PL179376B1 - Lacznik prosty z tworzywa sztucznego do laczenia wydrazonych odstepnikówi ramiaków w oknach wielowarstwowych PL - Google Patents

Abstract

1. Lacznik prosty z tworzywa sztucznego do laczenia wydrazonych odstepników i ramiaków w oknach wielowarstwo- wych posiadajacy prosty podluzny rdzen, którego jeden koniec jest wetkniety w jeden odstepnik, a drugi koniec jest wetkniety w drugi odstepnik i którego górna powierzchnia posiada zderzak opierajacy sie przy wtykaniu lacznika w laczone ze soba odstepniki o krawe- dzie czolowe tych odstepników, przy czym rdzen jest w przekroju poprzecznym dwuteownikiem, którego równolegle, poziome stopy, znajdujace sie w pewnej odleglosci od siebie, sa polaczone ze soba pionowymi srednikami i przy wbudowanym laczniku co najmniej czesciowo stykaja sie z lezacymi naprzeciw nich powierzchniami wewnetrznymi scian odstepników, znamienny tym, ze pod oby- dwu stronach zderzaka (8), usytuowanego w srodku dlugosci rdzenia (1) i poprzecznie wzgledem jego osi podluznej, znajduje sie odsadzenie unieruchamiajace, w postaci klina unieruchamiajacego (6, 7) lezacego plasko na górnej zewnetrznej powierzchni (20) poziomej górnej stopy (2) i rozszerzajacego sie w kierunku wspo- mnianego zderzaka (8), przy czym najwieksze wzniesienie klina unieruchamiajacego (6, 7) stanowi jego krawedz (21), usytuowana równolegle do zderzaka (8) w pewnej odleglosci od niego, zas maksymalna wysokosc klina unieruchamiajacego (6, 7) jest mniej- sza od wysokosci zderzaka (8), a ponadto na górnej zewnetrznej powierzchni (20) stopy (2), w obrebie obydwu konców (4, 5) rdzenia (1), znajduja sie wybrzuszenia (9, 10), o zarysie lukowym wychodzace z tej górnej zewnetrznej powierzchni (20) i usytuowa- ne wzdluz rdzenia, stanowiace wspólbiezny element hamujacy przy wtykaniu lacznika w wydrazone odstepniki (A, B), wyrównujacy tolerancje miedzy lacznikiem a odstepnikami i mocno laczacy te elementy ze soba. F ig . 2 PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest łącznik prosty do łączenia wydrążonych odstępników i ramiaków w oknach wielowarstwowych, posiadający prosty podłużny rdzeń, którego jeden koniec jest wtykany w jeden odstępnik, a drugi koniec jest wtykany w drugi odstępnik i którego górna powierzchnia posiada zderzak, który przy wtykaniu łącznika w łączone ze sobą odstępniki opiera się o krawędzie czołowe tych odstępników, przy czym rdzeń jest w przekroju poprzecznym dwuteownikiem, którego równoległe, poziome stopy, znajdujące się w pewnej

179 376 odległości od siebie, są połączone ze sobą pionowymi średnikami i przy wbudowanym łączniku co najmniej częściowo stykają się z leżącymi naprzeciw nich powierzchniami wewnętrznymi ścian odstępników.

Znany łącznik prosty tego rodzaju przedstawiony w niemieckim opisie wzoru użytkowego 91 10 972 ma kształt przekroju poprzecznego, w taki sposób dopasowany do przekroju poprzecznego łączonych ze sobą wydrążonych odstępników, że w stanie wbudowanym pozostawia otwory przelotowe dla środka osuszającego, absorbującego wilgoć (sito molekularne), wskutek czego środek ten może się rozchodzić w ich całej wydrążonej przestrzeni.

Dla usprawnienia rozprowadzania środka osuszającego podczas napełniania nim wydrążonych profili przewiduje się natomiast w rozwiązaniu według niemieckiego wzoru użytkowego 93 00 240.8 wyposażenie pionowego średnika, łączącego ze sobą obydwie równoległe stopy łącznika, w przerwania, dzięki czemu jego przepływ w obrębie miejsc połączenia odstępników jest mniej utrudniony, co zapewnia jego bardziej równomierne rozchodzenie się w całej wydrążonej przestrzeni.

Okazuje się, dalej, że podczas wtykania łącznika w wydrążony metalowy profil, ostre krawędzie jego powierzchni czołowej, wchodzące w kontakt zwłaszcza z górną powierzchnią zewnętrzną jego górnej stopy, zeskrobująz niej tworzywo sztuczne, czyli materiał, z którego jest wykonana, i popychają ten „wiór” przed sobą aż do znajdującego się w środku zderzaka. Ma to ten niekorzystny skutek, że wiór pozostaje pomiędzy krawędziami czołowymi obydwu profili i powiększa znacznie istniejącą między nimi szczelinę, określoną grubością, zderzaka. Zwiększa to niebezpieczeństwo przedostania się środka osuszającego z wnętrza wydrążonych odstępników do przestrzeni między szybami, wydłuża odstępnik, powodując, że staje się on dłuższy od ustalonej długości przyciętej szyby, kąty ramy złożonej z takich odstępników nie są już równe, a ponadto cierpi na tym również wygląd takiego wielowarstwowego, okna, ponieważ szczeliny w miejscach połączeń i znajdujące się w nich wióry zebranego materiału są dobrze widoczne.

Stąd też celem wynalazku jest takie rozwinięcie konstrukcji łącznika prostego w rodzaju opisanego, żeby nie występowały wymienione wyżej niedogodności a jakikolwiek zeskrobany materiał nie utrudniał bezpośredniego zetknięcia się czołowych krawędzi profili ze zderzakiem.

W łączniku prostym według wynalazku po obydwu stronach zderzaka, położonego w środku długości rdzenia i poprzecznie względem jego osi podłużnej, znajduje się odsądzenie unieruchamiające w postaci klina unieruchamiającego, leżącego płasko na górnej zewnętrznej powierzchni poziomej górnej stopy i rozszerzającego się w kierunku zderzaka, przy czym największe wzniesienie klina stanowi jego krawędź, położoną równolegle do wspomnianego zderzaka w pewnej odległości od niego.

Korzystnie odstęp między krawędzią klina unieruchamiającego i zderzakiem równy jest grubości zderzaka, maksymalna wysokość klina unieruchamiającego jest mniejsza od wysokości zderzaka, długość klina unieruchamiającego, określona w płaszczyźnie poprzecznej względem podłużnej osi rdzenia jest równa długości zderzaka, a długość klina równa jest szerokości stopy.

Korzystnie na górnej powierzchni zewnętrznej górnej stopy, w obrębie obydwu końców rdzenia łącznika, znajdują się wybrzuszenia o zarysie łukowym, wychodzące z tej górnej powierzchni zewnętrznej, ciągnące się wzdłuż rdzenia i stanowiące rodzaj tak zwanego współbieżnego elementu hamującego przy wtykaniu łącznika w wydrążone odstępniki A i B, i wyrównujące, tolerancje między tymi elementami, w celu mocnego powiązania ze sobą łącznika i odstępnika.

Korzystnie wysokość tych wybrzuszeń jest mniejsza od wysokości zderzaka, ponieważ w przeciwnym wypadku wybrzuszenia byłyby już zderzakami, ponad którymi łącznik nie mógłby być wetknięty w wydrążone profile. Szerokość tych wybrzuszeń określana w płaszczyźnie poprzecznej do osi podłużnej rdzenia odpowiada natomiast korzystnie w przybliżeniu szerokości stopy, a długość ich jest większa od długości klinów unieruchamiających.

Korzystnie obydwie boczne powierzchnie, co najmniej jednej z obydwu stóp, posiadają na sobie żeberka.

179 376

Dzięki konstrukcji łącznika według wynalazku wiór z tworzywa sztucznego, a więc materiału, z którego jest wykonany łącznik, powstający w wyniku zeskrobania górnej powierzchni łącznika przez ostre krawędzie czołowe profilu, zostaje za pomocą tej krawędzi oderwany od niej przed zderzakiem, i może wypaść z powstającej szczeliny, tak że krawędzie czołowe profili mogą być zsunięte aż do zetknięcia się ze zderzakiem.

Wskutek istnienia na łączniku, na jego górnej zewnętrznej powierzchni, wybrzuszeń, zwłaszcza w rodzaju wymienionych, występuje zeskrobywanie materiału, powstaje więc tak zwany wiór, usuwany przez element unieruchamiający.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia łącznik prosty w widoku z góry, fig. 2 - łącznik prosty z fig. 1, w widoku z boku, i fig. 3 - łącznik prosty z fig. 1 w widoku czołowym.

Łącznik prosty, przedstawiony na fig. 1 do 3, posiada płaski, wydłużony rdzeń 1, którego jeden koniec 4 jest wetknięty w zaznaczony schematycznie odstępnik A a drugi koniec 5 jest wetknięty w zaznaczony również schematycznie odstępnik B w celu połączenia tych obydwu odstępników między sobą.

Łącznik jest w przekroju poprzecznym dwuteownikiem z poziomą górną stopą 2 i pozioma dolną stopą 3, różniącymi się w danym przykładzie wykonania szerokościami, i połączonymi między sobą za pomocą pionowych średników 11, 13, 14, tworzących razem jeden wspólny średnik. Podział na wymienione pojedyncze średniki wynika z obecności wymienionym wspólnym średniku otworów 12 o różnej wielkości, istniejących w nim zarówno dla zaoszczędzenia materiału jak i dla uzyskania lepszego przenikania środka osuszającego w postaci proszku. Na zewnętrznej powierzchni 20 górnej stopy 2, mniej więcej w środku długości łącznika, usytuowany jest w poprzek jego rdzenia zderzak 8 w rodzaju żeberka, który przy wtykaniu łącznika w łączone ze sobą odstępniki opiera się ich krawędzie czołowe C względnie D, tak że określona zostaje dzięki temu maksymalna głębokość jego wetknięcia.

Z każdej strony tego, umieszczonego w środku, zderzaka 8 znajduje się odsądzenie unieruchamiające w postaci klina 6 ewentualnie 7, leżącego płasko na górnej zewnętrznej powierzchni 20 i rozszerzającego się w kierunku wspomnianego zderzaka, przy czym największe wzniesienie klina stanowi jego krawędź 21, położona równolegle do zderzaka 8 w pewnej odległości od niego. Odstęp między ową krawędzią klina unieruchamiającego a zderzakiem 8 może być wybrany dowolnie i odpowiada w omawianym przypadku grubości zderzaka. Odstęp ten jest w każdym wypadku tak dobierany, że zadzior, który powstaje w wyniku tego, że przy wsuwaniu rdzenia łącznika w odstępniki A i B ich ostre krawędzie czołowe C i D zeskrobują z jego zewnętrznej powierzchni tworzywo sztuczne, czyli materiał, z którego jest wykonany, jest za pomocą krawędzi 21 odrywany od tej powierzchni przed zderzakiem 8, także może wypaść ze szczeliny wynikającej z istnienia odstępu między zderzakiem 8 a klinami unieruchamiającymi 6, 7. Dzięki temu krawędzie czołowe odstępników mogą być dosunięte aż do zderzaka, przez co unika się niebezpieczeństwa, że środek osuszający wydostanie się z wydrążonego obszaru wewnętrznego odstępnika i znajdzie się między szybami.

Maksymalna wysokość klinów unieruchamiających 6, 7 określana w miejscu występowania ich krawędzi 21, jest mniejsza od wysokości zderzaka 8, tak że ten ostatni może istotnie być traktowany jako ogranicznik ruchu. Długość klinów unieruchamiających 6, 7, określana w płaszczyźnie poprzecznej względem podłużnej osi rdzenia 1, jest w rozpatrywanym przypadku równa długości zderzaka 8, powinna jednak odpowiadać korzystnie szerokości stopy, przez co zadzior, jeżeli powstaje na całej szerokości stopy, jest również na całej szerokości stopy odrywany.

Zewnętrzna powierzchnia dolnej stopy 3 ma na sobie pewną liczbę poprzecznych żeberek 17, umieszczonych w pewnej odległości od siebie, które, podobnie jak żeberka 22, znajdujące się na równoległych powierzchniach bocznych 18, 19 tej stopy, służą do polepszenia mocowania przez zwiększenie tarcia między zewnętrzną, powierzchnią rdzenia a otaczającymi ją ścianami odstępników A i B.

Na zewnętrznej powierzchni 20 stopy 2, w obrębie obydwu końców 4, 5 rdzenia 1, znajdują się ponadto wybrzuszenia 9, 10 mające zarys łuku, wychodzące z tej zewnętrznej

179 376 powierzchni 20 i ciągnące się wzdłuż rdzenia. Stanowią one rodzaj współbieżnego elementu hamującego przy wtykaniu łącznika w wydrążone odstępniki A i B i wyrównują tolerancje między łącznikiem a odstępnikami w celu mocnego powiązania tych elementów ze sobą. Wysokość wybrzuszeń 9, 10, dla uwypuklenia których zaznaczona została na fig. 2 poniżej nich prosta punktowana linia, jest niższa od wysokości zderzaka 8. Szerokość wybrzuszeń 9, 10, określana w płaszczyźnie poprzecznej do osi podłużnej rdzenia 1, odpowiada w przybliżeniu szerokości stopy 2. Długość wybrzuszeń 9, 10 jest w pokazanym przykładzie wykonania większa od długości klinów 6, 7.

W przedstawionym przykładzie wykonania maksymalna wysokość klinów unieruchamiających 6, 7 wynosi 0,3 mm, podczas gdy wysokość zderzaka wynosi 0,55 mm. Kąt rozwarcia klinów wynosi 4°. Obydwa końce łącznika, oznaczone jako 4 i 5, zwężają się stożkowo dla ułatwienia wtykania łącznika w czołowe otwory odstępników A i B, jak to pokazują ich fragmenty oznaczone jako 15 i 16. Kąt zbieżności wynosi 10°.

Zarówno żeberka 17 na spodzie stopy 3, jak i żeberka 22 na jej powierzchniach bocznych 18, 19 mają trójkątny przekrój poprzeczny, przy czym kąt w obrębie wierzchołka wynosi 90° a wysokość tego trójkąta wynosi 0,2 mm. Te względnie niewielkie żeberka wystarczająjednak do wytworzenia pożądanego efektu tarcia o otaczające ściany odstępników.

Wybrzuszenia 9 i 10 nazwane również łukami, mają stosunkowo niewielką. wysokość i w żadnym przypadku nie przewyższają, wysokości zderzaka 8. Przyczyniają, się one zarówno do wyrównania jak i do mocowania osadzenia wetkniętego łącznika i służą w związku z tym zwiększeniu wytrzymałości połączenia obydwu odstępników A i B.

179 376

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 60 egz. Cena 2,00 zł.

Claims (8)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Łącznik prosty z tworzywa sztucznego do łączenia wydrążonych odstępników i ramiaków w oknach wielowarstwowych posiadający prosty podłużny rdzeń, którego jeden koniec jest wetknięty w jeden odstępnik, a drugi koniec jest wetknięty w drugi odstępnik i którego górna powierzchnia posiada zderzak opierający się przy wtykaniu łącznika w łączone ze sobą odstępniki o krawędzie czołowe tych odstępników, przy czym rdzeń jest w przekroju poprzecznym dwuteownikiem, którego równoległe, poziome stopy, znajdujące się w pewnej odległości od siebie, są połączone ze sobą pionowymi średnikami i przy wbudowanym łączniku co najmniej częściowo stykają się z leżącymi naprzeciw nich powierzchniami wewnętrznymi ścian odstępników, znamienny tym, że pod obydwu stronach zderzaka (8), usytuowanego w środku długości rdzenia (1) i poprzecznie względem jego osi podłużnej, znajduje się odsądzenie unieruchamiające, w postaci klina unieruchamiającego (6, 7) leżącego płasko na górnej zewnętrznej powierzchni (20) poziomej górnej stopy (2) i rozszerzającego się w kierunku wspomnianego zderzaka (8), przy czym największe wzniesienie klina unieruchamiającego (6, 7) stanowi jego krawędź (21), usytuowaną równolegle do zderzaka (8) w pewnej odległości od niego, zaś maksymalna wysokość klina unieruchamiającego (6, 7) jest mniejsza od wysokości zderzaka (8), a ponadto na górnej zewnętrznej powierzchni (20) stopy (2), w obrębie obydwu końców (4, 5) rdzenia (1), znajdują się wybrzuszenia (9, 10), o zarysie łukowym wychodzące z tej górnej zewnętrznej powierzchni (20) i usytuowane wzdłuż rdzenia, stanowiące współbieżny element hamujący przy wtykaniu łącznika w wydrążone odstępniki (A, B), wyrównujący tolerancje między łącznikiem a odstępnikami i mocno łączący te elementy ze sobą.
2. 2. Łącznik prosty według zastrz. 1, znamienny tym, że odstęp miedzy krawędzią (21) klina unieruchamiającego (6,7) i zderzakiem (8) odpowiada grubości zderzaka.
3. 3. Łącznik prosty według zastrz. 1, znamienny tym, że szerokość klina unieruchamiającego (6, 7) określana w płaszczyźnie poprzecznej względem podłużnej osi rdzenia (1), jest równa długości zderzaka (8).
4. 4. Łącznik prosty według zastrz. 3, znamienny tym, że szerokość klina unieruchamiającego (6,7) równa jest szerokości stopy (2).
5. 5. Łącznik prosty według zastrz. 1, znamienny tym, że wysokość wybrzuszeń (9, 10) jest mniejsza od wysokości zderzaka (8).
6. 6. Łącznik prosty według zastrz. 1, znamienny tym, że szerokość wybrzuszeń (9, 10) określana w płaszczyźnie poprzecznej do osi podłużnej rdzenia (1), odpowiada w przybliżeniu szerokości stopy (2).
7. 7. Łącznik prosty według zastrz. 1, znamienny tym, że długość wybrzuszeń (9,10) jest większa od długości klinów unieruchamiających (6, 7).
8. 8. Łącznik prosty według zastrz. 1, znamienny tym, że obydwie boczne powierzchnie (18,19) co najmniej jednej z obydwu stóp (2,3) posiadają żeberka (22).