PL181427B1 - Zawór redukcyjny - Google Patents

Abstract

Zawór redukcyjny, zawierający korpus ograniczający wewnętrzną komorę, ścieżkę przepływu rozciągającą się od zespołu wlotowego do zespołu wylotowego odprowad^jącąpłyn, zespół zaworu suwliwy w komorze do kontrolowania przepływu płynu wzdłuż ścieżki przepływu, zespół zaworu zawierający tłok, zaś bliższa powierzchnia tłoka zawiera gniazdo zaworu, a dalsza powierzchnia tłoka wyznacza razem ze współpracującą, powierzchnią korpusu regulującą podkomorę, oraz zawiera zespół łączący zespół wlotowy z regulującą podkomorą, przy czym płyn wchodzący do zespołu wlotowego razem z zespołem do przesuwania tłoka przesuwa tłok z jego pierwszej w kierunku drugiej pozycji, w celu umożliwienia przepływu części płynu wzdłuż ścieżki przepływu w kierunku zespołu wylotowego, zaś pozostały płyn przepływa od zespołu wlotowego przez zespół łączący w kierunku podkomory, gdzie wywiera on siłę na dalszy koniec tłoka, oraz ma zespół ruchomy przystosowany do uruchamiania przez dyszę nap^i^a^cą do powstrzymania przepływu płynu wzdłuż wspomnianego z,espołu łączącego pomiędzy zespołem wlotowym, a regulującą podkomorą do umożliwienia przepływu płynu przez zawór pomiędzy zespołem wylotowym a zespołem wlotowym, znamienny tym, ż& bliższy koniec tłoka (12) ma mniejszą średnicę niż jego dalszy koniec oraz zawiera zespół do przesuwania tłoka (12) z pierwszej pozycji do drugiej pozycji, w której otwarta jest ścieżka przepływu, zaś siła wywierana przez ciecz w podkomorze (50) na dalszy koniec tłoka (12) przesuwa tłok (12) w kierunku przesuwu zespołu do przesuwania tłoka (12), przy czym wymieniony zespół pobudzany przez dyszę napełniającąjest zespołem ruchomym

Description

Przedmiotem wynalazku jest zawór redukcyjny.

Zawory redukcyjne mają zastosowanie, kiedy pożądane jest zredukowanie płynu, na przykład sprężonego gazu, z jednego poziomu ciśnienia na niższy poziom ciśnienia. Zawór redukcyjny jest używany w butlach z gazem o wysokim ciśnieniu, przez który taka butla z gazem może zostać napełniona. Typowym przykładem jest sytuacja, kiedy gaz jest przechowywany w butli lub innym zbiorniku ciśnieniowym pod ciśnieniem w przybliżeniu

181 427

300 Bar, ale potrzebą końcowego użytkownika jest doprowadzenie gazu na miejscu pracy pod ciśnieniem poniżej 200 Bar.

Znane są zawory redukcyjne zdolne do zredukowania ciśnienia z 300 Bar do 200 Bar.

W brytyjskim opisie patentowym nr 2269441, opisany jest zawór redukcyjny zawierający korpus, który ogranicza wewnętrzną komorę, w której umieszczony jest zespół zaworu w postaci tłoków pierwszego i drugiego. Wlot gazu z butli gazu o wysokim ciśnieniu jest utworzony w korpusie, podobnie jak wylot. Przepływ gazu pomiędzy wlotem, a wylotem jest kontrolowany przez gniazdo zaworu utworzone przy dolnym końcu pierwszego tłoka. Pierwszy tłok jest utworzony razem z osiowym przewodem gazowym, który kończy się w komorze kontrolującej ograniczonej przez górną powierzchnię pierwszego tłoka i przeciwległą, powierzchnię korpusu. Przewód gazowy łączy się z poprzecznym otworem utworzonym w pierwszym tłoku, który, z kolei, łączy się z drugą komorą umieszczoną bezpośrednio obok wlotu. Sprężyna naciska na pierwszy tłok poprzez drugi tłok w górę, tak, aby przy normalnym działaniu, gaz z wlotu przechodził ponad gniazdem zaworu do drugiej komory, przez poprzeczny otwór, którego część będzie wychodziła poprzez wylot. Pozostały gaz przejdzie wzdłuż przewodu gazowego do komory kontrolnej, tak, aby zostało utworzone ciśnienie w komorze kontrolnej, które działa na pierwszy tłok w celu równoważenia siły wywieranej na pierwszy tłok przez sprężynę oraz ciśnienia gazu w drugiej komorze, które działa na stosunkowo małe obszary gniazda zaworu i pierwszego tłoka.

Wadą tego znanego zaworu redukcyjnego jest fakt, że butla gazowa, do której przymocowany jest zawór redukcyjny nie może być napełniona, gdy zawór redukcyjny jest na miejscu. Aby napełnić butlę gazową konieczne byłoby ominięcie lub usunięcie takiego zaworu redukcyjnego. Zawór taki zostałby poważnie uszkodzony, jeśli zostałaby wykonana próba przejścia gazu o wysokim ciśnieniu przez niego w kierunku napełniania.

Opis patentowy GB-A-2236839 opisuje ciśnieniowy zawór redukujący zawierający obudowę otaczającą komorę wewnętrzną i zespół wlotu dla dostarczania cieczy do komory i ścieżkę przepływu biegnącą od zespołu wlotowego do zespołu wylotowego dla odprowadzania cieczy. Istniejący zespół zaworu jest suwliwy w komorze, w celu kontrolowania przepływu cieczy wzdłuż ścieżki przepływu. Zespół zaworu zawiera tłok, którego bliższa powierzchnia ma wbudowane gniazdo zaworu, które w pierwszej pozycji tłoka ogranicza przepływ cieczy wzdłuż ścieżki przepływu. Dalsza powierzchnia tłoka określa razem z współpracującą z nią powierzchnią obudowy podkomorę. Zawór redukujący zawiera również zespół umożliwiający łączność pomiędzy zespołem wlotowym a podkomorą. Opisany jest również zespół z okrągłym pierścieniem samouszczelniającym, który jest pobudzany przez dyszę napełniającą, mającą na celu zapobieganiu przepływu cieczy wzdłuż zespołu pomiędzy zespołem wlotowym a regulującą, podkomorą.

Według niniejszego wynalazku, zawór redukcyjny zawiera korpus ograniczający wewnętrzną komorę, zespół wlotowy do wpuszczania płynu do komory, ścieżkę przepływu rozciągającą się od zespołu wlotowego do zespołu wylotowego odprowadzającą płyn, zespół zaworu suwliwy w komorze do kontrolowania przepływu płynu wzdłuż ścieżki przepływu, zespół zaworu zawierający tłok, zaś bliższa powierzchnia tłoka zawiera gniazdo zaworu, które w pierwszej pozycji tłoka będzie ograniczało przepływ płynu wzdłuż ścieżki przepływu, a dalsza powierzchnia tłoka wyznacza razem ze współpracującą powierzchnią korpusu regulującą podkomorę, oraz zawiera zespół łączący zespół wlotowy z reguluj ącą podkomorą, przy czym płyn wchodzący do zespołu wlotowego razem z zespołem do przesuwania tłoka przesuwa tłok z jego pierwszej w kierunku drugiej pozycji w celu umożliwienia przepływu części płynu wzdłuż ścieżki przepływu w kierunku zespołu wylotowego, zaś pozostały płyn przepływa od zespołu wlotowego przez zespół łączący w kierunku podkomory, gdzie wywiera on siłę na dalszy koniec tłoka, oraz ma zespół ruchomy przystosowany do uruchamiania przez dyszę napełniaj ącą do powstrzymania przepływu płynu wzdłuż wspomnianego zespołu łączącego pomiędzy zespołem wlotowym, a regulującą podkomorą. do umożliwienia przepływu płynu przez zawór pomiędzy zespołem wylotowym a zespołem wlotowym. Zawór charakteryzuje się tym, że bliższy koniec tłoka ma mniejszą średnicę niż jego dalszy koniec oraz zawiera zespół do przesuwania tłoka z pierwszej pozycji do drugiej pozycji, w której otwarta

181 427 jest ścieżka przepływu, zaś siła wywierana przez ciecz w podkomorze na dalszy koniec tłoka przesuwa tłok w kierunku przesuwu zespołu do przesuwania tłoka, przy czym wymieniony zespół pobudzany przez dyszę napełniającąjest zespołem ruchomym.

Korzystnie, zespół ruchomy jest w postaci drugiego tłoka przyjmowanego teleskopowo wewnątrz tłoka i utworzony jest na jego dalszym końcu razem z zespołem uszczelniającym, na przykład ściętą powierzchnią do współpracy z gniazdem w powierzchni korpusu, w celu zapobiegania przepływowi płynu pomiędzy zespołem wlotowym, a reguł iyąc ąpodkomorą.

Zespół do przesuwania tłoka może stanowić sprężyna ściskająca znana w dziedzinie. Alternatywnie zespół do przesuwania tłoka zawiera korytarz w korpusie rozciągający się od źródła płynu pod ciśnieniem do pozycji komory pomiędzy ramieniem utworzonym w komorze, a ramieniem utworzonym na tłoku.

W korzystnym przykładzie wykonania gniazdo zaworu ma układ pierścieniowy, który umożliwia utworzenie stosunkowo zwartego zaworu redukcyjnego.

Zespół wlotowy ma układ pierścieniowy, a zespół wylotowy jest umieszczony centralnie w pierścieniu utworzonym przez zespół wlotowy.

Ponadto, zespół ruchomy zawiera zgrubienie utworzone przy powierzchni dalszego końca tłoka, które sprzęga w sposób nieprzepuszczający płynu gniazdo w powierzchni korpusu do powstrzymania przepływu płynu pomiędzy zespołem wlotowym, a regulującą podkomorą.

Zawór redukcyjny według wynalazku posiada stosunkowo niewiele ruchomych części i jest w związku z tym stosunkowo niekosztowny przy wytwarzaniu.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia schematyczny przekrój poprzeczny pierwszego przykładu wykonania zaworu redukcyjnego według niniejszego wynalazku, ilustrujący względne pozycje części zaworu, gdy zawór ten znajduje się w pozycji otwartej lub upuszczania, fig. 2 - schematyczny przekrój poprzeczny podobny do tego z fig. 1, ale ilustrujący względne pozycje części zaworu, gdy zawór ten znajduje się w zamkniętej pozycji, fig. 3 - schematyczny przekrój poprzeczny podobny do tych na fig. 1 i fig. 2, ale ilustrujący względne pozycje części zaworu, gdy butla gazowa, do której jest przymocowany zawór, jest napełniana z zewnętrznego źródła, fig. 4 - schematyczny przekrój poprzeczny drugiego przykładu wykonania zaworu ciśnieniowego według niniejszego wynalazku ilustrujący względne pozycje części zaworu, gdy zawór ten jest w pozycji otwartej lub upuszczania, oraz fig. 5 - schematyczny przekrój poprzeczny podobny do tego z fig. 4, ale ilustrujący względne pozycje części zaworu, gdy zawór ten znajduje się w zamkniętej pozycji.

Jak pokazano na fig. 1, fig. 2 i fig. 3 zawór redukcyjny 2 do stosowania, na przykład, w wysokociśnieniowych butlach gazowych, zawiera korpus 4, który ogranicza wewnętrzną komorę 6. Komora 6 posiada pierwszy przedni odcinek 7 o stosunkowo małej średnicy, pośredni odcinek 9 i tylny odcinek 11 o stosunkowo dużej średnicy. Odcinki 7 i 9 wyznaczają pomiędzy nimi skierowane do tyłu ramię 13, a odcinki 9 i 11 wyznaczają pomiędzy nimi skierowane do tyłu ramię 15.

W korpusie 4 utworzony jest pierścieniowy wlot gazu 8 łączący się z komorą 6 oraz oddzielony od niego centralny wylot 10.

Wewnątrz komory 6 jest umieszczony zespół zaworu, który zawiera pierwszy tłok 12 przyjmowany w sposób suwliwy wewnątrz komory 6. Tłok 12 posiada bliższy koniec o stosunkowo małej średnicy, który jest w suwliwy sposób wpasowany wewnątrz odcinka 7 komory 6, pośrednią część, która jest wpasowana wewnątrz odcinka 9 oraz koniec dalszy o stosunkowo dużej średnicy, który jest wpasowany wewnątrz odcinka 11 komory 6. Każda z zewnętrznych powierzchni części bliższej, pośredniej i dalszej tłoka 12 zawiera rowek, w którym jest umieszczony pierścień samouszczelniający o przekroju okrągłym 5, który sprzęga współpracującą powierzchnię odpowiednich odcinków 7, 9 i 11 w sposób nieprzepuszczający gazu. Części bliższa i pośrednia tłoka 12 wyznaczają pomiędzy nimi skierowane do przodu ramię 19, a części pośrednia i dalsza wyznaczają pomiędzy nimi skierowane do przodu ramię

33. Pomiędzy ramionami 13 i 19 jest umieszczony zespół do przesuwania tłoka 12 w postaci sprężyny ściskającej 21.

181 427

Korytarz 22 rozciąga się w korpusie 4 pomiędzy pośrednim odcinkiem 9 komory 6, a zaworem zamykającym (nie pokazanym) butli gazowej, do której zawór redukcyjny 2 jest przymocowany.

Przednia powierzchnia 23 bliższego końca pierwszego tłoka 12 zawiera pierścieniowe gniazdo zaworu 16 wyrównane liniowo z pierścieniowym wlotem 8.

Jak pokazano, tłok 12 posiada otwór przelotowy 14 z pierwszą przednią częścią o mniejszej średnicy niż druga tylna część. Części te wyznaczają pomiędzy nimi skierowane do tyłu ramię 17. Drugi tłok 12' jest umieszczony wewnątrz otworu przelotowego 14 tłoka 12. Bliższy koniec tłoka 12' zawiera ślepy otwór 25, w którym jest przyjmowany jednokierunkowy zawór 26 powstrzymujący minimalne ciśnienie. Zawór 26 zawiera część korpusową 28 składającą się z przedniej części nosowej 30 o małej średnicy, części pośredniej stożkowej 32 i części tylnej 34 o stosunkowo dużej średnicy. Część tylna 34 ma taicie wymiary, aby mogła być wpasowana w sposób suwliwy wewnątrz ślepego otworu 25 i zawiera rowek utrzymujący pierścień samouszczelniający o okrągłym przekroju 36, który sprzęga w sposób nieprzepuszczający gazu wewnętrzną powierzchnię ślepego otworu 25. Kolejny pierścień samouszczelniający o przekroju okrągłym 38 jest umieszczony w rowku utworzonym na złączu części stożkowej 32 i części nosowej 30. Korytarz 42 rozciąga się od przedniej powierzchni części nosowej 30 w kierunku otworu 44, w którym jest umieszczona sprężyna ściskająca 46.

Od bliższego końca tłoka 12' rozciąga się w tył wydrążona część korpusu 27, która jest suwliwie dopasowana wewnątrz pierwszej przedniej części otworu 14. Kołnierz 29 rozciąga się na zewnątrz z wydrążonej części korpusu 27 i wyznacza skierowane do przodu ramię 61 i skierowane do tyłu ramię 63. Na końcu dalszym tłoka 12' jest przewidziany zespół uszczelniający w postaci ukośnej powierzchni 64. Otwory 31 umożliwiają łączność z otworem 14 w wydrążonym wnętrzu części korpusu 27, co zostanie wyjaśnione. Otwory 31 razem z wydrążonym wnętrzem części korpusu 27 tworzą część korytarza, który rozciąga się od dalszej powierzchni ukośnej 64 tłoka 12' w kierunku wlotu 8.

W powierzchni 35 ścianki korpusu 4, naprzeciw dalszej powierzchni ukośnej 64 tłoka 12', utworzone jest gniazdo 37. Powierzchnia 35 ścianki ogranicza razem z dalszymi końcami tłoków 12,12' regulującą podkomorę 50.

Sprężyna 40 jest umieszczona pomiędzy skierowaną do tyłu powierzchnią 63 kołnierza 29, a przeciwległą powierzchnią 35 ścianki, w celu popychania kołnierza 29 do przodu na skierowane do tyłu ramię 17 utworzone w korytarzu 14 tłoka 12.

Korytarz 52 rozciąga się od podkomory 50 i łączy się z nadmiarowym zaworem bezpieczeństwa (nie pokazanym). Podobnie, kolejny korytarz 54 jest utworzony w korpusie 4 i rozciąga się od komory 6 do atmosfery i działa jako otwór wentylacyjny.

Tłok 12 zazwyczaj przyjmuje pozycję wewnątrz komory 6, jaką pokazano na fig. 2, ponieważ sprężyna 21 działająca na ramieniu 19 popycha tłok w tył (w prawo jak pokazano) w kierunku powierzchni 35 korpusu 4. Podobnie, tłok 12' przyjmie pozycję zilustrowaną na fig. 2, ponieważ sprężyna 40 będzie popychała ramię 61 kołnierza 29 na ramię 17 w otworze

14. Ponadto, pierścień samouszczelniający o przekroju okrągłym 38 na jednokierunkowym zaworze 26 będzie sprzęgać powierzchnię wylotu 10.

W praktyce, gdy kurek butli gazowej jest zakręcony, gaz o wysokim ciśnieniu, na przykład 300 Bar, wchodzi do komory 6 poprzez pierścieniowy wlot 8. Część gazu przechodzi od wlotu 8 wzdłuż ścieżki przepływu nad gniazdem zaworu 16, pomiędzy częścią stożkową 32 zaworu 26, a przeciwległą powierzchnią korpusu 4 i zostaje odprowadzona przez wylot 10. Gdy gaz przepłynie nad częścią stożkową 32, zawór 26 będzie popychany na prawo wbrew działaniu sprężyny 44. Pozostały gaz przejdzie nad gniazdem zaworu 16, przez otwory 31 w tłoku 12' wzdłuż wydrążonej części korpusu 27 w celu zajęcia regulującej podkomory 50, gdzie będzie on wywierał siłę na dalszy koniec tłoka 12 w celu przesunięcia tłoka na lewo wbrew działaniu sprężyny 21, przy czym żadne ciśnienie nie jest wywierane przez gaz przepływający przez korytarz 22. Jakikolwiek gaz lub powietrze, jakie znajdzie się pomiędzy ramionami 15 i 33 zostanie wypuszczone do atmosfery przez korytarz 54.

Oczywiście, zrównoważona pozycja tłoka 12 jest osiągana tak, aby ciśnienie gazu przepływającego od wylotu było mniejsze niż 200 Bar.

181 427

Może wystąpić sytuacja, gdy butla gazowa musi być ponownie napełniona, wówczas koniec 70 wysokociśnieniowego przewodu giętkiego wchodzi w wylot 10, jak pokazano na fig. 3. Koniec 70 popchnie zawór 26 w tył (na prawo), jak pokazano, w celu umożliwienia przepływu gazu o wysokim ciśnieniu przez wylot 10 pomiędzy powierzchnią części stożkowej 32, a przeciwległą powierzchnią, korpusu 4 nad gniazdem zaworu 16 i przez wlot 8 do korpusu butli gazowej.

Ruch w tył zaworu 26 spowoduje przesunięcie w tył także tłoka 12' (na prawo), jak pokazano, wbrew naciskaniu sprężyny 40, aż ukośna powierzchnia 64 sprzęgnie w sposób nieprzepuszczający gazu gniazdo 37. To skutecznie powstrzyma wejście gazu o wysokim ciśnieniu do podkomory 50 i spowodowanie przesunięcia tłoka 12 do przodu, czyli na lewo, w celu przerwania przepływu gazu z wysokociśnieniowego przewodu giętkiego do butli gazowej.

Wspomniany ruch będzie także zapobiegał jakiemukolwiek dochodzeniu ciśnienia gazu do nadmiarowego zaworu bezpieczeństwa, który jest ustawiony dla niższego ciśnieniu działania niż ciśnienie potrzebne do napełnienia butli gazowej.

Odnośnie fig. 4 i fig. 5, na których podobne .numery odnośnikowe dotyczą podobnych części, zawór redukcyjny 2 do stosowania, na przykład, w wysokociśnieniowych butlach gazowych, zawiera korpus 4, który ogranicza wewnętrzną komorę 6. Komora 6 posiada pierwszy przedni odcinek 7 o stosunkowo małej średnicy, odcinek pośredni 9 i odcinek tylny 11 o stosunkowo dużej średnicy. Odcinki 7 i 9 wyznaczaaą pomiędzy nimi skierowane do tyłu ramię 13, a odcinki 9 i 11 wyznaczaj ą pomiędzy nimi skierowane do tyłu ramię 15.

W korpusie 4 jest utworzony pierścieniowy wlot 8 łączący się z komorą 6 oraz oddzielony od niego centralny wylot 10.

Wewnątrz komory 6 jest umieszczony zespół zaworu, który zawiera tłok 12 w sposób suwliwy przyjmowany wewnątrz komory 6. Tłok 12 posiada bliższy koniec o stosunkowo małej średnicy, który jest dopasowany w sposób suwliwy wewnątrz odcinka 7 komory 6; oraz koniec dalszy o stosunkowo dużej średnicy, który jest dopasowany w sposób suwliwy wewnątrz odcinka 11 komory 6. Każda z powierzchni bliższego i dalszego końców tłoka 12 zawiera rowek, w którym jest umieszczony pierścień samouszczelniający o przekroju okrągłym 5, który sprzęga współpracującą powierzchnię odpowiednich odcinków 7 i 11, w sposób nieprzepuszczający gazu. Końce bliższy i dalszy tłoka 12 wyznaczają pomiędzy nimi skierowane do przodu ramię 19. Pomiędzy ramionami 13 i 19 jest umieszczony zespół popychający w postaci sprężyny ściskającej 21.

Przednia powierzchnia 23 bliższego końca tłoka 12 zawiera pierścieniowe gniazdo zaworu 16 w wyrównane liniowo z pierścieniowym wlotem 8. W powierzchni 14 jest utworzony także centralny ślepy otwór 25, w który jest przejmowany jednokierunkowy zawór powstrzymujący minimalne ciśnienie 26. Zawór 26 zawiera część korpusową 28 zawierającą przednią, część nosową 30 o małej średnicy, pośrednią część stożkową. 32 i część tylną. 34 o stosunkowo dużej średnicy. Część tylna 34 ma takie wymiary, aby mogła być dopasowana w sposób suwliwy wewnątrz otworu 25 i zawiera rowek utrzymujący pierścień samouszczelniający o przekroju okrągłym 36, który sprzęga w sposób nieprzepuszczający gazu powierzchnię otworu 25. Kolejny pierścień samouszczelniający o przekroju okrągłym 38 jest umieszczony w rowku utworzonym na połączeniu części stożkowej 32 i części nosowej 30. Korytarz 40 rozciąga się od przedniej powierzchni części nosowej 30 w kierunku otworu 42, w którym jest umieszczona sprężyna ściskająca 44.

Korytarz 18 rozciąga się przez tłok 12 od przedniej powierzchni 20 dalszego końca tłoka 12 w kierunku miejsca w powierzchni bocznej bliższego końca obok powierzchni 23. Koniec korytarza 18 przy powierzchni 20 jest otoczony przez pierścieniowe zgrubienie 72. W powierzchni 35 ścianki korpusu 4, naprzeciw zgrubienia 72 jest utworzone gniazdo 73. Powierzchnia 35 i powierzchnia 20 ograniczaaą pomiędzy nimi regulującą podkomorę 50. Korytarz 52 rozciąga się od podkomory 50 i łączy się z nadmiarowym zaworem bezpieczeństwa (nie pokazanym).

Kolejny korytarz 54 jest utworzony w korpusie 4 i rozciąga się od komory 6 do atmosfery i działa jako otwór wentylujący.

181 427

Tłok 12 zazwyczaj przyjmuje pozycję wewnątrz komory 6, jaką pokazano na fig. 4, ponieważ sprężyna 21 działająca na ramię 19 napiera na tłok 12 w tył, w kierunku powierzchni 35 korpusu 4. W tym samym czasie, chociaż zawór 26 będzie popychany w kierunku wylotu 10 za pomocą sprężyny 44, będzie wystarczająco miejsca pomiędzy częścią stożkową. 32, a przeciwległą powierzchnią korpusu 4, aby umożliwić przejście tamtędy gazu.

W praktyce, gdy kurek butli gazowej jest zakręcony, gaz o wysokim ciśnieniu wynoszącym na przykład 300 Bar, wchodzi do komory 6 poprzez pierścieniowy wlot 8. Część gazu przejdzie od wlotu 8 wzdłuż ścieżki przepływu nad gniazdem zaworu 16, powierzchnią 23 i pomiędzy częścią stożkową 32 zaworu 26, a pr'zeci^,wl^^ł^^ powierzchnią korpusu 4 i zostanie odprowadzona przez wylot 10. Gdy gaz przepłynie nad częścią stożkową 32, zawór 26 zostanie popchnięty na prawo (jak pokazano na fig. 1) wbrew działaniu sprężyny 44. Pozostały gaz przejdzie nad gniazdem zaworu 16 i wzdłuż boku bliższego końca tłoka 12, w celu wejścia i przepłynięcia wzdłuż korytarza 18. Gaz opuści korytarz 18 i zajmie regulującą podkomorę 50, gdzie wywrze on siłę na cały obszar powierzchni 20 i spowoduje przesunięcie tłoka 12 na lewo, jak pokazano na fig. 5 wbrew działaniu sprężyny 21 i ciśnieniu przyłożonemu przez gaz do stosunkowo małej powierzchni 23 bliższego końca tłoka 12. Jakikolwiek gaz lub powietrze, jakie znajdzie się pomiędzy ramionami 13 i 19 zostanie odprowadzone do atmosfery poprzez korytarz 54.

Oczywiście, zrównoważona pozycja tłoka 12 jest osiągana tak, aby ciśnienie gazu przepływającego od wylotu 10 było mniejsze niż 200 Bar.

Może wystąpić sytuacja, gdy butla gazowa będzie musiała być ponownie napełniona, wówczas koniec wysokociśnieniowego przewodu giętkiego specjalnie przystosowanego do wchodzenia w wylot 10 spowoduje przesunięcie zaworu 26, a stąd i tłoka 12, na prawo, tak, aby pogrubienie 72 sprzęgło w sposób zasadniczo nieprzepuszczający gazu gniazdo 73. Gaz o wysokim ciśnieniu przepłynie wówczas przez wylot 10 pomiędzy powierzchnią części stożkowej 32, a przeciwległą powierzchnią korpusu 4, nad powierzchnią 23 przez wlot 8 do korpusu butli gazowej. Gaz zostanie skutecznie powstrzymany przed wejściem do podkomory 50 za pomocą sprzęgnięcia pogrubienia 72 z gniazdem 73.

Dzięki wynalazkowi możliwy jest sposób utrzymywania minimalnego ciśnienia w butli gazowej i powstrzymywania wypadkowego lub niezamierzonego przepływu gazu z powrotem do butli gazowej od miejsca pracy, w przypadku powstrzymujących minimum ciśnienia zaworów jednokierunkowych.

FIG. 5.

15 ⁶ 54 | Ni

181 427

4'

181 427

181 427

181 427

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz.

Cena 4,00 zł.

Claims (7)

Zastrzeżenia patentowe

1. Zawór redukcyjny, zawierający korpus ograniczający wewnętrzną komorę, ścieżkę przepływu rozciągającą się od zespołu wlotowego do zespołu wylotowego odprowadzającą płyn, zespół zaworu suwliwy w komorze do kontrolowania przepływu płynu wzdłuż ścieżki przepływu, zespół zaworu zawierający tłok, zaś bliższa powierzchnia tłoka zawiera gniazdo zaworu, a dalsza powierzchnia tłoka wyznacza razem ze współpracującą powierzchnią korpusu regulującą podkomorę, oraz zawiera zespół łączący zespół wlotowy z regulującą podkomorą, przy czym płyn wchodzący do zespołu wlotowego razem z zespołem do przesuwania tłoka przesuwa tłok z jego pierwszej w kierunku drugiej pozycji, w celu umożliwienia przepływu części płynu wzdłuż ścieżki przepływu w kierunku zespołu wylotowego, zaś pozostały płyn przepływa od zespołu wlotowego przez zespół łączący w kierunku podkomory, gdzie wywiera on siłę na dalszy koniec tłoka, oraz ma zespół ruchomy przystosowany do uruchamiania przez dyszę napełniającą do powstrzymania przepływu płynu wzdłuż wspomnianego zespołu łączącego pomiędzy zespołem wlotowym, a regulująca podkomorą do umożliwienia przepływu płynu przez zawór pomiędzy zespołem wylotowym a zespołem wlotowym, znamienny tym, że bliższy koniec tłoka (12) ma mniejszą średnicę niż jego dalszy koniec oraz zawiera zespół do przesuwania tłoka (12) z pierwszej pozycji do drugiej pozycji, w której otwarta jest ścieżka przepływu, zaś siła wywierana przez ciecz w podkomorze (50) na dalszy koniec tłoka (12) przesuwa tłok (12) w kierunku przesuwu zespołu do przesuwania tłoka (12), przy czym wymieniony zespół pobudzany przez dyszę napełniającąjest zespołem ruchomym.

2. Zawór, według zastrz. 1, znamienny tym, że zespół ruchomy ma postać tłoka (12') przyjmowanego teleskopowo wewnątrz tłoka (12) i posiada przy jego dalszym końcu zespół uszczelniający (64) do współpracy z gniazdem (37) w powierzchni (35) korpusu (4) do powstrzymania przepływu płynu pomiędzy zespołem wlotowym (8), a regulujiącąpodkomorą(50).

3. Zawór, według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że zespół do przesuwania tłoka (12) stanowi sprężyna ściskająca (21).

4. Zawór, według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że zespół do przesuwania tłoka (12) zawiera korytarz (22) w korpusie (2) rozciągający się od źródła płynu pod ciśnieniem do pozycji komory (6) pomiędzy ramieniem (13) utworzonym w komorze (6), a ramieniem (19) utworzonym na tłoku (12).

5. Zawór, według zastrz. 1, znamienny tym, że gniazdo zaworu (16) ma układ pierścieniowy.

6. Zawór, według zastrz. 1, znamienny tym, że zespół wlotowy (8) ma układ pierścieniowy, a zespół wylotowy (10) jest umieszczony centralnie w pierścieniu utworzonym przez zespół wlotowy (8).

7. Zawór, według zastrz. 1, znamienny tym, że zespół ruchomy zawiera zgrubienie (72) utworzone przy powierzchni (20) dalszego końca tłoka (12), które sprzęga w sposób nieprzepuszczający płynu gniazdo (73) w powierzchni (35) korpusu (4) do powstrzymania przepływu płynu pomiędzy zespołem wlotowym (8), a regulującą podkomorą (50).