PL178260B1

PL178260B1 - Płyta wielowarstwowa, prefabrykowana

Info

Publication number: PL178260B1
Application number: PL95316623A
Authority: PL
Inventors: Hugh G. Bowerman; Bassam A. Burgan
Original assignee: British Steel Plc
Priority date: 1994-03-31
Filing date: 1995-03-31
Publication date: 2000-03-31
Also published as: EP0752037A1; NO317706B1; FI963879A7; UA44274C2; CZ285596A3; HU216605B; CN1145650A; US5741571A; WO1995027109A1; KR100349811B1; NO964112L; DE69518633T2; HUT77393A; CZ290540B6; FI963879L; MX9604326A; AU2080995A; CA2186530A1; EP0752037B1; ES2151053T3

Abstract

1. Plyta wielowarstwowa prefabrykowana, zawierajaca dwie okladziny, pomiedzy którymi jest umieszczona warstwa materialu cementowe- go, przy czym okladziny sa zlaczone ze soba za pomoca przymocowanych do nich prostopadle laczników, znamienna tyra, ze grubosc kazdej okladziny (2, 3) jest zawarta w zakresie od 2 mm do 32 mm, zas odstep pomiedzy sasiednimi laczni- kami (1) jest zawarty w zakresie od 15 do 50 wie- lokrotnosci grubosci okladzin (2, 3), natomiast odstep pomiedzy okladzinami (2, 3) jest zawarty w zakresie od 100 mm do 800 mm. Fig.1 PL PL PL PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest płyta wielowarstwowa prefabrykowana.

178 260

Tego typu płyty sąstosowane, zwłaszczajako integralne konstrukcje wytwarzane w fabryce i dostarczane na miejsce budowy w całości.

Z opisu patentowego GB-A-2136032, GB-A-2136033, i GB-A-2258669 znane są płyty wielowarstwowe, które zawierają dwie stalowe okładziny, umieszczone po obu stronach warstwy betonu. Okładziny sąpołączone ze sobąpoprzecznymi łącznikami, umieszczonymi prostopadle do okładzin, przy czym łączniki są przymocowane do okładzin swoimi końcami.

Z niemieckiego opisu patentowego DE 17 59 372 znane sąpłyty stosowane, zwłaszczajako okładzina szkieletu podpierającego. Płyty te zawierają dolny arkusz metalowy okładziny, na którym podpierają się elementy rurowe. Na elementach rurowych opiera się górny metalowy arkusz okładziny. Przestrzeń pomiędzy płytami jest wypełniona pianką z tworzywa sztucznego w celu zapewnienia izolacji dźwiękochłonnej i termicznej.

Znane płyty wielowarstwowe były wytwarzane w terenie, to znaczy w miejscu, gdzie miały być mocowane lub gdzie montowano z nich duże konstrukcje. W przypadku wytwarzania w terenie, nie tylko podwaja się ilość wymaganych czynności, ponieważ każda warstwajest przenoszona oddzielnie, ale rosną również znacznie koszty wytwarzania płyt. Znane płyty zawierają stosunkowo grube okładziny, wewnętrzne połączenia i usztywniacze okładzin. Dla płyt tych stosuje się również zewnętrzne podpory i/lub wewnętrzne usztywniacze okładzin, które umieszcza się, podczas wylewania betonu, pomiędzy okładzinami dla uniknięcia zniekształceń strukturalnych, wywoływanych przez duże, hydrostatyczne naprężenia, powstające podczas wylewania. Płyty te wymagają ograniczenia wysokości z jakiej beton jest wylewany oraz szybkości, z jaką beton jest wylewany dla zredukowania takich naprężeń.

Płyta wielowarstwowa prefabrykowana, według wynalazku zawiera dwie okładziny, pomiędzy którymi jest umieszczona warstwa materiału cementowego. Okładziny są złączone ze sobą za pomocą przymocowanych do nich prostopadle łączników. Płyta wielowarstwowa charakteryzuje się tym, że grubość każdej okładzinyjest zawarta w zakresie od 2 mm do 32 mm, zaś odstęp pomiędzy sąsiednimi łącznikami jest zawarty w zakresie od 15 do 50 wielokrotności grubości okładzin, natomiast odstęp pomiędzy okładzinami jest zawarty w zakresie od 100 mm do 800 mm.

Korzystne jest gdy każdy łącznik jest zamocowany końcami do obu okładzin.

Korzystne jest gdy grubość każdej okładziny jest zawarta w zakresie od 3 mm do 20 mm, a w szczególności gdy grubość każdej okładziny jest zawarta w zakresie od 6 mm do 20 mm.

Korzystne jest gdy odstęp pomiędzy okładzinami jest zawarty w zakresie od 150 mm do 800 mm, a ponadto gdy płyta ma szerokość zawartąw zakresie od 1m do 3,5 m i długość w zakresie od 2 m do 18 m.

Korzystne jest gdy odstęp pomiędzy sąsiednimi łącznikami jest zawarty w zakresie od 20 do 40 wielokrotności grubości okładzin, a w szczególności gdy łączniki sąpołączone z okładzinami za pomocą spoiny spawalniczej.

Korzystne jest gdy każdy łącznik jest połączony z co najmniej jedną okładziną złączem w postaci wtyku i gniazda.

Korzystne jest gdy każda okładzina ma przymocowaną do wewnętrznej powierzchni, na co najmniej jednej krawędzi, płytkę mocującą, mającąkorzystnie wyprofilowanączęść oraz odchylony koniec, a zwłaszcza gdy płytka mocująca jest przymocowana wzdłuż i wystaje z jednej strony każdej wewnętrznej powierzchni okładziny, przy czym płytka mocująca jest zamocowana do wewnętrznych powierzchni odpowiedniej okładziny, zaś jej wyprofilowana część ma długość większą niż długość okładziny i wystaje do środka okładziny.

Korzystne jest gdy każdy łącznik zawiera pręt stalowy, a w szczególności gdy każdy pręt stalowy ma jednakowy przekrój poprzeczny wzdłuż długości, a ponadto gdy każdy pręt stalowy ma przekrój poprzeczny w kształcie litery I lub T.

Korzystne jest gdy łączniki sązamocowane do okładzin za pomocązłącza w postaci wtyku i gniazda i sąprzyspawane do wewnętrznej powierzchni co najmniej jednej okładziny a gniazdo i wtyk, umieszczone na co najmniej jednym końcu łącznika, mająwymiary dopasowane do siebie.

Korzystne jest gdy wtyk i/lub gniazdo jest sprężyste, a w szczególności okładziny są płaskie.

178 260

Korzystne jest gdy okładziny są krzywoliniowe.

Płyta wielowarstwowa, według wynalazku, posiada podobne charakterystyki, do konstrukcji ze wzmocnionego betonu, zaś okładziny działają jako elementy wzmacniające, umożliwiające uzyskiwanie wymaganych charakterystyk wytrzymałościowych w konstrukcjach o całkowitej grubości mniejszej niż grubość płyt ze wzmocnionego betonu bez okładzin. Na skutek zastosowania konstrukcji płyty uzyskano duży przyrost wytrzymałości, a ponadto okładziny są wykorzystywane jako stałe oszalowanie dla środkowej warstwy betonu.

Podczas użytkowania, płyty według wynalazku są poddawane działaniu różnych sił i naprężeń, które mogą, jeśli nie zostaną zrównoważone, spowodować uszkodzenie płyty. Na drodze doświadczeń zminimalizowano możliwość wystąpienia uszkodzeń poprzez zastosowanie określonej grubości płyt czołowych, odstępów między prętami i odstępów między płytami, które mieszczą się w określonych zakresach.

Wymiary płyt, według wynalazku, zapewniają wystarczającą sztywność, która powoduje zachowanie kształtu podczas przenoszenia. Stosunkowo małe odstępy między łącznikami pozwalają, aby beton był wylewany do dużej wysokości bez deformacji kształtu płyty i bez konieczności stosowania wewnętrznych elementów wzmacniających lub zewnętrznych opasek.

Płyty według wynalazku umożliwiają wytwarzanie konstrukcji wielowarstwowych o grubości, która dotąd była niepraktykowana.

Próby i doświadczenia wykazały, że większość płyt wielowarstwowych, które mogą znaleźć uznanie na rynku, powinno posiadać odpowiednie grubości okładzin, odstępy między płytami i odstępy między łącznikami, jeśli mają być uzyskane żądane parametry wytrzymałości i odporności na naprężenia transportowe. Jednocześnie stwierdzono, że każdy łącznik musi być przymocowany do obu okładzin, korzystnie poprzez spawanie przy wzdłużnej osi łącznika w zasadzie prostopadłej do w zasadzie równoległych okładzin. Próby wykazały również, że płyty, posiadające poprzeczne łączniki przymocowane do obu okładzin, mogą mieć większą wytrzymałość niż tradycyjne konstrukcje, mające nożowe wsporniki.

U stalono, że dla płyt o szerokości od 1m do 3,5 m i długości od 2 m do 18 m, odstęp pomiędzy sąsiednimi łącznikami jest istotny, między innymi dla uniknięcia wybrzuszania się płyt pod wpływem nacisku materiału wypełniającego (zwykle betonu). Jeśli odstęp jest zbyt duży, istnieje duże prawdopodobieństwo, że wybrzuszanie wystąpi. Ustalono również, że istnieje zależność między grubościąpłyty a odstępem między łącznikami, która powinna być zachowana, dla uzyskania wymaganej odporności na naprężenia transportowe oraz charakterystyki wytrzymałościowej. Określono również zakres grubości płyty stalowej, przy którym uzyskiwane są żądane charakterystyki wytrzymałości bez nadmiernego zwiększania wagi płyt i naprężeń transportowych.

Przedmiot wynalazku jest przedstawiony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. ljest widokiem perspektywicznym płyty wielowarstwowej według wynalazku, fig. 2jest widokiem z boku powiększonego fragmentu płyty, z fig. 1, fig. 3 i 4 są widokami z boku alternatywnych łączników, zastosowanych w płycie przedstawionej na fig. 1 i 2, fig. 5 przedstawia schematycznie zespół konstrukcji wielowarstwowej, złożonej z licznych płyt wielowarstwowych, ukazanych na fig. 1 do 4, fig. 6 jest widokiem z góry dwóch sąsiednich płyt wielowarstwowych, przygotowanych do zespawania, fig. 7 przedstawia fragment sąsiednich płyt podczas spawania, fig. 8 przedstawia łącznik płyty, zaś fig. 9 do 12 przedstawiają alternatywne łączniki płyt, według wynalazku, w widoku z boku.

Przedstawiona na fig. 1 i 2 płyta wielowarstwowa, zawiera szereg rozmieszczonych z odstępem, stalowych łączników 1, z których każdy przyspawany jest obu końcami do wewnętrznych powierzchni okładzin 2, 3. Łączniki 1 są umieszczone prostopadle do okładzin 2, 3 i korzystnie sąto pręty, rury lub żebra. Przestrzeń pomiędzy okładzinami 2 i 3 jest wypełniona materiałem cementowym, np. zwykłym lub lekkim betonem 5. W efekcie łączniki 1 sąprzyspawane pomiędzy płaskimi okładzinami 2 i 3. Korzystnie łączniki spawa się między okładzinami 2, 3 o pojedynczej krzywiźnie.

Ustalono, że w płytach o rozmiarach 1m na 2 m do 3,5 m na 18 m, grubość stalowych okładzin 2, 3 jest w zakresie od 2 mm do 32 mm. Również odstęp okładzin 2,3 jest równy od 30 mm do

178 260

800 mm, zaś środek każdego łącznika 1 jest oddalony od środków sąsiednich łączników o odstęp od 10 do 80 razy większy od grubości okładzin 2,3. Korzystne zakresy odstępów sąrówne od 10 do 60, od 10 do 50, od 15 do 501 od 20 do 40 wielokrotności grubości okładzin 2,3. Łączniki 1 są przyspawane do okładzin 2, 3 w osiach i są rozmieszczone w określony sposób, zaś odstęp pomiędzy sąsiednimi łącznikami 1 jest od 20 do 50 razy większy od grubości okładzin 2, 3. Łączniki 1 nie muszą jednak tworzyć żadnego konkretnego wzoru rozmieszczenia.

Łączniki 1, przedstawione na fig. 1 i 2 mająkształt cylindryczny. Korzystnie mająkształt o przekroju litery I lub T.

Przedstawiony na fig. 3 łącznik ma kształt litery I i zawiera pionowe żebro 6 oraz kryzy 7 (pokazana jest tylko jedna z nich). Łącznik 1 jest przymocowany do obu stalowych okładzin 2,3 za pomocą spoiny 9, zaś pomiędzy żebrem 6 i kryzę 7 jest łukowate połączenie 10.

Beton wprowadzany między okładzinami 2,3 i wokół łączników 1 wytwarza siły ściskające, które działająw kierunku oznaczonym strzałkąC, w kierunku łuku połączenia 10 pomiędzy łącznikami 1. Większa część pionowej, składowej sił ściskających, jak pokazano na fig. 3, jest skierowana ku kryzom 7, dociskając w ten sposób kryzy 7 do okładzin 2, 3.

Zginające i ścinające siły sąrównież wytwarzane w miejscu połączenia żeber 61 kryz 7, ale nie oddziałują one w miejscach spawów 9. Łukowate połączenie 10 znacznie redukuje koncentrację naprężeń w jednym miejscu.

W przedstawionym przykładzie wykonania, spawy 9 są wykonywane spawaniem nożycowym, z ograniczonym bezpośrednim naciskiem. W przypadku łączników 1 w kształcie prętów, spaw 9 jest znacznie wydłużony, przez co zmniejszane sąjeszcze bardziej naprężenia wywoływane przez spaw 9.

W przykładzie wykonania przedstawionym na fig. 4 każda kryza 7 posiada występy 12 oraz środkowe zagłębienie 11, przez co kontakt z sąsiednią płytą czołową 2 jest ograniczony do występów 12. Taka konstrukcja łącznika 1 jest użyteczna tam, gdzie element przyjmuje postać pręta, który jest przyspawany do sąsiednich okładzin 2, 3 przy zastosowaniu rezystancyjnej lub ciernej techniki spawania.

Jak to przedstawiono na fig. 5 płyty opisane powyżej w odniesieniu do figur 11 2, sąmontowane ze sobą dla utworzenia konstrukcji wielowarstwowej przy zastosowaniu, na przykład, dźwigu 14. Kiedy płyta jest umieszczona w odpowiednim miejscu przez dźwig 14, jest spawana do sąsiedniej płyty warstwowej lub płyt warstwowych w celu utworzenia konstrukcji wielowarstwowej o żądanym kształcie i wymiarach.

Jak widać z fig. 6, do każdej powierzchni wewnętrznej obu okładzin 2,3 jest przymocowana płytka mocuj ąca 15. Płytka mocuj ąca 15 może być przymocowana, na przykład, poprzez spawanie lub poprzez klejenie. Płytka mocująca 15 jest wykonana, korzystnie ze stali węglowej. Każda płytka mocująca 15 zawiera płaską lub odpowiednio wyprofilowaną część 16, która zakrywa odstęp 17 pomiędzy sąsiednimi płytami. Płytki mocujące 15 zawierająrównież odchylony do wewnątrz koniec 18, który pomaga przy zestawianiu sąsiednich okładzin 2,3 podczas montażu konstrukcji. Odchylony do wewnątrz koniec 18 zapewnia prowadzenia, umożliwiające właściwe wprowadzenie płytek mocujących 15 jednej płyty do sąsiedniego boku sąsiedniej płyty, przy ustawianiu jednej płyty przy drugiej.

Odchylony koniec 18 korzystnie ma otwory, umożliwiające przepływ cementu z jednej strony płytki mocującej 15 na drugą stronę podczas operacji wylewania.

Jak widać z fig. 7, podczas spawania, płaska część 16 każdej płytki mocuj ącej 15 tworzy jeden bok zbiornika na roztopiony metal, wytwarzany przy rezystancyjnym grzaniu elektrod. Drugi bok zbiornika jest utworzony przez chłodzony wodą klocek 19, który jest przesuwny do góry nad zewnętrznymi powierzchniami obu okładzin 2, 3 w tradycyjny sposób.

Zwykle spawanie jest realizowane techniką elektrod żużlotwórczych.

Jak widać na fig. 8, złącze 20 korzystnie jest umieszczone początkowo pomiędzy sąsiednimi okładzinami 2, 3 dla uzyskania dokładności ustawienia i dla zapewnienia minimalnej szerokości dla spawania. Złącza 20 mogą być usunięte lub zalane podczas procesu spawania.

Alternatywne kształty łączników przedstawiono na fig. 9 do 12.

178 260

Łącznik przedstawiony na fig. 9 jest stalowym cięgnem 21, przyspawanym jednym końcem do okładziny 2 i posiadającym na drugim końcu gniazdo 22. Stalowy wtyk 23 jest przyspawany do okładziny 3 i ma takie wymiary, że tworzy pasowanie cierne z wnętrzem gniazda 22. Wtyk 23 zwęża się od podstawy do wnętrza okładziny dla łatwiejszego ustawienia gniazda 22 naprzeciw wtyku 23, po czym wywierany jest nacisk równy niemal wytrzymałości wtyku 23 na ściskanie, przykładany do jednej lub obu płyt stalowych czołowych 2, 3 dla wciśnięcia wtyku 23 w gniazdo 22 i uzyskania między nimi mechanicznego, ciernego połączenia. Zatem, kiedy wtyk 23 jest wciskany w gniazdo 22 to ostatnie rozszerza się promieniowo, wytwarzając duże, promieniowe siły i zwiększając siłę tarcia. Zwykle wtyk 23 i gniazdo 22 są wykonane przez obróbkę skrawaniem lub przez zimne kucie.

Przedstawiony na fig. 10 łącznik 1 zawiera cylindryczny (lub częściowo cylindryczny) pręt 24 w kształcie cięgna 24, którego otwarte końce obejmująi są odkształcane przez wtyki 25, przymocowane do obu okładzin 2, 3.

Natomiast przedstawiony na fig. 11., łącznik zawiera cięgno 26, którego końce tworzą wtyki 27, które są wciskane w gniazda 28 i odkształcają gniazda 28 przymocowane do obu okładzin 2, 3. Tylko jeden koniec cięgna 26 może tworzyć wtyk 27 zaś drugi zawiera gniazdo 28 lub po prostu jest przyspawany do drugiej okładziny 3.

Na figurze 12, stalowy wtyk 29 ma wymiary zapewniające utworzenie pasowania ciernego z wnętrzem gniazda 30. W tym przykładzie wykonania gniazdo 30 jest odpowiednio ukształtowanym otworem w okładzinie 2. Przekrój poprzeczny wtyku 29 zwęża się dla ułatwienia umieszczenia wtyku 29 wewnątrz otworu i dla zapewnienia dobrego pasowania ciernego między wtykiem 23 a okładziną 2. Stalowy wtyk 29 ma wewnętrzny kołnierz 31 (pokazany przerywaną linią), który opiera się o powierzchnię wewnętrzną stalowej okładziny 2. Wtyk 23 rozciąga się do zewnętrznej powierzchni okładziny 2 lub jest wkładany od strony zewnętrznej powierzchni, tworząc zagłębienie dla spawu. W alternatywnym przykładzie wykonania, wtyk 23 rozciąga się przez otwór i posiada zewnętrzny gwint, na który jest nakręcona zwykła nakrętka, zastępująca opisane powyżej gniazda.

Siła blokująca między wtykami a gniazdami może być zwiększona przy zastosowaniu kleju w rodzaju wolno schnącej żywicy, epoksydowej, która ma dodatkową zaletę, że działa jak smar podczas montażu. Zastosowany klej nie musi natychmiast zastygać, gdyż istnieje dostateczne mocowanie między wtykami a gniazdkami dla umożliwienia natychmiastowego transportu płyty.

Korzystnie stosuje się żywicę epoksydową, zawierającąbardzo drobne (na przykład o rozmiarach mniejszych od mikrometra) cząsteczki bardzo twardego materiału, jak węglik krzemu lub węglik glinu. Jak wyjaśniono powyżej, podczas montażu, żywica działa jak smar, przy czym nadmiar żywicy jest usuwany ze złącza przez duże siły promieniowe, wytwarzane podczas montażu. Cząsteczki twardego materiału są wciskane między stalowe powierzchnie wtyku i gniazdka każdego łącznika, kiedy siła promieniowa jest przykładana przed zestaleniem żywicy, a następnie powstałe naprężenia są przenoszone przez cząsteczki. Przyłożenie obciążenia rozciągającego, działającego w kierunku wciągnięcia wtyku 23 z gniazda 22 wywołuje reakcję jak w przypadku gliny, kiedy siły tnące łącza sąprzekazywane od jednej cząsteczki do drugiej. Dodatkowo lub alternatywnie można umieścić związek, zawierający lutowie lub proszek do lutowania twardego na zewnętrznych powierzchniach wtyków 23 i/lub wewnętrznych powierzchniach gniazdka.

Taki związek działa jak smar podczas montażu i, kiedy poddany jest grzaniu, lutowie lub metal do lutowania twardego topi się, a po ochłodzeniu zestala się, tworząc wytrzymałe połączenie lutowane.

Korzystnie na powierzchni wtyku lub gniazdka umieszcza się związek antysmarowy, który usuwa powierzchniową warstwę tlenku metali. Dociskając powierzchnie do siebie, uzyskuje się dokładny kontakt między metalowymi elementami, w wyniku czego powstaje szereg zimnych zgrzewów ciśnieniowych i mechanicznych zazębień, dając łącznik o wytrzymałości równej niemal wytrzymałości metalu, z którego jest wykonany.

178 260

Fig. 12

178 260

Fig. 2

Fig. 4

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz Cena 2,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Płyta wielowarstwowa prefabrykowana, zawierająca dwie okładziny, pomiędzy którymi jest umieszczona warstwa materiału cementowego, przy czym okładziny są złączone ze sobą za pomocąprzymocowanych do nich prostopadle łączników, znamienna tym, że grubość każdej okładziny (2, 3) jest zawarta w zakresie od 2 mm do 32 mm, zaś odstęp pomiędzy sąsiednimi łącznikami (1) jest zawarty w zakresie od 15 do 50 wielokrotności grubości okładzin (2,3), natomiast odstęp pomiędzy okładzinami (2, 3) jest zawarty w zakresie od 100 mm do 800 mm.
2. Płyta według zastrz. 1, znamienna tym, że każdy łącznik (1) jest zamocowany końcami do obu okładzin (2, 3).
3. Płyta według zastrz. 1, znamienna tym, że grubość każdej okładziny (2,3) jest zawarta w zakresie od 3 mm do 20 mm.
4. Płyta według zastrz. 1, znamienna tym, że grubość każdej okładziny (2,3) jest zawarta w zakresie od 6 mm do 20 mm.
5. Płyta według zastrz. 1, znamienna tym, że odstęp pomiędzy okładzinami (2,3) jest zawarty w zakresie od 150 mm do 800 mm.
6. Płyta według zastrz. 1, znamienna tym, że ma szerokość zawartą w zakresie od 1m do 3,5 m i długość w zakresie od 2 m do 18 m.
7. Płyta według zastrz. 1, znamienna tym, że odstęp pomiędzy sąsiednimi łącznikami (1) jest zawarty w zakresie od 20 do 40 wielokrotności grubości okładzin (2, 3).
8. Płyta według zastrz. 1, znamienna tym, że łączniki (1) sąpołączone z okładzinami (2,3) za pomocą spoiny spawalniczej.
9. Płyta według zastrz. 1, znamienna tym, że każdy łącznik (1) jest połączony z co najmniej jedną okładziną (2, 3) złączem w postaci wtyku (22) i gniazda (23).
10. Płyta według zastrz. 1, znamienna tym, że każda okładzina (2,3) ma przymocowaną do wewnętrznej powierzchni, na co najmniej jednej krawędzi, płytkę mocującą (15), mająca korzystnie wyprofilowaną część (16) oraz odchylony koniec (18).
11. Płyta według zastrz. 10, znamienna tym, że płytka mocująca (15) jest przymocowana wzdłuż i wystaje z jednej strony, każdej wewnętrznej powierzchni okładziny (2, 3), przy czym płytka mocująca (15) jest zamocowana do wewnętrznych powierzchni odpowiedniej okładziny (2,3), zaś jej wyprofilowana część (16) ma długość większąniż długość okładziny (2,3) i wystaje do środka okładziny (2, 3).
12. Płyta według zastrz. 1, znamienna tym, że każdy łącznik (1) zawiera pręt stalowy.
13. Płyta według zastrz. 12, znamienna tym, że każdy pręt stalowy ma jednakowy przekrój poprzeczny wzdłuż długości.
14. Płyta według zastrz. 12, znamienna tym, że każdy pręt stalowy ma przekrój poprzeczny w kształcie litery I lub T.
15. Płyta według zastrz 1, znamienna tym, że łączniki (1) sązamocowane do okładzin (2, 3) za pomocą złącza w postaci wtyku i gniazda (23,24) i sąprzyspawane do wewnętrznej powierzchni co najmniej jednej okładziny (2,3), a gniazdo i wtyk (22,23), umieszczone na co najmniej jednym końcu łącznika (1), mają wymiary dopasowane do siebie.
16. Płyta według zastrz. 15, znamienna tym, że wtyk (23) i gniazdo (22) jest sprężyste.
17. Płyta według zastrz. 1, znamienna tym, że okładziny (2, 3) są płaskie.
18. Płyta według zastrz. 1, znamienna tym, że okładziny (2, 3) są krzywoliniowe.