PL176957B1 - Zespół obudowy otworu wentylacyjnego w zewnętrznej ścianie budynku - Google Patents

Abstract

1. Zespól obudowy otworu wentylacyjne- go w zewnetrznej scianie budynku, zwlaszcza elektrycznej rozdzielni sieciowej lub komory transformatorowej, zlozony z ukladu osadzonych zawiasowo na sworzniach w ramie obudowy wa- hadlowych klap, sluzacych do zamykania lub otwierania przeplywu powietrza przez otwór we- ntylacyjny, przy czym linie laczace osie tych sworzni zawiasowych stanowia linie pionowa równolegla do krawedzi scian bocznych ramy tworzacej obudowe i lezaca poza pionowa, srod- kowa linia symetrii tej ramy, znamienny tym, ze jego wahadlowe klapy (18,42) skladaja sie z kor- pusu (22), zaopatrzonego w otwór (25) do osa- dzenia sworznia (16) zawiasy oraz z polaczonego z nim plata (26), odchylonego wzgledem górnej powierzchni (30) koipusu (22) o kat rozwarty (q), przy czym srodek ciezkosci klapy (18, 42) jest umieszczony mimosrodowo wzgledem osi otwo- ru (25) zawiasy. Fig.1 PL

Description

Przedmiotem wynalazkujest zespół obudowy otworu wentylacyjnego w zewnętrznej ścianie budynku, zwłaszcza elektrycznej rozdzielni sieciowej lub komory transformatorowej, złożony z układu osadzonych zawiasowo na sworzniach w ramie obudowy wahadłowych klap, służących do zamykania lub otwierania przepływu powietrza przez otwór wentylacyjny, przy czym linie łączące osie tych sworzni zawiasowych stanowiąlinię pionowąrównolegkądo krawędzi ścian bocznych ramy tworzącej obudowę i leżącą poza pionową, środkową linią symetrii tej klapy.

Znane zespoły obudowy otworu, przeznaczone do odpowietrzania pomieszczeń, zwłaszcza elektrycznych rozdzielni sieciowych, są najczęściej wyposażone w układ wielu płyt, które w położeniu zamkniętym nakładają się na siebie podobnie jak łuski.

Z niemieckiego opisu użytkowego nr DE GM 9210666 znany jest zespół obudowy otworu wentylacyjnego wyposażony w zawieszone na sworzniach wahadłowe klapy o poprzecznym przekroju falistym, przy czym w położeniu zamkniętym otworu zakończenia tych klap opierają się na obrzeżach klapy sąsiadującej z nimi od dołu, zaś w położeniu otwartym oddzielają się ód siebie i opierają na pionowej listwie ograniczającej ich ruch.

Zasadniczą niedogodnością tego rozwiązania jest konieczność stosowania bardzo wysokiej dokładności zarówno wykonania, jak i montażu zespołu obudowy, zapewniającej dokładne przyleganie do siebie falistych klap w ich położeniu zamkniętym. W sposób oczywisty podnosi to koszty wykonania obudowy oraz ogranicza zakres jej zastosowania.

Celem wynalazku jest opracowanie takiej konstrukcji zespołu obudowy otworu wentylacyjnego, wyposażonego w wahadłowe klapy, który zapewniając szczelne zamknięcie otworu umożliwiłby równocześnie stosowanie większych tolerancji wykonania i montażu, a tym samym obniżał koszty produkcji i rozszerzał zakres zastosowania zespołu.

Cel ten został zrealizowany w konstrukcji zespołu obudowy otworu wentylacyjnego według wynalazku, który charakteryzuje się tym, że jego wahadłowe klapy składająsię z korpusu, zaopatrzonego w otwór do osadzenia sworznia zawiasy oraz z połączonego z nim płata, odchylonego względem górnej powierzchni korpusu o kąt rozwarty q, przy czym środek ciężkości klapy jest umieszczony mimośrodowo względem osi otworu zawiasy'.

Płat wahadłowej klapy jest korzystnie zaopatrzony w odgiętą w stronę przeciwną do jej korpusu i zwężającą się końcówkę, stykającą się w otwartym położeniu klapy z elementem ograniczającym umieszczonym przy krawędzi ściany bocznej obudowy. Może on być przy tym usytuowany albo ponad jej korpusem, i wówczas korpus jest wysunięty względem osi sworznia zawiasy w stronę wnętrza budynku, albo też pod nim, a wtedy korpus jest wysunięty względem osi sworznia zawiasy w stronę na zewnątrz budynku.

176 957

Przekrój korpusu wahadłowej klapy ma korzystnie kształt ściętego prostokąta, połączonego z jednej strony z pierścieniową częścią, zaopatrzoną w otwór zawiasy oraz z płatem, przy czym na dolnej powierzchni korpusu, sąsiadującej z tą częścią pierścieniową, znajduje się przynajmniej jeden teowy rowek do osadzenia uszczelki wargowej.

Górna powierzchnia korpusu tworzy z płatem kąt q, który jest większy od 100° i korzystnie wynosi około 135°.

Płaty klap wahadłowych przyjmują w ich położeniu zamkniętym pozycję pionową, przy czym uszczelki wargowe stykają się z odgiętymi końcówkami płatów sąsiedniej wahadłowej klapy wzdłuż prostej Q łączącej osie otworów zawias, natomiast uszczelka wargowa korpusu ostatniej wahadłowej klapy, sąsiadującej z dolną, względnie z górną płytą ramy obudowy, styka się z kątową listwą ograniczającą, przymocowaną do tej płyty.

Ponadto płaty klap wahadłowych są w ich otwartym położeniu nachylone względem linii poziomej i równoległe do płatów sąsiednich klap, natomiast korpusy tych klap wystająw przybliżeniu poziomo względem osi otworów zawiasy, w stronę przeciwną względem ich płatów.

Odgięta końcówka płata wahadłowej klapy jest w przybliżeniu równoległa do górnej powierzchni korpusu tej klapy.

Odmiana konstrukcyjna zespołu obudowy otworu wentylacyjnego według wynalazku, charakteryzuje się tym, że korpus jego wahadłowej klapy ma w przekroju kształt wycinka koła zakreślonego z osi obrotu tej klapy i stanowiącego rozszerzoną w pobliżu osadzonego sworznia część płata, przy czym element ograniczający ruch tej klapy ma postać rynnowej wkładki kształtowej złożonej z poziomego, środkowego odcinka oraz z połączonych z nim obustronnie i nachylonych pod kątem rozwartym do góry: lewego bocznego odcinka oraz prawego bocznego odcinka, przy czym kąt nachylenia prawego bocznego odcinka wkładki względem linii pionowej jest w przybliżeniu równy kątowi nachylenia odchylonej końcówki względem płata.

Natomiast część środkowa rynnowej wkładki kształtowej jest zaopatrzona w profil kształtowy, złożony z dwóch, przeciwbieżnie względem siebie skierowanych profili w kształcie litery U, w których są osadzone obrzeża górne i dolne blach perforowanych, umieszczonych wewnątrz ramy obudowy.

Dzięki opisanej konstrukcji wahadłowa klapa zespołu obudowy otworu wentylacyjnego budynku samoczynnie otwiera się pod działaniem parcia nadwyżki ciśnienia działającego na opłat od strony wnętrza budynku, przy czym obracając się klapa równocześnie magazynuje energię, która po wyrównaniu ciśnień powietrza po obydwu stronach płata przywraca pierwotne (zamknięte) położenie klapy. Umieszczona w rowku korpusu klapy uszczelka wargowa zapewnia szczelność zamknięcia obudowy. Zamknięcie obudowy może być przy tym uzyskane w dwóch różnych położeniach montażowych klap w ramie, dogodnych w przypadku różnych zastosowań zespołu obudowy według wynalazku.

W odmiennym rozwiązaniu konstrukcyjnym zespołu obudowy otworu wentylacyjnego budynku ogranicznik klapy wahadłowej stanowi wkładkę kształtową, która po obydwu stronach środkowego, poziomego odcinka ma odcinki odchylone ku górze pod kątem w przybliżeniu równym kątowi zawartemu między płatem a jego odgiętą końcówką. Rozwiązanie to zapewnia szczególnie szczelne zamknięcie oraz zabezpieczenia położenia klapy w jej położeniu zamkniętym.

Wynalazek jest w przykładowych rozwiązaniach konstrukcyjnych uwidoczniony na rysunku, na którym fig. 1 i 3 przedstawiają odpowiednio dwa rozwiązania konstrukcyjne zespołu obudowy otworu wentylacyjnego według wynalazku, wyposażonego w wahadłowe klapy w położeniu otwartym, w pionowym przekroju podłużnym; fig. 2 i 4 - zespoły obudowy otworu odpowiednio według fig. 1 i 3 z wahadłowymi klapami w położeniu zamkniętym, w pionowym przekroju podłużnym; fig. 5 - wahadłową klapę zespołu w położeniu zamkniętym, w pionowym przekroju podłużnym; fig. 6 - odmianę wahadłowej klapy w położeniu otwartym, w widoku z boku; fig. 7 - inne rozwiązanie zespołu obudowy otworu wentylacyjnego z klapami wahadłowymi, w pionowym przekroju podłużnym, a fig. 8 - elementy zamykające klapy wahadłowej rozwiązania według fig. 7, w pionowym przekroju podłużnym.

176 957

Przedstawiony na fig. 1 do 4 zespół obudowy 10 otworu wentylacyjnego, umieszczonego w nie pokazanej na rysunku ścianie, zwłaszcza elektrycznej rozdzielni sieciowej lub komory transformatorowej - ma postać prostopadłościennej ramy, wyposażonej z obydwu stron w osiem wystających do środka ze ścian bocznych 14 sworzni 16, na których są zawiasowo zawieszone wahadłowe klapy 18. Ściany boczne 14 ramy mają szerokość b wynoszącą przykładowo 60 mm i sąpołączone u dołu z płytą dolną 12, a u góry z płytągómą 13, przy czym sworznie 16 sąosadzone w tych ścianach 14 w odległości f wynoszącej przykładowo 24 mm (fig. 1) od prawej krawędzi 15 ścian bocznych 14.

Z płyty dolnej 12 oraz z płyty górnej 13 wystająw kierunku do środka obudowy trójkątne, kątowe listwy ograniczające 20, przy czym wierzchołek dolnej listwy ograniczającej 20 leży na przedłużeniu linii Q, łączącej osie sworzni 16 zawias, natomiast wierzchołek górnej listwy ograniczającej 20 jest nieco przesunięty względem tej linii Q w kierunku prawej krawędzi 15 ściany bocznej 14.

Wahadłowa klapa 18, wykonana korzystnie metodą tłoczenia lub wtrysku i uwidoczniona na fig. 5, składa się z korpusu 22, którego pierścieniowa część 24 jest zaopatrzona w otwór 25 z osadzonym w nim sworzniem 16 oraz z połączonego z tym korpusem 22, w pobliżu sworznia 16, płata 26. Przekrój pozostałej części korpusu 22 ma kształt ściętego prostokąta o długości n wynoszącej przykładowo 23 mm i o wysokości i wynoszącej przykładowo 14 mm. Boczne ścięcie 28 prostokąta tworzącego korpus 22, przeciwległe względem jego ścianki 23 łączącej część pierścieniową 24 z płatem 26, jest nachylone pod kątem około 45° względem jego górnej powierzchni 30 i tworzy kąt t ze ściętą powierzchnią ukośną 29. Natomiast płat 26 klapy 18 tworzy z tą górną powierzchnią 30 korpusu 22 kąt rozwarty q, którego wartość winna być większa od 100°, a korzystnie wynosić około 135°. Płat 26, którego całkowita długość e wynosi przykładowo 50 mm, jest ponadto zaopatrzony w odgiętą, zwężającą się końcówkę 27. Na dolnej powierzchni 32 korpusu 22 znajduje się ponadto T-owy rowek 34, służący do zamocowania w nim uszczelki wargowej 36 (fig. 6).

Na figurach 1 do 4 wnętrze budynku, a więc strona o wyższym ciśnieniu powietrza, znajduje się z prawej strony, zaś strona zewnętrzna budynku - z lewej strony rysunku.

W 'przypadku przybliżonej równości ciśnień powietrza po obydwu stronach płatów 26 wahadłowych klap 18 przyjmują one położenie pionowe (fig. 2 i 4) szczelnie zamykając otwór wentylacyjny budynku, w którym jest osadzona budowa 10. W tym położeniu klapy 18 ścięta powierzchnia 28 jej korpusu 22 jest równoległa do krawędzi 15 ścianki bocznej 14 obudowy 10, zaś odgięta końcówka 27 płata 26 jest dociskana do uszczelki wargowej 36, zapewniając szczelne zamknięcie obudowy. W przypadku górnej klapy 18, uszczelka wargowa 36 jest dociskana do górnej listwy ograniczającej 20, a w przypadku dolnej klapy '18, jej uszczelka wargowa 36 jest dociskana do dolnej listwy ograniczającej 20.

W przypadku gdy ciśnienie wewnątrz budynku, na przykład w wyniku ogrzania powietrza, wzrośnie powyżej ciśnienia zewnętrznego i celowe staje się przewietrzenie przestrzeni pomieszczenia, w którego otworze jest zabudowany zespół obudowy 10, parcie na płaty 26 klap wahadłowych 18, będące wynikiem różnicy ciśnień powietrza po obydwu ich stronach, powoduje obrót tych klap w kierunku przeciwnym do kierunku ruchu wskazówek zegara, w położenie przedstawione na fig. 1 i 3, przy czym strumień wypływającego powietrza utrzymuje je w położeniu otwartym. Równocześnie uniesienie korpusu 22 klapy 18 powoduje wzrost jego energii potencjalnej, umożliwiając samoczynne zamknięcie tych klap wówczas, gdy parcie powietrza nie zrównoważy ciężaru korpusu.

Na krawędzi 15 lub na drugostronnej krawędzi 15a ściany bocznej 14 (fig. 1) znajduje się nieuwidoczniona na rysunku listwa ograniczająca dalszy ruch końcówek 27 płatów 26.

W przykładzie rozwiązania przedstawionym na fig. 3 i 4, wahadłowe klapy 18 są wbudowane w obudowę 10 z wiszącym do dołu płatami 26. Figura 3 uwidocznia klapy 18 w położeniu odchylonym w prawo, a więc otwartym, w którym możliwy jest wlot powietrza z zewnątrz do wnętrza budynku, przy czym odchylone końcówki 27 tych płatów 26 stykają się z nieuwido6

176 957 cznionymi na rysunku, przymocowanymi wzdłuż krawędzi 15 ściany bocznej 14 elementami ograniczającymi ich ruch.

W przypadku, gdy nastąpi wyrównanie ciśnień powietrza po obydwu stronach płatów 26, klapy wahadłowe 18 obracają się, pod działaniem momentu obrotowego ich uniesionych korpusów 22, w kierunku zgodnym z kierunkiem ruchu wskazówek zegara w położenie pionowe przedstawione na fig. 4 zamykając obudowę i przerywając dopływ powietrza z zewnątrz budynku. W wyniku oddziaływania ciśnienia atmosferycznego na płaty 26 kłap 18 są one utrzymywane w położeniu zamkniętym, w którym ich płaty przyjmują położenie równoległe do krawędzi 15 ścianki bocznej 14 obudowy 10.

Jak wynika z porównania fig. 1i 2 oraz fig. 3 i 4, rozwiązania konstrukcyjne zespołu obudowy 10, przedstawione na fig. 3 i 4, są obrócone o 180° względem rozwiązania przedstawionego na fig. 1 i 2.

Na figurze 6 przedstawiono odmianę konstrukcyjną korpusu 22 wahadłowej klapy 18, mającego w przekroju kształt prostokąta z łukową powierzchniową boczną 28, zakreśloną promieniem r z osi obrotu zawiasy. Promień r jest przy tym nieco mniejszy od odległości f linii Q łączącej osie obrotu, czyli osie sworzni 16, od krawędzi 15 ścianki bocznej 14.

W odmiennym rozwiązaniu konstrukcyjnym zespołu obudowy 40, przedstawionym na fig. 7 i 8, wahadłowa klapa 42 jest zaopatrzona w korpus mający w przekroju kształt wycinka koła zakreślonego z osi obrotu tej klapy 42 i stanowiącego rozszerzoną w pobliżu osadzonego sworznia 16 część płata 266. Korpusy 22 klap 42 są zawiasowo osadzone na sworzniach 16 znajdujących się w odległości f, od krawędzi 15 ściany bocznej 14.

W położeniu otwartym obudowy klapy 42 stykają się z obrzeżem rynnowej wkładki kształtowej 44, składającej się z trzech odcinków: 45, 45a i 45b, a mianowicie z poziomego odcinka środkowego 45 oraz z połączonych z nim obustronnie i nachylonych względem linii poziomej do góry odcinków bocznych: lewego 45a i prawego 45b. Kąt nachylenia prawego odcinka bocznego 45b względem linii pionowej jest przy tym w przybliżeniu równy kątowi nachylenia odchylonej końcówki 27 względem płata 26. Zewnętrzne obrzeże lewego odcinka bocznego 45a wkładki 44 jest zaopatrzone w pionową listwę mocującą46. Środkowy odcinek 45 rynnowej wkładki kształtowej 44 jest z jednej strony połączony ze skierowaną do góry rurową obejmą47, z drugiej zaś z profilem kształtowym 48, złożonym z dwóch przeciwnie względem siebie skierowanych profili w kształcie litery U, w których są osadzone górne i dolne obrzeża blach perforowanych 50, umieszczonych we wnętrzu obudowy. Ponadto w tym środkowym odcinku 45 kształtowej wkładki 44 znajdują się otwory 49, umożliwiające odpływ skroplin. Druga, skierowana do środka obudowy, rurowa obejma 47 jest połączona z lewym odcinkiem 45a kształtowej wkładki 44 w miejscu, w którym łączy się on z listwą mocującą 46.

176 957

176 957

3 6

176 957

Fig. 7

Fig . 8

176 957

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz. Cena 2,00 zł.

Claims (12)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Zespół obudowy otworu wentylacyjnego w zewnętrznej ścianie budynku, zwłaszcza elektrycznej rozdzielni sieciowej lub komory transformatorowej, złożony z układu osadzonych zawiasowo na sworzniach w ramie obudowy wahadłowych klap, służących do zamykania lub otwierania przepływu powietrza przez otwór wentylacyjny, przy czym linie łączące osie tych sworzni zawiasowych stanowią linię pionową równoległą do krawędzi ścian bocznych ramy tworzącej obudowę i leżącąpoza pionową, środkową linią symetrii tej ramy, znamienny tym, że jego wahadłowe klapy (18,42) składają się z korpusu (22), zaopatrzonego w otwór (25) do osadzenia sworznia (16) zawiasy oraz z połączonego z nim płata (26), odchylonego względem górnej powierzchni (30) korpusu (22) o kąt rozwarty (q), przy czym środek ciężkości klapy (18,42) jest umieszczony mimośrodowo względem osi otworu (25) zawiasy.
2. 2. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że płat (26) wahadłowej klapy (18) jest zaopatrzony w odgiętą w stronę przeciwną do jej korpusu (22) i zwężającą się końcówkę (27) stykającą się w otwartym położeniu klapy (18) z elementem ograniczającym umieszczonym przy krawędzi (15,15a) ściany bocznej (14) obudowy.
3. 3. Zespół według- zastrz. 1, znamienny tym, że płat (26) wahadłowej klapy (18) jest usytuowany ponad jej korpusem (22), natomiast korpus (22) jest wysunięty względem osi sworznia (36) zawiasy w stronę wnętrza budynku (fig. 1, 2).
4. 4. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że płat (26) wahadłowej klapy (18) jest usytuowany pod jej korpusem (22), natomiast korpus (22) jest wysunięty względem osi sworznia (16) zawiasy w stronę na zewnątrz budynku (fig. 3,4).
5. 5. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że przekrój korpusu (22) wahadłowej klapy (18) ma kształt ściętego prostokąta, połączonego zjednej strony z pierścieniową częścią (24), zaopatrzoną w otwór (25) zawiasy oraz z płatem (26), przy czym na dolnej powierzchni (32) korpusu (22), sąsiadującej z tączęściąpierścieniową(24) znajduje się przynajmniej jeden teowy rowek (34) do osadzenia uszczelki wargowej (36).
6. 6. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że kąt (q), który tworzy górna powierzchnia (30) korpusu (22) z płatem (26) jest większy od 100° i korzystnie wynosi około 135°.
7. 7. Zespół według zastrz. 5, znamienny tym, że płaty (26) klap wahadłowych (18) przyjmują w ich położeniu zamkniętym pozycję pionową, przy czym uszczelki wargowe (36) stykają się z odgiętymi końcówkami (27) płatów (26) sąsiedniej wahadłowej klapy (18) wzdłuż prostej (Q) łączącej osie otworów (25) zawias.
8. 8. Zespół według zastrz. 5 albo 7, znamienny tym, że uszczelka wargowa (36) korpusu (22) ostatniej wahadłowej klapy (18), sąsiadującej z dolną płytą (12), względnie z górną płytą (13) ramy obudowy (10), styka się z kątową listwą ograniczającą (20), przymocowaną do tej płyty (12 lub 13).
9. 9. Zespół według zastrz. 5, znamienny tym, że płaty (26) klap wahadłowych (18) sąw ich otwartym położeniu nachylone względem linii poziomej i równoległe do płatów (26) sąsiednich klap (18), natomiast korpusy (22) tych klap (18) wystają w przybliżeniu poziomo względem osi otworów (15) zawiasy, w stronę przeciwną względem ich płatów (26).
10. 10. Zespół według zastrz. 2, znamienny tym, że odgięta końcówka (27) płata (26) - wahadłowej klapy (18) jest w przybliżeniu równoległa do górnej powierzchni (30) korpusu (22) tej klapy.
11. 11. Zespół obudowy otworu wentylacyjnego w zewnętrznej ścianie budynku, zwłaszcza elektrycznej rozdzielni sieciowej lub komory transformatorowej, złożony z układu osadzonych zawiasowo na sworzniach w ramie obudowy wahadłowych klap, służących do -zamykania lub

    176 957 otwierania przepływu powietrza przez otwór wentylacyjny, przy czym linie łączące osie tych sworzni zawiasowych stanowią linię pionową równoległą do krawędzi ścian bocznych ramy tworzącej obudowę i leżącą poza pionową, środkową linią symetrii tej ramy, znamienny tym, że korpus (22) jego wahadłowej klapy (42) ma w przekroju kształt wycinka koła zakreślonego z osi obrotu tej klapy (42) i stanowiącego rozszerzoną w pobliżu osadzonego sworznia (16) część płata (26), przy czym element ograniczający ruch tej klapy (42) ma postać rynnowej wkładki kształtowej (44) złożonej z poziomego, środkowego odcinka (45) oraz z połączonych z nim obustronnie i nachylonych pod kątem rozwartym do góry: lewego bocznego odcinka (45a) oraz prawego bocznego odcinka (45b), przy czym kąt nachylenia prawego bocznego odcinka (45b) wkładki (44) względem linii pionowej jest w przybliżeniu równy kątowi nachylenia odchylonej końcówki (27) względem płata (26).
12. 12. Zespół według zastrz . 11, zn am ienay tym, że czę śe środkowa (45) rynno wej wpadki kształtowej (44) jest zaopatrzona w profil kształtowy (48), złożony z dwóch, przeciwbieżnie względem siebie skierowanych profili w kształcie litery (U), w których są osadzone obrzeża górne i dolne blach perforowanych (50), umieszczonych wewnątrz ramy obudowy.