PL178047B1

PL178047B1 - Ortopedyczne urządzenie odciągające

Info

Publication number: PL178047B1
Application number: PL94315051A
Authority: PL
Inventors: James B. Richardson
Original assignee: Richardson James B
Priority date: 1993-12-15
Filing date: 1994-12-15
Publication date: 2000-02-29
Also published as: KR100338874B1; SK283792B6; SK75596A3; DK0734233T3; CZ293454B6; ATE185058T1; US6036691A; JPH09509586A; DE69420973D1; US5843081A; CA2137974C; PL315051A1; KR970700457A; US5788695A; NO962460D0; NO962460L; NO322253B1; AU696348B2; ES2136828T3; BR9408324A

Abstract

1 Ortopedyczne urzadzenie odciagajace do selektyw- nego, periodycznego odciagania zlamanej kosci, zawie- rajace zewnetrzny przyrzad utwierdzajacy, majacy podluzny rozciagliwy korpus utwierdzajacy, przylaczony do zacisków srub lub kolków kostnych przy odpowiednich zakonczeniach tego korpusu utwierdzajacego oraz podluzny korpus odciagajacy z przylaczonym do jednego konca tego korpusu odciagajacego pierwszym czlonem, laczonym z ko- rpusem utwierdzajacym, i z przylaczonym do przeciw- leglego konca tego korpusu odciagajacego drugim czlonem, równiez laczonym z korpusem utwierdzajacym, który to podluzny korpus odciagajacy zawiera zespól regulacyjny do ustawiania rozstawienia czlonów korpusu odciagajacego, laczonych z korpusem utwierdzajacym, znamienne tym, ze ze- spól regulacyjny korpusu odciagajacego (28) zawiera urucha- miana recznie krzywke (59, 59'), umieszczona obrotowo w jednym z konców korpusu odciagajacego (28) na osi poprze- cznej do kierunku jego wydluzenia, przy czym promien za- rysu tej krzywki (59, 59' ) narasta w kierunku jej obrotu, realizujac przyrostowe, odciagajace przemieszczenie pier- wszego czlonu (30, 69) 1 drugiego czlonu (31, 70) korpusu odciagajacego (28) wzgledem siebie w odpowiedzi na przy- najmniej czesciowy obrót krzywki (59, 59') Fig. 2 PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest ortopedyczne urządzenie odciągające stanowiące pomoc przy zrastaniu się złamania kości, a w szczególności ortopedyczne urządzenie odciągające uruchamiane przez pacjenta i przeznaczone do stymulowanego krótkotrwałego odciągania złamanych kawałków kości.

Zewnętrzne przyrządy utwierdzające typu ujawnionego w opisach patentowych USA Re 31 908 i 4 621 627 posiadają podłużny korpus środkowy o selektywnie regulowanej długości, z zaciskiem kotwiącym śrubę lub kołek w kości na każdym podłużnym końcu tego korpusu, i korzystnie mają zastosowane selektywnie blokowane połączenie w postaci złącza kulowego pomiędzy każdym zaciskiem kotwiącym a zakończeniem korpusu, do którego jest on przyłączony. Selektywna długość korpusu obejmuje stosowanie teleskopowych części korpusu, które sązaklinowane przeciwobrotowo i które mogą być przytwierdzone do siebie dla utrzymania zadanej nastawy podłużnej rozpiętości pomiędzy zaciskami kotwiącymi. Zapewnione jest periodyczne precyzyjne nastawianie przyrostów długości poprzez zaciskanie teleskopowych części korpusu i przez zastosowanie mechanizmu przesuwnego regulującego długość, który może stanowić wyposażenie pomocnicze stosowane przez chirurga dla okresowego regulowania całkowitej długości korpusu przyrządu utwierdzającego, w trakcie wielu tygodni zrastania się, przy czym tego

178 047 rodzaju wyposażenie pomocnicze jest stosowane odłączalnie do odpowiednich części korpusu przyrządu utwierdzającego, dla przyrostowego przesuwania części korpusu przyrządu utwierdzającego, przy chwilowym zwolnieniu wzajemnego mocowania tych części korpusu, a następnie zostaje ponownie przywrócony stan zamocowania części korpusu przed odłączeniem mechanizmu przesuwnego.

W trakcie normalnego zrastania się złamania nogi z zastosowaniem tego rodzaju przyrządów utwierdzających, potrzebny jest okres kilku tygodni, podczas których wzmocnione przyrządem unieruchamiającym złamanie przenosi obciążenie, tj. pacjent musi stanąć i nauczyć się spacerować z zaciśniętym przyrządem unieruchamiającym. Na początku tego okresu, przyrząd utwierdzający (poprzez zakotwienia w postaci śrub lub kołków kostnych) przejmuje prawie cały ciężar ciała pacjenta, zaś w upływającym przeciągu czasu wierna dokładność zakotwienia śruby lub kołka kostnego względem złamanej kości stopniowo maleje, przez co zrastająca się kość przyjmuje zwiększającą się część krótkotrwałych obciążeń, takich jak podczas spaceru. Charakter tego rodzaju krótkotrwałych obciążeń stanowi krótkotrwałe obciążenie ściskające złamanie, które okazało się stanowić pomoc terapeutyczną zwiększająca wytrzymałość i szybkość zrastania się kości, w połączeniu ze skróceniem czasu, w którym pacjent wymaga stosowania przyrządu utwierdzającego.

Rozpoznanie znaczenia terapeutycznego okresowego, krótkotrwałego ściskania podczas fazy przenoszenia obciążenia przy zrastaniu złamania kości spowodowało rozwój rozmaitych modyfikacji konstrukcji zewnętrznego przyrządu utwierdzającego, tak aby możliwa była większa kontrola krótkotrwałego obciążenia ściskającego. Urządzenia tego rodzaju są czasami nazywane dynamicznymi, osiowymi przyrządami utwierdzającymi, tak jak w przypadku opisu patentowego USA nr 5320622. Inne postacie tego rodzaju urządzeń sąujawnione w opisie patentowym Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 5026372 na rzecz Sturzkopf i in., nr 4 502473 na rzecz Harrisa, w europejskim zgłoszeniu patentowym nr 0383419 i w publikacji WO 88/02618, z których jest znane ortopedyczne urządzenie odciągające do selektywnego, periodycznego odciągania złamanej kości, unieruchomionej w zewnętrznym przyrządzie utwierdzającym mającym podłużny rozciągliwy korpus utwierdzający, przyłączony do zacisków śrub lub kołków kostnych przy odpowiednich zakończeniach tego korpusu utwierdzającego, zawierające podłużny korpus odciągający z przyłączonym do jednego końca tego korpusu odciągającego pierwszym członem łączonym z korpusem utwierdzającym.

Stwierdzono, że przy terapii obejmującej krótkotrwałe odciąganie złamania występuje narastanie zgrubienia na złamaniu w stopniu, który przekracza i który jest lepszy od występującego w przypadku krótkotrwałego ściskania towarzyszącego opisanemu powyżej zjawisku przenoszenia obciążenia. Ponadto, terapia obejmując krótkotrwałe odciąganie nie ma odniesienia lub analogii do przenoszenia ciężaru, i zgłaszający stwierdził, że terapia w oparciu o krótkotrwałe odciąganie nie wymaga od pacjenta przedłużania fazy przenoszenia obciążenia przy zrastaniu się złamania.

Celem wynalazku jest opracowanie ulepszonego urządzenia odciągającego, przeznaczonego do przyśpieszenia zrastania się złamanej kości, które to urządzenie powinno umożliwiać uruchamianie przez samego pacjenta bez potrzeby stosowania zewnętrznego źródła zasilania, stosowanie przy dostępnych obecnie przemysłowo zewnętrznych przyrządach utwierdzaj ących i stosowanie u pacjenta, któryjuż ma nałożony zewnętrzny przyrząd utwierdzający, z możliwością okresowego odciągania złamania, przy czym to urządzenie powinno być nieskomplikowane, łatwo uruchamiane przez pacjenta i niezawodne funkcjonalnie.

Ortopedyczne urządzenie odciągające do selektywnego, periodycznego odciągania złamanej kości, zawierające zewnętrzny przyrząd utwierdzający, mający podłużny rozciągliwy korpus utwierdzający, przyłączony do zacisków śrub lub kołków kostnych przy odpowiednich zakończeniach tego korpusu utwierdzającego, oraz podłużny korpus odciągający z przyłączonym do jednego końca tego korpusu odciągającego pierwszym członem, łączonym z korpusem utwierdzającym, i z przyłączonym do przeciwległego końca tego korpusu odciągającego drugim członem, również łączonym z korpusem utwierdzającym, który to podłużny korpus odciągający

178 047 zawiera zespół regulacyjny do ustawiania rozstawienia członów korpusu odciągającego, łączonych z korpusem utwierdzającym, według wynalazku charakteryzuje się tym, że zespół regulacyjny korpusu odciągającego zawiera uruchamianą ręcznie krzywkę, umieszczoną obrotowo w jednym z końców korpusu odciągającego na osi poprzecznej do kierunku jego wydłużenia, przy czym promień zarysu tej krzywki narasta w kierunku jej obrotu, realizując przyrostowe, odciągające przemieszczenie pierwszego członu i drugiego członu korpusu odciągającego względem siebie w odpowiedzi na przynajmniej częściowy obrót krzywki.

Drugi z końców korpusu odciągającego zawiera regulowany zespół dla selektywnej regulacji podłużnego odstępu pomiędzy pierwszym członem i drugim członem, który to regulowany zespół jest zamocowany z możliwością uruchamiania niezależnie od obrotu krzywki.

Korpus odciągający zawiera podłużną wewnętrzną część i zewnętrzną część, które są osadzone osiowo z możliwością regulacyjnego przemieszczania w zakresie współosiowego zachodzenia na siebie tych części.

Jeden koniec korpusu odciągającego zawiera tuleję, przesuwaną na jego zewnętrznej części i mającą przymontowany drugi człon, łączony z korpusem utwierdzającym, zaś krzywka jest osadzona obrotowo na wałku, zaczopowanym w średnicowo przeciwległych otworach znajdujących się w tulei i zachodzącym w średnicowo przeciwległe, osiowe klinujące szczeliny w zewnętrznej części korpusu odciągającego.

Wewnętrzna część i zewnętrzna część korpusu odciągającego mają współosiowe połączenie gwintowane, zapewniające ustaloną osiowo, swobodnie obrotową relację pomiędzy wewnętrzną częścią korpusu odciągającego a przyłączonym do niej członem.

Korpus odciągający zawiera wewnętrzną część i zewnętrzną część, które są umieszczone przemieszczalnie osiowo względem siebie w zakresie, przynajmniej równym efektywnemu wypiętrzeniu krzywki, która to krzywka jest podparta przez tę zewnętrzną część obrotowo na ukierunkowanej średnicowo osi poprzecznej do wydłużenia zewnętrznej części, zapewniając odciągające przemieszczenie wewnętrznej części w wyniku obrotu i wypiętrzenia krzywki.

Wzdłuż długości zewnętrznej części jest zamocowany regulacyjnie przy wybieralnych położeniach drugi człon.

Do wewnętrznej części jest zamocowany regulacyjnie drugi z członów łączących się z korpusem utwierdzającym jest zamocowany regulacyjnie pierwszy człon za pomocą zewnętrznego gwintu na odcinku wewnętrznej części.

Pomiędzy wystającym zewnętrznie końcem wewnętrznej części a pierwszym członem znajduje się uruchamiany selektywnie zespół zaciskowy dla selektywnego mocowania uregulowanego podłużnego położenia pierwszego członu wzdłuż wewnętrznej części.

Pomiędzy zewnętrznączęściąa drugim członem znajduje się uruchamiany selektywnie zespół zaciskowy dla selektywnego mocowania uregulowanego podłużnego położenia drugiego członu wzdłuż zewnętrznej części.

Urządzenie według wynalazku charakteryzuje się tym, że wystający zewnętrznie koniec wewnętrznej części ma gwint zewnętrzny i nagwintowany element, przyłączony do tego gwintu zewnętrznego końca, który mocuje wybrane podłużne położenie pierwszego członu względem wewnętrznej części.

Urządzenie według wynalazku charakteryzuje się tym, że wewnętrzna część zawiera popychacz krzywkowy, ustanowiony przez odcinek wewnętrznej części zawarty w płaszczyźnie geometrycznej, prostopadłej do osi wewnętrznej części, który to popychacz krzywkowy współpracuje z krzywką, która ma płaskąpowierzchnię, prostopadłą do płaszczyzny symetrii, zawierającej obwodową oś krzywki i znajdującej się pomiędzy garbami, umieszczonymi na krańcach płaskiej powierzchni krzywki.

Urządzenie według wynalazku charakteryzuje się tym, że wewnętrzna część zawiera ogranicznik, stykający się z jednym z garbów dla ograniczenia kąta przemieszczania krzywki do mniej niż 90° po każdej stronie kontaktu płaskiej powierzchni krzywki z popychaczem krzywkowym.

Kąt przemieszczenia krzywki wynosi około 45°.

178 047

Podłużny korpus odciągający zawiera podłużną, nagwintowanąwewnętrznie, rurowązewnętrzną część i podłużną, nagwintowaną zewnętrznie wewnętrzną część, przyłączoną do zewnętrznej części, przy czym jeden koniec tej zewnętrznej części wystaje przy jednym końcu korpusu a przeciwległy koniec nagwintowanej wewnętrznej części wystaje przy drugim podłużnym końcu tego korpusu, przy czym pierwszy człon łączący się z korpusem utwierdzającym jest przytrzymywany osiowo i podpiera nagwintowaną wewnętrzną część przy przeciwległym końcu dla selektywnego jej obrotu względem pierwszego członu, zaś drugi człon łączący się z korpusem utwierdzającym jest zamocowany przemieszczalnie osiowo i przeciwobrotowo względem zewnętrznej części przy wspomnianym pierwszym końcu, natomiast uruchamiana ręcznie krzywka wzajemnie łączy drugi człon i zewnętrzną część korpusu odciągającego.

Korzystnie krzywka jest osadzona mimośrodowo.

Osadzona mimośrodowo krzywka ma uskok, stanowiący bardzo małą frakcję selektywnie dostępnego zakresu regulacji wzdłużnej, zapewnionej przez gwintowane połączenie korpusowych części.

Krzywka ma profil, zapewniający maksymalne przemieszczenie odciągające w zakresie do 2 mm.

Urządzenie według wynalazku charakteryzuje się tym, że każdy z członów łączących się z korpusem utwierdzającym jest zamontowany na pręcie łączącym się z korpusem utwierdzaj ącym, który to prętj est umieszczony promieniowo względem osi połączenia części korpusowych.

Urządzenie według wynalazku charakteryzuje się tym, że drugi człon łączący się z korpusem utwierdzającym zawiera pierścieniowy korpus, umieszczony przemieszczalnie osiowo na zewnętrznej części, zaś krzywka zawiera pręt zaczopowany obrotowo w średnicowo przeciwległych otworach tego pierścieniowego korpusu, przy czym ten prętjest połączony klinowo przeciwobrotowo ze średnicowo przeciwległymi podłużnymi szczelinami w zewnętrznej części, przy czym krzywka jest umieszczona na tym pręcie pomiędzy odpowiednimi średnicowo przeciwległymi połączeniami czopowymi i szczelinowymi, zaś do zewnętrznej części jest przytwierdzony krzywkowy popychacz, ustawiony przy wypiętrzeniu krzywki 59 dla przyrostowego odsuwania od siebie pierwszego i drugiego członu w kierunku wzdłużnym wskutek obrotu tego pręta..

Każdy z członów łączących się z korpusem utwierdzającym ma zamontowany pręt łączący się z korpusem utwierdzającym, który to pręt przechodzi promieniowo względem osi połączenia korpusowych części, zaś drugi człon ma pierścieniowy korpus, przykrywający osiowo zewnętrzną część, przy czym łączący się z korpusem utwierdzającym pręt drugiego członu jest zamontowany do pierścieniowego korpusu w położeniach średnicowo przeciwległych i z przeciwobrotowym prowadzeniem przy przejściu przez średnicowo przeciwległe szczeliny zewnętrznej części, przy czym ta zewnętrzna część ma dalsze średnicowo przeciwległe otwory o kształcie zasadniczo prostokątnym, zaś średnicowo przeciwległe krawędzie popychacza krzywkowego znajdują się w płaszczyźnie geometrycznej, prostopadłej do osi tej zewnętrznej części, a krzywka jest zaczopowana w pierścieniowym korpusie obrotowo na osi przechodzącej średnicowo przez te prostokątne otwory, a ponadto krzywka ma płaskąpowierzchnię kontaktującą się z krawędziami popychacza krzywkowego podczas pierwszego stanu zerowego odciągania, która to płaska powierzchnia jest zakończona garbami przy podobnych ale przeciwległych położeniach odsuniętych od środkowej płaszczyzny symetrii, prostopadłej do płaskiej powierzchni i zawierającej oś zaczopowania krzywki, przez co przy początkowym uruchamiającym przemieszczeniu krzywki od pierwszego zerowego stanu odciągania występuje maksymalna szybkość osiowego odciągania na jednostkę kątowego przemieszczenia krzywki.

Zewnętrzna część zawiera promieniowy kołnierz przy osiowym przesunięciu od jej wzajemnego połączenia z drugim członem łączącym się z korpusem utwierdzającym, który to drugi człon zawiera pierścieniowy korpus prowadzony przemieszalnie osiowo na tym osiowym przesunięciu, zaś krzywka zawiera pręt zaczopowany obrotowo w średnicowo przeciwległych otworach tego pierścieniowego korpusu, który to pręt jest połączony klinowo przeciwobrotowo ze średnicowo przeciwległymi podłużnymi szczelinami w zewnętrznej części, i przytrzymuje krzywkę umieszczonąpomiędzy odpowiednimi średnicowo przeciwległymi połączeniami czopowy8

178 047 mi i szczelinowymi, przy czym do zewnętrznej części jest przymocowany popychacz krzywkowy w położeniu przy wypiętrzeniu krzywki dla przyrostowego i podłużnego odsuwania od siebie pierwszego i drugiego członu wskutek obrotu pręta.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia widok z boku i częściowo w przekroju podłużnym, znanego zewnętrznego osiowego przyrządu utwierdzającego z podłużnym przyrządem odciągającym dla precyzyjnego ustawiania i regulacji efektywnej długości przyrządu utwierdzającego, fig. 2 - podobny widok dynamicznego zewnętrznego osiowego przyrządu utwierdzającego w rozłożeniu na części z zastosowanym uruchamianym przez pacjenta urządzeniem odciągającym według wynalazku, dla krótkotrwałego odciągania przyrządu utwierdzającego, fig. 3 - widok w przekroju podłużnym urządzenia pomocniczego z fig. 2 w powiększeniu, fig. 3a - widok częściowy podobny do fig;. 3, jednakże przedstawiający modyfikację prawej strony urządzenia z fig. 3, fig. 4 - widok ogólnie podobny do fig. 3, jednakże dotyczący następnego rozwiązania, stanowiącego alternatywę urządzenia odciągającego z fig. 2, fig. 5 - uproszczony widok z boku dynamicznego osiowego przyrządu utwierdzającego, który ma wbudowane urządzenie odciągające z fig. 3, 3A lub 4, fig. 6A - powiększony widok poglądowy osiowego końca krzywki urządzenia z fig. 3, w widoku z linii 6A-6A z fig. 3, fig. 6B - wykres przedstawiający reprezentatywną wielkość odciągania w funkcji cyklicznie powtarzanego czasu, fig. 7 - powiększony, częściowy przekrój podłużny przez zmodyfikowaną konstrukcję krzywki i popychacza krzywkowego, przy czym płaszczyzna przekroju obejmuje środkowaoś podłużną urządzenia odciągającego i jest prostopadła do osi obrotu krzywki, fig. 7A - widok podobny do fig. 6A, dotyczący modyfikacji krzywki według fig. 7, fig. 8 - widok z boku, częściowo w przekroju podłużnym, następnego rozwiązania krzywkowego elementu odciągającego, fig. 9 - przekrój podłużny przez rozwiązanie z fig. 8, w widoku wzdłuż linii 9-9 z fig. 8, fig. 10A - widok z boku krzywkowego elementu odciągającego z fig. 8 i 9, fig. 10B - widok z boku krzywkowego elementu z fig. 10A, fig. 11 - częściowy widok elementu odciągającego, pokazanego na fig. 8, dla stanu odciągania, fig. 12 - widok podobny do fig. 12 dla stanu ściskania, fig. 13 - uproszczony widok zacisku zastosowanego w elemencie z fig. 8 i 9, dla jednej fazy zastosowania, w przekroju dokonano wzdłuż linii 13-13 z fig. 8, a fig. 14 - widok podobny do fig. 13, określający następną fazę zastosowania.

Pokazane na fig. 1 urządzenie znane ze stanu techniki ma konstrukcję zasadniczo jak pokazano i opisano we wspomnianym ponownie wydanym opisie patentowym USA, w którym pokazano zewnętrzny osiowy przyrząd utwierdzający, zawierający podłużny korpus środkowy 10 o teleskopicznie ułożonych wewnętrznych i zewnętrznych częściach korpusu, który może być regulowany na całkowitą długość efektywnąza pomocąśruby zaciskowej 11, która może mocować te części korpusu względem siebie, dla danego wybranego położenia śruby 11 w podłużnej szczelinie 12 w wewnętrznej części korpusu. Jeden koniec jednej z części korpusu, np. zewnętrzna część korpusu 13 posiada połączenie w postaci złącza kulowego 14 do zacisku 15 dla mocnego zaciśnięcia zakotwienia do jednej lub więcej śrub lub kołków kostnych 16, które zostały wprowadzone do kości w miejscu oddalonym w jednym kierunku od złamania w kości, a przeciwny koniec drugiej części korpusu np. wewnętrznej części korpusu ma podobne połączenie 17 w postaci złącza kulowego do podobnego zacisku 15' dla mocnego zaciskania zakotwienia do śrub lub kołków kostnych 16', które zostały wprowadzone do kości w miejscu przeciwległe oddalonym od złamania. Obydwa złącza kulowe są blokowane selektywnie dla utrzymania danego ustawienia kątowego osi korpusu 10 względem odpowiednich osi zacisku 15,15' odpowiedniego do konkretnego zastosowania.

Przy swej głowicy lub zakończeniu łączącym w postaci złącza kulowego 18, zewnętrzna część korpusu 13 posiada zewnętrzny otwór, który jest przystosowany do przemieszczenia pierwszego kołka 19 podłużnego korpusu odciągającego 20, i podobnie, przy przeciwległej głowicy lub łączącym końcu w postaci złącza kulowego 21, wewnętrzna część korpusu posiada poprzeczny otwór, któryjest przystosowany do pomieszczenia drugiego kołka 22 korpusu odciągającego 20.

Podłużny korpus odciągający 20 zawiera nagwintowany wewnętrznie zewnętrzny człon rurowy 23, który ma zamontowany kołek 19 przy swym wystającym końcu, zaś wewnętrzny na178 047 gwintowany pręt posiada ustawianąkluczem maszynowym głowicę 24 na przeciwległym końcu. Wewnętrzny nagwintowany pręt jest uruchamiany kluczem w miejscu 24 dla regulacji zakresu połączenia gwintowego wewnątrz rurowego członu 21, zaś głowicowy 24 koniec nagwintowanego pręta spoczywa i jest obrotowy wewnątrz przeciwotworu zgrubienia 25 z zamontowanym kołkiem 22. Przy zgrubieniu 25 znajduje się nakrętka blokująca 26, również przyłączona do nagwintowanego pręta, dla zablokowanego utrzymywania danej całkowitej długości wyposażenia tj. danego odstępu oprawy montażowej kołków 19, 22.

Na fig. 2 pokazano urządzenie pomocnicze 28 według wynalazku, spełniające uruchamianą ręcznie funkcję odciągania, dodatkowo do funkcji regulacji długości opisanej w znanym urządzeniu pomocniczym z fig. 1. W szczególności, wkładane kołki 30, 31 umożliwiają przymontowanie wyposażenia do korpusu 32 zewnętrznego przyrządu utwierdzającego, który jest korzystnie dynamiczny osiowo, zwłaszcza tak jak opisano i pokazano w patencie USA nr 5 320 622. Jak pokazano, dolny kołek 30 jest przymontowany do zgrubienia 33, które jest umieszczone osiowo przy głowicowym końcu 34 podłużnego pręta lub pierwszej części korpusu 35, którajestpołączonagwintowoz otworem podłużnej rurowej części korpusu 36, a górny kołek 31 jest zamontowany do tulei 37, która jest przesuwana ślizgowo osiowo od ustalonego kołnierza 38 na części korpusowej 36 dla przyjmowania uruchamianego ręcznie krótkotrwałego przemieszczenia kołka 31 względem kołka 30. Mechanizm przeznaczony do uruchamiania przez pacjenta do uzyskania takiego odciągania jest zawarty wewnątrz tulei 37 i jest napędzany ręcznie poprzez częściowo obrotowo uruchomienie korbowe uchwytu 49, jak będzie opisane szczegółowo w połączeniu z fig. 3. Opis dynamicznego osiowego przyrządu utwierdzającego zasadniczo jak pokazano na fig. 2 można znaleźć we wspomnianym patencie USA nr 5 320 622, wprowadzonym tutaj jako odniesienie. Obecnie wystarczy jedynie stwierdzić, że całkowita długość korpusu 32 jest ustanawiana za pomocą śruby 39, która zdejmowalnie przytwierdza pierwszy podłużny człon korpusowy 40 do podłużnego środkowego członu korpusowego 41 w danym ustawieniu prowadzonego podłużnie przykrycia członów 40,41. Przy swym górnym końcu, człon korpusowy 40 posiada powiększoną głowicę 42, która jest przewiercona poprzecznie dla umożliwienia sprowadzania górnego kołka 31 wyposażenia 28, przy czym głowica 42 jest wyposażona w połączenie 17 w postaci złącza kulowego do górnej konstrukcji zacisku 15', jak opisano dla znanego urządzenia z fig. 1. Drugi podłużny człon korpusowy 43 posiada powiększoną głowicę 44, która jest przewiercona poprzecznie dla wprowadzania dolnego kołka 30 wyposażenia, przy czym głowica 44 j est wyposażona w połączenie 14 w postaci złącza kulowego do dolnej konstrukcjizacisku 15 jak opisano w przypadku znanego urządzenia z fig. 1. Podłużny pręt prowadzący 45, przytwierdzony i wystający ponad górnym końcem członu korpusowego 43 posiada dwukierunkowo osiowe i sprężyście przytrzymujące połączenie do przesuniętego na bok górnego końca 46 pośredniego członu korpusowego 41. Krótkie jarzmo 47 jest zakołkowane na równoległych osiach przegubowych w drugim członie korpusowym 43 i w pośrednim członie korpusowym 41, przy czym dwie osie przegubowe wyznaczają płaszczyznę geometryczną, która jest zasadniczo prostopadła do podłużnej osi przyrządu utwierdzającego, a mianowicie, podłużna oś znajduje się na linii geometrycznej środków kul przy odpowiednich połączeniach 14,17 w postaci złącz kulowych. Szczegółowy opis dwukierunkowego przytrzymywania i konstrukcji można znaleźć we wspomnianym opisie patentowym USA nr 5 320 622.

Na fig. 3 można odnaleźć części, które już były zidentyfikowane. Ponadto można zauważyć obrotowe i osiowe umieszczenie zgrubienia 33 względem wewnętrznej części korpusowej 35, ustanowione przez kołnierz 50, który jest przy przykołkowany w miejscu 51 do nienagwintowanego, wystającego osiowo końca trzpienia 52, w sąsiedztwie głowicy 34. Umieszczona pomiędzy kołnierzem 50 a zgrubieniem 33 podkładka 53 z materiału o małym tarciu takiego jak nylon, zapewnia prowadzony równomiernie obrót części korpusowej 35, dla ustanowienia początkowej rozpiętości S pomiędzy odpowiednim członem kontaktującym się z przyrządem utwierdzającym, reprezentowanej przez kołki 30, 31, w którym to stanie tuleja 37 znajduje się w skrajnie lewym położeniu, w osadzonym osiowo kontakcie z kołnierzem 38, przy czym rozpiętość Sjest określo10

178 047 na przez nominalną zainstalowaną całkowitą długość korpusu przyrządu utwierdzającego 32, która została zamocowana za pomocą śruby zaciskowej 39.

Przy końcu głowicowym, zewnętrzna część korpusowa 46 jest zamknięta dla ustanowienia powiększonego obszaru cylindrycznego 54 dla równomiernego prowadzenia osiowego tulei 37, w jej przemieszczeniu odciągającym od przylegania do występu lub kołnierza 38. Jak pokazano, ten zamknięty koniec zawiera pierwszą półcylindryczną część 55, która stanowi integralną całość z częścią korpusową 3 6, oraz drugą i oddzielną półcylindryczną część 56, która jest przykręcona w miejscu 57 dla przytwierdzenia części 55,56 do siebie i tym samym dla skompletowania ciągłości obszaru 54. Zwrócone ku sobie sąsiednie powierzchnie półcylindrycznych części 55,56 są podobnie wklęsłe dla ustanowienia płaskiej wgłębionej ściany 58 jako powierzchni oddziaływania popychacza krzywkowego, po uruchomieniu uchwytu 49 dla obrócenia krzywki 59 znajdującej się w kontakcie wypiętrzającym ze ścianą 58, wywierając w ten sposób przyrostowo i krótkotrwale przemieszczenie odciągające ΔΣ na kołek 31 względem kołka 30, tj. na koniec złamanej kości, przytwierdzony w miejscu 15' względem drugiego końca kości przytwierdzone w miejscu 15. Obrotowa krzywka 59, która może stanowić człon cylindryczny lub mimośrodowy, jest zamontowana obrotowo na stałej osi poprzecznej 60, zawierającej średnicowo przeciwległe cylindryczne części łożyskujące 61,61', które sązaczopowane w średnicowo przeciwległych otworach łożyskujących w tulei 37. Te części łożyskowe 61,61' również przechodzą przez średnicowo przeciwległe, krótkie podłużne szczeliny 62,62', za pomocą, których krzywka 59 jest obrotowa wewnątrz końca głowicowego części rurowej 36, a także jest zaklinowana przeciwobrotowo i przemieszczalna przyrostowo osiowo w szczelinach 62, 62'. Rozmaite pasowane w sposób wtłaczany połączenia oddzielnych części kolejno 61, 62, 59, 62', 61' zapewniają skutecznie zamontowanie na wałku mimośrodu w miejscu 59, co umożliwia wymuszone uruchomienie krzywki poprzez częściowo korbowy obrót uchwytu 49.

Na fig. 3 A przedstawiono konstrukcję alternatywną dla uruchamiającego końca wyposażenia 28, które zostało opisane w związku z fig. 2 i 3. Na fig. 3A, odległy koniec nagwintowanej części korpusowej 35 znajduje się wewnątrz otworu zewnętrznej rurowej części korpusowej 36. Tuleja 37 ma zamontowany kołek 37 za pomocą przedłużonego trzpienia 31' kołka, przechodzący przez całą średnicę tulei, z gwintowanym połączeniem odległego końca, ograniczonym przez występ kołka 31. Wewnątrz tulei 37 trzpień 31' kołka swobodnie przechodzi przez średnicowo przeciwległe otwory w rurowej części korpusowej 36, przy czym otwory te mogą być owalne, z podłużnym ukierunkowaniem ich wymiaru osi głównej tak, aby pokryć podłużny prześwit 62 dla dostosowania się do osiowej przemieszczalności odciągającej tulei 37 (i jej kołka montażowego) względem członu korpusowego 36. Krzywka 59' z fig. 3A może stanowić cylindryczną część w postaci części jednostkowej, która posiada ponadto odległy koniec czopowy 63 o nmiejszej średnicy, bliski koniec ccopowy 63'o większy średnicy, odległy rowkowany występ 64 dla przytrzymywania pierścienia zatrzaskowego, oraz występ 64' na bliskim końcu zamontowania uchwytu 49 za pomocąkołka, przy czym należy zauważyć (1), że elementy 64,63,63', 64' tej jednostkowej części znajdują się wszystkie na osi czopowej podpory za pomocą tulei 37 z osią krzywki 50'przesuniętą mimośrodowo względem osi 60, w zakresie pożądanej przemieszczalności odciągającej kołków 30,31 względem siebie i że krzywka 59 jest obrotowa (z odpowiednim prześwitem, niepokazanym) w poprzecznym, średnicowym otworze następującym po krzywce w pobliżu odległego końca członu korpusowego 36. Na fig. 3A pokazano człon korpusowy 36, który ma trwale zamknięty odległy koniec 36', w którym jest utworzony otwór śledzący krzywkę. Kołek 49' z zaczepem sprężyny, utrzymywany przez uchwyt 49, jest przyłączany zaczepowo przy miejscowym wgłębieniu zaczepowym w tulei 37 dla sprężystego utrzymywania ukierunkowanego podłużnie zerowego położenia odciągania uchwytu 49, gdy urządzenie nie pracuje.

W rozwiązaniu dyskutowanym powyżej, w związku z fig. 2 i 3, podłużna rozpiętość S zgodny z punktami połączenia do zainstalowanego przyrządu utwierdzającego jest ustawiany regulacyjnie (w miejscu 34), z tuleją 37 osadzoną na występie i z krzywką 59, znajdującą się w swym dolnym punkcie w stosunku do ściany popychacza krzywkowego 58. Częściowy obrót krzywki wywierany ręcznie za pomocą uchwytu 49, powoduje kontakt krzywki 59 ze ścianą 58,

178 047 co daje krótkotrwałe przemieszczenie odciągające AS, gdy tuleja 37 osiąga odpowiednie przyrostowe odsunięcie osiowe od występu 38. Po takim odciągnięciu dynamicznego przyrządu utwierdzającego, uchwyt 49 umożliwia przyrządowi powrót do jego normalnie osiowo ustalonego położenia względem połączeń kości, na zewnątrz złamania. Zaleca się obecnie aby pacjent został pouczony i przeszkolony odnośnie wykonywania tego rodzaju krótkotrwałych cykli odciągania w stosunkowo szybkiej kolejności następstw nawet dziesięciu cykli, powtarzanych w zalecanych, periodycznych przedziałach czasowych każdego dnia. Dla przykładu, skuteczne wypiętrzenie krzywki może wynosić 1 lub nawet 2 mm, jednakże korzystnie wypiętrzenie krzywki powodujące odciąganie mieści się w zakresie 0,8 do 1,2 mm.

Figura 6A stanowi uproszczony schemat wskazujący zalecaną obecnie krzywkę 59, która zamiast kształtu cylindrycznego i zamontowania mimośrodowego względem osi obrotu 60, ma zarys cokolwiek owalny, przez co posiada zwiększoną część swego profilu wypiętrzonego, która pozwala na uzyskiwanie zasadniczo stałej szybkości wypiętrzenia, rzędu 4 mm/sekundę pomiędzy wzrostem przyśpieszenia i wzrostem opóźnienia, potrzebnych do ukończenia danego całkowicie odciągającego suwu przemieszczenia kołków 30, 31, względem siebie. Na fig. 6A, wzrost ten śledzi zmianę profilu krzywki 59 od minimalnego zasięgu promieniowego Rj do maksymalnego zasięgu promieniowego R2, występującąjak pokazano w zakresie około 90° obrotu krzywki pomiędzy punktami a i b zarysu krzywki. Na fig. 6B pokazano wykres graficzny przemieszczenia odciągającego w funkcji czasu, pokazujący zalecany obecnie przebieg jednolitej szybkości (3 do 5 mm/sek) dla zasadniczo dwusekundowych przerw czasowych przy każdej z granicznych wartości R„ R2 krzywki, przy czym zaleca się, aby typowo pacjent przeprowadzał odciąganie w postaci powtarzających się dziesięciu cykli według wskazanego programu, prowadzonego z jednakową szybkością.

Należy również zauważyć, że opisane wyposażenie z fig. 3 może wymagać bardziej złożonej instrukcji stosowania, zwłaszcza gdy pacjent osiągnął już fazę przenoszenia obciążenia z zastosowaniem dynamicznego przyrządu utwierdzającego. W tej fazie leczenia, chirurg może zapisać konieczność stosowania przyrostowego oddziaływania ściskającego przy złamaniu ze względu na ograniczonąosiowąprzemieszczalność dla krótkotrwałego redukowania rozpiętości S przy każdym etapie przenoszenia ciężaru poprzez złamaną jednakże utwierdzoną dynamicznie kość. Dla umożliwienia tego rodzaju krótkotrwałego ściskania, wewnętrzna część korpusowa 34 jest przyrostowo skręcana tak, aby redukować rozpiętość S w zapisanym przyrostowo zwalnianiu połączenia tulei/występu: jeżeli uchwyt 49 i krzywka 59 znajdująsię w dolnym położeniujak pokazano na fig. 3, wówczas jakikolwiek prześwit osiowy krzywki 59 względem ściany popychacza krzywkowego 58 będzie otwarty, gdy otwarty jest odpowiadający prześwit osiowy pomiędzy tuleją37 i występem 38. Ten prześwit występujest dostępny dla wskazanej krótkotrwałej przyrostowej akcji ściskania złamania, przy każdym etapie przenoszenia obciążenia. Można również zaobserwować, że jeżeli możliwe jest krótkotrwałe działanie ściskające, to również możliwe jest uruchamiany ręcznie cykl odciągania, jeżeli tylko wypiętrzenie krzywki 59 będzie wystarczające aby przekraczało podane powyżej prześwity osiowe.

W rozwiązaniu pokazanym na fig. 3, krótkotrwałe odciąganie i/lub ściskanie złamania obejmuje krótkotrwałe przemieszczenie osiowe tulei 37 względem występu 38. Rozwiązania z fig. 4 umożliwia analogiczne działanie poprzez krótkotrwałe osiowe przemieszczenie wewnętrznej części korpusowej 65 względem zewnętrznej części korpusowej 66. Części 65, 66 mają ograniczone prowadzenie teleskopowe, przy czym ograniczenie to jest osiowe za pomocą poprzecznego kołka 67 pomiędzy rozstawionymi średnicowo otworami zewnętrznej (rurowej) części korpusowej 66, przy czym kołek 67 przechodzi przez ograniczoną szczelinę osiową 68 wewnętrznej części korpusowej 65. Jeden (69) z kołków 69,70 kontaktujących się z przyrządem utwierdzającym na fig. 4 jest przymocowany regulacyjnie do wewnętrznej części korpusowej 65, zaś drugi (70) jest przytwierdzony regulacyjnie do zewnętrznej części korpusowej 66. Piasta montażowa 71 na kołku 69 jest przytrzymywana na odsłoniętym zewnętrznym nagwintowanym końcu części korpusowej 65 za pomocą nakrętek 72, 73 dla precyzyjnej nastawy danego zaciśniętego położenia osiowego kołka 69, zaś piasta montażowa 74 drugiego kołka 70 jest selektywnie zaci12

178 047 skana w dowolnym jednym z licznych równo rozstawionych rowków pozycyjnych 75 (a, b, c) w zewnętrznej powierzchni części korpusowej 66, przy czym zaciskanie odbywa się za pomocą trzech równo rozstawionych śrub nastawczych 76, z których tylko dwie pokazano na fig. 4. Uchwyt 49' i obrotowa krzywka 59, przesunięta mimośrodowo od poprzecznej osi 60' obrotu w ustalonej głowicy 77 części korpusowej 66 działają analogicznie do działania opisanego dla fig. 3 z tym wyjątkiem, że na fig. 4, uruchamiany ręcznie obrót krzywki 59' poprzez jej wypiętrzenie będzie powodował napędzane krzywką przyrostowe przemieszczenie odciągające sąsiedniego zakończenia popychacza krzywkowego wewnętrznej części korpusowej 65, w zakresie pokazanym jako Δ S' na fig. 4. Dla ustawienia należy zauważyć, że ustalony odstęp przedziałów pomiędzy rowkami 75A, 75B, 75C umożliwia przystosowanie się zgrubnych przyrostów do danego wymagania odnośnie przyrządu utwierdzaj ącego dla rozpiętości S' pomiędzy kołkami, a nagwintowany zasięg odsłoniętego końca wewnętrznej części korpusowej 65 może tylko nieznacznie przekraczać rozpiętość pomiędzy dwoma sąsiednimi rowkami zewnętrznego korpusu. Działanie i przystosowanie przyrządu utwierdzającego w wyposażeniu z fig. 4 sązasadniczo takie samejak opisane dla fig. 3 z wyjątkiem, że ewentualne podstawowe nastawy rozpiętości są większe dla przypadku z fig. 4, przykładowo do rozpiętości (S' +A) lub do rozpiętości (S'A+B), ponad pokazaną rozpiętość S', w zależności od tego, czy piasta 74 jest ustawiona przy rowku 75B, czy przy rowku 75A.

Na fig. 5 pokazano uruchamiane ręcznie urządzenie do krótkotrwałego odciągania jako wbudowane w dynamiczny osiowy przyrząd utwierdzający 80, w zasadzie taki jak pokazano dla przyrządu utwierdzającego z fig. 2, jednakże bez potrzeby stosowania wyposażenia 28 dla dokonywania krótkotrwałego odciągania. Na fig. 5 głowicowy koniec 44' zewnętrznej części korpusowej 43' jest trochę bardziej osiowo wydłużony niż pokazano dla głowicy 44 z fig. 2. Ramię pośredniczące 81 jest zamocowane przegubowo w miejscu 82 do części korpusowej 43' w ustawieniu równoległym i przesuniętym osiowo od dolnego przegubu jarzma 47. Ramię pośredniczące 81 zachodzi wewnątrz wgłębienia w głowicy 44'. Dla stanu nienaprężonego, pokazanego dla przyrządu utwierdzającego z fig 5, jarzmo 47 jest ukierunkowane poprzecznie do podłużnej osi korpusu przyrządu utwierdzaj ącego, zaś występ 83 na sąsiednim końcu pośredniej części korpusowej 41 jest osadzony dla kontaktu z ramieniem 81, przy czym to ramię 81 jest zasadniczo równoległe do jarzma 47. Dla krótkotrwałego odciągnięcia, obrotowa krzywka lub mimośród 84 jest zamontowany obrotowo na osi poprzecznej pokazanej schematyczniejako 85, w głowicy 44'. Należy uwzględnić, że krzywka lub mimośród 84 mogąbyć napędzane na osi 85 za pomocą ręcznej korbki (niepokazanej na fig. 5), ale pokazanej na fig. 4. Mimośrodowy uskok przyrostowo odciąga zacisk 15' śruby kostnej względem zacisku 15 śruby kostnej.

W modyfikacji pokazanej na fig. 7, pierścieniowy trzon korpusowy lub tuleja 37 ponownie przykrywa i jest prowadzony do ograniczonego przemieszczenia osiowego na rurowym członie korpusowym 36, zaś pręt 31 kontaktujący się z przyrządem utwierdzającym jest zamontowany na stałe na tulei 37 w położeniu średnicowo przeciwległym. Pręt 31 przechodzi przez rurowy człon korpusowy 36 poprzez średnicowo przeciwległe szczeliny 62, mające wystarczający zasięg osiowy dla realizacji przeciwobrotowego prowadzenia członu korpusowego 36 względem tulei 37 dla wszystkich napędzanych krzywką przemieszczeń osiowych.

Ważną cechą pokazaną na fig. 7 jest charakterystyka krzywki i działanie popychacza krzywkowego, który jest dodatkowo zilustrowany na fig. 7A. Na fig. 7A pokazano tylko krzywkę 80, która stanowi całość lub w inny sposób jest trwale połączona z bliskim obszarem 81 o większej średnicy i z odległym obszarem 82 o mniejszej średnicy, przy czym obszar 81 jest podparty obrotowo w umieszczonym średnicowo otworze 83 (fig. 7) przechodzącym przez jeden bok tulei 37, zaś obszar 82 ma dalszą obrotową podporę w przeciwotworze (niepokazanym) przechodzącym przez przeciwległy bok tulei 37, zaś profil roboczy krzywki 80 jest umieszczony pomiędzy obszarami 81, 82.

Krzywka 80 posiada płaską powierzchnię 84, która jest prostopadła do środkowej płaszczyzny symetrii przechodzącej przez oś obrotu krzywki, wyznaczoną przez ustawione w linii środki obszarów 81, 82. Zewnętrzne zaokrąglone garby 85,85' stanowią symetryczne zakończę178 047 nie odpowiednich końców powierzchni 84 i określają całkowitą szerokość krzywki W,, z której około 75% przypada na powierzchnię 84. Zarys krzywki 80 jest skompletowany przez pochylone ku tyłowi boki, które są odpowiednio styczne do zarysów garbów 85, 85' i obszaru 82.

Opisane cechy krzywki 80 można odnaleźć na fig. 7 w kontekście współdziałania konstrukcji krzywki i popychacza w rurowym członie 36, zaś na rysunku przedstawiono wzajemną relację części dla momentu podczas trwania uruchamiania odciągania za pomocą krzywki 80, a mianowicie przy krzywce 80 obróconej o małą część a, jej pełnego zakresu aj przemieszczalności od zerowego odciągania, w którym płaska powierzchnia 84jest prostopadła do środkowej osi 86 rurowego członu korpusowego 36. W konstrukcji krzywki i popychacza występują średnicowo przeciwległe dopasowane krawędzie 87 średnicowo przeciwległych zasadniczo prostokątnych otworów, o osiowej długości korpusu L i szerokości poprzecznej W₂, przy czym krawędzie 82 można określić jako leżące w płaszczyźnie geometrycznej, która jest prostopadła do środkowej osi 86. Ponieważ człon korpusowy 56 jest rurowy, zatem tylna ściana tych prostokątnych otworów jest zamknięta i wyznaczona przez płytę 88, osadzoną przy występie i zamocowana w położeniu za pomocą poprzecznego kołka 89. Wymiar poprzecznej szerokości W₂ nieznacznie przekracza szerokość Wj krzywki 80, zaś wymiar długości L korzystnie jest mniejszy niż szerokość krzywki 80.

W trakcie kontynuowania obrotu krzywki 80 w kierunku zgodnym z ruchem wskazówek zegara, dolny garb 85 przesuwa się po obydwu krawędziach 87 przeciwległych prostokątnych otworów członu rurowego 36, w ten sposób pociągając tuleję 37 z jej prętem 31 do dalszego odciągania rozpiętości S pomiędzy dwoma prętami 30, 31. Ponieważ długość jest korzystnie mniejsza niż szerokość krzywki W_b zatem występuje miejsce, w którym garb krzywki 85' uderza o tylną płytę zamykającą 88. Dla pokazanej postaci rozwiązania, to miejsce graniczne określa maksymalny kąt aj ręcznego uruchamiania korbą 49 krzywki 80, a mianowicie około 45° od położenia zerowego odciągania, w którym to miejscua wynosi 0, zaś ręczna korba 49 jest równoległa do osi korpusu rurowego członu 36.

Dotychczas wszystkie przemieszczenia odciągające były określane jako krótkotrwałe, co oznacza ręczne przekręcanie pełnego wypiętrzenia obrotowej krzywki lub część tego wypiętrzenia, która może być zapisana przez chirurga, po którym następuje powrót do położenia zerowego odciągania. Jednakże powyżej wskazano również, że dla danego przypadku terapeutycznego mogą być zalecone liczne kolejne odciągania lub, w którym to przypadku przedłużenie korbowe uchwytu, takie jak 86 na fig. 4, może ułatwić pacjentowi łatwe osiąganie kolejnych odciągań, poprzez ciągły napędzany ręcznie obrót za pomocą przedłużenia korbowego 86.

Jakkolwiek wynalazek opisano powyżej ze szczególnym odniesieniem do konkretnych rozwiązań, to jednak należy uwzględnić, że wynalazek nie jest ograniczony do opisanych rozwiązań, lecz jest wytyczony przez szeroki zakres załączonych zastrzeżeń, które obejmująmodyfikacje i zmiany opisanych rozwiązań, oczywiste dla fachowców z tej dzńedziny. W szczególności jakkolwiek wynalazek opisano w szczególnym odniesieniu do ortopedycznych urządzeń odciągających, to jednak w prosty sposób można zmodyfikować opisane urządzenia tak, aby nadawały się do dostarczania przemieszczenia ściskającego, albo zamiast lub selektywnie dodatkowo do przemieszczenia odciągającego. Przykładowo można odwrócić konstrukcję krzywki pokazanej na fig. 6A, wokół płaszczyzny poziomej przedzielającej obrotową oś 6l tak, aby otrzymać ściskanie zamiast odciągania, a ponadto można dokonać innych modyfikacji, które są oczywiste dla fachowców z tej dziedziny dla umożliwienia selektywnego odciągania i/lub ściskania. Również przykładowo, jeżeli na fig. 7 opisana podpora łożyskowa krzywki 80 w tulei 37 zostanie obrócona o 180°, z powierzchnią krzywkową 84 płaskąprzy płycie tylnej 86 dla położenia zerowego ściskania wówczas jakikolwiek obrót krzywki 80 będzie wywoływał przemieszczenie ściskające prętów 30, 31 poprzez współdziałanie garbów krzywki z płytą 86.

Ponadto, bieżące badania kliniczne wykazały pożądany aspekt uruchamianego przez pacjenta odciągania, przy którym poślizg członu uruchamiającego umożliwia pacjentowi obrócenie rączki uruchamiającej około 45° od jej normalnego położenia równoległego względem podłużnej osi korpusu przyrządu utwierdzającego, zanim zostanie uruchomione przemieszcze14

178 047 nie krzywkowe lub inne przemieszczenie odciągające. Rozwiązanie z fig. 8 i 9 stanowi przykład tego rodzaju urządzenia, które może być wbudowane do głowicowego końca rurowego zewnętrznego członu korpusowego 136, przy czym człon 136 ma regulacyjnie nagwintowane połączenie do podłużnego trzpienia wewnętrznego członu korpusowego 135, który zawiera jeden z kontaktujących się z przyrządem utwierdzającym kołków (niepokazanych na fig. 8 i 9, jednakże analogicznych do pokazanych jako 30 na fig. 3). Przy głowicowym końcu członu korpusowego 136, zewnętrzna tuleja 137 ma zamontowany drugi kontaktujący się z przyrządem utwierdzającym kołek 131 w miejscach średnicowo przeciwległych, przy czym kołek 131 przechodzi przez osiowo krótkie pochylone otwory 82, które ustanawiająwystarczający prześwit podłużny dla przyjęcia osiowego przemieszczenia odciągającego tulei 137. Wewnątrz przeciwotworu przy głowicowym końcu członu korpusowego 136, przytwierdzony jest popychacz krzywkowy 155 w postaci cylindrycznej zatyczki, za pomocą kołka 156 do członu korpusowego 136, zaś zatyczka 155 posiada poprzeczny otwór o przekroju zasadniczo kwadratowym, zaś osiowo rozstawione ściany 170, 171 tego ogólnie kwadratowego przekroju wyznaczają powierzchnię popychacza krzywkowego, dla ręcznie uruchamianego obrotowego przemieszczenia jednoczęściowego elementu krzywkowego 172, pokazanego w postaci wału korbowego szczegółowo na fig. 10A i 10B.

Element krzywkowy 172 zawiera rozstawione cylindryczne łożyska 173, 174, które tworzą zaczopowaną obrotowo podporę w średnicowo przeciwległych otworach w tulei 137. Korbowy kołek 175 integralnie łączy rozstawione łożyska 173, 174, zaś piasta 177 na zewnątrz łożyska 173 tworzy odporny na wstrząsy element połączenia korby ręcznej 149, zakołkowany w miejscu 188 dla ustalenia połączenia. Piasta 176 ma korzystnie przekrój kwadratowy, wchodzący w otwór o podobnym przekroju kwadratowym w rączce 149, zaś kołek blokujący 177 przytwierdza kwadratową piastę do otworu, za pomocą połączenia gwintowego z głowicąAllena w rączce. Zaczep 149' na rączce 149 tworzy rozłączane połączenie ze środkowym wrębem pod zaczep w sąsiednim zakończeniu kołka 131 dla rozłącznego przytrzymywania wycofanego położenia uchwytu 149, równolegle do podłużnej osi członu korpusowego 136.

Zasadniczo kwadratowy przekrój poprzecznego otworu zatyczki popychacza krzywkowego 155 jest zwymiarowany tak, aby spełniał dwa kryteria: po pierwsze, kątowy uskok kołka korbowego 175 wystaje poza połączenie uruchamiające krzywkę względem każdej z osiowo rozstawionych ścian popychacza krzywkowego 170,171 o przekroju kwadratowym, w zakresie około ± 40° luzu obrotowego, i po drugie, cały element korbowy 172 ma konfiguracje przy zredukowanym dolnym końcu łożyskowym 174 umożliwiającą zwykłe połączenie gwintowe obszarów kołka korbowego 175 i łożyska 174 za pomocą tulejowego otworu, w którym jest zaczopowane większe łożysko 173, i poprzez poprzeczny otwór o przekroju kwadratowym w zatyczce 155. Zespół ten jest utrzymywany poprzez zatrzaskowe połączenie pierścieniowe w obwodowym rowku 178 w małym łożyskowym końcu wału korbowego 172. Wspomniane powyżej bieżące badania kliniczne wykazały dalszy pożądany aspekt uruchamianego przez pacjenta odciągania złamania, w którym opisana uruchamiana przez pacjenta faza odciągania jest ograniczona do okresu około 4 do 5 tygodni od końca pierwszego tygodnia (lub początkowo sztywnego utwierdzenia kości) do końca piątego tygodnia, i to samo jest powtarzane przez pozostały okres utwierdzenia, przy czym opisane urządzenie z fig. 8 i 9 zostaje ponownie ustawione na ustalone ściskanie złamania, i w tym okresie ustalonego ściskania, ta sama konstrukcja krzywki jest wykorzystywana do uzyskiwania ustalonego przemieszczenia ściskającego o tej samej wielkości, co uruchamiane przez pacjenta przemieszczenie odciągające, lecz oczywiście w kierunku przeciwnym. Dla zapewnienia, aby pacjent mógł jedynie uruchamiać urządzenie dla zaleconego krótkotrwałego odciągania, zastosowano zabezpieczenie w postaci ogranicznika zapobiegającego uruchomieniu uchwytu 149 w nieprawidłowym kierunku, a ponadto dokonano zabezpieczenia zapewniającego, że uchwyt 149 nie może być uruchomiony przez pacjenta w trakcie fazy ustalonego ściskania zrastającego się złamania.

Na fig. 13 przedstawiono uproszczony widok w przekroju z częścią uchwytu 149 dla pokazania zawiasowego obwodowego zacisku 180 przytwierdzonego za pomocą śruby zaciskowej 181

178 047 tak, aby umiejscowić występ zderzakowy 183 wzdłuż załączanego palcem końca uchwytu 149, ograniczając tym samym obrotowe uruchomienie uchwytu do pojedynczej strony położenia spoczynkowego rówoległego do osi korpusu 136, a mianowicie ograniczenie do strony, na której możliwe jest uruchamiane ręcznie odciąganie, do całkowicie odciągniętego położenia pokazanego na fig. 11.

Z drugiej strony, gdy lekarz oceni, że okres uruchamianego przez pacjenta uruchamiania został zakończony i powinno być zastosowane ustalone ściskanie, wówczas lekarz ten może dokonać dwóch prostych zmian w urządzeniu z fig. 8 i 9. Po pierwsze, powinien oczywiście usunąć zacisk 180 z fig. 13, lecz przed zastosowaniem podobnego zacisku 184 do korpusu 136 (fig. 14) kołek blokujący 167 powinien być wyjęty dla umożliwienia uchwytowi 149 przyjęcia połączenia przemieszczonego o 90° z kwadratowąpiastą 176 krzywki 172. W tym stanie, uchwyt 149 wystaje prostopadle do osi korpusu 136, gdy wewnętrzne części zajmująpołożenie neutralne pokazane na fig. 9. Po wykonaniu kwadratowej piasty do kwadratowego otworu, kołek blokujący 177 może być ponownie nastawiony poprzez drugi otwór 177' (patrz fig. 10A) w piaście 176, dla zablokowania połączenia, a następnie uruchamia się uchwyt poprzez obrót o 90° konieczny do ponownego ustawienia równolegle do osi korpusu 136. W trakcie wykonywania tego przemieszczania o 90°, i w następstwie początkowego poślizgowego przemieszczenia uchwytu o około 45°, kołek korby 175 krzywki 172 będzie łączył się z powierzchnią popychacza krzywkowego 171, dla realizacji przemieszczenia ściskającego, umieszczając tym samym wewnętrzne części w położeniu pokazanym na fig. 11. Gdy tylko zostanie uzyskane położenie (uchwytu 149) pełnego ściśnięcia, wówczas zacisk 184 zostaje ustawiony na korpusie 136 (patrz fig. 14), przy czym jego dwa wystające ograniczniki 185, 186 są przytwierdzone do przeciwnych boków załączanego palcem zakończenia uchwytu.

W zalecanym zastosowaniu urządzenia z fig. 8 i 9 jak również w połączeniu z przyrządem utwierdzającym w rodzaju pokazanym na fig. 1 lub fig. 2, zalecanym programem stosowania jest pierwszy tydzień, w którym prowadzi się osiowe utwierdzenie, tj. bez ściskania i bez odciągania. Następnie dla następnych 4 do 5 tygodni, pacjent powinien być pouczony odnośnie stosowania odciągania jako szybkiej kolejności cykli przemieszczenia odciągającego, np. kolejności 10 cykli każdego dnia, w których roboczy uskok krzywki 172 jest w zakresie 1do 2 mm (+Δ S). Gdy lekarz stwierdzi, że proces zrastania się złamania został zadowalająco zaawansowany, wówczas można dokonać przestawienia na ustalone ściskanie (-Δ S) dla pozostałego zastosowania utwierdzenia, z ewentualnością w przypadku dynamicznego przyrządu utwierdzającego z fig. 2 możliwości okresu ściskania dynamicznego za pomocą przyrządu utwierdzającego, gdy pacjent znajduje się w fazie zrastania obejmującej możliwość przenoszenia obciążenia.

Szczegóły podane dla urządzenia z fig. 8 i 9 mogąbyćjednakowo stosowane dla przypadku przyłączania przyrządu utwierdzającego (jak opisano przy stosowaniu w przyrządzie utwierdzającym z fig. 2) jak również w przypadku rozwiązania stosowanego w konstrukcji zewnętrznego przyrządu utwierdzającego. Również w przypadku poślizgowego przemieszczenia przed połączeniem krzywki z popychaczem krzywkowym, istnieje psychologiczna korzyść stosowania wskazanego około 40° poślizgu, ponieważ umożliwia on pacjentowi uzyskanie lepszego uchwycenia rączki przy stosunkowo szybkim następstwie kolejnych cykli korbowych, które musi wykonać w następnym zakresie 45°, dla otrzymania zaleconej cyklicznej powtarzalności odciągań (+Δ S).

178 047

F I G. 3

178 047

F I G. 4

178 047

D1STRACTION (mm)

F IG 6Β

FIG.7

178 047

F IG.II

FIG. 13 >

180

178 047

F I G. 2

FIGI PRIOR ART

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz.

Cena 4,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Ortopedyczne urządzenie odciągające do selektywnego, periodycznego odciągania złamanej kości, zawierające zewnętrzny przyrząd utwierdzający, mający podłużny rozciągliwy korpus utwierdzający, przyłączony do zacisków śrub lub kołków kostnych przy odpowiednich zakończeniach tego korpusu utwierdzającego oraz podłużny korpus odciągający z przyłączonym do jednego końca tego korpusu odciągającego pierwszym członem, łączonym z korpusem utwierdzającym, i z przyłączonym do przeciwległego końca tego korpusu odciągającego drugim członem, również łączonym z korpusem utwierdzającym, który to podłużny korpus odciągający zawiera zespół regulacyjny do ustawiania rozstawienia członów korpusu odciągającego, łączonych z korpusem utwierdzającym, znamienne tym, że zespół regulacyjny korpusu odciągającego (28) zawiera uruchamianą ręcznie krzywkę (59,59% umieszczoną obrotowo w jednym z końców korpusu odciągającego (28) na osi poprzecznej do kierunkujego wydłużenia, przy czym promień zarysu tej krzywki (59, 59j narasta w kierunku jej obrotu, realizując przyrostowe, odciągające przemieszczenie pierwszego członu (30,69) i drugiego członu (31,70) korpusu odciągającego (28) względem siebie w odpowiedzi na przynajmniej częściowy obrót krzywki (59, 59%
2. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że drugi z końców korpusu odciągającego (28) zawiera regulowany zespół (34) dla selektywnej regulacji podłużnego odstępu pomiędzy pierwszym członem (30) i drugim członem (31), który to regulowany zespół (34) jest zamocowany z możliwością uruchamiania niezależnie od obrotu krzywki (59).
3. Urządzenie według zastrz. 1 albo 2, znamienne tym, że korpus odciągający (28) zawiera podłużną wewnętrzną część (35) i zewnętrzną część (36), które są osadzone osiowo z możliwością regulacyjnego przemieszczania w zakresie współosiowego zachodzenia na siebie tych części (35,36).
4. Urządzenie według zastrz. 3, znamienne tym, że jeden koniec korpusu odciągającego (28) zawiera tuleję (37), przesuwaną na jego zewnętrznej części (36) i mającąprzymontowany drugi człon (31), łączony z korpusem utwierdzającym (32), zaś krzywka (59) jest osadzona obrotowo na wałku (60), zaczopowanym w średnicowo przeciwległych otworach (61,61') znajdujących się w tulei (37) i zachodzącym w średnicowo przeciwległe, osiowe klinujące szczeliny (62, 62') w zewnętrznej części (36) korpusu odciągającego (28).
5. Urządzenie według zastrz. 3, znamienne tym, że wewnętrzna część (35) i zewnętrzna część (36) korpusu odciągającego (28) mająwspółosiowe połączenie gwintowane, zapewniające ustaloną osiowo, swobodnie obrotową relację pomiędzy wewnętrzną częścią (35) korpusu odciągającego (28) a przyłączonym do niej członem (30).
6. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że korpus odciągający (28) zawiera wewnętrzną część (65) i zewnętrzną część (66), które sa umieszczone przemieszczalnie osiowo względem siebie w zakresie, przynajmniej równym efektywnemu wypiętrzeniu krzywki (59% która to krzywka (59j jest podparta przez tę zewnętrzną część (66) obrotowo na ukierunkowanej średnicowo osi poprzecznej do wydłużenia zewnętrznej części (66), zapewniając odciągające przemieszczenie wewnętrznej części (65) w wyniku obrotu i wypiętrzenia krzywki (59).
7. Urządzenie według zastrz. 6, znamienne tym, że wzdłuż długości zewnętrznej części (66) jest zamocowany regulacyjnie przy wybieralnych położeniach drugi człon (70).
8. Urządzenie według zastrz. 6, znamienne tym, że do wewnętrznej części (65) jest zamocowany regulacyjnie drugi z członów (69) łączących się z korpusem utwierdzającym jest zamocowany regulacyjnie pierwszy człon (69) za pomocą zewnętrznego gwintu na odcinku wewnętrznej części (65).
9. Urządzenie według zastrz. 8, znamienne tym, że pomiędzy wystającym zewnętrznie końcem wewnętrznej części (65) a pierwszym członem (69) znajduje się uruchamiany selektyw178 047 nie zespół zaciskowy (71, 72, 73) dla selektywnego mocowania uregulowanego podłużnego położenia pierwszego członu (69) wzdłuż wewnętrznej części (65).
10. Urządzenie według zastrz. 7, znamienne tym, że pomiędzy zewnętrzną częścią (66) a drugim członem (70) znajduje się uruchamiany selektywnie zespół zaciskowy (74,76) dla selektywnego mocowania uregulowanego podłużnego położenia drugiego członu (70) wzdłuż zewnętrznej części (66).
11. Urządzenie według zastrz. 8 albo 9, znamienne tym, że wystający zewnętrznie koniec wewnętrznej części (65) ma gwint zewnętrzny i nagwintowany element, przyłączony do tego gwintu zewnętrznego końca, który mocuje wybrane podłużne położenie pierwszego członu (69) względem wewnętrznej części (65).
12. Urządzenie według zastrz. 6, znamienne tym, że wewnętrzna część (36) zawiera popychacz krzywkowy (87), ustanowiony przez odcinek wewnętrznej części (36) zawarty w płaszczyźnie geometrycznej, prostopadłej do osi wewnętrznej części (36), który to popychacz krzywkowy (87) współpracuje z krzywką (80), która ma płaską powierzchnię (84), prostopadłą do płaszczyzny symetrii, zawierającej obwodową oś krzywki (80) i znajdującej się pomiędzy garbami (85, 85% umieszczonymi na krańcach płaskiej powierzchni (84) krzywki (80).
13. Urządzenie według zastrz. 12, znamienne tym, że wewnętrzna część (36) zawiera ogranicznik (88), stykający się z jednym z garbów (85, 85') dla ograniczenia kąta przemieszczania krzywki (80) do mniej niż 90° po każdej stronie kontaktu płaskiej powierzchni (84) krzywki (80) z popychaczem krzywkowym (87).
14. Urządzenie według zastrz. 13, znamienne tym, że kąt przemieszczenia krzywki (80) wynosi około 45°.
15. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że podłużny korpus odciągający (28) zawiera podłużną, nagwintowaną wewnętrznie, rurową zewnętrzną część (36) i podłużną, nagwintowaną zewnętrznie wewnętrzną część (35), przyłączoną do zewnętrznej części (36), przy czym jeden koniec tej zewnętrznej części (36) wystaje przy jednym końcu korpusu a przeciwległy koniec nagwintowanej wewnętrznej części wystaje przy drugim podłużnym końcu tego korpusu, przy czym pierwszy człon (30) łączący się z korpusem utwierdzającym (32) jest przytrzymywany osiowo i podpiera nagwintowaną wewnętrzną część (35) przy przeciwległym końcu dla selektywnego jej obrotu względem pierwszego członu (30), zaś drugi człon (31) łączący się z korpusem utwierdzającym (32) jest zamocowany przemieszczalnie osiowo i przeciwobrotowo względem zewnętrznej części (36) przy wspomnianym pierwszym końcu, natomiast uruchamiana ręcznie krzywka (59) wzajemnie łączy drugi człon (31) i zewnętrzną część (36), korpusu odciągającego (28).
16. Urządzenie według zastrz. 1 albo 15, znamienne tym, że krzywka (59) jest osadzona mimośrodowo.
17. Urządzenie według zastrz. 16, znamienne tym, że osadzona mimośrodowo krzywka (59) ma uskok, stanowiący bardzo małą frakcję selektywnie dostępnego zakresu regulacji wzdłużnej, zapewnionej przez gwintowane połączenie korpusowych części (35, 36).
18. Urządzenie według zastrz. 17, znamienne tym, że krzywka (59) ma profil, zapewniający maksymalne przemieszczenie odciągające w zakresie do 2 mm.
19. Urządzenie według zastrz. 15, znamienne tym, że każdy z członów (30,31) łączących się z korpusem utwierdzającym (32) jest zamontowany na pręcie łączącym się z korpusem utwierdzającym, który to pręt jest umieszczony promieniowo względem osi połączenia części korpusowych.
20. Urządzenie według zastrz. 15, znamienne tym, że drugi człon (31) łączący się z korpusem utwierdzającym (32) zawiera pierścieniowy korpus (37), umieszczony przemieszczalnie osiowo na zewnętrznej części (36), zaś krzywka (59) zawiera pręt zaczopowany obrotowo w średnicowo przeciwległych otworach tego pierścieniowego korpusu (37), przy czym ten pręt jest połączony klinowo przeciwobrotowo ze średnicowo przeciwległymi podłużnymi szczelinami (62,629 w zewnętrznej części (36), przy czym krzywka (59) jest umieszczona na tym pręcie pomiędzy odpowiednimi średnicowo przeciwległymi połączeniami czopowymi i szczelinowymi,

178 047 zaś do zewnętrznej części (36) jest przytwierdzony krzywkowy popychacz (55, 56) przytwierdzony, ustawiony przez wypiętrzeniu krzywki (59) dla przyrostowego odsuwania od siebie pierwszego i drugiego członu (30, 31) w kierunku wzdłużnym wskutek obrotu tego pręta.
21. Urządzenie według zastrz. 15, znamienne tym, że każdy z członów łączących się z korpusem utwierdzającym (32) ma zamontowany pręt łączący się z korpusem utwierdzającym, który to pręt przechodzi promieniowo względem osi połączenia korpusowych części (36, 37), zaś drugi człon ma pierścieniowy korpus, przykrywający osiowo zewnętrzną część (36), przy czym łączący się z korpusem utwierdzającym (32) pręt drugiego członu (31) jest zamontowany do pierścieniowego korpusu w położeniach średnicowo przeciwległych i z przeciwobrotowym prowadzeniem przy przejściu przez średnicowo przeciwległe szczeliny zewnętrznej części (36), przy czym ta zewnętrzna część (36) ma dalsze średnicowo przeciwległe otwory o kształcie zasadniczo prostokątnym, zaś średnicowo przeciwległe krawędzie popychacza krzywkowego (87) znajdują się w płaszczyźnie geometrycznej, prostopadłej do osi tej zewnętrznej części (36), a krzywka (80) jest zaczopowana w pierścieniowym korpusie obrotowo na osi przechodzącej średnicowo przez te prostokątne otwory, a ponadto krzywka (80) ma płaską powierzchnię (84) kontaktującą się z krawędziami popychacza krzywkowego (87) podczas pierwszego stanu zerowego odciągania, która to płaska powierzchnia (84) j est zakończona garbami (85,85^ przy podobnych ale przeciwległych położeniach odsuniętych od środkowej płaszczyzny symetrii, prostopadłej do płaskiej powierzchni (84) i zawierającej oś zaczopowania krzywki (80), przez co przy początkowym uruchamiającym przemieszczeniu krzywki (80) od pierwszego zerowego stanu odciągania występuje maksymalna szybkość osiowego odciągania na jednostkę kątowego przemieszczenia krzywki (80).
22. Urządzenie według zastrz. 15 albo 20, albo 21, znamienne tym, że zewnętrzna część (36) zawiera promieniowy kołnierz przy osiowym przesunięciu od jej wzajemnego połączenia z drugim członem (31) łączącym się z korpusem utwierdzającym (32), który to drugi człon (31) zawiera pierścieniowy korpus prowadzony przemieszczalnie osiowo na tym osiowym przesunięciu, zaś krzywka (80) zawiera pręt (81) zaczopowany obrotowo w średnicowo przeciwległych otworach (83) tego pierścieniowego korpusu, który to pręt (81) jest połączony klinowo przeciwobrotowo ze średnicowo przeciwległymi podłużnymi szczelinami w zewnętrznej części (36), i przytrzymuje krzywkę umieszczoną pomiędzy odpowiednimi średnicowo przeciwległymi połączeniami czopowymi i szczelinowymi, przy czym do zewnętrznej części (36) jest przymocowany popychacz krzywkowy (87) w położeniu przy wypiętrzeniu krzywki (80) dla przyrostowego i podłużnego odsuwania od siebie pierwszego (30) i drugiego członu (31) wskutek obrotu pręta (81).