdzaniem uprawnienia. W przypadku częstych uruchomień ten czas opóźnienia jest niepomijalny. Poza tym w ruchu możliwe są sytuacje, w których działa ono zakłócająco. Przykładem, może być zaduszenie samochodu w strumieniu ruchu lub krótka przerwa w podawaniu napięcia z powodu nieprawidłowości w

176 866 przewodzie zasilającym. Właśnie z powodów bezpieczeństwa powinna istnieć możliwość ponownego szybkiego rozruchu. Jeżeli jednak ponowny rozruch wymaga na przykład ręcznego wprowadzenia kodu, na przykład za pomocą klawiatury, przez uruchomienie przycisku nadajnika lub przez inicjalizację transmisji i analizę kodu wprowadzonego bezdotykowo, to taka sytuacja może stać się krytyczna.

W celu usunięcia tych wad, proponowano już odblokowywanie pojazdu wstępnie za pewien określony czas (opis patentowy USA 4 107 962), w którym użytkownik powinien dokonać odblokowania przez wciśnięcie klawisza lub wprowadzenie kodu. W taki sposób zabezpieczone samochody nie są jednak odpowiednio zabezpieczone przed kradzieżą, jeżeli ma informację o rodzaju tego zabezpieczenia. Przez powtarzanie krótkich przerw w doprowadzaniu napięcia bądź przez regularne rozruchy może on bez przeszkód uprowadzić samochód.

Zadaniem technicznym wynalazku jest zatem taka modyfikacja blokady uruchomieniowej, aby zapewnić szybkie uruchomienie pojazdu, bez utraty zdolności zabezpieczenia przed kradzieżą. Zadanie to rozwiązane jest w konstrukcji o cechach przedstawionych w zastrzeżeniu głównym. Podstawą rozwiązania według wynalazku jest to, że uruchomienie pojazdu na początku jest bezwarunkowo zwalniane, na pewną określoną liczbę pozwalających uniknąć czasu przygotowawczego prób, których liczba po każdym nieuprawnionym rozruchu zostaje zmniejszona.

Korzystne jest, jeżeli wstępny czas zwolnienia po każdej nieskutecznej próbie rozruchu zostaje zmniejszony, aż do osiągnięcia wartości zerowej, po zadanej liczbie prób. Dzięki temu uprawniony użytkownik każdorazowo dysponuje możliwością nowego rozruchu, praktycznie bez opóźnienia. Natomiast złodziej samochodowy, nawet jeśli ma informacje o sposobie działania blokady przeciwuruchomieniowej, nie jest w stanie uprowadzić zabezpieczonego według wynalazku pojazdu, przez powtarzanie jego uruchomień. Można również w odróżnieniu od tego, przewidzieć zmniejszanie czasu zwolnienia, przy czym liczba pozostałych możliwych uruchomień przy bezwarunkowym zwolnieniu blokady jest oznaczona za pomocą wskaźnika, który przy każdej niepoprawnej próbie uruchomienia jest zmniejszany.

Korzystne jest zwłaszcza, jeżeli czas zwolnienia blokady przy każdej stracie zmniejsza się począwszy od pewnej wartości maksymalnej. Jeżeli odblokowanie odbywa się w sposób ważny, to ten wstępnie zadany czas zwolnienia dla następnego rozruchu ponownie ustawiany jest na wartość maksymalną. Celowe jest zapisywanie aktualnego w danym momencie czasu uwolnienia w pamięci nieulotne, na przykład EEPROM. Korzystne jest poza tym stosowanie wymuszonego czasu oczekiwania, w którym pojazd nie jest odblokowywany, jeżeli w czasie zwolnienia nie nastąpiło ważne odblokowanie. Poza tym celowe jest wstępne ustawianie czasu zwolnienia na wartość maksymalną zawsze wtedy, kiedy przy sprawdzaniu uprawnienia wystąpił błąd wewnątrz urządzenia do sprawdzania uprawnienia, bądź błąd blokady uruchomieniowej. Celowe jest, jeżeli użytkownik w czasie wstępnego zwolnienia blokady uzyskuje wielokrotnie możliwość wprowadzenia ważnego kodu.

Przedmiot wynalazku jest przedstawiony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia schemat funkcjonalny blokady uruchomieniowej, a fig. 2 działanie blokady uruchomieniowej, w postaci sieci działań.

Na figurze 1 przedstawiono typową strukturę blokady uruchomieniowej do pojazdów mechanicznych. Odnośnikiem 10 oznaczono ważne dla funkcjonowania urządzenie sterujące, na przykład urządzenie do sterowania zaworem magnetycznym do odcinania paliwa. W skład jego struktury wewnętrznej wchodzi urządzenie 18 sprawdzające uprawnienie, urządzenie zwalniające 19, jak również pamięć nieulotna 20. Rdzeń urządzenia sterującego 10 stanowi mikroprocesor lub urządzenie cyfrowe do przetwarzania sygnałów logicznych, które w połączeniu z odpowiednimi programami może służyć również do realizacji urządzeń 18,19. Z urządzeniem sterującym 10 poprzez linię sygnałową 11 połączone jest urządzenie 22 zabezpieczenia przed kradzieżą, w dalszym ciągu zwane immobilizatorem, jak również jedno lub więcej dodatkowych urządzeń sterujących 12, 15 do sterowania ważnymi funkcjami pojazdu. W przypadku pojazdów spalinowych z silnikami wysokoprężnymi z ele4

176 866 ktroniczną regulacją pomp wtryskowych, w skład tych urządzeń wchodzi na przykład urządzenie sterowania pompą (sterownik EDC), a w przypadku samochodów benzynowych sterownik 15 wtrysku. Innymi, nie przedstawionymi urządzeniami sterującymi tego rodzaju są na przykład urządzenia sterowania przekładnią, układ antyblokady lub regulator przeciwpoślizgowy. Za pośrednictwem przewodu 11 immobilizator 22 dokonuje wymiany danych z urządzeniami sterującymi 10, 12, 15. Długotrwałe zwolnienie urządzeń sterujących 10, 12,15 do jazdy odbywa się tylko po otrzymaniu ważnego kodu. Do immobilizatora 22 jest przy tym od strony jego wejścia wprowadzany, za pośrednictwem urządzenia wprowadzającego, na przykład kluczyka 14, oddziałującego na przykład indukcyjnie na cewkę znajdującą się w stacyjce zapłonowej, odbiornika podczerwieni 17 lub klawiatury, kod zamka. Kod zamka zostaje w immobilizatorze 22 zanalizowany i rozkodowany. Za pomocą przewodu sygnałowego 11 przekazywany jest on następnie do jednego lub więcej dla funkcjonowania urządzeń sterujących 10,12,15.

Poniżej, na podstawie fig. 2 opisano sposób działania blokady jazdy, przedstawionej na fig. 1. Uruchomienie pojazdu mechanicznego odbywa się w znany sposób, w szczególności przez obrócenie kluczyka włączenia zapłonu do położenia startowego, w kroku 200. Kiedy w wyniku tego nastąpi zasilenie układu elektrycznego pojazdu napięciem pokładowym, w kroku 202 odbywa się inicjalizacja immobilizatora 10, jak również urządzeń sterujących 12, 15. Wszystkie urządzenia sterujące 10, 12, 15 zostają przy tym ustawione w zadanej konfiguracji wyjściowej. Zwykle przy inicjalizacji, którą przedstawiono jako krok 204, odbywa się samosprawdzenie układów sterujących 10, 12, 15.

Po osiągnięciu gotowości roboczej blokady jazdy, w krokach 202 i 204, w kroku 206 zostaje zmniejszony zadany czas zwolnienia Tvor· Urządzenie 19 wstępnego zwalniania zmniejszana jego wartość w nieulotnej pamięci mieszczącej się w urządzeniu sterującym 10, na przykład EEPROM, która przy zaniku napięcia pokładowego nie traci swojej zawartości. Wstępnie zadany czas Tvor określa czas, na który następuje bezwarunkowe zwolnienie napędu samochodu. Jego wartość maksymalna zawiera się, korzystnie od 1 do 10 s. Krok 2θ6 redukcji realizowany jest na przykład w ten sposób, że każdorazowo czas zwolnienia, Tvor, zależnie od wartości maksymalnej Tmax zostaje zredukowany o jedną czwartą wartości maksymalnej.

W następnym kroku 208 urządzenie 19 wstępnego zwalniania sprawdza, czy po zmniejszeniu, w kroku 206, pozostały czas zwolnienia Tvor ma wartość zerową. Jeżeli wynik tego sprawdzania jest negatywny, to znaczy, że czas zwolnienia T_TOr jest różny od zera, to odblokowywane urządzenia sterujące 12,15 zostają wstępnie zwolnione w kroku 210.

Jeżeli wynik sprawdzenia w kroku 208jest pozytywny, to znaczy, że dopuszczalny czas zwolnienia Tvor ma wartość zerową, to następuje zamknięcie blokady jazdy na zadany czas Tver. Korzystne jest, jeżeli jego wartość zawiera się w zakresie od 20 s do 5 minut. Korzystne jest, jeżeli wydłuża się on przy każdym uruchomieniu, i spowodowany nim rozruch również odbywa się po upływie tego wymuszonego czasu Tver oczekiwania. Korzystne jest, jeżeli w urządzeniu zwalniającym 19 znajduje się odpowiednia informacja zawarta w pamięci nieulotnej, w najprostszym przypadku również w pamięci 20. W następnym kroku 209 następuje sprawdzenie, czy upłynął wymuszony czas oczekiwania Tver. Dopóki nie zachodzi ten przypadek, proces odblokowywania jest wstrzymany. Jeżeli w próbie w kroku 209 otrzymuje się informację, że upłynął czas Tver wymuszonego oczekiwania, to po kroku 208 następuje krok 210.

Po wstępnym zwolnieniu następuje sprawdzenie, czy upłynął czas wstępnego zwolnienia Tvor, w kroku 212. Jeżeli to zachodzi, to następuje zamknięcie blokady jazdy, w kroku 213. Próba uruchomienia w tym przypadku była niedozwolona, gdyż na przykład w tym czasie wstępnego zwolnienia nie został odczytany odpowiedni kod. W pamięci 20 znajduje się w tym przypadku ważny do momentu zablokowania czas T_Wr, to znaczy czas zwolnienia wstępnego po zmniejszeniu go kroku 206. Ponowny rozruch odbywa się zatem przy skróceniu wstępnego czasu uwolnienia Tvor· Jeżeli wynosił on ostatnio na przykład trzy czwarte czasu maksymalnego czasu Tmax, to do dyspozycji przy następnej próbie rozruchu jest, w wyniku ograniczenia w kroku 206 o kolejną jedną czwartą, czas wstępnego zwolnienia Tvor

176 866 równy połowie maksymalnej wartości Tmax. Zamknięta po kroku 213 blokada jazdy następnie oczekuje na wprowadzenie kodu w celu odblokowania.

Jeżeli wynik sprawdzenia w kroku 212 jest negatywny, co znaczy, że nie upłynął jeszcze wstępnie zadany czas zwolnienia Tvor, to następuje uruchomienie komunikacji związanej z odblokowaniem immobilizatora 22. Przy tym, urządzenie wstępnego odblokowywania urządzeń 19 wstępnego zwalniania czeka na kod z immobilizatora 22 lub aktywnie żąda podania takiego kodu. Jeżeli nawiązanie połączenia odblokowującego nie odbywa się w zadany sposób, to następuje powtórzenie kroku 212. W przypadku skutecznego nawiązania komunikacji przy odblokowywaniu w kroku 214 odbywa się sprawdzenie uprawnienia, przy czym kod otrzymany z immobilizatora jest porównywany z kodem odniesienia znajdującym się w urządzeniu 18 kontroli uprawnienia. Podstawą do odrzucenia kodu przez immobilizator 22 jest przy tym określony kod zamka wprowadzony przez użytkownika pojazdu, w który zaopatrzony jest immobilizator 22. Jeżeli immobilizator 22 stwierdzi niezgodność wprowadzonego kodu z zapamiętanym kodem odniesienia, to nastąpi sprawdzenie, w kroku 215, czy odebranie fałszywego kodu przez immobilizator 22 powtórzyło się wielokrotnie, na przykład trzykrotnie. Jeżeli ten przypadek zachodzi, to blokada jazdy zamyka się ponownie, odpowiednio do kroku 213. Jeżeli w wyniku sprawdzenia w kroku 215 otrzymuje się odpowiedź, że fałszywy kod wprowadzony został mniej razy, niż wynosi zadana liczba prób, to krok 212 zostanie powtórzony.

Jeżeli wynikiem próby w kroku 214 będzie zgodność między kodem doprowadzonym z immobilizatora 22 a kodem zapamiętanym wstępnie, to realizowany jest krok 218 ostatecznego zwolnienia urządzeń sterujących 12, 15. Przy tym czas wstępnego zwolnienia Tvor, który w kroku 206 został najpierw skrócony, zostaje ponownie ustawiony na wartość maksymalną Tmax, w kroku 220. Otwarte blokady 10,12,15 jazdy realizują następnie celowe funkcje urządzeń sterujących i test diagnostyczny, co oznaczono w postaci kroku 222.

Korzystne ukształtowanie środka pamięciowego 22 dla pamięci i zadanego czasu zwolnienia Tvor polega na tym, że jest on ukształtowany tak, że w przypadku błędu wewnątrz środka pamięciowego 20 każdorazowo zostaje ustawiona następna, większa, wartość tego czasu Tvor, przy której nie wystąpił błąd. Przy pełnym zaniku czasu Tvor wstępnego zwolnienia, zgodnie z krokiem 206, na przykład w celu ponownego ustawienia wyjściowej wartości wstępnego czasu Tvor, zgodnie z krokiem 220, wstępny czas zwolnienia Tvor ustawiany jest na maksymalną wartość Tmax.

W innej odmianie wykonania blokady jazdy według wynalazku realizowane jest liczbowe ograniczenie możliwych następujących po sobie uruchomień, za pomocą indeksu N wskazującego liczbą następnych jeszcze dopuszczalnych dodatkowych uruchomień przy wstępnym bezwarunkowym zwolnieniu, a wstępnie zadany czas T zwolnienia może mieć wartość stałą. Zamiast zmniejszania pozostałego jeszcze czasu T w tej odmianie wykonania odbywa się zmniejszanie indeksu N w kroku 206, korzystnie o wartość równą 1. Odpowiednio, następuje krok 208, sprawdzenia, czy indeks N ma wartość zerową. Jeżeli to zachodzi, to następuje przejście do kroku 207, w którym N otrzymuje nową wartość różną od zera, zgodnie z krokiem 210. Po ważnym odblokowaniu, w kroku 218, w kroku 220 następuje ustawienie na powrót indeksu N na jego wartość maksymalną, zamiast zadawania wstępnego czasu T zwolnienia. Jeżeli po krokach 212 albo 216 odbywa się odblokowanie, to w pamięci 20, zamiast aktualnego czasu T wstępnego zwolnienia znajduje się aktualna, to znaczy otrzymana w wyniku etapu 206, wartość indeksu N. Pozostałe kroki sieci działań przedstawionej na fig. 2 pozostają bez zmiany.

Możliwych jest wiele ukształtowań konstrukcji proponowanej według wynalazku, bez odchodzenia od jego idei. Na przykład funkcje immobilizatora 22 mogą być w prosty sposób scalone w urządzeniach sterujących 10,12, 15. Możliwe jest stosowanie również innych środków wprowadzających do podawania kodu lub inna realizacja rozpoczęcia uruchomienia. W odniesieniu do sposobu działania proponowanej konstrukcji przedstawiono tylko kroki typowe lub niemożliwe do pominięcia. Zależnie od konkretnej realizacji blokady jazdy możliwe jest zastosowanie w szczególności

176 866 większej liczby dodatkowych kroków pośrednich. Poszczególne kroki, jak na przykład samosprawdzanie, zgodnie z krokiem 204; lub żądanie trzykrotnego wprowadzenia w przypadku nieprawidłowego kodu, zgodnie z krokiem 215, można również pominąć i/lub realizować w innym miejscu.

176 866

FIG. 1

176 866

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz. Cena 2,00 zł.

Claims (6)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Blokada jazdy o krótkim czasie wyłączania dla pojazdu zaopatrzonego w urządzenia służące do sterowania ważnymi dla jazdy funkcjami, które zwalniane są tylko po dokonaniu sprawdzania uprawnienia, jak również urządzenie wstępnie zwalniające, które zwalnia urządzenie sterujące bezwarunkowo przy uruchamianiu na pewien wstępny czas zwalniania (Tvor), znamienna tym, że urządzenie (19) wstępnego zwalniania ogranicza liczbę dopuszczalnych występujących po sobie uruchomień z bezwarunkowym zwolnieniem urządzenia sterującego (12,15), która jest zmniejszona w stosunku do ostatnio ustawionej wartości, po każdym niepoprawnym uruchomieniu.
2. 2. Blokada według zastrz. 1, znamienna tym, że urządzenie (19) okres wstępnego zwalniania skraca czas (Tvor) wstępnego zwolnienia w stosunku do czasu ostatnio ustawionego, w przypadku wystąpienia uruchomienia bez uprawnienia.
3. 3. Blokada według zastrz. 1, znamienna tym, że czas (T_TOr)wstępnego zwolnienia w stosunku w przypadku uruchomienia z uprawnieniem ustawiany jest na powrót na wartość maksymalną (T max)
4. 4. Blokada według zastrz. 1, znamienna tym, że następuje jej zamykanie na czas (Tver) wymuszonego oczekiwania, jeżeli czas wstępnego zwolnienia (T_TOr) przy uruchamianiu ma wartość zerową.
5. 5. Blokada według zastrz. 1, znamienna tym, że zaopatrzona jest w nieulotny środek pamięciowy (20), w którym przechowywana jest informacja (Tvor) o dopuszczalnej jeszcze w danym przypadku liczbie następnych prób uruchomienia, z bezwarunkowym zwolnieniem urządzenia sterującego (12, 15).
6. 6. Blokada według zastrz. 5, znamienna tym, że informacja (Tvor) o liczbie uruchomień w przypadku błędu w urządzeniu pamięciowym (20) jest ustawiana na wartość maksymalną (T_max).