PL177862B1

PL177862B1 - Sposób wytwarzania bisfenoli

Info

Publication number: PL177862B1
Application number: PL95307606A
Authority: PL
Inventors: Eric G. Lundquist; Michael P. Bigwood
Original assignee: Rohm & Haas
Priority date: 1994-03-10
Filing date: 1995-03-09
Publication date: 2000-01-31
Also published as: CN1066131C; JPH083089A; EP0671376B1; EP0671376A1; HUT71629A; TW390874B; PL307606A1; HU9500727D0; DE69500662D1; RU95103432A; US5475154A; RO112847B1; DE69500662T2; KR950032040A; HU214286B; CN1111230A; CA2143910A1; JP3742440B2; KR100378534B1

Abstract

1. Sposób wytwarzania bisfenoli przez reakcje fenolu z alifatycznym aldehydem lub ketonem w podwyzszonej temperaturze i w obecnosci silnie kwasnej zywicy kationitowej, znamienny tym, ze fenol i alifatyczny aldehyd lub keton poddaje sie reakcji w temperaturze od 30° C do 90°C w obecnosci silnie kwasnej zywicy kationitowej w formie wodorowej w ilo- sci od 10% do 200% wag. w stosunku do lacznego ciezaru cieczy i slabo zasadowej zywicy anionitowej w ilosci od 0,5% do 15% wag. w stosunku do ciezaru zywicy kationitowej. PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania bisfenoli o niskim stopniu zabarwienia przez reakcję kondensacji pomiędzy fenolem i aldehydami lub ketonami alifatycznymi i w obecności żywic kationitowych.

Bisfenole, takie jak 2,2-bis(4'-hydroksyfenylo)propan (bisfenol A) i 2,2-bis(4-hydroksyfenylo)butan (bisfenol B), wytwarza się przez reakcję kondensacji fenolu z ketonami, jak na przykład z acetonem w przypadku bisfenolu A lub z ketonem metylowo-etylowym w przypadku bisfenolu B. Podobne reakcje kondensacji zachodząpomiędzy fenolem i aldehydami. Takie rea177 862 keje kondensacji katalizuje się kwasem, a szczególnie korzystnymi katalizatorami kwasowymi dla tych reakcji są silnie kwaśne żywice kationitowe, które zawierają.grupy anionowe kwasu na stałym podłożu i które łatwo można usunąć po zakończeniu reakcji.

Szczególny problem przy wytwarzaniu bisfenolu A z zastosowaniem żywic kationitowych jako katalizatora kwasowego stanowi to, że surowy bisfenol A może być silnie zabarwiony i barwa ta, jeśli nie zostanie usunięta, przechodzi do produktów wytwarzanych z bisfenolu A, takich jak włókna, przezroczyste płyty do szklenia i podobne, którym stawia się szczególnie ostre wymagania odnośnie niskiego stopnia zabarwienia.

Zanieczyszczenia, a zwłaszcza takie jak pozostałości kwasu sulfonowego, które prowadzą do rozkładu podczas destylacji, usuwano z bisfenolu A przez obróbkę surowego bisfenolu A za pomocą żywic amonitowych przed jego destylacją (Faler i inni, zgłoszenie patentowe USA nr US-A-4 766 254), lecz obróbka ta stanowi oddzielny etap w stosunku do reakcji, w wyniku której zostaje wytworzony surowy bisfenol A. Korzystne byłoby wytwarzanie bisfenoli, takich jak bisfenol A, o niskim stopniu zabarwienia bezpośrednio przez reakcję kondensacji.

Sposób wytwarzania bisfenoli o niskim stopniu zabarwienia według wynalazku polega na reakcji fenolu z aldehydem lub ketonem alifatycznym w temperaturze od 30°C do 90°C w obecności silnie kwaśnej żywicy kationitowej w formie wodorowej w ilości od 10% do 200% wag. w stosunku do łącznego ciężaru cieczy i słabo zasadowej żywicy amonitowej w ilości od 0,5% do 15% wag. w stosunku do ciężaru żywicy kationitowej.

Chociaż sposób według niniejszego wynalazku może być generalnie stosowany w reakcj ach kondensacj i katalizowanych kwasem, w którychj ako katalizator wykorzystuje się żywice kationitowe, jest on jednak szczególnie korzystny w przypadku, gdy wytwarzany w reakcji kondensacji produkt musi mieć niski stopień zabarwienia, jak na przykład reakcja fenolu z acetonem w celu wytworzenia bisfenolu A.

W j ednym wykonaniu wynalazku sposób wytwarzania bisfenolu A o niskim stopniu zabarwienia polega na kontaktowaniu, w temperaturze od 30°C do 90°C, strumienia cieczy zawierającej fenol i aceton ze złożem mieszanym silnie kwaśnej żywicy kationitowej i od około 1 % do około 10% wagowych, w stosunku do ciężaru żywicy kationitowej, słabo zasadowej żywicy amonitowej przez czas wystarczający, ażeby zaszła reakcja kondensacji pomiędzy fenolem i acetonem, a następnie oddzieleniu strumienia cieczy od złoża mieszanego żywic i wyodrębnieniu bisfenolu A z oddzielonego strumienia cieczy.

Do katalizatorów kwasowych przydatnych w sposobie według wynalazku należą silnie kwaśne żywice kationitowe, a korzystnie silnie kwaśne żywice kationitowe zawierające sulfonianowe grupy funkcyjne. Korzystnymi polimerami, z których wytworzone sąkatalizatory kwasowe, są usieciowane kopolimery aromatyczne, takie jak kopolimery jednego lub więcej monomeru wybranego z grupy obejmującej etylowinylobenzen, styren, α-metylostyren, winylotoluen, winylonaftalen itp., z jednym lub więcej poliwinylowo nienasyconym monomerem sieciującym, który może być wybrany z grupy obejmującej: monomery alifatyczne, takie jak diakrylan glikolu etylenowego, dimetakrylan glikolu etylenowego, di- i triakrylany trimetylolopropanu, di- i trimetakrylany trimetylolopropanu, diwinyloketon, akrylan allilu, maleinian diallilu, fumaran diallilu, bursztynian diallilu, węglan diallilu, malonian diallilu, szczawian diallilu, adypinian diallilu, sebacynian diallilu, sebacynian diwinylu, N,N'-metylenodimetakryloamid, N,N'-metylenodiakryloamid oraz etery poliwinylowe lub poliallilowe glikolu, gliceryny, pentaerytrytu, mono- lub ditio- pochodnych glikoli lub rezorcyny i podobne; monomery aromatyczne, takie jak diwinylobenzen, triwinylobenzen, diwinylotolueny, diwinylonaftaleny, ftalan diallilu, diwinyloksylen, diwinyloetylobenzen i podobne; oraz heterocyklicznie monomery sieciujące, takie jak diwinylopirydyna. Korzystne są również kopolimery o stosunkowo niskim stopniu usieciowania, takie jak wytworzone z od około 0,5% do około 10% wagowych monomeru(ów) sieciującego(ych), w stosunku do wagi wszystkich użytych monomerów. Szczególnie korzystne sąkopolimery styrenu z diwinylobenzenemjako monomerem sieciującym oraz z wprowadzonymi jako grupy funkcyjne grupami kwasu sulfonowego. Polimery można wytwarzać na drodze polimeryzacji w masie, polimeryzacji emulsyjnej lub polimeryzacji suspensyjnej lub stosując

177 862 inne techniki polimeryzacji, znane specjalistom w tej dziedzinie. Korzystna jest polimeryzacja suspensyjna, w wyniku której wytwarzane sąkuliste cząstki polimerowe lub perełki kopolimeru. Bardziej korzystnymi polimerami sąperełki żelowe kopolimeru, to jest perełki zawierające jedynie mikropory lub pory o średnicy wynoszącej około 0,005 pm lub mniejszej, chociaż można stosować makroporowate perełki kopolimeru, takie jak wytworzone w wyniku polimeryzacji suspensyjnej w obecności porogenu, który działa jak rozpuszczalnik dla monomeru, lecz nie jest rozpuszczalnikiem dla polimeru, wytworzone przez kopolimeryzację w obecności nieusieciowanego polimeru rozpuszczalnego, takiego jak polistyren, który można po reakcji rozpuścić, pozostawiając w perełkach makropory, jak również wytworzone przez wykorzystanie innych sposobów otrzymywania makroporów, znanych specjalistom w tej dziedzinie. Do tych polimerów można wprowadzać silnie kwaśne grupy funkcyjne według sposobów znanych specjalistom w tej dziedzinie, jak na przykład sulfonowanie z zastosowaniem stężonego kwasu siarkowego, kwasu siarkowego dymiącego lub kwasu chlorosulfonowego. Jeden ze sposobów wytwarzania katalizatora kwasowego przydatnego w niniejszym wynalazku opisał Lundquist w zgłoszeniu patentowym U.S.A. nr US-A-5 233 096.

Słabo zasadowe żywice anionitowe, przydatne w sposobie według niniejszego wynalazku, obejmująusieciowane polimery syntetyczne, wytworzone zjednego lub więcej monoetylenowo nienasyconego monomeru, zawierające jako słabo zasadowe grupy anionowymienne drugorzędowe lub trzeciorzędowe grupy aminowe. Takjak w przypadku katalizatora kwasowego polimery do słabo zasadowej żywicy amonitowej można wytwarzać na drodze polimeryzacji w masie, polimeryzacji emulsyjnej lub polimeryzacji suspensyjnej, bądź też stosując inne techniki polimeryzacji, znane specjalistom w tej dziedzinie. Polimer korzystnie występuje w postaci perełek o średnicy od około 10 pm do około 2 mm, a bardziej korzystnie w postaci perełek o średnicy od około 20 pm do około 1 mm. Perełki takie można wytworzyć stosując polimeryzację suspensyjną. Kopolimer można wytwarzać jako perełki żelowe lub jako perełki makroporowate, jak na przykład sposobami opisanymi powyżej w związku z wytwarzaniem kopolimerów makroporowatych, przydatnych do wytwarzania żywic stosowanych jako katalizator.

Stopień usieciowania w takich usieciowanych, słabo zasadowych żywicach amonitowych jest korzystnie co najmniej wystarczający, aby polimer stał się nierozpuszczalny w wodzie i w rozpuszczalnikach organicznych. Usieciowanie korzystnie osiąga się przez kopolimeryzację monomeru(ów) monoetylenowo nienasyconego(ych) z jednym lub więcej monomerem polietylenowo nienasyconym, który może być wybrany z grupy obejmującej: monomery alifatyczne, takie jak diakrylan glikolu etylenowego, dimetakrylan glikolu etylenowego, di- i triakrylany trimetylolopropanu, di- i trimetakrylany trimetylolopropanu, diwinyloketon, akrylan allilu, maleinian diallilu, fumaran diallilu, bursztynian diallilu, węglan diallilu, malonian diallilu, szczawian diallilu, adypinian diallilu, sebacynian diallilu, sebacynian diwinylu, N,N'-metylenodimetakryloamid, N,N'-metylenodiakryloamid oraz etery poliwinylowe lub poliallilowe glikolu, gliceryny, pentaerytrytu, mono- lub ditiopochodnych glikoli lub rezorcyny i podobne; monomery aromatyczne, takie jak diwinylobenzen, triwinylobenzen, diwinylotolueny, diwinylonaftaleny, ftalan diallilu, diwinyloksylen, diwinyloetylobenzen i podobne; oraz heterocykliczne monomery sieciujące, takie jak diwinylopirydyna. Korzystny jest diwinylobenzen. Monomer(y) polietylenowo nienasycony^) pełni funkcję monomeru sieciującego. Ilość monomeru(ów) sieciującego(ych) wynosi korzystnie od około 0,5% do około 60%, bardziej korzystnie od około 1 % do około 20% wagowych wszystkich użytych monomerów.

Wyżej wymienionym monomerem(ami) monoetylenowo nienasyconym, którego można użyć do wytwarzania słabo zasadowej żywicy amonitowej, może być monomer akrylowy, taki jak kwas akrylowy lub metakrylowy bądź też ich estry, w tym estry alkoholi C_rCn alkilowych, cykloalkilowych, arylowych, aryloalkilowych i alkiloarylowych, akrylonitryl, metakrylonitryl, chlorek winylu, mrówczan winylu, etery winylowoalkilowe, takie jak eter metylowowinylowy, akryloamid, metakryloamid lub monomer aromatyczny, taki jak etylowinylobenzen, styren α-metylostyren, winylotoluen, winylonaftalen i podobne lub mieszanina dowolnych z wyżej wymienionych związków. Korzystny jest styren.

177 862

Do wyżej wymienionego kopolimeru usieciowanego, który może być stosowany do wytwarzania słabo zasadowej żywicy amonitowej, wprowadza się za pomocą amin drugorzędowe lub trzeciorzędowe grupy aminowe jako słabo zasadowe grupy anionowymienne. Grupy aminowe można wprowadzać jako grupy do jednego lub więcej monomerów, które poddaje się polimeryzacji w celu wytworzenia kopolimeru, bądź też można je wprowadzać do kopolimeru po polimeryzacji sposobami, które są dobrze znane specjalistom w tej dziedzinie, takim jak najpierw wprowadzenie do kopolimeru grup chlorowcometylowych, korzystnie grup chlorometylowych, a następnie aminowanie wprowadzonych grup chlorowcometylowych za pomocą amin pierwszorzędowych lub drugorzędowych. Alternatywnie monomer zawierający grupę chlorowcometyIową może być użyty jako jeden z momomerów, z których wytwarza się kopolimer i grupy chlorowcometylowe w kopolimerze można następnie bezpośrednio aminować.

Chociaż żywice wytwarzane ze styrenu jako momomeru monoetylenowo nienasyconego sąkorzystne, to żywice słabo zasadowe, przydatne w niniejszym wynalazku, mogą również być żywicami akrylowymi, jak wskazano w zestawieniu monomerów nadających się do stosowania powyżej. Żywice takie można wytwarzać przez kopolimeryzację estru akrylowego lub metakrylowego z monomerem sieciującym, takim jak diwinylobenzen, w celu wytworzenia nierozpuszczalnego kopolimeru, do którego następnie wprowadza się grupy funkcyjne za pomocą aminy zawierającej co najmniej jednąpierwszorzędowągrupę aminową i jedną drugorzędową lub trzeciorzędowągrupę aminową, korzystnie trzeciorzędowągrupę aminową. Pierwszorzędowa grupa aminowa reaguje z poliestrem z wytworzeniem amidu, a drugorzędową lub trzeciorzędowa grupa aminowa tworzy aktywną słabo zasadową grupę anionowymienną.

Słabo zasadowe żywice fenolowe można również wykorzystywać w sposobie według wynalazku. Żywice te można wytwarzać przez kondensację fenolu z formaldehydem w obecności aminy. Innymi żywicami, które można stosować w sposobie według wynalazku, sąsłabo zasadowe żywice poliwinylopirydynowe; żywice te można wytwarzać przez kopolimeryzację winylopirydyny z monomerem sieciującym, takimjak diwinylobenzen. Takie słabo zasadowe żywice fenolowe i słabo zasadowe żywice poliwinylopirydynowe występują korzystnie w postaci perełek o średnicy wynoszącej od około 10 pm do około 2 mm, a bardziej korzystnie w postaci perełek o średnicy wynoszącej od około 20 pm do około 1 mm.

Zawartość słabo zasadowych grup funkcyjnych w słabo zasadowych żywicach amonitowych może wynosić od około 0,1 do 6 milirównoważników na gram (milirównoważników/g suchej żywicy, a korzystnie od około 2 do około 6 milirównoważników/g.

Nie wiążąc się żadnąteoriąuważamy, że zasadowość słabo zasadowej żywicy amonitowej bezpośrednio wpływa na skuteczność żywicy w usuwaniu zabarwienia z produktów reakcji kondensacji; co oznacza, że im bardziej zasadowa jest żywica, tym skuteczniej usuwa zabarwienie. Jest to poparte wynikami przedstawionymi w przykładach poniżej, w których zabarwienie uzyskanego bisfenolu A jest najsłabsze w przypadku zastosowania najbardziej zasadowych żywic z przykładu I i II i średnie przy stosowaniu mniej zasadowej żywicy z przykładu III. Barwa bisfenolu A wytworzonego w przykładzie IV, przy użyciu najmniej zasadowej żywicy, jest lepsza niż produktu wytworzonego bez stosowania żywicy słabo zasadowej, lecz poprawa w tym przypadku jest dużo mniejsza niż obserwowana w przypadkach stosowania bardziej zasadowych żywic słabo zasadowych. A zatem korzystne są żywice silniej zasadowe. Mniej korzystne żywice, to jest żywice mniej zasadowe, a tym samym mniej skuteczne w usuwaniu zabarwienia, mogą być wybrane do szczególnego zastosowania z powodu innych własności, na przykład takich własności fizycznych jak stabilność termiczna lub dłuższa trwałość użyteczna w szczególnym zastosowaniu. Słabo zasadową żywicę anionitową korzystnie stosuje się w ilości od około 1 do około 10%, ajeszcze bardziej korzystnie od około 3 do około 8%. Temperatura reakcji, korzystnie jest w zakresie od około 60°C do około 80°C. W temperaturze powyżej około 90°C żywice słabo zasadowe przydatne w niniejszym wynalazku mają ograniczoną trwałość z powodu niestabilności termicznej, a poniżej około 30°C reakcja nie zajdzie wystarczająco szybko, aby mieć znaczenie praktyczne. W reakcji korzystne jest użycie ketonu do kondensacji z fenolem; bardziej korzystny jest keton zawierający dwie grupy alkilowe, z których każda ma jeden do czterech atomów wę6

177 862 gla. Jeszcze bardziej korzystny jest keton wybrany z grupy obejmującej aceton i keton metylowo-etylowy, a szczególnie korzystny jako keton jest aceton.

W korzystnym rozwiązaniu według wynalazku katalizator kwasowy w postaci perełek umieszcza się w reaktorze, przy czym perełki tworzązłoże katalizatora, po czym słabo zasadową żywicę amonitową, również w postaci perełek, dokładnie miesza się ze złożem. Ogrzany strumień cieczy zawierającej fenol i keton, korzystnie aceton lub keton metylowo-etylowy, doprowadza się do kontaktu ze złożem katalizatora przez czas wystarczający, aby zaszła reakcja kondensacji pomiędzy fenolem i ketonem. Następnie strumień cieczy zawierającej produkty reakcji oraz nieprzereagowany fenol i keton, które mogą być obecne, oddziela się od złoża katalizatora, a bisfenol odzyskuje się ze strumienia cieczy. Specjalista w tej dziedzinie dobierze odpowiednie warunki i może prowadzić proces w sposób okresowy, na przykład, w którym złoże ładuje się ze strumieniem cieczy, a strumień cieczy usuwa się ze złoża, gdy zajdzie pożądana reakcja, lub bardziej korzystnie w sposób ciągły, na przykład, w którym strumień cieczy doprowadza się w sposób ciągły do jednego końca złoża i przeprowadza się go przez złoże z szybkością, która umożliwi przebywanie w złożu przez czas wystarczający, ażeby zaszła reakcja, przy czym strumień cieczy odbiera się w sposób ciągły przy drugim końcu złoża. Podobnie aparaturę do reakcji, wybór strumienia wznośnego lub strumienia skierowanego w dół, kierujących przepływ strumienia cieczy przez złoże, czas reakcji i temperaturę, poszczególne reagenty i sposób wydzielania bisfenolu, na przykład przez krystalizację lub destylację, łatwo można dobrać w oparciu o informacje dostarczone w niniejszym opisie i wiedzę dostępną specjaliście w tej dziedzinie.

Niektóre rozwiązania według niniejszego wynalazku będą opisane szczegółowo w następuj ących przykładach. Wszystkie użyte reagenty sądobrej j akości technicznej jeśli nie zaznaczono inaczej, a wszystkie podane tutaj procenty i stosunki sąwagowe, o ile nie zaznaczono inaczej.

Przykład I. Przykład ten ilustruje realizację sposobu według niniejszego wynalazku przez wytwarzanie bisfenolu A o niskim stopniu zabarwienia z fenolu i acetonu w obecności silnie kwaśnego katalizatora polimerycznego i słabo zasadowej żywicy amonitowej.

Do kolby zawierającej 90 g fenolu (czystość powyżej 99%) dodano 10 g (10% wagowych) wysuszonej styrenowej żywicy kationitowej, usieciowanej przy użyciu 4% diwinylobenzenu, do której wprowadzono jako grupy funkcyjne grupy kwasu sulfonowego w ilości 4,95 milirównoważników/g (w stosunku do suchej masy żywicy) oraz 0,2 g wysuszonej styrenowej żywicy amonitowej, usieciowanej przy użyciu 8% diwinylobenzenu, do której wprowadzono jako grupy funkcyjne grupy dimetyloaminobenzylowe w ilości 4,8 milirównoważników/g (w stosunku do suchej żywicy). Zawartość kolby ogrzano do temperatury 75°C i utrzymywano w tej temperaturze, mieszając ją, przez jedną godzinę. Dodano 10-mililitrową porcję acetonu i kontynuowano mieszanie w temperaturze 75°C, podczas gdy przebieg reakcji kontrolowano przez pobieranie 1 -mililitrowych próbek, szybkie chłodzenie ich w mieszaninie metanol-woda i oznaczanie składu mieszaniny reakcyjnej metodą chromatografii cieczowej. Konwersję acetonu obliczano ze względnych powierzchni pików chromatogramów cieczowych, jako całą powierzchnię piku bisfenolu A(wliczając w to izomery i orto i para) w procentach całej powierzchni piku acetonu i pików produktu - bisfenolu A. Konwersja dla tej reakcji wynosiła 72%. Z chromatogramu cieczowego wyliczano selektywność jako procent, który stanowi powierzchnia pików bisfenolu A w stosunku do całej powierzchni wszystkich pików wytworzonych przez produkty reakcji fenolu i acetonu. Selektywność tej reakcji wynosiła 86%.

Mieszaninę poreakcyjną, zawierającą aceton, bisfenol A, fenol i produkty uboczne bisfenolu A rozpuszczono przy użyciu takiej samej objętości metanolu i przeniesiono do kuwety spektrofotometru kwarcowego. Absorbancję optycznąmieszaniny zmierzono przy 455 nm wobec platynowo-kobaltowego wzorca barwy i obliczono, że mieszanina ma barwę wynoszącą 8 w skali APHA.

Przykład II.W przykładzie tym zamierza się zilustrować niniejszy wynalazek przy użyciu innej żywicy słabo zasadowej, do której wprowadzono jako grupy funkcyjne grupy dimetylopropyloaminowe.

Powtórzono sposób postępowania z przykładu I, stosując jako słabo zasadową żywicę amonitową kopolimer akrylowy usieciowany przy użyciu 6% diwinylobenzenu i do którego

177 862 wprowadzono jako grupy funkcyjne 4,8 milirównoważników/g grup dimetylopropyloaminowych. Wytworzono mieszaninę poreakcyjną o barwie wynoszącej 6 w skali APHA.

Przykład III. W przykładzie tym zamierza się zilustrować sposób według niniejszego wynalazku przy użyciu jeszcze innej żywicy słabo zasadowej, żywicy kondensacyjnej fenolowo-formaldehydowej, do której wprowadzono grupy funkcyjne za pomocą mieszaniny amin.

Powtórzono sposób postępowania z przykładu I, stosując żywicę kondensacyjną fenolowo-formaldehydową, do której wprowadzono grupy funkcyjne za pomocą 3,8 milirównoważników/g mieszaniny amin pierwszorzędowych, drugorzędowych i trzeciorzędowych. Mieszanina poreakcyjna miała barwę wynoszącą 16 w skali APHA.

Przykład IV. W przykładzie tym zamierza się zilustrować sposób według niniejszego wynalazku przy użyciu jeszcze innej żywicy słabo zasadowej, to jest żywicy winylopirydynowej, której monomer sam jest źródłem słabo zasadowych grup funkcyjnych.

Powtórzono sposób postępowania z przykładu I, stosując jako żywicę słabo zasadową żywicę winylopirydynową, usieciowanąprzy użyciu 20% diwinylobenzenu i zawierającą 5,1 milirównoważnika/g grup słabo zasadowych pochodzących z winylopirydyny. Mieszanina poreakcyjna miała barwę wynoszącą 37 w skali APHA.

Przykład V. W tym przykładzie porównawczym zamierza się zilustrować wyniki, gdy fenol i aceton reagują w obecności katalizatora silnie kwaśnego lecz bez zastosowania żywicy słabo zasadowej.

Powtórzono sposób postępowania z przykładu I, stosując kopolimer styren - 4% diwinylobenzenu, do którego wprowadzonojako grupy funkcyjne 4,95 milirównoważników/g (suchej żywicy) grup funkcyjnych kwasu sulfonowego, lecz pomijając słabo zasadowążywicę amonitową. Mieszanina poreakcyjna miała barwę wynoszącą47 w skali APHA. Konwersja, takajak określona w przykładzie I, dla tej reakcji wynosiła 73%, a selektywność, również określona w przykładzie I, reakcji - 85%.

177 862

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz. Cena 2,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Sposób wytwarzania bisfenoli przez reakcję fenolu z alifatycznym aldehydem lub ketonem w podwyższonej temperaturze i w obecności silnie kwaśnej żywicy kationitowej, znamienny tym, że fenol i alifatyczny aldehyd lub keton poddaje się reakcji w temperaturze od 30° C do 90°C w obecności silnie kwaśnej żywicy kationitowej w formie wodorowej w ilości od 10% do 200% wag. w stosunku do łącznego ciężaru cieczy i słabo zasadowej żywicy amonitowej w ilości od 0,5% do 15% wag. w stosunku do ciężaru żywicy kationitowej.
2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, żejako aldehyd lub keton alifatyczny stosuje się keton o dwóch grupach alkilowych, z których każda zawiera od 1do 4 atomów węgla, korzystnie wybrany z grupy obejmującej aceton i keton metylowo-etylowy.
3. Sposób według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że słabo zasado wążywicę amonitową stosuje się w postaci perełek, o średnicy od około 10 pm do około 2 mm, korzystnie od około 20 pm do około 1 mm.
4. Sposób według zastrz. 3, znamienny tym, że perełki żywicy anionitowej mają postać perełek żelowych lub perełek makroporowatych.
5. Sposób według zastrz. 3, znamienny tym, że jako perełki żywicy amonitowej stosuje się perełki usieciowanego kopolimeru, do którego wprowadzono grupy anionowymienne, wytworzonego z mieszaniny monomerów zawierającej od około 1 do około 20%, w stosunku do łącznego ciężaru monomerów, jednego lub więcej monomeru sieciującego.
6. Sposób według zastrz. 5, znamienny tym, że jako perełki kopolimeru stosuje się perełki kopolimeru styrenowego lub perełki kopolimeru akrylowego.
7. Sposób według zastrz. 3, znamienny tym, że jako perełki żywicy amonitowej stosuje się perełki fenolowej żywicy amonitowej.

,
8. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że stosuje się słabo zasadową żywicę amonitową, która zawiera od około 0,1 do około 6 milirównoważników słabo zasadowych grup funkcyjnych, korzystnie od około 2 do około 6 milirównoważników na gram suchej żywicy.
9. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że słabo zasado wążywicę amonitową stosuje się w ilości od około 1% do około 10% wag., korzystnie od około 3% do około 8% wag. żywicy kationitowej.
10. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że fenol i aldehyd lub keton alifatyczny poddaje się reakcji w temperaturze od około 60°C do około 80°C.
11. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że żywica kationitowa i żywica amonitowa tworzą w reaktorze złoże mieszane.
12. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, żejako żywicę kationitowąstosuje się kopolimer usieciowany, zawierający grupy kationowymienne, wytworzony z użyciem jednego lub więcej monomeru sieciującego w ilości od około 0,5% do około 10%, w stosunku do łącznego ciężaru monomerów.