PL178732B1 - Izolator ze złączem spajanym kitem i sposób jego wytwarzania - Google Patents

Abstract

1. Izolator ze zlaczem spajanym kitem z korpusem izolacyjnym, w którym korpus izo- lacyjny jest polaczony z oprawa za pom oca war- stwy kitu, znam ienny tym, ze pomiedzy warstwa kitu (10) korpusu izolacyjnego (1) i oprawa (6) znajduje sie warstwa (7) naniesiona na oprawe (6), która zawiera przynajmniej dwie warstwy z róznych materialów, przy czym przy- najmniej jedna z warstw jest warstwa przeciwko- rozyjna(8) i ze przynajmniej druga warstwa jest warstwa poslizgowa (9) pomiedzy warstwa kitu (10) i oprawa (6). 10. Sposób wytwarzania izolatora ze zlaczem spajanym kitem z korpusem izolacyj- nym, w którym korpus izolacyjny laczy sie z oprawa za pomoca warstwy kitu, znam ienny tym, ze na wewnetrzna powierzchnie oprawy (6), przylegajaca do warstwy kitu (10), pokryta warstwa zapewniajaca przyczepnosc, natryskuje sie przynajmniej jedna warstwe (8) przeciwkoro- zyjna i warstwe (9) poslizgowa umozliwiajaca ruch pomiedzy warstwa kitu i oprawa (6). PL PL PL PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest izolator ze złączem spajanym kitem i sposób jego wytwarzania.

Izolatory, a w szczególności izolatory wysokiego napięcia są używane w dużych ilościach w liniach napowietrznych i rozdzielniach napowietrznych. Większość izolatorów składa się z korpusu izolacyjnego z oprawami w kształcie metalowych kołpaków osadzonymi

178 732 na zakończeniach korpusu izolacyjnego, za pomocą zamknięcia siłowego lub zamknięcia kształtowego. Służą one przede wszystkim do przenoszenia energii. Średnica zewnętrzna trzonu korpusu izolacyjnego, i w wydrążonych izolatorach dodatkowo grubość ścianki trzonu korpusu izolacyjnego, są zaprojektowane przede wszystkim ze względu na mechaniczne obciążenie izolatora. W zależności od wielkości i rodzaju mechanicznego obciążenia, zakończenia trzonów i opraw są odmiennie ukształtowane. Korpusy izolacyjne i należące do nich oprawy są wykonane zazwyczaj przeważnie jako bryły symetrycznie obrotowe.

Zakończenia trzonów izolatorów pełnopniowych, na ogół obciążonych siłą rozciągającą, są przeważnie wykonane w kształcie stożka; w celu wytworzenia wymaganego zamknięcia siłowego lub/i zamknięcia kształtowego pomiędzy korpusem izolacyjnym i oprawą, szczelina pomiędzy trzonem korpusu izolacyjnego i oprawą zazwyczaj jest zalana stopem ołowiowym.

Izolatory wsporcze lub/i izolatory drążone posiadają przeważnie cylindryczne zakończenia trzonów-·. Często tego rodzaju zakończenia trzonów są otulone w miejscu oprawienia okrągłym lub łamanym grysem, który jest spiekany w warstwę szkliwa. Tak samo jak żłobkowanie, sfalowanie lub chropowatość powierzchni w obszarze miejsca oprawienia ulepsza to zamknięcie siłowe lub/i zamknięcie kształtowe. Szczelina pomiędzy oprawą i zakończeniem trzonu jest wypełniona zazwyczaj wiążącymi lub utwardzającymi się materiałami służącymi do kitowania, jak na przykład zaprawa cementowa. W szczególności w izolatorach wsporczych lub/i izolatorach drążonych, wypełnione grysem cylindryczne zakończenia trzonów, często są połączone siłowo lub/i kształtowo z oprawą za pomocą schudzonego cementu portlandzkiego, która to oprawa najczęściej jest wykonana z ocynkowanego żeliwa lub ze stopu aluminiowego.

Znane jest zabezpieczanie wewnętrznych powierzchni opraw przed chemicznym działaniem zaprawy z cementu portlandzkiego za pomocą pokrycia bitumicznego. Woda, która znajduje się pomiędzy oprawą i zakończeniem trzonu, zarówno podczas wiązania zaprawy z cementu portlandzkiego, jak również podczas użycia izolatorów wysokiego napięcia w wilgotnym klimacie, może dzięki reakcji z zaprawą cementową wytworzyć wartość pH wynoszącą około 12 do 13. Poza tym są także znane przykłady wykonania, w których zamiast pokrycia bitumicznego dobrano pokrycie z utwardzonej żywicy epoksydowej lub pokrycie ze sztucznej żywicy z zatopionymi ziarnami piasku kwarcowego.

Według stanu techniki, jeżeli okolicznościowo zrezygnowano z naniesienia na oprawę warstwy zapewniającej przyczepność, która powinna poprawić przyczepność następnych pokryć, izolatory posiadają pojedynczą warstwę znajdującą się pomiędzy oprawą i związanym materiałem stanowiącym warstwę z kitu. Ta pojedyncza warstwa może być złożona z kilku warstw tego samego materiału. Podczas prób ustalono, że w przypadku tej warstwy, pomiędzy oprawą i warstwą kitu według stanu techniki, nie jest możliwa nie tylko realizacja dużych momentów zginających powodujących złamanie podczas prób na złamanie, lecz również małego trwałego przemieszczenia oprawy podczas badań części, przy obciążeniu zginającym lub/i podczas próby na ciśnienie wewnętrzne. Albo uzyskano, jak w przypadku pokrycia bitumicznego w czasie badań części duże trwałe przemieszczenie oprawy, i w badaniach na złamanie duże momenty zginające powodujące złamanie albo trwałe przemieszczenie oprawy było niewielkie, jak w przypadku pokrycia żywicą epoksydową lub pokrycia ze sztucznej żywicy, przy czym wynikała jednocześnie zwiększona skłonność do odłamywania warstw i małe momenty zginające powodujące złamanie. Przez odłamanie warstwy należy rozumieć odłupywanie się płaskich kawałków korpusu izolacyjnego na jego zakończeniach, przeważnie prostopadle do osi podłużnej.

Trwałe przemieszczenie oprawy jest przemieszczeniem pomiędzy dolną powierzchnią oprawy i powierzchnią czołową trzonu korpusu izolacyjnego istniejące jeszcze następnego dnia po próbach części jako następstwo wcześniej przyłożonego próbnego obciążenia części, w odniesieniu do położenia przed próbnym obciążeniem części. Przemieszczenie oprawy następuje przeważnie w kierunku podłużnym izolatora i prowadzi przy bocznie przyłożonych

178 732 siłach także do utraty stateczności powodującej zwichrowanie jego osi. Może być ono związane z wydłużeniem obwodu oprawy. Położenie oprawy jest mierzone co 90° w kierunku osi podłużnej izolatora za pomocą czujnika zegarowego jako odstęp pomiędzy zeszlifowaną powierzchnią czołową korpusu izolacyjnego i oznaczającą położenie, nałożoną na powierzchni czołowej oprawy, płaską belką. Największa uzyskana na oprawie różnica wartości pomiędzy odpowiednimi wartościami wielkości mierzonej przed i po próbie części jest użyta jako wartość trwałego przemieszczenia oprawy. Im większe jest trwałe przemieszczenie oprawy i im większa jest destrukcja warstwy kitu ze względu na ruchy pomiędzy grysem i warstwą kitu, tym większe jest ryzyko, że nałożony na powierzchnię czołową korpusu izolacyjnego układ uszczelniający nie będzie trwale gazoszczelny. W izolatorach aparatowych napełnionych gazem SF₆ należy bezwarunkowo zapobiegać nieszczelnościom.

Próba na złamanie jest jednym z częściej wykonywanych badań mechanicznych, podczas których wydrążony izolator przy próbie na zginanie jest testowany w wielostopniowym badaniu na największą obciążalność aż do złamania. Izolatory, które nie są izolatorami wydrążonymi, mogą być badane w podobny sposób. Izolator jest wtedy w sposób pewny zamocowany na końcu stopy i na przeciwległym końcu rozciągany prostopadle do jego osi podłużnej. Pod działaniem momentu zginającego powodującego złamanie, określane są przenoszone wtedy maksymalne naprężenia.

Przedmiotem wynalazku jest izolator ze złączem spajanym kitem z korpusem izolacyjnym, w którym korpus izolacyjny jest połączony z oprawą za pomocą warstwy kitu.

Istota wynalazku polega na tym, że pomiędzy warstwą kitu korpusu izolacyjnego i oprawą znajduje się warstwa naniesiona na oprawę, która zawiera przynajmniej dwie warstwy z różnych materiałów, przy czym przynajmniej jedna z warstw jest warstwą przeciwkorozyjną, a przynajmniej druga warstwa jest warstwą poślizgową pomiędzy warstwą kitu i oprawą. Warstwa przeciwkorozyjna posiada grubość od 5 do 1000 pm, a korzystnie, od 20 do 500 pm, w szczególności od 80 do 200 pm.

Warstwa poślizgowa umożliwiająca ruch pomiędzy warstwą kitu i oprawą posiada grubość od 2 do 1000 pm, korzystnie od 5 do 200 pm, w szczególności od 10 do 80 pm.

Na oprawie znajdują się dwie, trzy lub cztery warstwy z różnych materiałów, przy czym przynajmniej jedna z trzech warstw na oprawie jest warstwą zapewniającą przyczepność. Na korpusie izolacyjnym, w obszarze styku z oprawą znajduje się warstwa grysu, korzystnie na warstwie z bitumicznego materiału powlekającego.

Warstwa przeciwkorozyjna zawiera żywicę laną lub farbę reaktywną lub lakier z żywic sztucznych, w szczególności żywicę epoksydową.

Warstwa poślizgowa umożliwiająca ruch pomiędzy warstwą kitu i oprawą zawiera materiał do powlekania o własnościach poślizgowych lub środek smarowy, który jest zawierającym bitum materiałem do powlekania, środkiem smarowym na bazie dwusiarczku molibdenu lub grafitu, lakierem przeciwciernym, tłuszczem lub olejem.

Przedmiotem wynalazku jest również sposób wytwarzania izolatora ze złączem spajanym kitem z korpusem izolacyjnym, w którym korpus izolacyjny łączy się z oprawą za pomocą warstwy kitu.

Zgodnie z tym wynalazkiem na wewnętrzną powierzchnię oprawy przylegającą do warstwy kitu, pokrytą warstwą zapewniającą przyczepność, natryskuje się przynajmniej jedną warstwę przeciwkorozyjną i warstwę poślizgową umożliwiającą ruch pomiędzy warstwą kitu i oprawą.

Korzystnie, jako materiał do kitowania wlewa się zaprawę zalewową w szczelinę pomiędzy korpusem izolacyjnym i oprawą z naniesioną powłoką, która ulega wiązaniu.

Korpusy izolacyjne mogą być wykonane z ceramiki lub szkła. Oprawy wykonane są zazwyczaj z ocynkowanego żeliwa lub stopu aluminiowego. Oprawy mają specyficzne kształty. Powierzchnia przylegająca do miejsca oprawienia może posiadać profil piłokształtny. Warstwa kitu składa się zazwyczaj ze związanego lub utwardzonego kitu.

178 732

W przypadku użycia zaprawy lub cementu warstwa przeciwkorozyjna składa się z warstwy ługoodpornej, przeważnie wykonanej z materiałów odpornych na korozję wywołaną działaniem alkaliów.

Materiał warstwy poślizgowej musi być odporny na działanie materiału kitu, i także najdalej idąc, wodę.

Jako materiał do kitowania mogą być użyte przede wszystkim zaprawy i cementy. Pod zaprawami i cementami znajduje się szczególnie łatwa w obróbce i korzystna z powodu szybkiego wiązania się zaprawa zalewowa, którą w prosty sposób wlewa się w szczelinę pomiędzy zakończeniem trzonu korpusu izolacyjnego i oprawę. Poza tym zaprawa zalewowa nie wymaga zagęszczania wibracyjnego jak inne zaprawy i cementy.

Kilka warstw umieszczonych pomiędzy oprawą i warstwą kitu można zastosować dla wszystkich znanych materiałów stosowanych na oprawy i materiałów na korpusy izolacyjne, które są spajane kitem za pomocą cementu, zaprawy lub podobnych materiałów służących do kitowania i z dodatkiem innych materiałów. Izolatory zgodne z wynalazkiem, przede wszystkim izolatory wysokiego napięcia, są stosowane w szczególności jako izolatory wsporcze lub/i izolatory wydrążone. Zazwyczaj po przecięciu oprawy pojedyncze warstwy dają się łatwo zauważyć.

Zaskakujące jest to, że uzyskanie odpowiedniego efektu stało się możliwe tylko dzięki zastosowaniu przynajmniej dwóch warstw o różnym składzie materiałowym i o różnych własnościach materiałów, przy czym warstwa przylegająca do warstwy kitu jest konieczna w celu umożliwienia kontrolowanego ruchu względnego pomiędzy warstwą kitu i oprawą, a także w celu przejęcia występujących wtedy sił i zamocowania warstwy kitu w oprawie. Dzieje się tak nie tylko w następstwie kontrolowanego ruchu poślizgowego i jednoczesnego osiągnięcia dużych momentów zginających powodujących złamanie, lecz także w wyniku niewielkich trwałych przemieszczeń oprawy.

Warstwa z bitumicznego materiału do powlekania naniesiona pomiędzy spiekaną warstwę grysu i warstwę kitu nie ma żadnego lub tylko niewielki wpływ na trwałe przemieszczenie oprawy. Ta warstwa ma przeważnie działanie klejące i uwzględniając różne wydłużenia termiczne działanie tłumiące, szczególnie pomiędzy korpusem izolacyjnym i warstwą kitu.

Przedmiot wynalazku został przedstawiony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym na fig. 1 przedstawiono przekrój podłużny wydrążonego izolatora w obszarze wokół miejsca oprawienia, a na fig. 2 - powiększony szczegół II z fig. 1.

Korpus izolacyjny 1 posiada w swoim wnętrzu, wykonane w kierunku podłużnym, cylindryczne wydrążenie 2. W obszarze miejsca oprawienia 3, na powierzchni korpusu izolacyjnego 1 jest naniesiony grys 4, jest spiekany w szkliwo i posiada dodatkowo także warstwę 5 z bitumicznego materiału służącego do powlekania. Na powierzchni wewnętrznej, przylegającej do miejsca oprawienia 3, oprawa 6 posiada piłokształtny profil i jest pokryta warstwą 7 składającą się z dwóch warstw 8 i 9. Warstwa przeciwkorozyjna 8 jest pokryta poślizgową warstwą 9 umożliwiającą i przejmującą ruch pomiędzy oprawą 6 i warstwą kitu 10. Szczelina pomiędzy korpusem izolacyjnym 1 i oprawą 6 jest wypełniona przede wszystkim związanym i utwardzonym materiałem do kitowania, który tworzy warstwę kitu 10. Podczas obciążania i po ograniczonym czasie po obciążeniu, w poślizgowej warstwie 9 odbywa się ruch względny pomiędzy oprawą i warstwą kitu, podczas obciążania w przybliżeniu w kierunku strzałki, następnie w przybliżeniu w przeciwnym kierunku. Powierzchnia czołowa korpusu izolacyjnego 11 jest usytuowana prawie równolegle do powierzchni czołowej oprawy 12.

Warstwa przeciwkorozyjna 8 posiada grubość od 5 do 1000 pm. Z przeprowadzonych badań wynika, że warstwa ta może mieć grubość od 20 do 500 pm, a korzystnie od 80 do 200 pm. Warstwa ta utworzona jest z materiałów zawierających żywicę laną lub farbę reaktywną, lakier z żywic sztucznych, a w szczególności żywicę epoksydową.

Warstwa poślizgowa 9 posiada grubość od 2 do 1000 pm. Korzystnie grubość tej warstwy wynosi od 5 do 200 pm, a w szczególności od 10 do 80 pm. Warstwa ta zawiera materiał zawierający bitum, stosowany zwykle do powlekania, który posiada własności poślizgowe lub

178 732 środek smarowy. Warstwa ta może również obejmować środek smarowy na bazie dwusiarczku molibdenu lub grafitu, lakier przeciwcierny, tłuszcz lub olej.

Na wewnętrzną powierzchnię oprawy 6 przylegającą do warstwy kitu, natryskuje się przynajmniej jedną warstwę przeciwkorozyjną po uprzednim pokryciu oprawy 6 warstwą zapewniającą przyczepność. Następnie natryskuje się warstwę poślizgową 9.

Poniżej są bliżej objaśnione przykłady 1 i 2 jako przykłady porównawcze oraz zgodne z wynalazkiem przykłady 3 do 6.

Do badań został wybrany tak zwany izolator ziemny średniej wielkości, przewidziany w eksploatacji w postaci izolatora wydrążonego przy napięciu 145 kV. Korpusy izolacyjne badanych obiektów składały się z porcelany z tlenku glinowego. Cylindryczne zakończenia trzonów miały w obszarze miejsca oprawienia średnicę zewnętrzną wynoszącą około 200 mm. Na nie został naniesiony okrągły grys, który został spieczony w szkliwo i następnie została naniesiona powłoka bitumiczna. Oprawy wykonano ze stopu aluminiowego G-AlSi10Mg miękkiego, utwardzanego dyspersyjnie i posiadały one od wewnętrznej strony piłokształtny profil. Oprawy zostały powleczone na całej wewnętrznej powierzchni materiałami podanymi w tabeli 1. Nałożenie pokryć następowało przez natryskiwanie. Inne parametry wywierające wpływ na kitowanie zachowano jako stałe.

Struktura warstw i wyniki badań są przedstawione w tabelach 1 i 2. Grubości warstw zostały każdorazowo ośmiokrotnie zmierzone przez obwód oprawy i mają znaczenie przybliżonych wartości dla lekko wahającej się grubości warstw.

Dzień przed próbą na złamanie zostały przeprowadzone następujące badania części: najpierw próba na zginanie przy 70% wartości znamionowego momentu zginającego w danym przypadku trzech tak samo wykonanych badanych obiektów i wreszcie próba na ciśnienie wewnętrzne z trwających jedną minutę czasem wytrzymania, aż do w przybliżeniu 70% najmniejszego ciśnienia rozrywającego. Podczas prób na zginanie górne i dolne zakończenia były badane oddzielnie; doprowadzenie siły następowało na cylindrycznym korpusie z porcelany na zewnątrz oprawy. Badane obiekty podczas prób były zginane, w danym przypadku przestawiane o 90° i obciążane przez 10 s. Podczas jednoczesnego badania wzrokiem na żadnym z badanych obiektów nie stwierdzono uszkodzeń w następstwie badań części. W dniu próby na złamanie zostało określone trwałe przemieszczenie oprawy, które pochodziło od próby na zginanie i próby na ciśnienie wewnętrzne. Próba na złamanie nastąpiła przy takim samym ustawieniu izolatora względem aparatury pomiarowej jak przy czwartym obciążeniu próby na zginanie. Obciążenie następowało aż do złamania wydrążonego izolatora w wyniku zginania. Podczas każdej próby zostały złamane trzy izolatory, w danym przypadku na górze i na dole. W celu określenia wydłużenia oprawy, na wystających na zewnątrz brzegach każdej oprawy, umieszczono prostopadle do podłużnego kierunku izolatora 8 czujników tensometrycznych. Wartości momentów zginających powodujących złamanie zostały w danym przypadku uśrednione z 6 wartości pomiarowych.

Tabela 1 Struktura warstw

Grubości warstw są średnimi wartościami z wielu badań Grubości warstw sprayu montażowego nie zostały określone

Przykład	Warstwa przeciwkorozyjna	Warstwa ruchoma
VB1	99 pm pokrycie bitumiczne	brak
VB2	162 pm żywica epoksydowa	brak
B3	114 pm żywica epoksydowa	spray montażowy
B4	140 pm żywica epoksydowa	28 pm pokrycie bitumiczne
B5	144 pm żywica epoksydowa	13 pm pokrycie bitumiczne
B6	137 pm żywica epoksydowa	58 pm pokrycie bitumiczne

178 732

Jak pokazują odtworzone w tabeli 1 wyniki badań, w przykładach zgodnych z wynalazkiem w porównaniu do przykładów porównawczych uzyskano wystarczająco duże momenty zginające powodujące złamanie i niewielkie trwałe przemieszczenia oprawy. W porównaniu do wariantu z pokryciem z żywicy epoksydowej (VB2), w danym przypadku wartość pomiarowa najmniejszego momentu zginającego powodującego złamanie mogła być podwyższona o około 50%. Trwałe przemieszczenie oprawy znajduje się w obszarze bardzo nisko sklasyfikowanego przesunięcia oprawy w wariancie z pokryciem żywicą epoksydową (VB2).

Tabela 2 Wyniki badań

Przykład	Trwałe przemieszczenie oprawy [mm]	Moment zginający powodujący złamanie	Wydłużenie oprawy [pm/m]
średni [kNm]	minimalny [kNm]
VB1	0,152	41,55	36,00	542
VB2	0,019	34,02	20,70	292
B3	0,052	43,05	30,00	513
B4	0,007	37,60	29,30	488
B5	0,032	48,40	43,70	nie określono
B6	0,015	46,70	43,50	nie określono

Wartości pomiarowe wydłużenia oprawy, które zostały zmierzone podczas próby na złamanie przy znamionowym momencie zginającym o wartości 20 kNm potwierdzają, jak to jest znane z analogicznych połączeń skurczowych, że duże naprężenia promieniowe wywołują duże momenty zginające powodujące złamanie. Zmierzone duże wartości wydłużenia wynikają z ruchu względnego pomiędzy warstwą kitu i oprawą, przy którym oprawa przeważnie w podłużnym kierunku izolatora jest wyciągana z warstwy kitu na korpusie izolacyjnym, przy czym oprawa o piłokształtnym profilu i warstwa kitu wydłużają się na średnicy. Ruchoma warstwa ma decydujące znaczenie dla dużych wydłużeń oprawy przy obciążeniu złącza spajanego kitem. Wywołuje to w wyniku dużych wartości powodujących złamanie, duże działające na warstwę kitu naprężenie promieniowe. Następnie, podczas odciążania warstwy kitu, na końcu każdego mechanicznego badania dochodzi do kontrolowanego wstecznego poślizgu oprawy i jednocześnie małego trwałego przemieszczenia oprawy.

178 732

10 ^τ 5 12

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 60 egz.

Cena 2,00 zł.

Claims (11)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Izolator ze złączem spajanym kitem z korpusem izolacyjnym, w którym korpus izolacyjny jest połączony z oprawą za pomocą warstwy kitu, znamienny tym, że pomiędzy warstwą kitu (10) korpusu izolacyjnego (1) i oprawą (6) znajduje się warstwa (7) naniesiona na oprawę (6), która zawiera przynajmniej dwie warstwy z różnych materiałów, przy czym przynajmniej jedna z warstw jest warstwą przeciwkorozyjną (8) i że przynajmniej druga warstwa jest warstwą poślizgową (9) pomiędzy warstwą kitu (10) i oprawą (6).
2. 2. Izolator według zastrz. 1, znamienny tym, że warstwa (8) o działaniu przeciwkorozyjnym posiada grubość od 5 do 1000 pm, a korzystnie, od 20 do 500 pm, w szczególności od 80 do 200 pm.
3. 3. Izolator według zastrz. 1, znamienny tym, że warstwa poślizgowa (9) umożliwiająca ruch pomiędzy warstwą kitu (10) i oprawą (6) posiada grubość od 2 do 1000 pm, korzystnie od 5 do 200 pm, w szczególności od 10 do 80 pm.
4. 4. Izolator według zastrz. 1, znamienny tym, że na oprawie (6) znajdują się dwie, trzy lub cztery warstwy z różnych materiałów.
5. 5. Izolator według zastrz. 1 albo 4, znamienny tym, że przynajmniej jedna z trzech warstw na oprawie (6) jest warstwą zapewniającą przyczepność.
6. 6. Izolator według zastrz. 1, znamienny tym, że na korpusie izolacyjnym (1), w obszarze styku z oprawą (6) znajduje się warstwa grysu (4), korzystnie na warstwie z bitumicznego materiału powlekającego.
7. 7. Izolator według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że warstwa (8) przeciwkorozyjna zawiera żywicę laną lub farbę reaktywną lub lakier z żywic sztucznych, w szczególności żywicę epoksydową.
8. 8. Izolator według zastrz. 1 albo 3, znamienny tym, że warstwa poślizgowa (9) umożliwiająca ruch pomiędzy warstwą kitu (10) i oprawą (6) zawiera materiał do powlekania o własnościach poślizgowych lub środek smarowy.
9. 9. Izolator według zastrz. 8, znamienny tym, że materiał do powlekania o własnościach poślizgowych lub środek smarowy jest zawierającym bitum materiałem do powlekania, środkiem smarowym na bazie dwusiarczku molibdenu lub grafitu, lakierem przeciwciernym, tłuszczem lub olejem.
10. 10. Sposób wytwarzania izolatora ze złączem spajanym kitem z korpusem izolacyjnym, w którym korpus izolacyjny łączy się z oprawą za pomocą warstwy kitu, znamienny tym, że na wewnętrzną powierzchnię oprawy (6), przylegającą do warstwy kitu (10), pokrytą warstwą zapewniającą przyczepność, natryskuje się przynajmniej jedną warstwę (8) przeciwkorozyjną i warstwę (9) poślizgową umożliwiającą ruch pomiędzy warstwą kitu i oprawą (6).
11. 11. Sposób wytwarzania elektrycznego izolatora według zastrz. 10, znamienny tym, że jako materiał do kitowania wlewa się zaprawę zalewową w szczelinę pomiędzy korpusem izolacyjnym (1) i oprawą (6) z naniesioną powłoką, która ulega wiązaniu.