PL182138B1 - Sposób i systemdo wymiany informacji miedzy modulami elektronicznego systemu monetarnego PL PL PL PL PL PL PL PL - Google Patents

Abstract

1. Sposób wymiany informacji miedzy modulami elektronicznego systemu monetar- nego, w którym tworzy sie zadanie utraconych banknotów, identyfikujace utracone bank- noty elektroniczne zwiazane z transakcyjnym modulem pienieznym abonenta, znamienny tym, ze generuje sie, za pomoca transakcyjnego modulu pienieznego, jednoznaczny numer seryjny zadania utraconych banknotów oraz konstruuje zadanie utraconych pieniedzy jako pakiet zawierajacy jednoznaczny numer seryjny zadania, informacje o wszystkich przeka- zywanych banknotach elektronicznych przechowywana w transakcyjnym module pieniez- nym, informacje o nieudanej realizacji przekazu dla banknotów elektronicznych zwiazana z nieudanymi realizacjami transakcyjnego modulu pienieznego, oraz podpis cyfrowy i poswiadczenie transakcyjnego modulu pienieznego, przy czym przechowuje sie zadanie utraconych banknotów na nosniku danych, który jest niezalezny od transakcyjnego mo- dulu pienieznego. PL PL PL PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób i system do wymiany informacji między modułami elektronicznego systemu monetarnego, dla realizacji elektronicznych transakcji pieniężnych jako środka wymiany ekonomicznej alternatywnego dla gotówki, czeków, kart kredytowych i debetowych oraz elektronicznego przekazu kapitału.

Obecnie każdego roku następuje w przybliżeniu 350 miliardów transakcji monetarnych i walutowych pomiędzy osobami indywidualnymi i instytucjami. Szerokie zastosowanie transakcji monetarnych i walutowych ograniczyło automatyzację poszczególnych transakcji takich jak zakupy, opłaty za przejazd oraz depozyty i podjęcia z kont bankowych. Pojedyncze transakcje gotówkowe są obciążone koniecznością posiadania właściwej kwoty albo wydania reszty. Ponadto posługiwanie się, zarządzanie (wraz ze strzeżeniem) gotówki papierowej i bilonu jest niewygodne, kosztowne i czasochłonne dla osób indywidualnych, tak samo jak dla instytucji finansowej. Szacuje się, że w samych Stanach Zjednoczonych bankowcy wydają 60 miliardów dolarów rocznie na samo przekazywanie pieniędzy. W dodatku bezpieczeństwo pieniędzy papierowych jest poważnie zagrożone względną łatwością podrobienia, na przykład przy użyciu szeroko dostępnych kopiarek kolorowych o wysokiej jakości.

Chociaż można wypisywać czeki na określoną sumę aż do sumy dostępnej na koncie, czeki mają ograniczoną możliwość przekazywania i muszą być dostarczane z fizyczną obecnością. Systemy czekowe oparte na papierze nie zapewniają wystarczającego usunięcia ograniczeń transakcji gotówkowych, dzieląc wiele niedogodności w posługiwaniu się walutą i dodając nieodłączne opóźnienia związane z przetwarzaniem czeków. W tym celu w wymianie ekonomicznej dążono do większych udogodnień przy mniejszym koszcie, dążąc również do zwiększonego bezpieczeństwa.

Dzięki automatyzacji uzyskano niektóre z tych zalet dla większych transakcji poprzez skomputeryzowane elektroniczne systemy przekazu kapitału EFT. Elektroniczny przekaz kapitału jest w zasadzie procesem wymiany waluty uzyskiwanej poprzez scentralizowane transakcje komputerowe systemu bankowego. Usługi EFT to przekaz opłat przy użyciu tak zwanych czeków elektronicznych, stosowanych głównie przez duże organizacje handlowe.

Systemy Automated Clearing House ACH i systemu punktu sprzedaży POS to przykłady elektronicznych systemów przekazu kapitału, które w ostatnich latach w znacznym stopniu zaczęły być stosowane przez organizacje detaliczne i handlowe. Jednak opłaty dokonywane poprzez te typy systemów EFT są ograniczone pod tym względem, że nie mogą być przeprowadzone bez systemu bankowego. Ponadto transakcji ACH zwykle nie można przeprowadzić poza godzinami pracy.

Usługi płacenia rachunków Home Banking to przykłady systemu elektronicznego przekazu kapitału stosowanego przez osoby indywidualne w celu dokonywania opłat. Obecnie inicjatywy banku domowego znalazły niewielu klientów. W bankach, które zaoferowały usłu

182 138 gi dokonywania opłat, przekazów na konto i informacji poprzez linie telefoniczne przy użyciu komputerów osobistych, mniej niż jeden procent klientów banku korzysta z usługi. Jedną z przyczyn, dla których Home Banking nie jest udanym produktem jest to, że klient nie może złożyć ani podjąć pieniędzy stosownie do potrzeby w tym typie systemu.

Bieżące systemy EFT, karty kredytowe albo karty debetowe, które stosuje się wraz z systemem on-line do przekazywania pieniędzy pomiędzy kontami, na przykład pomiędzy kontem sprzedawcy i kontem klienta, nie mogą spełnić zapotrzebowania na zautomatyzowany system transakcji, który umożliwia przekaz powszechnie akceptowanej wartości ekonomicznej poza systemem bankowym. Ponadto systemy kart kredytowych i debetowych na ogół nie są zabezpieczone przed oszustwem i nie zapewniają odpowiedniej tajności.

Aby zrealizować zautomatyzowany, jeszcze bardziej wygodny system transakcji, który nie wymaga pośrednictwa systemu bankowego w przekazie, i który może zarządzać pewną postacią wartości ekonomicznej, występowała tendencja w kierunku elektronicznego przekazu kapitału typu off-line. Na przykład zaproponowano wiele pomysłów pewnej postaci tzw. pieniędzy elektronicznych, które można stosować w płatnościach bezgotówkowych jako alternatywy dla tradycyjnej waluty i typów czeków systemów opłat. Takie znane rozwiązanie przedstawiono na przykład w opisie patentowym USA nr 4 977 595 pt. Sposób i urządzenie realizacji gotówki elektronicznej oraz opisie patentowym USA nr 4 305 059 pt. Modułowy system przekazu kapitału.

Znane metody obejmują karty z paskiem magnetycznym kupowane za daną sumę, z których można pobrać zapłaconą wstępnie wartość na określone cele. Po wyczerpaniu się wartości ekonomicznej karta jest wyrzucana. Inne przykłady obejmują karty z pamięcią albo tak zwane karty inteligentne, które mają możliwość wielokrotnego przechowywania informacji reprezentującej wartość, którą podobnie pobiera się na określone cele.

Jednak te znane systemy mają tę wadę, że nie mogą w pełni rozpoznać znaczenia depozytów bankowych jako pieniędzy i należy poręczać każdą przyjmowaną powszechnie postać reprezentacji pieniężnej, która może zostać wyemitowana. W tych systemach reprezentacje wartości ekonomicznej, elektroniczne albo papierowe, są emitowane bez poręczenia pasywów o jednakowej wartości jako odpowiednika ich aktywów.

Żaden z tych znanych systemów płatności nie wykorzystujących papieru nie jest wystarczająco ogólny do realizacji uniwersalnego elektronicznego systemu monetarnego, który zawiera nie tylko automatyzowane urządzenia umożliwiające abonentom przekaz elektronicznego kapitału albo pieniędzy pomiędzy nimi bez systemu pośredniczącego, ale który obejmuje również i zawiera cały system bankowy do generowania wartości reprezentowanej przez pieniądze elektroniczne i do usuwania oraz zakładania kont na pieniądze elektroniczne w bankach i instytucjach finansowych służących do utrzymywania równowagi monetarnej w obrębie systemu.

Tak więc istnieje zapotrzebowanie na system umożliwiający zwykłe wymiany ekonomiczne pomiędzy płatnikiem i odbiorcą bez pośrednictwa systemu bankowego i który daje kontrolę nad procesem płatności osobie indywidualnej. Ponadto istnieje potrzeba dostarczenia systemu wymiany elektronicznej, który może być stosowany przez duże organizacje w opłatach handlowych dowolnej wielkości i który nie ma ograniczeń obecnych systemów EFT.

W zgłoszeniu patentowym USA nr 07/794 112, z dnia 15 listopada 1991, opisany jest elektroniczny system monetarny EMS, który pokonuje ograniczenia opisane wyżej i inne znane ze stanu techniki i dostarcza kompletny elektroniczny system pieniężny wykorzystujący pieniądze elektroniczne wymienialne z tradycyjną gotówką i powszechnie przyjmowane. Wynaleziony EMS dostarcza sposób i system do bezpiecznego i niezawodnego przekazu wartości ekonomicznej obejmującej walutę i kredyty pomiędzy abonentami, pomiędzy instytucjami finansowymi i pomiędzy abonentami oraz instytucjami finansowymi. System EMS dostarcza również pieniądze elektroniczne w postaci wielu walut. Tym niemniej, fundamentalne znaczenie bezpieczeństwa i niezawodności stwarza zapotrzebowanie na dalsze rozszerzenia systemu EMS.

Sposób wymiany informacji między modułami elektronicznego systemu monetarnego, w którym tworzy się żądanie utraconych banknotów, identyfikujące utracone banknoty elek

182 138 ironiczne związane z transakcyjnym modułem pieniężnym abonenta, według wynalazku charakteryzuje się tym, że generuje się, za pomocą transakcyjnego modułu pieniężnego, jednoznaczny numer seryjny żądania utraconych banknotów oraz konstruuje żądanie utraconych pieniędzy jako pakiet zawierający jednoznaczny numer seryjny żądania, informację o wszystkich przekazywanych banknotach elektronicznych przechowywaną w transakcyjnym module pieniężnym, informację o nieudanej realizacji przekazu dla banknotów elektronicznych związaną z nieudanymi realizacjami transakcyjnego modułu pieniężnego, oraz podpis cyfrowy i poświadczenie transakcyjnego modułu pieniężnego, przy czym przechowuje się żądanie utraconych banknotów na nośniku danych, który jest niezależny od transakcyjnego modułu pieniężnego.

Korzystnym jest, że żądanie utraconych banknotów obejmuje pierwsze i drugie pole danych zaszyfrowane kluczem prywatnym transakcyjnego modułu pieniężnego, przy czym pierwsze pole danych zawiera jednoznaczny numer seryjny żądania, informacja o wszystkich przekazywanych banknotach elektronicznych przechowywana w transakcyjnym module pieniężnym zawiera bieżącą wartość i kopię każdego z przekazywanych banknotów elektronicznych i informację o nieudanej realizacji dla nie zgłoszonych nieudanych realizacji, przy czym drugie pole danych zawiera pierwsze pole danych podpisane cyfrowo kluczem prywatnym transakcyjnego modułu pieniężnego, a trzecie pole danych zawiera numer seryjny żądania, łączną kwotę wartości monetarnej dla żądania utraconych banknotów i poświadczenie transakcyjnego modułu pieniężnego.

Etap generowania jednoznacznego numeru seryjnego żądania utraconych pieniędzy, informacji o wszystkich przekazywanych banknotach elektronicznych, informacji o nieudanej realizacji przekazu oraz podpisu cyfrowego i poświadczenia realizuje się w odpowiedzi na wybór abonenta za pomocą transakcyjnego modułu pieniężnego i tworzy się żądanie utraconych banknotów.

Sposób wymiany informacji między modułami elektronicznego systemu monetarnego, w którym żąda się utraconych banknotów związanych z transakcyjnym modułem pieniężnym przy użyciu transakcyjnego modułu pieniężnego, po stronie abonenta, za pomocą modułu obsługi klienta mającego dostęp do co najmniej jednego banku emisyjnego, według wynalazku charakteryzuje się tym, że po stronie abonenta dostarcza się identyfikator do urządzenia głównego modułu obsługi klienta, ustanawia się sesję zabezpieczoną kryptograficznie pomiędzy transakcyjnym modułem pieniężnym i modułem obsługi klienta, za pomocą modułu obsługi klienta odbiera się z urządzenia głównego informację identyfikacyjną o abonencie, z transakcyjnego modułu pieniężnego wysyła się do modułu obsługi klienta komunikat zawierający informację o nie zgłoszonej nieudanej realizacji związaną z zapisami nie zgłoszonych nieudanych realizacji przechowywaną w transakcyjnym module pieniężnym, przy czym za pomocą modułu obsługi klienta konstruuje się żądanie z informacji o nie zgłoszonej nieudanej realizacji i wysyła się to żądanie poprzez komputer główny do systemu śledzenia emitowanych pieniędzy związanego z co najmniej jednym bankiem emisyjnym.

Korzystnym jest, że dodatkowo za pomocą modułu obsługi klienta, w odpowiedzi na komunikat, wysyła się identyfikator żądania do transakcyjnego modułu pieniężnego i za pomocą transakcyjnego modułu pieniężnego oznacza się każdy z zapisów nie zgłoszonej nieudanej realizacji identyfikatorem żądania.

Korzystnym jest, że informacja o nie zgłoszonej nieudanej realizacji wysyłana do modułu obsługi klienta jest związana tylko z zapisami nie zgłoszonej nieudanej realizacji, które nie były wcześniej zgłaszane.

Korzystnym jest, że przed wysłaniem komunikatu do modułu obsługi klienta, po stronie abonenta, za pomocą transakcyjnego modułu pieniężnego wybiera się zapisy nieudanych realizacji z listy zapisów nieudanej realizacji.

Sposób wymiany informacji między modułami elektronicznego systemu monetarnego, w którym żąda się utraconych banknotów związanych z transakcyjnym modułem pieniężnym przy użyciu urządzenia z pamięcią które zawiera żądania utraconych banknotów przechowane z transakcyjnego modułu pieniężnego, po stronie abonenta, za pomocą modułu obsługi klienta mającego dostęp do urządzenia głównego co najmniej jednego banku emisyjnego,

182 138 przy czym urządzenie z pamięcią jest niezależne od transakcyjnego modułu pieniężnego, według wynalazku charakteryzuje się tym, że po stronie abonenta dostarcza się identyfikator do urządzenia głównego modułu obsługi klienta, dla modułu obsługi klienta uzyskuje się dostęp do żądania utraconych banknotów przechowywanych w urządzeniu z pamięcią za pomocą modułu obsługi klienta odbiera się żądanie utraconych banknotów z urządzenia z pamięcią i weryfikuje się ważność żądania utraconych banknotów, przy czym w module obsługi klienta konstruuje się żądanie utraconych banknotów i wysyła się to żądanie poprzez urządzenie główne do systemu śledzenia emitowanych pieniędzy związanego z co najmniej jednym z banków emisyjnych.

Korzystnym jest, że żądanie utraconych banknotów zawiera poświadczenie transakcyjnego modułu pieniężnego, a w czasie weryfikacji ważności żądania utraconych banknotów za pomocą modułu obsługi klienta przeprowadza się weryfikację ważności poświadczenia.

Korzystnym jest, że żądanie utraconych banknotów zawiera kopie utraconych banknotów, każda kopia utraconego banknotu posiada grupę poświadczającą pól danych, która zawiera listę każdego przekazującego modułu pieniężnego, który przekazywał oryginał kopii utraconego banknotu i zawiera podpis cyfrowy poświadczenie każdego przekazującego modułu pieniężnego, przy czym w czasie weryfikacji ważności żądania utraconych banknotów dodatkowo przeprowadza się weryfikację ważności poświadczenia i podpisu cyfrowego przekazującego modułu pieniężnego.

Korzystnym jest, że żądanie utraconych banknotów zawiera kopie utraconych banknotów, a kopia każdego z nich posiada listę wartości monetarnych przekazywanych w każdym przekazie oryginału kopii utraconego banknotu, w czasie weryfikacji ważności żądania utraconych banknotów dodatkowo sprawdza się pole danych zapisu przekazu i potwierdza się, że dla każdego przekazu przekazano wartość monetarną która nie jest większa od wartości przekazanej w przekazie bezpośrednio poprzedzającym.

Korzystnym jest, że w etapie uzyskiwania dostępu do żądania utraconych banknotów przekazywanych w urządzeniu z pamięcią ustala się łącze komunikacyjne pomiędzy modułem obsługi klienta i urządzeniem głównym związanym z urządzeniem z pamięcią przy czym dla modułu obsługi klienta uzyskuje się dostęp do żądania utraconych banknotów poprzez to łącze komunikacyjne.

System do wymiany informacji między modułami elektronicznego systemu monetarnego, według wynalazku charakteryzuje się tym, że obejmuje bank emisyjny posiadający system rozliczeń on-line, system uzgadniania emitowanych pieniędzy, elektroniczne reprezentacje pieniędzy, które są uwzględniane w systemie rozliczeń on-line, moduł generatora pieniędzy związany z bankiem emisyjnym do generowania elektronicznych reprezentacji pieniędzy, moduł kasjerski związany z bankiem emisyjnym, do przechowywania elektronicznych reprezentacji pieniędzy, transakcyjny moduł pieniężny do przekazywania elektronicznych reprezentacji pieniędzy, w którym dołączony jest zapis przekazu do elektronicznych reprezentacji pieniędzy po każdym przekazie pomiędzy obydwoma wspomnianymi modułami, przy czym elektroniczna reprezentacja pieniędzy jest przekazana okresowo do systemu uzgadniania emitowanych pieniędzy, a ponadto system uzgadniania emitowanych pieniędzy jest zaopatrzony w procesor analizujący zapisy przekazu dla każdej elektronicznej reprezentacji pieniędzy, dla identyfikacji elektronicznych reprezentacji zagubionych albo zduplikowanych pieniędzy, oraz w którym abonent danego transakcyjnego modułu pieniężnego przekazuje do banku emisyjnego żądanie utraconych pieniędzy identyfikujące utracone elektroniczne reprezentacje pieniędzy związanych z określonym transakcyjnym modułem pieniężnym, a bank emisyjny dokonuje wypłaty abonentowi na podstawie żądania utraconych pieniędzy i potwierdzenia ważności żądania utraconych pieniędzy przez system uzgadniania emitowanych pieniędzy dla każdej utraconej elektronicznej reprezentacji pieniędzy.

Korzystnym jest, że każdy z transakcyjnych modułów pieniężnych jest dostosowany do przechowywania informacji związanej z elektronicznymi reprezentacjami pieniędzy, które brały udział w przerwanych transakcjach i żądanie utraconych pieniędzy zawiera tę informację.

182 138

Każdy z transakcyjnych modułów pieniężnych jest dostosowany do przechowywania żądania utraconych pieniędzy w niezależnym urządzeniu z pamięcią i żądanie utraconych pieniędzy jest podpisane cyfrowo kluczem prywatnym transakcyjnych modułów pieniężnych.

Żądanie utraconych pieniędzy zawiera informację związaną że wszystkimi elektronicznymi reprezentacjami pieniędzy, które są przechowywane w transakcyjnym module pieniężnym.

Rozwiązanie według wynalazku zapewnia rozwinięty system EMS i odpowiadające mu sposoby wymiany ekonomicznej, które są zabezpieczone przed ponownym użyciem, duplikacją albo sfałszowaniem. Możliwe jest ponadto dostarczenie sposobu i procesu żądania utraconych pieniędzy. Rozwiązanie według wynalazku zapewnia przyjazny dla użytkownika system i sposób płatności elektronicznej, który może być używany niezawodnie i bezpiecznie dla przekazów pieniędzy w czasie rzeczywistym pomiędzy kupującym i sprzedawcą towarów.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym: fig. 1A przedstawia diagram hierarchii bezpieczeństwa EMS, fig. IB - schemat przekazywania komunikatów w sieci zabezpieczającej pomiędzy głównym serwerem zabezpieczającym a zwykłym serwerem zabezpieczającym, fig. 2 - schemat struktury sieci zabezpieczającej EMS, fig. 3A - elementy funkcyjne serwera zabezpieczającego, fig. 3B - elementy funkcyjne serwera sieciowego, fig. 4A - elementy funkcyjne modułu obsługi klienta, fig. 4B - elementy funkcyjne głównego serwera zabezpieczającego, fig. 5 - przegląd procedury rejestracji sieciowej, fig. 6A-6K - protokół rejestracji sieciowej, fig. 7A-7E - protokół ustanawiania sesji w EMS, fig. 8A-8B - protokół przekazu banknotu, fig. 9A-9D - protokół wymiany walut, fig. 10 protokół realizacji dla modułów w EMS, fig. 11 A-l IB - protokół przerwania transakcji dla modułów w EMS, fig. 12A-12C - protokół płatności w punkcie sprzedaży (POS), fig. 13-13B protokół aktualizacji kredytu w banku emisyjnym, fig. 14 - protokół udzielania kredytu, fig. 15A-15B - protokół wniosku kredytowego, fig. 16 - przykład historii przekazu banknotu, fig. 17 - drzewo przekazu banknotu, fig. 18A-18C - moduł podłączania pieniędzy do konta bankowego dla protokołu dostępu do banku, fig. 19A-19C - protokół zatwierdzania połączenia modułu pieniężnego z kontami bankowymi, fig. 20 - protokół ważnego numeru konta, fig. 21A-21B - protokół tworzenia żądania utraconych banknotów, fig. 22A-22E - protokół żądania utraconych banknotów.

Rozwiązanie według wynalazku ma zastosowanie w systemie monetarnym wykorzystującym środki elektroniczne do bezpiecznego i niezawodnego wymieniania wartości ekonomicznej. System może zostać zrealizowany przez zintegrowanie nowych systemów przetwarzania danych z innymi procedurami, które mogą być zrealizowane przez obecne systemy bankowe na całym świecie. Rozwiązanie według wynalazku, stanowi rozwinięcie znanego elektronicznego systemu monetarnego obejmuje zbiór ulepszeń bezpieczeństwa zawierający ulepszoną wymianę walut F/X i procesy transakcyjne przekazu banknotów, proces żądania utraconych pieniędzy, proces podłączania modułów pieniężnych w celu uzyskiwania dostępu do banku, proces płatności w punkcie sprzedaży oraz proces aktualizacji kredytu.

Ważnym elementem jest bezpieczeństwo systemu monetarnego. Efektywne zabezpieczenie systemu monetarnego ma trzy cechy: wstrzymywanie fałszerzy, wykrywanie fałszerzy i ograniczanie fałszerzy. Opisany system EMS jest zaprojektowany tak, aby miał elementy wykazujące wszystkie trzy cechy.

Aby powstrzymywać fałszerzy, moduły pieniężne komunikują się przy użyciu kryptografii z kluczem symetrycznym i asymetrycznym. Żadne komunikaty nie są jawne. Protokoły modułu są chronione również fizycznie przez sprzęt zabezpieczony przed manipulacją.

Fałszerstwo wykrywa się dzięki procesom uzgadniania banknotu. Protokoły czasowe w całym systemie (na przykład wygaśnięcie banknotu) wymuszają, regularne uzgadnianie banknotów elektronicznych. Banknoty elektroniczne są również odświeżane (czyli zastępowane nowym banknotem z nową datą wygaśnięcia) przy wykonywaniu transakcji bankowych.

Moduły pieniężne są blokowane (na przykład umieszczane na liście złych identyfikatorów) jeżeli zostaną zduplikowane albo są z nimi związane fałszywe banknoty. Również banknoty, które przeszły przez te moduły, nie będą, mogły być przekazywane. Przekazywanie zduplikowanych albo fałszywych banknotów będzie ograniczone, ponieważ banknoty tracą ważność albo są w końcu składane w banku. Ponadto w przypadku poważnego problemu

182 138 z zabezpieczeniem, system EMS może zażądać globalnego ponownego poświadczenia, wymagając przez to od wszystkich modułów ponownego poświadczenia, łącznie z transakcyjnymi modułami pieniężnymi, gdy zarejestrują się one następny raz w sieci EMS.

Następująca lista ulepszeń ma za zadanie ochronić wszystkie informacje przed osobami śledzącymi nielegalnie współdziałanie modułów. Wszystkie informacje są zakryte - nawet klucze publiczne i identyfikatory modułów. Lista ulepszonych funkcji zabezpieczających obejmuje:

1) zabezpieczanie rejestracji sieciowej tak, aby nikt nie mógł oszukać modułu pieniężnego ani przejąć żadnej jego informacji w postaci jawnej, co zostanie opisane w odniesieniu do fig. 5.

2) stworzenie sposobu przypisania serwera zabezpieczającego, generatora pieniędzy i identyfikatorów kasjerskich (zobacz schemat numeracji modułów).

Następujące identyfikatory są uwzględniane:

a) zakładanie sesji (zobacz fig. 7)

b) przekazywanie banknotów - sprawdzanie zapisów przekazu (zobacz fig. 8)

3) realizacja dwuwarstwowej struktury serwera zabezpieczającego (zobacz hierarchia zabezpieczeń i sieć zabezpieczająca), wraz z głównym serwerem zabezpieczającym, przy czym wszystkie moduły posiadają klucze publiczne głównego serwera zabezpieczającego i serwera zabezpieczającego, który poświadcza wszystkie inne moduły.

4) ulepszenie przekazu banknotów, aby sprawdzać listę złych identyfikatorów pod względem wszystkich przekazów przed przyjęciem banknotów w zapłacie albo wymianie walut (F/X) i aby sprawdzać zduplikowane banknoty (zobacz fig. 8).

5) szyfrowanie wszystkich poświadczeń przy użyciu kluczy prywatnych serwera zabezpieczającego (zobacz struktura i zatwierdzenie poświadczenia).

6) dynamiczne zmienianie rozmiaru kluczy publicznych (zobacz sieć zabezpieczająca i fig. 6).

7) zmienianie protokołu realizacji, tak aby awaria nie duplikowała pieniędzy (zobacz fig. 10).

8) zmienianie F/X, aby żadna strona nie mogła przerwać realizacji, aby mieć pewność oszustwa, poprzez pobranie pieniędzy i nie wysłanie żadnych pieniędzy (zobacz fig. 9).

9) zmienianie przerwania, aby rejestrować informację o nieudanej realizacji jeżeli płatnik dokona realizacji, ale odbiorca spowoduje przerwanie (zobacz fig. 11)

10) umożliwianie globalnego ponownego poświadczenia w razie potrzeby (zobacz sieć zabezpieczająca i fig. 6).

Powyższa lista ulepszeń zabezpieczających uwydatnia niektóre cechy zabezpieczające dostarczone przez rozszerzony system zabezpieczający według niniejszego wynalazku. Te i inne ulepszenia można zrozumieć lepiej dzięki poniższemu szczegółowemu opisowi alternatywnego korzystnego przykładu wykonania systemu zabezpieczającego dla EMS.

Obecnie objaśniona zostanie hierarchia zabezpieczeń. Według niniejszego wynalazku inny przykład wykonania systemu zabezpieczającego EMS można dostarczyć następująco. W odniesieniu do fig. 1 A, EMS będzie miał dwa typy serwerów zabezpieczających, główny 1182 i zwykły 1184. Główne serwery zabezpieczające 1182 poświadczają (zwykłe) serwery zabezpieczające 1184. Serwery zabezpieczające 1184 poświadczają wszystkie inne moduły (MMs transakcyjne 1186, MMs kasjerskie 1188, moduły generatora pieniędzy 1190 i moduły obsługi klienta 1192) w systemie.

Serwery główne 1182 współdziałają tylko z innymi serwerami głównymi 1182 albo serwerami zabezpieczającymi 1184. W odniesieniu do fig. 2, główne serwery zabezpieczające 1182 są zamknięte w instalacji zabezpieczającej i są podłączone do siebie zabezpieczającą siecią lokalną 1194. Lokalna sieć 1194 jest podłączona przez bramkę zabezpieczającą do sieci zabezpieczającej 1196. Tylko serwery zabezpieczające komunikują się poprzez tę sieć. Wszystkie serwery zabezpieczające są urządzeniami chronionymi fizycznie.

Serwery zabezpieczające 1184 są przyłączone również do sieci EMS 1198 i bankowych sieci lokalnych 1200. Serwery zabezpieczające są traktowane tak, jak gdyby mogły być uszkodzone i są zatwierdzane przy każdym współdziałaniu z innymi modułami.

182 138

Tylko serwery zabezpieczające 1184 i moduły posiadają poświadczenia. Klucze publiczne głównego serwera zabezpieczającego są przechowywane przez te urządzenia. Istnieją dwa typy poświadczenia, poświadczenie serwera zabezpieczającego i modułu.

Struktura i zatwierdzanie poświadczenia

Struktura poświadczenia jest następująca:

Cert(SS) = E_PSS[SS(id) IISS (PK) Ildata wygaśnięcia IIs_PSs (X)] [PSS(id)

XOR C)

-------------------------------------------χ-----------------------------------------Cert (M) = E_ss [M (id) II M ( PK) II czas wygaśnięcia IIs_ss (Y)] II Cert ( SS )

-------------------------------------------γ-----------------------------------------Protokoły zatwierdzania poświadczenia to:

1) zatwierdzenie Cert (SS)

a) PSS(id) = [PSS(id) XOR C] XOR C

b) Dpss (Epss (X Π Spss (X))) =X II s_PSS (X)

c) sprawdź czy SS(id) jest autentyczny (zobacz schemat numerowania modułów)

d) sprawdź czy data jest ważna

e) sprawdź czy D_PSS (spss(X)) =h(X)

2) zatwierdź Cert (M)

a) zatwierdź Cert (SS)

b)D_ss(E_ss(YIIs_ss(Y))) =YHs_ss(Y)

c) sprawdź czy M(id) jest autentyczny (zobacz schemat numerowania modułów)

d) sprawdź czy data jest ważna

e) sprawdź czy D_ss(sss(Y)) =h(Y), gdzie

PSS = główny serwer zabezpieczający

SS = serwer zabezpieczający

II = łączenie id = numer identyfikacyjny h = funkcja mieszająca

C = stała liczba losowa dzielona przez wszystkie moduły

PK = klucz publiczny (zawiera długość klucza) s - podpis cyfrowy - E*h

Cert = poświadczenie

E = algorytm z kluczem prywatnym stosowany do szyfrowania i do tworzenia podpisu cyfrowego

D = algorytm z kluczem publicznym stosowany do odszyfrowywania i do sprawdzania podpisu cyfrowego

182 138

Należy zauważyć, że E oraz D można stosować również odpowiednio do odszyfrowywania i szyfrowania, gdy używa się ich w innych zastosowaniach.

Schemat numerowania modułów.

Do głównych serwerów zabezpieczających 1182, serwerów załączających 1184, kasjerskich modułów pieniężnych 1184, modułów generatora pieniędzy 1190, modułów obsługi klienta 1192 i modułów transakcji pieniężnych 1186 przypisuje się numery identyfikacyjne (identyfikatory), tak aby można było sprawdzać autentyczność numerów. Generuje się 48bitową liczbę pierwszą p i w zabezpieczonymi procesie znajduje się pierwiastek pierwotny a modulo p (gdzie aⁿ 1 (p) dla wszystkich l<=n<p-l). Zarówno a, jak i p ładuje się do wszystkich modułów w systemie w sposób bezpieczny podczas produkcji głównych serwerów zabezpieczających.

Schemat działa następująco:

Jeżeli aⁿ = m(p) oraz (1) l<=m<=99999, n przypisuje się jako identyfikator głównego serwera zabezpieczającego, (2) 100000<=m<=999999, n przypisuje się jako identyfikator serwera zabezpieczającego, (3) 1000000<=m<=6999999, n przypisuje się jako identyfikator pieniężnego modułu kasjerskiego, (4) 7000000<=m<=9999999, n przypisuje się jako identyfikator modułu generatora pieniędzy, (5) 10000000<=m<=l 1999999, n przypisuje się jako identyfikator modułu obsługi klienta, (6) m>= 12000000, n przypisuje się jako identyfikator pieniężnego modułu transakcyjnego.

jeżeli moduł albo serwer zatwierdza poświadczenie, sprawdza autentyczność numeru identyfikacyjnego (na przykład M(id), SS(id), albo PSS(id)) n obliczając aⁿ= m(p) i następnie sprawdza, czy m znajduje się we właściwym zakresie.

Sieć zabezpieczająca. .

Jak pokazuje fig. 2, sieć zabezpieczająca 1196 i lokalna sieć zabezpieczająca 1194 łączą serwery zabezpieczające 1184 z głównymi serwerami zabezpieczającymi 1182. Serwery zabezpieczające 1184 poświadczają, na wstępie moduły pieniężne i moduły obsługi klienta 1192 podczas produkcji. Takie serwery zabezpieczające mogą być połączone lokalną siecią produkcyjną 1202 modułów. Przekazują informacje zabezpieczające takie jak lista złych identyfikatorów i lista głównych serwerów zabezpieczających i ich klucze publiczne do modułów. Lista złych identyfikatorów zawiera identyfikatory modułów pieniężnych, modułów obsługi klienta i serwerów zabezpieczających, które są zablokowane przed transakcjami. Ponowne poświadczenie tych modułów jest opisane w dalszej części w schemacie działań rejestracji sieciowej.

Serwery zabezpieczające 1184 są poświadczane na wstępie przez główne serwery zabezpieczające 1182 podczas produkcji. Takie główne serwery zabezpieczające mogą być połączone lokalną siecią 1204 produkcji serwerów zabezpieczających. W odniesieniu do fig. IB serwery zabezpieczające 1184 otrzymują różne informacje zabezpieczające, które przekazują do innych modułów. Serwery zabezpieczające wykonują usługi zabezpieczające dla sieci EMS 1198 i lokalnych sieci bankowych 1200, takie jak rejestracja sieciowa, gdzie przekazują zaktualizowane informacje zabezpieczające. Serwery zabezpieczające 1184 otrzymują tę informację.z głównych serwerów zabezpieczających 1182 poprzez sieć zabezpieczającą 1196. Transakcyjne moduły pieniężne 1186 komunikują się z siecią, EMS 1198 poprzez serwery sieciowe 1206 (NS). Banki uczestniczące posiadają kasjerskie moduły pieniężne 1188 i ewentualnie generatory pieniędzy 1190 podłączone do ich sieci lokalnych 1200.

Sieć zabezpieczająca 1196 jest szyfrowana przy połączeniach. Ponadto główne serwery zabezpieczające i serwery zabezpieczające dzielą wspólny klucz symetryczny (klucz szyfrujący sieci zabezpieczającej). Klucz ten jest okresowo zmieniany przez odpowiedni serwer główny 1182 kluczem publicznym, czyli klucz jest wymieniany.

182 138

Lista złych identyfikatorów jest utrzymywana przez odpowiedni serwer główny 1182. Lista jest gromadzona przy współpracy z uczestniczącymi bankami, instytucjami prawnymi i abonentami systemu.

Długość kluczy publicznych dla serwerów zabezpieczających i modułów będzie zmieniana okresowo. Długość klucza będzie zwykle zwiększana, aby utrzymać wysoki poziom bezpieczeństwa.

Nowe wskazane długości kluczy będą przekazywane do głównych serwerów zabezpieczających przez odpowiedni serwer główny. Nowe długości będą, przekazywane do serwerów zabezpieczających przez serwery główne przy wysyłaniu list złych identyfikatorów albo przy ponownym poświadczaniu. W przypadku niebezpiecznej luki w bezpieczeństwie, główny serwer zabezpieczający może zażądać globalnego ponownego poświadczenia.

Długość klucza publicznego dla każdego serwera głównego nie będzie się zmieniać. Zostanie ustalony rozkład czasowy zarządzający realizacją! wycofywaniem głównych serwerów zabezpieczających. Nowe serwery będą prawdopodobnie miały dłuższe klucze, chyba że zostaną zrealizowane z powodu zwiększonej objętości transakcji. Lista kluczy publicznych aktywnych PSS jest utworzona przez główny serwer zabezpieczający i podpisana przez serwer kluczem prywatnym. Lista jest następnie rozprowadzana do innych serwerów zabezpieczających.

Figura 3A pokazuje elementy funkcyjne serwera zabezpieczającego 1184. Funkcja interfejsu zewnętrznego 1208 tworzy warstwę komunikacyjną dla interfejsu sieciowego. Funkcja menedżera sesji 1210 steruje aspektami zabezpieczającymi sesji transakcyjnej. Funkcja rejestracji sieciowej 1212 zarządza funkcjami zabezpieczającymi dla rejestracji sieciowej. Funkcja tworzenia poświadczenia 1214 poświadcza zaświadczenie dla każdego z modułów pieniężnych (w głównym serwerze zabezpieczającym funkcja ta poświadcza serwery zabezpieczające). Funkcja dystrybucji kluczy poświadczających 1218 rozprowadza listę agencji poświadczającej zawierającą ważne klucze publiczne głównego serwera zabezpieczającego do modułów pieniężnych (główny serwer zabezpieczający rozprowadza również komunikat globalnego ponownego poświadczenia). Funkcja kontroli listy złych identyfikatorów 1220 kontroluje i rozprowadza listę złych identyfikatorów. Funkcja synchronizacji daty i czasu 1222 utrzymuje synchronizację usług zegar/czasomierz modułu pieniężnego z czasem systemowym. Funkcje zegara/czasomierza 1224 oraz funkcje kryptograficzne 1226 są identyczne jak funkcje w modułach pieniężnych.

Figura 3B pokazuje elementy funkcyjne serwera sieciowego 1206. Funkcja zewnętrznego interfejsu 1228 tworzy warstwę komunikacyjną dla interfejsu sieciowego. Funkcja menedżera sesji komunikacyjnej 1230 zarządza sesją komunikacyjną pomiędzy modułami pieniężnymi i pomiędzy modułem pieniężnym i serwerem zabezpieczającym. Funkcja rejestracji sieciowej 1232 kontroluje proces rejestracji sieciowej modułu pieniężnego. Funkcja kierowania komunikatu 1234 zapewnia usługi kierownicze w kierowaniu komunikatów, kontrolowania kierowania komunikatów podczas rejestracji i podczas sesji modułu pieniężnego. Funkcja kierująca do usług bankowych 1236 dostarcza informację o usługach oferowanych przez uczestniczące banki. Funkcja kryptograficzna 1238 udostępnia funkcję klucza symetrycznego 1240 i funkcję generatora liczb losowych 1242. Funkcja klucza symetrycznego 1240 szyfruje komunikaty pomiędzy serwerem sieciowym 1206 i modułami uzyskującymi dostęp do sieci oraz pomiędzy serwerem sieciowym 1206 i serwerami zabezpieczającymi 1184. Funkcja generatora liczb losowych 1242 generuje liczby losowe dla kluczy szyfrujących i komunikatów weryfikacyjnych.

Zgodnie z niniejszym wynalazkiem korzystne jest zastosowanie innego zabezpieczającego elementu przetwarzającego, modułu obsługi klienta (CSM) 1192. CSM jest urządzeniem zabezpieczonym przed manipulacją stosowanym do tworzenia i aktualizacji profili kont. CSM zawierają jednoznaczne poświadczenie takie jak występujące w modułach pieniężnych i serwerach zabezpieczających. CSM mogą ustanowić zabezpieczone sesje z innymi modułami (na przykład serwerami zabezpieczającymi). CSM wymaga komputera głównego do uzyskania interfejsu z reprezentantem obsługi klienta i systemami bankowymi on-line.

182 138

CSM ma dwie główne funkcje. Po pierwsze, CSM tworzy profile konta, tak aby moduł pieniężny mógł uzyskać dostęp do kont bankowych, zatwierdzić ponownie połączenie modułu pieniężnego z kontami bankowymi i zatwierdzić numery konta. Te transakcje są opisane poniżej bardziej dokładnie w odniesieniu do fig. 18-20. Po drugie, funkcją CSM jest żądanie utraconych banknotów w odpowiedzi na żądanie od głównego reprezentanta obsługi klienta, co jest opisane bardziej szczegółowo na fig. 21 i fig. 22. CSM ma te same funkcje zabezpieczające co moduł pieniężny i specjalny zakres liczb na swój identyfikator (zobacz Schemat numerowania modułów). Wykonywanie tych funkcji przez CSM upraszcza proces zatwierdzania numeru konta dla modułu kasjerskiego.

Zgodnie z przykładem wykonania EMS, który stosuje CSM, struktura profilu konta dla każdego banku zmienia się na: Data wygaśnięcia IIM(id)IIB(id)IILAIIs_csm(X)IICert(CSM)

----------------------χ-----------------------gdzie

M(id) = identyfikator modułu

B(id) = identyfikator banku

LA = lista numerów kont i typu konta (depozyt albo pożyczka) s_csm = podpis CSM

Cert(CSM) = poświadczenie CSM

II = łączenie

Procedura zatwierdzania dla takiego profilu jest opisana poniżej w odniesieniu do fig. 20.

Figura 4A pokazuje elementy funkcyjne modułu obsługi klienta (CSM) 1192. Zewnętrzny interfejs 3000 sprzęga CSM z innymi środkami przetwarzającymi i komunikacyjnymi w obrębie procesora głównego modułu obsługi klienta (CSMH), działanie menedżera sesji 3001 polega na kontrolowaniu i realizowaniu (czyli finalizowaniu) albo przerywaniu sesji transakcyjnej pomiędzy CSM i transakcyjnym modułem pieniężnym albo reprezentantem obsługi klienta. Funkcja tworzenia profilu konta 3002 konstruuje z informacji o koncie klienta profil konta umożliwiający modułowi pieniężnemu dostęp do różnych kont bankowych klienta. Funkcja klucza publicznego poświadcza i podpisuje profil konta bankowego. Ponieważ CSM wymaga komputera głównego do połączenia z reprezentantem obsługi klienta i systemami bankowymi on-line, funkcja łącznika z komputerem głównym 3006 pośredniczy w rozdzielaniu obowiązków pomiędzy aplikacjami CSM i aplikacjami komputera głównego. Funkcja żądania utraconych banknotów 3008 reaguje na żądanie utraconych banknotów ze strony abonenta, które CSM zatwierdza i rozprowadza do banków emisyjnych. Funkcja utrzymywania bezpieczeństwa 3004 zarządza listą uszkodzonych modułów pieniężnych, zgłasza się po poświadczenia, synchronizuje zegary i zarządza tworzeniem nowych kluczy cyfrowych. Funkcje zegara/czasomierza 3012 oraz kryptograficzne 3010 są takie same jak funkcje w modułach pieniężnych.

Figura 4B pokazuje elementy funkcyjne głównego serwera zabezpieczającego 1182. Funkcja zewnętrznego interfejsu 3020 stanowi warstwę komunikacyjną dla interfejsu sieciowego. Funkcja menedżera sesji 3002 steruje aspektami zabezpieczającymi sesji z serwerami zabezpieczającymi, które są traktowane tak, jak gdyby mogły zostać uszkodzone, oraz z innymi głównymi serwerami zabezpieczającymi. Funkcja tworzenia poświadczenia 3024 tworzy poświadczenie dla każdego z serwerów zabezpieczających. Funkcja dystrybucji kluczy

182 138 poświadczających 3026 rozprowadza listę agencji poświadczającej zawierającą ważne klucze publiczne głównych serwerów zabezpieczających do serwerów zabezpieczających. Funkcja dystrybucji zabezpieczających kluczy sieciowych 3032 zarządza i rozprowadza zabezpieczające klucze sieciowe wśród głównych serwerów zabezpieczających i do serwerów zabezpieczających. Funkcja ustawiania globalnego ponownego poświadczenia 3030 określa, czy wymagane jest globalne ponowne poświadczenie (na przykład z powodu niebezpiecznej luki w bezpieczeństwie) i żąda globalnego ponownego poświadczenia jeżeli jest ono potrzebne. Funkcja rozprowadzania listy złych identyfikatorów 3028 kontroluje i rozprowadza listę złych identyfikatorów. Funkcje zegara/czasomierza 3034 i funkcje kryptograficzne 3036 są takie same jak funkcje w modułach pieniężnych.

Rejestracja sieciowa.

Przegląd procedury rejestracji sieciowej jest podany w odniesieniu do fig. 5. Protokół rejestracji opisuje sytuację, gdy moduł 1243 żąda dostępu do sieci EMS 1198 w celu ponownego poświadczenia, depozytu, podjęcia albo z innego powodu. Moduł 1243 może być transakcyjnym modułem pieniężnym 1186, kasjerskim modułem pieniężnym 1138, modułem generatora pieniędzy 1188 albo modułem obsługi klienta 1192. (a) Nawiąż połączenie pomiędzy modułem 1243 i serwerem sieciowym 1206. (b) Przekaz poświadczenie modułu do serwera sieciowego 1206. (c) Serwer sieciowy 1206 generuje losową liczbę weryfikacyjną V i losowy klucz K, następnie serwer sieciowy przekazuje poświadczenie modułu, V oraz K do serwera zabezpieczającego 1184 (zakodowane kluczem NS/SS). (d) Moduł 1243 i serwer zabezpieczający 1184 ustanawiają bezpieczną sesję komunikacyjną (poprzez klucz sesji (MM/SS)). (e) Serwer zabezpieczający 1184 przekazuje czas/datę, aktualną listę złych identyfikatorów, aktualną listę kluczy publicznych głównego serwera zabezpieczającego, długość klucza publicznego, globalne ponowne poświadczenie (jeżeli potrzeba) oraz poświadczone ponownie poświadczenie modułu (jeżeli potrzeba), (f) Zakończ sesję z modułem 1243 i wyślij V oraz K do modułu 1243. (g) Zaszyfruj V za pomocą K i wyślij do serwera sieciowego 1206. (h) Serwer sieciowy 1206 potwierdza rejestrację sieciową dla modułu 1243. (i) Następnie moduł 1243 informuje serwer sieciowy 1206 o miejscu docelowym (jeżeli istnieje), z którym chce być połączony, (j) Serwer sieciowy 1206 nawiązuje połączenie z miejscem docelowym.

Rejestracja sieciowa jest zaprojektowana tak, aby nikt nie mógł oszukać modułu 1243 ani przejąć żadnej jego informacji w postaci jawnej. Fig. 6 pokazuje dokładny przebieg procedury rejestracji sieciowej.

Komunikacja A nawiązuje połączenia z siecią EMS 1198 (krok 1244). Utrzymanie bezpieczeństwa A wysyła swoje poświadczenie do serwera sieciowego 1206 (krok 1246). Rejestracja sieciowa NS odbiera poświadczenie (krok 1248). Generator liczb losowych NS generuje losowy klucz K i losową liczbę weryfikacyjną V (krok 1250). Klucz symetryczny NS szyfruje poświadczenie modułu, K oraz V kluczem NS/SS (krok 1252). Klucze NS/SS są lokalnymi kluczami symetrycznymi zainstalowanymi w serwerach sieciowych 1206 i serwerach zabezpieczających 1184, które komunikują się w celu rejestracji sieciowej. Rejestracja sieciowa NS wysyła poświadczenie, K oraz V do serwera zabezpieczającego 1184, gdzie rejestracja sieciowa SS odbiera komunikat i klucz symetryczny SS odszyfrowuje komunikat (kroki 1253-1258). Rejestracja sieciowa SS przechowuje K i V i następnie wysyła poświadczenie modułu do klucza publicznego SS w celu zatwierdzenia (kroki 1260-1264). Aby umożliwić ponowne poświadczenie, klucz publiczny SS nie rozważa daty wygaśnięcia przy określaniu ważności poświadczenia modułu.

Jeżeli poświadczenie modułu jest nieważne, rejestracja sieciowa SS tworzy komunikaty blokujące dostęp transmisyjny do serwera sieciowego 1206 i modułu 1243 (krok 1266). Klucz publiczny SS szyfruje komunikat dla modułu 1243 kluczem publicznym modułu i menedżer sesji SS wysyła komunikaty do serwera sieciowego (krok 1268-1270). Rejestracja sieciowa NS odbiera komunikaty i stwierdza odmowę dostępu. Zaszyfrowany komunikat jest następnie wysyłany do modułu i serwer sieciowy się odłącza (krok 1272). Menedżer sesji A odbiera komunikat, klucz publiczny A odszyfrowuje komunikami menedżer sesji informuje, że odmówiono rejestracji (kroki 1274-1278). Jeżeli urządzeniem żądającym rejestracji był transak

182 138 cyjny moduł pieniężny, łącznik z abonentem A informuje abonenta (kroki 1280-1282). W innym przypadku, łącznik z bankiem A informuje bank (krok 1284).

Jeżeli z drugiej strony poświadczenie modułu jest ważne, sterowanie listą złych identyfikatorów SS sprawdza, czy identyfikator modułu znajduje się na liście złych identyfikatorów (kroki 1286-1288). Jeżeli identyfikator znajduje się na liście, odmawia się dostępu do sieci. W przeciwnym razie, generator liczb losowych SS tworzy liczbę losową R i komunikat weryfikacyjny (krok 1290). Rejestracja sieciowa SS łączy R i komunikat weryfikacyjny w komunikat, który jest szyfrowany kluczem publicznym SS przy użyciu klucza publicznego A. Klucz publiczny A powiększa również ten zaszyfrowany komunikat, dołączając poświadczenie serwera zabezpieczającego (kroki 1292-1294). Komunikat jest wysyłany do A, gdzie klucz publiczny A odszyfrowuje komunikat i zatwierdza poświadczenie serwera bezpieczeństwa (krok 1298).

Jeżeli poświadczenie jest nieważne, A stwierdza zakończenie sesji i informuje albo abonenta albo bank (kroki 1304-1306). Jeżeli poświadczenie jest ważne, utrzymanie bezpieczeństwa A sprawdza, czy identyfikator serwera zabezpieczającego znajduje się na liście złych identyfikatorów (kroki 1308-1310). Jeżeli jest na liście, sesja jest zakończona (kroki 1300-1306). Jeżeli nie jest na liście, generator liczb losowych A generuje liczbę losową R(A) (krok 1312). Utrzymanie bezpieczeństwa A tworzy klucz sesji (MM/SS) poprzez operację R(A) XOR R i następnie zapamiętuje klucz sesji (krok 1314).

Komunikat zawierający komunikat weryfikacyjny oraz R(A) jest łączony i szyfrowany kluczem publicznym serwera zabezpieczającego (krok 1316). Menedżer sesji A wysyła komunikat do rejestracji sieciowej SS i klucz publiczny SS odszyfrowuje komunikat (kroki 1318-1322).

Rejestracja sieciowa SS sprawdza, że komunikat weryfikacyjny jest tym, który utworzyła (kroki 1324-1326). Jeżeli nie jest, serwer zabezpieczający odmawia dostępu do sieci. Jeżeli komunikat weryfikacyjny jest poprawny, klucz symetryczny SS tworzy klucz sesji (MM/SS) przez R(A) XOR R (krok 1328). Menedżer sesji SS zapisuje rozpoczęcie sesji i wysyła potwierdzenie do A za pomocą podprocedury wysłania komunikatu (kroki 13301332). Menedżer sesji A otrzymuje potwierdzenie i zapisuje rozpoczęcie sesji (krok 1334).

Zegar/czasomierz A wysyła czas i datę do menedżera sesji, który wysyła je do serwera zabezpieczającego (kroki 1336-1340). Synchronizator daty/czasu SS odbiera czas i datę i sprawdza, czy są one w obrębie parametru (kroki 1342-1344). Jeżeli nie są w obrębie parametru, synchronizator daty/czasu SS wysyła nowy czas i datę do menedżera sesji A (kroki 1346-1350). Zegar/czasomierz A reguluje następnie czas i datę ( krok 1352 ). Następnie A wysyła ponownie swoją datę i czas do serwera bezpieczeństwa do ponownego sprawdzenia. Jeżeli synchronizacji czasu próbuje się więcej niż ustawioną liczbę razy, zgłasza się błędne działanie zegara do abonenta albo banku, który w razie potrzeby może wtedy dokonać następnej próby (kroki 1354-1362).

Jeżeli jednak czas i data są w obrębie parametrów, rejestracja sieciowa SS buduje komunikat zawierający listę złych identyfikatorów, nową listę kluczy publicznych głównego serwera zabezpieczającego (która pochodzi z funkcji rozprowadzania klucza poświadczającego) i długość klucza publicznego (rozmiar kluczy publicznych jest okresowo zmieniany) (krok 1364). Generator certyfikatu SS sprawdza, czy zażądano globalnego ponownego poświadczenia i upewnia się, że nie upłynął czas na globalne ponowne poświadczenie (kroki 1366-1368). Taki okres czasu powinien być wystarczająco długi, aby każde poświadczenie zostało ponownie poświadczone albo aby wygasło. Funkcja powinna sprawdzać również, kiedy moduł był ostatnio ponownie poświadczany, ponieważ jeżeli był poświadczany podczas okresu globalnego ponownego poświadczania, nie byłoby potrzeby ponownego poświadczania.

Jeżeli wymagane jest ponowne poświadczenie, generator certyfikatu SS dodaje do poprzedniego komunikatu: moduł powinien ponownie poświadczyć (krok 1370). Następnie, bez względu na to, czy żąda się ponownego poświadczenia, klucz publiczny SS podpisuje komunikat (krok 1372). Komunikat jest wysyłany do A, gdzie klucz publiczny A sprawdza podpis cyfrowy w komunikacie (kroki 1374-1378). Jeżeli podpis jest nieważny, sesja jest kończona.

182 138

Utrzymanie bezpieczeństwa A aktualizuje następnie swoją listę złych identyfikatorów, listę kluczy publicznych i długość klucza (krok 1382).

Moduł A sprawdza następnie, czyjego poświadczenie powinno być ponownie poświadczone (albo z powodu polecenia globalnego ponownego poświadczenia albo z powodu wygaśnięcia poświadczenia) (kroki 1384-1386). Jeżeli potrzebne jest nowe poświadczenie, utrzymanie bezpieczeństwa A inicjalizuje tworzenie nowego poświadczenia (krok 1388). Klucz publiczny A generuje nowe klucze i podpisuje nowy klucz publiczny swoim starym kluczem prywatnym (krok 1390). Menedżer sesji A wysyła podpisany nowy klucz publiczny do generatora poświadczenia SS serwera zabezpieczającego (kroki 1392-1396). Klucz publiczny SS zatwierdza następnie podpis na nowym kluczu publicznym (kroki 1398-1400). Jeżeli podpis nie jest ważny, serwer zabezpieczający odmawia dostępu do sieci. Jeżeli podpis jest ważny, klucz publiczny SS podpisuje nowe poświadczenie modułu i wysyła je do modułu (krok 1402). Menedżer sesji A odbiera poświadczenie, utrzymanie bezpieczeństwa A próbuje potwierdzić poświadczenie i klucz publiczny A zatwierdza podpis (kroki 1404-1410).

Jeżeli poświadczenie nie jest ważne, menedżer sesji A wysyła komunikat Nieważne poświadczenie i poświadczenie do serwera zabezpieczającego za pomocą funkcji wysłania komunikatu (kroki 1412-1413). Rejestracja sieciowa SS odbiera komunikat i klucz publiczny SS zatwierdza podpis (kroki 1414-1418). Jeżeli serwer zabezpieczający określi, że poświadczenie jest rzeczywiście ważne, odmawia modułowi dostępu do sieci. Jeżeli jednak poświadczenie jest nieważne, menedżer sesji SS informuje serwer sieciowy, że odłączy się od sieci (krok 1420). Rejestracja sieciowa NS informuje moduł o złym działaniu (krok 1422). Moduł pyta następnie abonenta albo bank o ponowną próbę (kroki 1424-1432).

Jeżeli z drugiej strony moduł ustali, że jego nowe poświadczenie jest ważne, menedżer sesji A wysyła potwierdzenie do serwera zabezpieczającego (krok 1434). Podobnie, jeżeli żadne nowe poświadczenie nie było wymagane, utrzymanie bezpieczeństwa A wysyła komunikat potwierdzający do serwera zabezpieczającego (kroki 1436-1438). W każdym przypadku, menedżer sesji SS odbiera potwierdzenie i stwierdza koniec swojej sesji z modułem (krok 1440). Rejestracja sieciowa SS wysyła następnie K oraz V do A (kroki 1442-1444). Menedżer sesji A odbiera komunikat i klucz symetryczny A szyfruje V i miejsce docelowe za pomocą K i wysyła komunikat do serwera sieciowego (kroki 1446-1448). Rejestracja sieciowa NS odbiera komunikat i klucz symetryczny NS odszyfrowuje komunikat i sprawdza, czy V jest takie samo jak wygenerowane poprzednio (kroki 1450-1454).

Jeżeli V jest niepoprawne, rejestracja sieciowa NS wysyła komunikat odmowy dostępu do A i następnie odłącza się (kroki 1456-1458). Jeżeli V jest poprawne, rejestracja sieciowa NS nawiązuje połączenie z miejscem docelowym i wysyła potwierdzenie do A (krok 1460). Na końcu, menedżer sesji A odbiera potwierdzenie i stwierdza, że A zarejestrował się w sieci EMS 1198 (krok 1462).

Ustanawianie sesji.

Figura 7 pokazuje protokół ustanawiania sesji. Utrzymanie bezpieczeństwa A wysyła poświadczenie modułu do menedżera sesji i menedżer sesji A otrzymuje poświadczenie i sprawdza, czy moduł pieniężny A jest podłączony do sieci (kroki 1464-1466). Jeżeli moduł pieniężny A nie jest podłączony do sieci, menedżer sesji A wysyła poświadczenie odebrane z utrzymania bezpieczeństwa A do miejsca docelowego B (krok 1476).

Alternatywnie, jeżeli moduł pieniężny A jest podłączony do sieci, klucz symetryczny A szyfruje poświadczenie za pomocą K i menedżer sesji A wysyła zaszyfrowane poświadczenie do serwera sieciowego (kroki 1468-1472). Serwer sieciowy odszyfrowuje poświadczenie za pomocą K i wysyła poświadczenie do miejsca docelowego B.

Bez względu na to, czy poświadczenie zostało wysłane przez serwer sieciowy czy przez menedżera sesji A, menedżer sesji B odbiera poświadczenie i utrzymanie bezpieczeństwa B (jeżeli B jest serwerem zabezpieczającym funkcja ta jest wykonywana przez menedżera sesji) zatwierdza poświadczenie (kroki 1480-1482). Jeżeli poświadczenie nie jest ważne, menedżer sesji B stwierdza, że sesja jest zakończona i informuje albo abonenta albo bank (kroki 1486-1492) (jeżeli B jest serwerem zabezpieczającym, B stwierdza jedynie, że transakcja jest zakończona).

182 138

Jeżeli poświadczenie jest ważne, utrzymanie bezpieczeństwa B sprawdza, czy A jest na liście złych identyfikatorów (kroki 1494-1496). Jeżeli A jest na liście, sesja jest kończona. Jeżeli A nie jest na liście, generator liczb losowych B tworzy liczbę losową R(B) i komunikat weryfikacyjny B (krok 1498). Zegar/czasomierz B pobiera czas i datę (krok 1500). Utrzymanie bezpieczeństwa B łączy R(B), komunikat weryfikacyjny B oraz czas i datę w komunikat (krok 1502). Klucz publiczny B szyfruje komunikat kluczem publicznym A i menedżer sesji B dołącza poświadczenie B do zaszyfrowanego komunikatu i wysyła komunikat do A (kroki 1504-1506).

Menedżer sesji A odbiera komunikat, klucz publiczny A odszyfrowuje zaszyfrowaną część komunikatu i utrzymanie bezpieczeństwa A zatwierdza poświadczenie B (kroki 1508-1514). Jeżeli poświadczenie nie jest ważne, menedżer sesji A stwierdza zakończenie sesji i informuje albo abonenta albo bank (kroki 1516-1522). Jeżeli poświadczenie jest ważne, utrzymanie bezpieczeństwa A sprawdza, czy B jest na liście złych identyfikatorów (kroki 1524-1526). Jeżeli B nie jest na liście, utrzymanie bezpieczeństwa A pobiera datę i czas i porównuje jąz datąi czasem B (kroki 1528-1530). Jeżeli data i czas są poza zakresem, sesja jest kończona.

Jeżeli data i czas są w zakresie, generator liczb losowych A tworzy liczbę losową R(A) i komunikat weryfikacyjny A (krok 1532). Utrzymanie bezpieczeństwa A tworzy następnie klucz sesji za pomocą operacji R (A) XOR R (B) (krok 1534 ). Komunikat weryfikacyjny A, komunikat weryfikacyjny B, czas, data i R(A) są łączone w komunikat i szyfrowane kluczem publicznym B (krok 1536). Komunikat jest wysyłany do B przez menedżera sesji A (krok 1538). Menedżer sesji B odbiera komunikat, klucz publiczny B odszyfrowuje komunikat i utrzymanie bezpieczeństwa B sprawdza komunikat weryfikacyjny B (kroki 1540-1546). Jeżeli komunikat weryfikacyjny B jest niepoprawny, sesja jest kończona. Jeżeli komunikat weryfikacyjny B jest poprawny, utrzymanie bezpieczeństwa B tworzy klucz sesji poprzez R(A) XOR R(B) (krok 1548). Czas i data są pobierane i porównywane z czasem i datą A, aby sprawdzić, czy są w obrębie ustalonego dla nich zakresu (krok 1550). Jeżeli czas i data są poza zakresem, sesja jest kończona. Jeżeli czas i data są w zakresie, menedżer sesji B stwierdza rozpoczęcie sesji (krok 1552).

Menedżer sesji B wysyła następnie potwierdzenie i komunikat weryfikacyjny A do A (kroki 1554-1556). Menedżer sesji A odbiera komunikat i utrzymanie bezpieczeństwa A sprawdza komunikat weryfikacyjny A (kroki 1558-1562). Jeżeli komunikat weryfikacyjny nie jest poprawny, sesja jest kończona. Jeżeli komunikat weryfikacyjny jest poprawny, menedżer sesji A stwierdza rozpoczęcie sesji (krok 1564).

Przekaz banknotów.

Figura 8 pokazuje protokół przekazu banknotów. Katalog banknotów X wybiera banknot (banknoty) i wartości do przekazania, aktualizuje wartości banknotów i numery seryjne, a następnie wysyła komunikat do banknotów (krok 1566). Możliwymi celami przy wybieraniu banknotów do przekazu mogą być na przykład: (1) minimalizacja liczby podpisów cyfrowych (która wymaga czasu na przetwarzanie), (2) minimalizacja rozmiaru pakietu, (3) maksymalizacja użyteczności banknotów elektronicznych pozostawionych abonentowi przekazującemu (czyli przekazywanie banknotów o najkrótszym czasie pozostającym do końca ważności). Takie cele można uzyskać następującym algorytmem przekazu banknotów: (1) wyznaczenie wszystkich możliwych alternatyw zawierających najmniejszą liczbę banknotów, (2) wyznaczenie, które z tych alternatyw mają najmniejszą liczbę przekazów, (3) jeżeli z kroku 2 pozostaje więcej niż jeden wybór, wybranie tego, który ma najmniejszą liczbę dni jednostek monetarnych. Dni jednostek monetarnych to pozostająca liczba banknotów do przekazania pomnożona przez liczbę dni pozostających do upłynięcia ważności banknotu, zsumowana dla wszystkich banknotów w pakiecie.

Funkcja Banknoty X, po odebraniu komunikatu z katalogu banknotów X, tworzy przekaz dołączany do każdego przekazywanego banknotu (krok 1568). Klucz publiczny X tworzy podpisy dla banknotów (krok 1570). Menedżer pakietu X łączy następnie banknoty z ich nowymi przekazami i podpisami w pakiet i wysyła pakiet do Y (kroki 1572-1574). Menedżer pakietów odbiera pakiet i rozdziela go na części (krok 1576).

182 138

Weryfikator Y zatwierdza wszystkie poświadczenia w banknotach (czyli poświadczenie generatora pieniędzy i wszystkie poświadczenia przekazu). Następnie weryfikator Y sprawdza, czy numery identyfikacyjne w grupie przekazowej są zgodne z numerami identyfikacyjnymi modułów poświadczeń w podpisie i grupy poświadczeń w całej historii banknotu elektronicznego. Zatwierdza się również spójność sum przekazu dla każdego banknotu, sprawdzając, czy w całej historii banknotu elektronicznego wartość przekazana w każdym kolejnym przekazie jest mniejsza niż wartość bezpośrednio poprzedzającego przekazu. Ponadto sprawdza się łączną przekazaną sumę, czy jest to suma oczekiwana. (Kroki 1578-1580). Jeżeli transakcja nie jest poprawna, to jest przerywana (krok 1582).

Jeżeli jest ważna i Y jest transakcyjnym modułem pieniężnym, weryfikator Y weryfikuje daty wygaśnięcia banknotów (kroki 1584-1588). Jeżeli któryś z banknotów wygasł, transakcję się przerywa. Jeżeli żaden nie wygasł, weryfikator Y sprawdza każdy identyfikator z przekazów banknotu względem listy złych identyfikatorów (kroki 1590-1592). Jeżeli któreś z identyfikatorów przekazu są na liście złych identyfikatorów, transakcja jest przerywana.

Jeżeli identyfikatory przekazu nie są na liście złych identyfikatorów (albo Y nie jest transakcyjnym modułem pieniężnym), klucz publiczny Y weryfikuje ważność podpisów banknotów (kroki 1594-1596). Jeżeli któryś z podpisów nie jest ważny, transakcja jest przerywana. Jeżeli podpisy są ważne, weryfikator Y sprawdza, czy elementy główne banknotów są zgodne z elementami głównymi przechowywanymi przez program banknoty albo umieszczonymi w rejestrze transakcji (kroki 1598-1600). Dla każdego zgodnego elementu głównego banknotu tworzone jest drzewo przekazu banknotu, aby ustalić, czy była jakaś duplikacja banknotu (kroki 1602-1604). Jeżeli któryś z banknotów został zduplikowany, transakcja jest przerywana. To sprawdzenie duplikacji (czyli kroki 1598-1604) jest skierowane szczególnie na powstrzymanie osób próbujących tworzyć pieniądze poprzez przekazywanie banknotów w transakcjach z samym sobą przy użyciu uszkodzonego transakcyjnego modułu pieniężnego i dobrze się do tego celu nadaje.

Jeżeli nie ma duplikatów, albo nie wyznaczono żadnych zgodności elementów głównych banknotów, program Banknoty Y umieszcza banknot albo banknoty w pojemniku na pieniądze (krok 1606). Na końcu katalog pieniędzy Y aktualizuje miejsce banknotu albo banknotów i ich wartości i inicjalizuje również numer seryjny (krok 1608).

Jest zrozumiałe, że proces przekazywania banknotów obejmuje kroki aktualizacji i inicjalizacji numeru seryjnego, aby uprościć uzgadnianie banknotu (zobacz Uzgadnianie emitowanych pieniędzy), sprawdzając, czy odbiorca jakiegokolwiek banknotu jest na liście złych identyfikatorów i sprawdzając banknot pod względem duplikacji. Te dodatkowe cechy i kroki utrudniają przeciwnikom wprowadzanie i obrót zduplikowanymi banknotami i zwiększają możliwości wykrycia zduplikowanych banknotów w obiegu.

Wymiana walut.

Figura 9 pokazuje protokół transakcji wymiany walut przy użyciu dolarów i funtów jako przykładowych jednostek monetarnych. Na początku, A zgadza się na wymianę z B dolarów ($) na funty (Ł) przy kursie wymiany $/Ł (krok 1602). A i B rejestrują następnie swoje moduły pieniężne i moduły pytają swoich abonentów o typ transakcji (kroki 1604-1610). A wybiera zakup obcej waluty, a B sprzedaż obcej waluty (kroki 1612-1614). A i B ustanawiają zabezpieczoną sesję transakcyjną (kroki 1616-1620).

Łącznik z abonentem A pyta właściciela/posiadacza A o wartość według typu banknotu dolarowego, który chce on wymienić (krok 1622). Płatność/wymiana A odbiera wartość i katalog banknotu A sprawdza, czy A ma wystarczający kapitał (kroki 1624-1628). Jeżeli fundusze nie są wystarczające, łącznik z abonentem A pyta o nową wartość, którą znowu sprawdza się z istniejącym kapitałem (kroki 1630-1632). Jeżeli nie wprowadzi się żadnej nowej wartości, transakcja jest przerywana (krok 1634).

Jeżeli kapitał jest wystarczający, płatność/wymiana A wysyła wartość w dolarach do B (kroki 1636-1638). Łącznik z abonentem B prosi następnie właściciela/posiadacza B o wybranie albo ilości funtów, jaką chce on wymienić na dolary, albo alternatywnie po prostu o kurs wymiany na dolary (krok 1640). Katalog banknotów B sprawdza, czy kapitał jest wystarczający (kroki 1642-1644). Jeżeli kapitał nie jest wystarczający, łącznik z abonentem B

182 138 pyta o nowy kurs i znowu sprawdza się, czy wystarczy kapitału (kroki 1646-1648). Jeżeli jednak nie wybierze się nowego kursu, płatność/wymiana B informuje A o swoim nie wystarczającym kapitale (kroki 1650-1652). A może wtedy wybrać nową wartość do wymiany albo przerwać transakcję (kroki 1630-1634).

Jeżeli B ma kapitał wystarczający do transakcji, płatność/wymiana B wysyła do A potwierdzenie i ilość fontów do wymiany (wysyłany jest również równoważny kurs) (kroki 1654-1656). Łącznik z abonentem A prosi o weryfikację ilości funtów i kurs (kroki 1658-1660). Jeżeli ilość i kurs nie są poprawne, płatność/wymiana A informuje B, że ilość i kurs nie są poprawne (kroki 1666-1668). Jeżeli nie wybierze się nowego kursu, transakcja jest przerywana (krok 1670).

Jeżeli jednak A zweryfikuje poprawną ilość i kurs transakcji, płatność/wymiana A przekazuje kwotę w dolarach do pojemnika na pieniądze (krok 1672). Banknoty dolarowe są następnie przekazywane z A do B (krok 1674). Płatność/wymiana B przekazuje kwotę w funtach do swojego pojemnika na pieniądze (krok 1676). Banknoty funtowe są następnie przekazywane z B do A (krok 1678).

W tym momencie transakcji A oraz B tymczasowo przechowują banknoty obcej waluty w poprawnych ilościach. A oraz B uczestniczyli oboje w dwóch przekazach: przekazy A: (1) A przekazał dolary do B, (2) A odebrał fonty od B. Przekazy B: (1) B przekazał fonty do A, (2) B odebrał dolary od A. Aby zakończyć transakcję wymiany walut, A musi teraz zrealizować (czyli sfinalizować i zapisać na stałe w swoim rejestrze transakcji) oba swoje przekazy. Podobnie, B musi zrealizować oba swoje przekazy. Należy zauważyć, że A może zrealizować oddzielnie przekaz obcej waluty A—>B (dolary z A do B) i B—>A (flinty z B do A). Podobnie B może oddzielnie zrealizować przekazy obcej waluty A—»B i B->A.

Następna część protokołu wymiany walut jest tak skonstruowana, aby żadna strona nie znała kolejności realizacji przez moduły pieniężne dokonujące transakcji. Taka niepewność zniechęci strony do celowych prób manipulowania transakcją. W tle określana jest funkcja S(X), taka że S(0) = A i S(l) = B, gdzie A i B odnoszą się do modułów pieniężnych A oraz B. Tak więc, jeżeli losowo wybierze się X jako 0 lub 1, losowo zostanie wskazany moduł pieniężny A albo B.

Stosuje się następującą procedurę, aby A oraz B mogły wspólnie ustalić losowe X. R(A) oraz R(B) są liczbami losowymi generowanymi odpowiednio przez A i B podczas procedury ustanawiania sesji. Parzystość R(A) XOR R(B) określa się przez przeprowadzenie operacji wykluczającego OR na każdym bicie R(A) XOR R(B). Parzystość ta jest liczbą losową X. X’jest dopełnieniem X (X' = X XOR 1).

Odnosząc się znowu do fig. 9, rejestr transakcji A warunkowo aktualizuje swój rejestr transakcji, aby zapisać przekaz S (X) do S (X') (krok 1680). Jeżeli obliczony X wynosi 0, zapisywany jest warunkowo przekaz z A do B (czyli przekaz dolarów). Jeżeli obliczony X wynosi 1, zapisywany jest warunkowo przekaz z B do A (czyli przekaz funtów). Ponieważ rejestr jest zapisywany warunkowo, może zostać wycofany w przypadku, gdy moduł pieniężny A przerwie transakcję. Aktualizowany rejestr staje się trwały, gdy aktualizacja rejestru zostanie ustawiona na bezwarunkową (albo jawnie jak pokazano w sieci działań albo niejawnie podczas realizacji). Menedżer sesji A wysyła następnie komunikat Rejestr aktualizowany do B (kroki 1682-1684). W odpowiedzi, rejestr transakcji również warunkowo aktualizuje swój rejestr, zapisując przekaz z S(X) do S(X’) (krok 1686).

Jeżeli X = 1, rejestr transakcji B ustawia aktualizację rejestru na bezwarunkową (kroki 1688-1690). Tak więc w tym momencie B zrealizował swój przekaz funtów do A. Następnie B postępuje według protokołu realizacji (krok 1692) opisanego w dalszej części w odniesieniu do fig. 10. W tej sytuacji A zrealizuje oba swoje przekazy (czyli przekazanie dolarów i odebranie funtów), a B zrealizuje jeden swój pozostający (niezrealizowany) przekaz, czyli odebranie dolarów.

Jeżeli jednak X = 0 (krok 1688), menedżer sesji B wyśle komunikat rozpoczęcia realizacji do A (kroki 1694-1696). Następnie A ustawi aktualizację swojego rejestru na bezwarunkową (krok 1698), realizując przez to swój przekaz dolarów. Następnie wywoływany jest protokół realizacji z fig. 10 (krok 1700). Podczas tego protokołu (opisanego w dalszej części),

182 138

B realizuje oba swoje przekazy (czyli przekazanie funtów i odebranie dolarów), natomiast A realizuje swój jeden pozostający przekaz, odebranie funtów.

Jak można zobaczyć, transakcja wymiany walut realizuje każdy przekaz banknotów, chroniąc banknoty przed zduplikowaniem, co mogłoby wystąpić, gdyby była tylko jedna realizacja. Protokół wymiany walut zapewnia, że żadna ze stron nie wie, czyj przekaz (A dolarów czy B funtów) zostanie zrealizowany pierwszy. Ogranicza to próby manipulowania transakcją przez stronę. Każdy przekaz jest realizowany oddzielnie, ale kolejność realizacji wybierana jest losowo przez dwa moduły. Strona próbująca zakłócić transakcję ma prawdopodobieństwo utraty pieniędzy 50 na 50. Tak więc nie ma prób zakłócania realizacji, ponieważ można zażądać utraconych pieniędzy (zobacz żądanie utraconych pieniędzy).

Protokół realizacji dla modułów jest przedstawiony na fig. 10. Menedżer sesji X wysyła komunikat Gotowy do realizacji do Y (kroki 1702-1704). Powoduje to przekazanie żądania realizacji do modułu odbierającego komunikat. W zwykłym scenariuszu przekazu pieniędzy, stosuje się metodę przekazania ciężaru realizacji jako pierwszy, aby zapewnić, że strona przekazująca pieniądze dokona realizacji jako pierwsza, aby wyeliminować możliwość duplikowania pieniędzy.

Menedżer sesji Y wysyła następnie potwierdzenie do X (kroki 1706-1708) i realizuje wszelkie pozostające transakcje aktualizując swój rejestr transakcji (krok 1710). Ponadto jeżeli Y jest transakcyjnym modułem pieniężnym, łącznik z abonentem Y powiadamia abonenta o udanej transakcji (kroki 1712-1714). Menedżer sesji Y stwierdza koniec sesji (krok 1716).

Rejestr transakcji X odbiera potwierdzenie z Y i aktualizuje swój rejestr transakcji, realizując przez to pozostające przekazy. X kończy swoją realizację w ten sam sposób co Y (kroki 1718-1724).

Przerwanie transakcji.

Figura 11 pokazuje protokół przerwania transakcji dla modułów. Menedżer sesji X odwołuje zmiany i stwierdza, że transakcja jest przerwana (krok 1726). Menedżer sesji X sprawdza następnie czy wysłano komunikat Gotowy do realizacji (kroki 1728-1730). Jeżeli tak, X aktualizuje swój rejestr transakcji (krok 1732) zapisując, że X dokonał przerwania po wysłaniu komunikatu gotowości do realizacji i zapisując identyfikatory banknotów oraz ilości banknotów otrzymane podczas protokołu przekazu banknotów. Tak więc protokół przerwania rejestruje informację, gdy wywoła się procedurę przerwania podczas nieudanej procedury realizacji.

Jeżeli X jest transakcyjnym modułem pieniężnym 1186 i wysłano komunikat gotowości do realizacji, łącznik z abonentem X informuje abonenta, że transakcja została przerwana i że mógł wystąpić błąd przekazu pieniędzy (kroki 1734-1738).

Jeżeli X jest kasjerskim modułem pieniężnym 1188, łącznik z bankiem X informuje bank, żc powinien wycofać swoje transakcje księgowe (przez odpowiednie debety i kredyty) (kroki 1740-1742). Jeżeli X jest transakcyjnym modułem pieniężnym 1186 i nie wysłano komunikatu gotowości do realizacji, łącznik z abonentem X informuje abonenta, że transakcja została przerwana (krok 1744).

W każdym przypadku menedżer sesji X wysyła następnie komunikat do Y, że transakcja nie może zostać zakończona (kroki 1746-1748). Menedżer sesji Y odwołuje swoje zmiany i stwierdza przerwanie transakcji (krok 1750). Następnie Y informuje abonenta, że transakcja jest przerwana (kroki 1752-1754) albo informuje bank, że powinien unieważnić swoją transakcję księgową (kroki 1756-1758).

Jak opisano, jeżeli transakcja jest przerywana podczas protokołu realizacji, możliwa jest utrata banknotów. Jeżeli to wystąpi, odbiorca przerwie transakcję, a przekazujący zrealizuje przekaz banknotów. W tym przypadku odbiorczy moduł pieniężny zapisze informacje o banknotach, które powinien odebrać i powiadomić abonenta, że występuje potencjalny problem (czyli nie odebrał banknotów wysłanych przez A). Można zauważyć, że w tej sytuacji jeżeli chodzi o przekazujący moduł pieniężny, poprawnie przekazał on banknoty.

Abonent odbiorczego modułu pieniężnego może wtedy wystąpić z żądaniem pieniędzy do agencji poświadczającej. Informacja o żądaniu będzie zawierała zapis rejestrowy nieudanej transakcji. Agencja poświadczająca sprawdzi wtedy w bankach emisyjnych, czy banknoty

182 138 zostały uzgodnione. Po pewnym czasie, jeżeli banknoty zostały uzgodnione, abonent będzie mógł zażądać pieniędzy.

Płatność POS.

Figura 12 pokazuje protokół płatności w punkcie sprzedaży (POS). Protokół płatności POS jest przeznaczony do upraszczania opłat dokonywanych pomiędzy transakcyjnym modułem pieniężnym 1186 kupującego i transakcyjnym modułem pieniężnym 1186 sprzedającego. Transakcyjny moduł pieniężny 1186 sprzedającego może być umieszczony na przykład w kasie w supermarkecie.

Na wstępie, A zgadza się na zakup produktów albo usług od B (krok 1760). Właściciel/posiadacz transakcyjnego modułu pieniężnego A rejestruje swój moduł pieniężny (krok 1762). Łącznik z abonentem A pyta właściciela/posiadacza o transakcję i A wybiera dokonanie opłaty POS (kroki 1764-1766). W międzyczasie, sprzedawca ustala łączną cenę za zakupy (krok 1768). Łącznik z abonentem B pyta o transakcję i B wybiera odbiór zapłaty POS (kroki 17701772). Następnie A oraz B ustanawiają zabezpieczoną sesję (kroki 1774-1776).

Łącznik z abonentem B pyta o kwotę zapłaty i płatność/wymiana B pobiera kwotę i wysyła ją do A (kroki 1778-1782). Łącznik z abonentem A prosi następnie swojego abonenta o sprawdzenie żądanej kwoty (kroki 1874-1786). Ponadto abonent zostanie poproszony o wybór banknotów, którymi będzie płacił (to jest waluta albo kredyt) i ilości, tak aby łączna suma była równa żądanej kwocie. Jeżeli żądana kwota nie jest poprawna, płatność/wymiana A wysyła do B komunikat wskazujący, że żądana kwota jest niepoprawna (kroki 1788-1790). Łącznik z abonentem B pyta następnie swój komputer główny o nową kwotę (kroki 1792-1794). Jeżeli nie zostanie wybrana nowa kwota, transakcja jest przerywana (krok 1796).

Jeżeli żądana kwota jest poprawna, płatność/wymiana A odbiera ilości według typu banknotu (krok 1798). Katalog banknotów A sprawdza następnie, czy istnieje wystarczający kapitał (kroki 1800-1802). Jeżeli kapitał nie jest wystarczający, łącznik z abonentem A pyta o nowe kwoty według typu banknotu (kroki 1804-1806). Jeżeli nie wprowadzi się nowej kwoty, płatność/wymiana A wysyła do B komunikat mówiący o tym, że kapitał jest niewystarczający (kroki 1808, 1790). Łącznik z abonentem B pyta komputer główny o nową kwotę (kroki 1792-1794). Jeżeli nie wybierze się nowej kwoty, transakcja jest przerywana (krok 1796). Jeżeli wybierze się nową kwotę, transakcja płatności zaczyna się od nowa.

Jeżeli kapitał jest niewystarczający, płatność/wymiana A przekazuje kwotę do pojemnika na pieniądze (krok 1810). Banknoty są następnie przekazywane z A do B (krok 1812). Następnie transakcyjne moduły pieniężne dokonują realizacji (krok 1814).

Jak widać, opłata POS jest uproszczona dla kupującego, ponieważ jest opłatą inicjalizowaną przez odbiorcę. Na ogół, opłata POS będzie stosowana do płacenia sprzedawcom za towary, natomiast opłata abonenta dla abonenta (STS) będzie stosowana do płacenia osobom indywidualnym albo do płacenia rachunków.

Aktualizacja kredytu z banku emisyjnego

Figura 13 pokazuje aktualizację kredytu z protokołu transakcyjnego banku emisyjnego, a w szczególności opisuje, jak abonenci nabywają notę kredytową, która jest poświadczonym wstępnie środkiem płatności kredytu. Abonent może posiadać do jednej noty kredytowej dla każdego konta kredytowego, które posiada. Należy zauważyć, że każdy bank umożliwiający abonentowi odbiór aktualizowanych not kredytowych jest bankiem emitującym te noty kredytowe.

Przebieg procesu zakładania transakcji aktualizacji kredytu zaczyna się od procesu zakładania kredytu pomiędzy modułem pieniężnym A i kasjerskim modułem pieniężnym B w banku (krok 1854), który jest opisany w dalszej części w odniesieniu do fig. 14.

Ustawianie kredytu.

Proces wycofywania kredytu zaczyna się, gdy właściciel/posiadacz transakcyjnego modułu pieniężnego A decyduje się na dokonanie aktualizacji kredytu i rejestruje swój moduł pieniężny (krok 1876). Na przykład abonent A może posiadać notę kredytową, ale chce zmienić (czyli zwiększyć lub zmniejszyć) wartość kredytu, łącznie ze zmniejszeniem wartości do zera, albo może nie posiadać obecnie noty kredytowej i chce ją nabyć. Łącznik z abonentem A pyta właściciela/posiadacza o transakcję i A wybiera dokonanie aktualizacji kredytu na określoną

182 138 kwotę, z określonego banku i konta (kroki 1878-1880). W tej realizacji, wartość aktualizacji kredytu podana przez abonenta A jest łączną wartością kredytu, który abonent A chce podjąć. Następnie transakcyjny moduł pieniężny A inicjalizuje procedurę komunikacyjną z wybranym bankiem przez zaangażowanie sieci poprzez procedurę rejestracji sieciowej opisaną powyżej (krok 1882).

Po zakończeniu kroków rejestracji modułu pieniężnego, wyboru transakcji i rejestracji sieciowej, A i B ustanawiają zabezpieczoną sesję (krok 1884). Następnie transakcyjny moduł pieniężny A prosi o kredyt od kasjerskiego modułu pieniężnego B (krok 1886), według procedury prośby o kredyt opisanej bardziej dokładnie w odniesieniu do fig. 15.

Wniosek kredytowy.

W odniesieniu do fig. 15 zostanie opisany proces wniosku kredytowego. Należy zauważyć, że chociaż na figurze strony oznaczone są przez X i Y w krokach procesu opisanych poniżej, można je stosować dla każdego modułu pieniężnego przeprowadzającego transakcję z kasjerskim modułem pieniężnym.

Na początku, jeżeli istnieje nota kredytowa dla wybranego konta, katalog banknotów X wysyła wartość tej noty kredytowej do łącznika z kasjerem X (krok 1897). Łącznik z kasjerem X ustala, czy istnieje różnica netto pomiędzy łączną wartością kredytu żądaną przez abonenta A i wartością noty kredytowej i wysyła żądanie aktualizacji kredytu do kasjerskiego modułu pieniężnego, prosząc o pewną wartość netto kredytu do upoważnienia z określonego konta. W transmisji żądania aktualizacji kredytu, numer konta i profil konta zostaną przekazane z żądającego modułu pieniężnego do kasjerskiego modułu pieniężnego, wraz z wartością kredytu netto (krok 1898). Komunikat ten jest wysyłany zgodnie z protokołem wysyłania komunikatu (krok 1900), w którym komunikat jest szyfrowany przy użyciu opisanych metod kryptograficznych.

Po przekazaniu wniosku o cofnięcie kredytu oraz numeru i profilu konta do kasjerskiego modułu pieniężnego, inicjalizuje się procedurę zatwierdzania numeru konta (krok 1902). Sieć działań opisująca sposób zatwierdzania numeru konta jest pokazana na fig. 20, która jest opisana oddzielnie w dalszej części dla przejrzystości opisu.

Po zatwierdzeniu informacji o koncie, łącznik z bankiem Y sprawdza, czy istnieje wystarczający kredyt, aby wspierać żądaną kwotę aktualizacji kredytu (krok 1904). Wystarczający kredyt spowoduje, że łącznik z transakcją Y wyśle potwierdzenie do X, który odbierze potwierdzenie poprzez swojąfunkcję programową łącznika z kasjerem (kroki 1906-1912).

Niewystarczająca wartość kredytu spowoduje jednak, że abonent zostanie poproszony o wprowadzenie nowej wartości aktualizacji kredytu (kroki 1914-1918, fig. 15B). Wprowadzenie nowej wartości dla aktualizacji kredytu przez abonenta spowoduje, że program łącznika z kasjerem wyśle nową wartość kredytu do programu łącznika z bankiem kasjerskiego modułu pieniężnego, aby sprawdzić, czy istnieje wystarczający kapitał do pokrycia wartości żądanej ostatnio (kroki 1922-1924), wracając do kroku 1904 z fig. 15A. Jeżeli abonent nie zażąda nowej wartości, transakcja jest przerywana (krok 1926).

Odnosząc się z powrotem do fig. 14, po powrocie z procesu wniosku o wycofanie kredytu, łącznik z kasjerem A wywołuje przekaz wszystkich banknotów, przekazanych not kredytowych czyli not kredytowych odebranych w poprzednich transakcjach) i noty kredytowej dla konta do kasjerskiego modułu pieniężnego (krok 1888). Jeżeli żadne banknoty nie są, przechowywane w transakcyjnym module pieniężnym w czasie przedstawiania wniosku o wycofanie kredytu, program łącznika z kasjerem A wysyła komunikat do kasjerskiego modułu pieniężnego, że nie istnieją żadne banknoty (kroki 1892-1894). Jeżeli jednak w kasjerskim module pieniężnym przechowywane są banknoty, banknoty elektroniczne są przekazywane z A do kasjera B według procedury przekazu banknotów opisanej wyżej w odniesieniu do fig. 8 (krok 1896).

W odniesieniu do fig. 13, łącznik z transakcją B sprawdza, czy jakieś banknoty i przekazywane noty kredytowe zostały przekazane (kroki 1856-1858) i jeżeli któreś z tych typów banknotów rzeczywiście zostały przekazane z transakcyjnego modułu pieniężnego A, transakcje są księgowane, aby ta sytuacja została wskazana przez program łącznika z bankiem B (krok 1860). W przypadku gdy żadne banknoty nie zostały przekazane z modułu pieniężnego

182 138 i po zaksięgowaniu transakcji w kroku 1860, ustanawia się sesję pomiędzy kasjerskim modułem pieniężnym i modułem generowania pieniędzy (krok 1862). Łącznik z bankiem B aktualizuje limit kredytu dodając wartość noty kredytowej (jeżeli występuje) do dostępnego limitu kredytu, aby pobrać łączny dostępny kredyt i wyprowadzić żądaną wartość kredytu z łącznego dostępnego kredytu. Jeżeli żadne banknoty (łącznie z banknotami i notami kredytowymi) nie zostały utworzone, ponieważ żądana wartość kredytu wynosiła zero i żadne banknoty nie zostały przekazane, moduły pieniężne sfinalizują transakcję według procedury realizacji opisanej powyżej w odniesieniu do fig. 10 (kroki 1865-1875).

Jeżeli jednak jakiekolwiek banknoty (waluta albo noty kredytowe) mają zostać utworzone, wskutek prośby o niezerową kwotę kredytu i/lub przekazanych banknotów, banknoty są żądane przez kasjera B od modułu generatora pieniędzy według procedury proszenia o banknoty (kroki 1865-1866). Zażądane banknoty w module generowania pieniędzy są przekazywane do kasjerskiego modułu pieniężnego B przy użyciu procesu przekazu banknotów opisanego wyżej (fig. 8) do przekazywania banknotów elektronicznych (krok 1868). Banknoty są, następnie przekazywane z kasjerskiego modułu pieniężnego B do transakcyjnego modułu pieniężnego przy użyciu tego samego procesu przekazywania banknotów (krok 1870). Na koniec, aby zakończyć sukcesem procedurę aktualizacji kredytu, moduły pieniężne sfinalizują, transakcję .według procedury realizacji opisanej powyżej w odniesieniu do fig. 10. Proces realizacji jest inicjalizowany na początku przez transakcyjny moduł pieniężny realizujący swoją transakcję z kasjerskim modułem pieniężnym B (krok 1872). Następnie wykonywany jest proces realizacji pomiędzy kasjerskim modułem pieniężnym B i modułem generowania pieniędzy (krok 1874). Kończy to przetwarzanie dla jednej kompletnej aktualizacji kredytu przez bank emisyjny.

Uzgadnianie emitowanych pieniędzy.

Proces uzgadniania banknotów sprawdza, czy banknoty nie zostały sfałszowane albo zduplikowane i jest opisany w odniesieniu do fig. 16 i fig. 17. System uzgadniania emitowanych pieniędzy, oparty na informacjach przechowywanych w głównym pliku emitowanych pieniędzy, tworzy drzewo przekazu pieniędzy, które modeluje historię przekazu banknotu.

Figura 16 przedstawia schematycznie hipotetyczny szereg transakcji pomiędzy modułem generującym pieniądze, mającym numer identyfikacyjny 1 (określanym jako generator pieniędzy 1), kasjerskim modułem pieniężnym mającym identyfikator 2 (określanym jako moduł kasjerski 2) i czterema transakcyjnym modułami pieniężnymi mającymi identyfikatory całkowite od 3 do 6 (określanymi jako moduły transakcyjne 3-6), związane z pojedynczym banknotem wygenerowanym przez generator pieniędzy 1 o dacie/czasie oznaczonym przez 1:00:00.

Zgodnie z przykładem historii przekazu pokazanym na fig. 16, fig. 17 przedstawia, w jaki sposób przekaz reprezentacji elektronicznej waluty wytwarza strukturę podobną do drzewa elektronicznych reprezentacji waluty wyznaczoną z początkowego banknotu utworzonego przez moduł generujący pieniądze. Gdy poszczególne przekazy (część gałęzi drzewa) banknotu są składane albo zwracane do systemu bankowego zgodnie z aktualizacją banknotów, przez system uzgadniania emitowanych banknotów budowane jest drzewo przekazu banknotu pokazane na fig. 17. W tym przykładzie generator pieniędzy 1 (identyfikatory modułów są zawarte w poświadczeniach podpisywanych cyfrowo) tworzy elektroniczną reprezentację pieniędzy 2300 mającą główną grupę pól danych i przekazową grupę pól danych, które są pokazane schematycznie i częściowo dla jasności opisu. Ponadto dla udogodnienia nie są pokazane grupy pól danych z podpisami i poświadczeniami nie są pokazane.

Główna grupa pól danych zawiera identyfikator banknotu (na przykład NI2), identyfikator modułu generowania pieniędzy (na przykład MG1), identyfikator banku emisyjnego (na przykład Nazwa banku), datę emisji (na przykład 1:00:00), datę wygaśnięcia (na przykład 12:00:00), nominał banknotu i identyfikator jednostki monetarnej (na przykład $50). Inne pola danych grupy głównej, takie jak typ banknotu, nie są pokazane dla udogodnienia. Różne pola danych w banknotach elektronicznych są pokazane dla celów ilustracyjnych, mając postać dzień:godz.:min. Oczywiście możliwe są inne postacie kontrolowania czasu (na przykład zawierające sekundy).

182 138

Grupa przekazowa pól danych zawiera zapis przekazu posiadający numer identyfikacyjny odbiorcy, datę przekazu i kwotę przekazu. Grupa przekazowa korzystnie zawiera również numer seryjny, który jest zwiększany przez katalog banknotów przekazującego po każdym przekazie. Zwykle data/czas i identyfikator przekazu powinny wystarczyć do jednoznacznego ustalenia przekazu. Może jednak się zdarzyć, że przekaz, identyfikator odbiorcy, data/czas i kwota mogą się zduplikować, jeżeli istnieje regulacja czasowa pomiędzy przekazami i ta sama kwota jest przekazywana do tego samego modułu. Tak więc aby uniknąć tego potencjalnego problemu, do zapisu przekazu i katalogu banknotów dołącza się korzystnie numer seryjny (seq), aby jednoznacznie ustalić przekaz. Numer seryjny będzie zwiększany przez katalog banknotów po każdym przekazie. Jeżeli numer seryjny zostanie wyzerowany, zostanie on wykryty jako duplikat.

Tak więc gdy elektroniczna reprezentacja waluty 2300 zostanie przekazana do modułu kasjerskiego 2, zapis przekazu 2302 zostanie dołączony do grupy przekazowej i będzie on zawierał numer identyfikacyjny odbiorcy (na przykład 2), datę przekazu (na przykład 1:00:00), kwotę przekazu (na przykład $50) i numer seryjny (na przykład 1). Dla łatwego zilustrowania, przekazy banknotów pokazane na fig. 17 przedstawiają tylko nową dołączoną część zapisu przekazu przekazanego banknotu. Również dla uproszczenia, nie jest pokazane pole danych grupy przekazowej wskazujące łączną liczbę przekazów.

Elektroniczna reprezentacja waluty 2300 z generatora pieniędzy 1 jest przechowywana w module kasjerskim 2. Jako część podjęcia $50 przez moduł transakcyjny 2, moduł kasjerski 2 tworzy elektroniczną reprezentację waluty dołączając zapis przekazu 2304, aby skopiować pola danych w elektronicznej reprezentacji waluty 2302 zwiększonej o zapis przekazu 2302. Banknot ten jest następnie przechowywany w module transakcyjnym 3 po zakończeniu podjęcia. Jest zrozumiałe, że każdy węzeł drzewa przekazu banknotu pokazuje nową dołączoną część zapisu przekazu przekazanego banknotu.

Jak pokazuje drzewo przekazu banknotu, o 1:00:05 moduł transakcyjny płaci TR3 $10 poprzez zapis przekazu 2306 modułowi transakcyjnemu 4. O 1:01:00, moduł transakcyjny 3 płaci $10 poprzez zapis przekazu 2308 modułowi transakcyjnemu 5.0 3:08:01, moduł transakcyjny 3 płaci $25 poprzez zapis przekazu 2310 modułowi transakcyjnemu 5. O 4:11:08 moduł transakcyjny 3 przekazuje $5 poprzez zapis przekazu 2312 do modułu transakcyjnego 6.

O 2:00:01 moduł transakcyjny 4 przekazuje $5 poprzez zapis przekazu 2314 do modułu transakcyjnego 6. O 2:01:07 moduł transakcyjny 4 przekazuje dodatkowe $5 poprzez zapis przekazu 2315 do modułu transakcyjnego 6, który z kolei o 3:07:05 przekazuje $5 poprzez zapis przekazu 2321 do modułu transakcyjnego 3.

O 2:00:06, moduł transakcyjny 5 przekazuje cały banknot $10 do modułu transakcyjnego 3 poprzez zapis przekazu 2316. Z banknotu $25 odebranego o 3:08:01 przez moduł transakcyjny 5 od modułu transakcyjnego 3, o 3:09:12 moduł transakcyjny 5 płaci modułowi transakcyjnemu 6 $20 poprzez zapis przekazu 2318 i składa pozostałe $5 do modułu kasjerskiego 2 o 4:12:05 poprzez zapis transakcyjny 2320.

O 4:10:00 moduł transakcyjny 6 przekazuje $10 do modułu transakcyjnego 5 zgodnie z zapisem przekazu 2322, a o 5:00:06 przekazuje pozostałe $10 do modułu transakcyjnego 3 poprzez zapis przekazu 2324. Zgodnie z przykładem wykonania niniejszego wynalazku jest zrozumiałe, że przy składaniu pieniędzy przez moduł transakcyjny do banku, wszystkie banknoty (wraz z notami kredytowymi) w module transakcyjnym są wysyłane do systemu bankowego i aktualizowane. Dlatego w zasadzie jednocześnie z opisanym wyżej depozytem z modułu transakcyjnego do modułu kasjerskiego 2 reprezentowanym przez zapis przekazu 2320, występuje automatycznie dodatkowy i współbieżny przekaz reprezentowany przez zapis przekazu 2326. Następnie nowy banknot mający wartość $5 (przy założeniu, że moduł transakcyjny nie ma not kredytowych) zostanie wygenerowany przez moduł pieniężny 1 i przekazany do modułu transakcyjnego 3 poprzez moduł kasjerski 2, z załączonymi odpowiednimi zapisami przekazu (nie pokazanymi). Odpowiednio można zauważyć, że aktualizacja wszystkich banknotów w transakcyjnym module pieniężnym przy transakcji (na przykład depozyt albo podjęcie) pomiędzy modułem transakcyjnym i modułem kasjerskim upraszcza proces

182 138 uzgadniania banknotu przez dostarczenie dodatkowych środków zwracania banknotów do systemu bankowego.

O 5:00:10 moduł transakcyjny 3 składa $10 w module kasjerskim 2 poprzez zapis transakcji 2328. Jak opisano powyżej dla depozytu modułu transakcyjnego 5, współbieżnie z depozytem modułu transakcyjnego 3 reprezentowanym przez zapis transakcji 2328, występują dodatkowe i współbieżne przekazy (nie pokazane) do systemu bankowego wszystkich banknotów posiadanych przez moduł transakcyjny 3, wraz z reprezentowanymi przez zapis przekazu 2316 i zapis przekazu 2321. Następnie system bankowy zwraca do modułu transakcyjnego 3 banknot mający wartość równą łącznej wartości banknotów wysłanych do systemu bankowego dla aktualizacji (na przykład $15).

Tak więc w tym momencie tylko moduł transakcyjny 6 posiada dające się przekazać pozostałości początkowego banknotu 2300, co reprezentują przekazane banknoty 2312 i 2314. Jeżeli moduł transakcyjny dokona transakcji (na przykład depozytu albo podjęcia) z modułem kasjerskim przed przekazaniem tych banknotów do innych transakcyjnych modułów pieniężnych, w obiegu nie będzie dających się przekazać banknotów związanych z banknotem początkowym 2300, wszystkie banknoty pochodzące z przekazów początkowego banknotu 2300 będą zwrócone do systemu bankowego, umożliwiając konstrukcję całego drzewa przekazu banknotu pokazanego na fig. 17. Czas wygaśnięcia skutecznie upraszcza uzgodnienie banknotu poprzez ograniczenie czasu, w jaki banknot można przekazywać.

Dzięki drzewu przekazu banknotu jest zrozumiałe, że gdyby banknot był sfałszowany, nie byłoby elementu głównego banknotu zgodnego z pierwszą złożoną częścią. Gdyby przekaz został zduplikowany, dalsze przekazy sumowałyby się do wartości większej niż nadrzędna kwota przekazu. Na przykład gdyby moduł transakcyjny 6 przekazał do modułu transakcyjnego 3 o 5:00:06 20$ zamiast 10$ (czyli zapis przekazu 2324), przekazy poniżej zapisu przekazu 2318 (czyli SEQ1, 3:09:12, TR6, $20) zsumowałyby się do $30, co oznaczałoby, że moduł transakcyjny 6 zduplikował przekaz.

Podłączanie modułu pieniężnego do kont bankowych w celu dostępu do banku. Fig. 18 pokazuje protokół podłączania modułu pieniężnego do kont bankowych w celu dostępu do banku. Proces rozpoczyna się, gdy abonent poda swój identyfikator reprezentantowi obsługi klienta (CSR) i poprosi, aby CSR podłączył konta abonenta do modułu pieniężnego (krok 1928). CSR wprowadza prośbę do komputera głównego CSM A (CSHMA), aby podłączyć konta wyznaczonego abonenta i CSHMA uzyskuje dostęp do informacji o koncie wyznaczonego abonenta od systemów bankowych (kroki 1930-1934). Następnie abonent i CSR weryfikują informację o koncie i abonent wybiera, które konta podłączyć do modułu pieniężnego (krok 1936).

Po poproszeniu przez abonenta, aby jego moduł pieniężny B podłączył konta bankowe i CSR poprosi poprzez CSHMA aby CSMA podłączył konta bankowe, ustanawia się zabezpieczoną sesję pomiędzy modułem pieniężnym B abonenta i CSMA (kroki 1938-1946). Następnie w odpowiedzi na żądanie z komputera głównego A CSMA, HCSMA wysyła informację o koncie do CSMA, który odbiera informację o koncie i konstruuje z niej profil konta (kroki 1948-1952). Klucz publiczny A podpisuje następnie profil konta i generator profilu konta konstruuje komunikat z profilu konta i podpisu i wysyła ten komunikat do modułu pieniężnego B (kroki 1954-1958). Utrzymanie bezpieczeństwa B odbiera komunikat i klucz publiczny B sprawdza podpis cyfrowy na komunikacie (kroki 1958-1962). Jeżeli podpis jest nieważny, sesja jest przerywana (krok 1966).

Jeżeli podpis jest ważny, łącznik z abonentem B wysyła moduł profilu do komputera głównego, aby klient mógł zweryfikować profil konta. Jeżeli klient nie potwierdzi profilu konta, transakcja jest przerywana. Jeżeli klient potwierdzi profil konta, utrzymanie bezpieczeństwa B dołącza poświadczenie CSM do profilu konta (krok 1968).

Następnie łącznik z kasjerem B sprawdza, czy profil konta jest już przechowywany w banku związanym z utworzonym ostatnio (nowym) profilem konta. Jeżeli profil konta dla banku już istnieje w programie łącznika z kasjerem B, jest zastępowany przez łącznika z kasjerem B nowym profilem konta, w przeciwnym razie łącznik z kasjerem B dołącza nowy profil konta. (Kroki 1970-1974).

182 138

Zatwierdzanie połączenia modułu pieniężnego z kontami bankowymi objaśniono na podstawie fig. 19, na której pokazano protokół dla abonenta do ponownego zatwierdzania połączenia modułu pieniężnego abonenta z kontami bankowymi. Proces zaczyna się gdy abonent zarejestruje swój moduł pieniężny i w odpowiedzi na polecenie transakcji generowane przez łącznika z abonentem A, abonent wybiera zatwierdzenie połączenia konta bankowego z bankiem związanym z modułem obsługi klienta (CSM) B (kroki 1978-1982). Moduł pieniężny wywołuje i wykonuje protokół rejestracji sieci opisany wyżej w odniesieniu do fig. 6 i ustanawiana jest zabezpieczona sesja pomiędzy modułem pieniężnym A i CSMB (krok 1986). Łącznik z kasjerem A wysyła następnie profil konta dla kont bankowych do CSMB (kroki 1988-1990). Generator profilu konta B odbiera komunikat i utrzymanie bezpieczeństwa B zatwierdza poświadczenie i podpis profilu konta (kroki 1992-1995). Jeżeli poświadczenie albo podpis nie są ważne, CSM przerywa transakcję (krok 2000). Jeżeli poświadczenie jest ważne, łącznik z komputerem głównym B wysyła listę kont z profilu konta do komputera głównego CSM (CSMH), który sprawdza w systemie bankowym on-line, które konto jest obecnie aktywne (kroki 1996-2001). Jeżeli jakieś konto wygasło, CSMH wysyła komunikat przerwania do CSM (krok 2010), który następnie przerywa transakcję według procesu przerwania (krok 2000).

Jeżeli wszystkie konta są ważne, CSHM wysyła instrukcję ponownego zatwierdzenia do CSM i generator profilu konta B odbiera komunikat i konstruuje profil konta z informacji o koncie (kroki 2002-2004). Klucz publiczny B podpisuje wtedy profil konta i generator profilu konta B konstruuje komunikat z profilu konta i podpisu i wysyła ten komunikat do modułu pieniężnego A (kroki 2006-2010). Klucz publiczny A odbiera ten komunikat i weryfikuje podpis cyfrowy (krok 2012). Jeżeli podpis nie jest ważny, moduł pieniężny A przerywa transakcję (krok 2018), jeżeli jest ważny, podpis profilu i poświadczenie CSM dołącza się do profilu konta (krok 2014) i moduł pieniężny A realizuje transakcję (krok 2016).

Zatwierdzanie numeru konta.

Zgodnie z przykładem wykonania wynalazku stosującym moduł obsługi klienta (CSM), który jest opisany powyżej, na fig. 20 pokazana jest sieć działań opisująca sposób zatwierdzania numeru konta.

W tym procesie utrzymanie bezpieczeństwa Y odbiera numer konta i profil konta, wraz z poświadczeniem CSM i weryfikuje poświadczenie CSM (krok 2020). Nieważne poświadczenie powoduje przerwanie transakcji pomiędzy modułami pieniężnymi (krok 2028).

Jeżeli poświadczenie jest ważne, utrzymanie bezpieczeństwa Y przekazuje profil konta do klucza publicznego Y, aby zweryfikować podpis CSM (krok 2022). Nieważny podpis powoduje, że utrzymanie bezpieczeństwa Y informuje menedżera sesji, że profil konta jest nieważny (krok 2026) i transakcja pomiędzy dwoma modułami jest przerywana (krok 2028).

Jeżeli testowanie podpisu potwierdzi jego ważność, procedura przechodzi do łącznika z bankiem Y, który wysyła numer konta, który odebrał, do komputerowego systemu on-line w banku (krok 2024). Nieaktywne konto spowoduje, że utrzymanie bezpieczeństwa Y poinformuje menedżera sesji o nieaktywnym koncie (krok 2030) i spowoduje przerwanie transakcji (krok 2028), aktywne konto spowoduje, że proces zatwierdzania numeru konta powróci do następnego kroku w sieci działań, który wywołał proces zatwierdzania numeru konta.

Jak widać, proces zatwierdzania numeru konta jest uproszczony dla kasjerskiego modułu pieniężnego w porównaniu z przykładem wykonania niniejszego wynalazku, który nie zawiera CSM.

Żądanie utraconych pieniędzy.

Jak zostało omówione, elektroniczne pieniądze mogą zostać utracone z jednego lub z kilku powodów, obejmujących: (1) moduł pieniężny jest uszkodzony i już nie działa, (2) moduł pieniężny został zgubiony albo ukradziony, albo (3) realizacja się nie powiedzie. Jest ważne przy korzystaniu z systemu monetarnego, aby abonent systemu miał poczucie, że jego pieniądze są bezpieczne. Jest więc ważne, aby odbiorca mógł żądać zwrotu pieniędzy utraconych z powodu awarii systemu. Zdolność zastępowania pieniędzy gdy moduł pieniężny jest uszkodzony poprawiłaby niezawodność, ponieważ awaria elektroniczna jest bardziej prawdopodobna niż utrata pieniędzy papierowych z powodu uszkodzenia fizycznego. Zastępowanie

182 138 pieniędzy z powodu nieszczęśliwych wypadków polegających na utracie albo kradzieży modułu pieniężnego jest bardziej problematyczne. Dopuszczenie takich roszczeń spowodowałoby wiele reklamacji w systemie, ponieważ abonenci nie podejmowaliby środków zapobiegania utracie.

W każdym przypadku niniejszy wynalazek realizuje sposoby umożliwiające zastępowanie pieniędzy utraconych we wszystkich tych przypadkach. W pierwszych dwóch przypadkach (czyli przypadkach (1) i (2) powyżej), abonent musiałby okresowo generować żądanie utraconych pieniędzy (zobacz fig. 21), które mogłoby być przechowywane na zewnątrz modułu pieniężnego. W razie awarii żądanie mogłoby być przedkładane bankowi emisyjnemu wraz z tożsamością abonenta (fig. 22). Żądanie zawierałoby ostatni znany stan modułu pieniężnego abonenta. Opis żądanych banknotów mógłby być zatwierdzany i rozprowadzany do banków emisyjnych. Banki emisyjne mogłyby zastępować pieniądze po pewnym okresie, gdyby żądane pieniądze nie zostały złożone w depozycie.

W przypadku gdy realizacja się nie powiedzie (czyli przypadku (3)), żądanie jest generowane interaktywnie pomiędzy modułem pieniężnym i modułem obsługi klienta, jeżeli moduł pieniężny nadal działa (zobacz fig. 22). Żądanie to, jak w przypadkach (1) oraz (2) jest przekazywane do systemu śledzenia emitowanych pieniędzy, który nadzoruje żądanie pod względem złożonych pieniędzy. Banki emisyjne mogą mieć zaufanie przy zastępowaniu zgubionych pieniędzy, ponieważ mogą sprawdzać, czy przychodzące pieniądze nie są zgłaszane w celach oszustwa i znają tożsamość zgłaszającego.

Sposoby te są opisane dokładniej w odniesieniu do fig. 21 i fig. 22.

Generowanie żądania utraconych banknotów.

Na fig. 21A pokazany jest proces generowania żądania utraconych banknotów, który można przeprowadzić zgodnie z przykładem wykonania niniejszego wynalazku. Proces zaczyna się, gdy abonent zarejestruje moduł pieniężny, łącznik z abonentem A zapyta abonenta o transakcję i abonent wybierze opcję generowania żądania utraconych banknotów (kroki 2032-2036).

Następnie przeprowadzonych jest kilka kroków konsolidujących wszystkie banknoty i nie zgłoszone nieudane realizacje (kroki 2038-2042). W szczególności, katalog banknotów A tworzy jednoznaczny numer seryjny żądania (stosowany do wyznaczania żądania) i przekazuje kopię katalogu banknotów z numerem seryjnym do menedżera pakietów. Funkcja Banknoty A przekazuje kopię wszystkich banknotów z podpisami i poświadczeniami do menedżera pakietów. Następnie rejestr transakcji wysyła wszystkie nie zgłoszone transakcje z nieudaną realizacją które były zarejestrowane podczas procesu przerwania, do menedżera pakietów.

Następnie klucz publiczny A stosuje klucz prywatny modułu pieniężnego do podpisania numeru seryjnego żądania, katalogu banknotów i nieudanych realizacji, które zostały wysłane do menedżera pakietów i menedżer pakietów A dołącza podpis do połączonych danych, co daje w wyniku złożony pakiet danych (kroki 2044-2046), który jest zaszyfrowany kluczem publicznym A (krok 2048). Do zaszyfrowanego żądania klucz publiczny A dołącza następnie opis żądania składający się z numeru seryjnego żądania, łącznej wartości żądania i poświadczenie modułu pieniężnego A (krok 2050). Łącznik z abonentem A wysyła to żądanie do komputera głównego modułu pieniężnego, który odbiera i przechowuje żądanie - na nośniku fizycznie niezależnym od pieniędzy - do przyszłego użycia (kroki 2052-2054).

Jest więc zrozumiałe, że proces żądania utraconych banknotów stanowi sposób generowania i chronienia potencjalnych żądań pieniędzy, które nie zostały zniszczone z powodu uszkodzenia albo awarii modułu pieniężnego.

Żądanie utraconych banknotów.

Figura 22 pokazuje protokół żądania utraconych banknotów, który rozpoczyna się, gdy abonent prosi reprezentanta obsługi klienta (CSR) o zgłoszenie żądania utraconych banknotów, przy czym tożsamość klienta jest ujawniana CSR (krok 2056). CSR przekazuje następnie tożsamość abonenta do komputera głównego modułu obsługi klienta (CSMH) A i sprawdza, czy żądanie jest spowodowane nieudaną realizacją czy utratą albo zniszczeniem modułu pieniężnego (kroki 2058-2060). Jeżeli podstawą żądania jest nieudana realizacja (i moduł pieniężny abonenta nie został utracony ani uszkodzony), po wybraniu przez abonenta żądania

182 138 utraconych pieniędzy od modułu pieniężnego i wybraniu przez CSR odebrania żądania utraconych banknotów od modułu pieniężnego, menedżer sesji B modułu pieniężnego abonenta i menedżer sesji A modułu obsługi klienta (CSM) związany z reprezentantem obsługi klienta (poprzez komputer główny modułu obsługi klienta (HCSM) są odpowiednio wywoływane, aby ustanowić zabezpieczoną sesję pomiędzy CSM A i modułem pieniężnym B (kroki 2062-2070).

Po ustanowieniu zabezpieczonej sesji, łącznik z komputerem głównym A CSM prosi o tożsamość abonenta i CSMH A odpowiada na tą prośbę wysyłając komunikat zawierający tożsamość abonenta do CSM (2072-2074). Funkcja żądania utraconych banknotów A odbiera ten komunikat i wysyła do modułu pieniężnego B komunikat wskazujący, że żądanie powinno zostać wysłane (kroki 2076-2078).

Rejestr transakcji odbiera ten komunikat i pobiera zapisy nieudanych realizacji, które nie zostały zgłoszone (krok 2080). Jeżeli nie zostaną znalezione żadne zapisy nieudanych realizacji, transakcja jest przerywana (krok 2083). W przeciwnym razie, łącznik z abonentem B wysyła informację (na przykład datę, czas i kwotę) z pobranego zapisu nieudanej realizacji do abonenta w celu ponownego obejrzenia (krok 2082). Na podstawie tej informacji, abonent wybiera zgłaszane transakcje (krok 2084). Na przykład, abonent wybrałby transakcje, których realizacja się nie udała, aby zostały oddzielnie rozstrzygnięte. Następnie, dla każdej transakcji z nieudaną realizacją wybranej przez abonenta, rejestr transakcji B konstruuje komunikat zawierający informacje rejestrowe dla tych transakcji i wysyła ten komunikat do CSM (kroki 2086-2088).

Funkcja żądania utraconych banknotów A odbiera ten komunikat i wysyła do B potwierdzenie zawierające identyfikator żądania (na przykład numer potwierdzenia) w celu przyszłego powoływania się na żądanie (krok 2092). Rejestr transakcji B odbiera potwierdzenie i oznacza każdy zapis wybranej transakcji z nieudaną realizacją za pomocą daty i czasu żądania oraz numeru żądania dostarczonego przez CSM (krok 2094). Następnie B realizuje transakcję (krok 2096).

Po zakończeniu procedury realizacji, z odebranego komunikatu zawierającego informację o transakcji z nieudaną realizacją funkcja żądania utraconych banknotów A konstruuje żądanie do wysłania do systemu śledzenia emitowanych pieniędzy (MUS), który korzystnie tworzy część systemu śledzenia transakcji. Łącznik z komputerem głównym A wysyła ten komunikat do HCSMA, który odbiera żądanie i następnie wysyła żądanie do MIIS (kroki 2098-2102).

Wracając teraz do kroku 2060 z fig. 22, jeżeli żądanie było nie było spowodowane nieudaną realizacją (na przykład utraconym albo uszkodzonym modułem pieniężnym), abonent może wybrać zgłoszenie żądania utraconych banknotów od komputera głównego B, który ma dostęp do wszystkich żądań abonenta, które zostały wygenerowane i wyładowane ze środowiska obliczeniowego modułu pieniężnego (na przykład do pamięci FLASH) zgodnie procesem generowania żądania utraconych pieniędzy opisanym powyżej w odniesieniu do fig. 21. CSR oddzielnie wybiera inicjalizację procesu odbioru żądania utraconych banknotów od komputera głównego modułu pieniężnego i komputery główne nawiązują połączenie komunikacyjne według dowolnego znanego sposobu (kroki 2104-2108).

Następnie komputer główny abonenta B wysyła to żądanie, wraz z poświadczeniem modułu pieniężnego, do CSMHA, który wysyła to żądanie do CSMA (kroki 2108-2112). Funkcja żądania utraconych banknotów A pobiera to żądanie i wysyła żądanie do klucza publicznego A, który zatwierdza poświadczenie modułu pieniężnego (2114-2116). Jeżeli poświadczenie modułu pieniężnego jest nieważne, łącznik z komputerem głównym A wysyła do CSHMA komunikat wskazujący, że żądanie zostało odrzucone i CSMHA kieruje ten komunikat do komputera głównego abonenta B i proces żądania utraconych banknotów jest zakończony (kroki 2120-2121).

Jeżeli poświadczenie modułu pieniężnego jest ważne, klucz publiczny A odszyfrowuje żądanie i weryfikuje wszystkie poświadczenia banknotów i podpisy w obrębie żądania (krok 2118) jeżeli któreś z poświadczeń i podpisów są nieważne, transakcja jest zakończona (kroki 2119-2121). Jeżeli poświadczenia i podpisy są ważne, funkcja żądania utraconych banknotów A weryfikuje spójność kwot przekazów, aby sprawdzić, czy wartość pieniędzy przekazanych do odbiorcy nie jest większa niż odebrana przez przekazującego dla historii przekazu każdego

182 138 banknotu (krok 2122-2123). Jeżeli występuje niespójność transakcja jest przerywana (kroki 2120-2121).

Jeżeli jednak kwoty przekazu są spójne dla wszystkich banknotów, funkcja żądania utraconych banknotów A tworzy żądanie do wysłania do MIIS i generuje również identyfikator żądania wiązany z żądaniem. Łącznik z komputerem głównym A wysyła następnie skonstruowane żądanie i identyfikator żądania do CSHMA, który odbiera żądanie i identyfikator żądania i odpowiednio kieruje identyfikator żądania do komputera głównego abonenta B oraz wysyła żądania do MIIS (kroki 2124-2128), kończąc tym samym proces żądania utraconych banknotów.

Chociaż w powyższym opisie podano wiele szczegółów, te szczegóły nie powinny być rozumiane jako ograniczające zakres wynalazku i dla znawcy jest oczywiste, że niniejszy wynalazek można poddać wielu modyfikacjom, dostosowaniem i równoważnym realizacjom, nie odchodząc od jego zakresu i nie umniejszając posiadanych przez niego zalet. Tak więc należy rozumieć, że niniejszy wynalazek nie jest ograniczony do ujawnionych przykładów wykonania i jest określony przez poniższe zastrzeżenia.

182 138

182 138

Fig. 2

182 138

1208

1210
1212	1214	1218	1220	1222
	1226
KLUCZ PUBLICZNY	KLUCZ SYMETRYCZNY	GENERATOR UCZB losonkch

i 1224

Fig. 3Λ

Fig.BB

182 138

3000 I

____________________________________________________________________ 3007
3002 | 3004	3006	3008
	KLUCZ PUGUCANY	KLUCZ sYMEipyc^y	3010 LICZB LOSDKYCJł

I 3012

Fig.

3020

3022
3024	3026	3028	3030 1 3032
	3036
KŁUCI PUBLICZNY	KLUCZ sykefoyow	GEME^W UGtP> LDSCHYC-H

3034

Fig_o4B

182 138 (d)

182 138

-1244

PO£^cxeM£

Nyśuj pom/adczeMł dv SlEClWE&o

-1246

-1248

01&!&& POŚMlW&AŁ

-1250 msofiy κ i lośo^ uas^ 'BKAC/JiyĄ /

ZAS^7FR(/J fOŚM&HZEME, kiv ku/c^h MS/ss

-1252

-1254 nysuti fOŚWMCZfcME, KCW£V _________________________-1256

0D6lE^ KO^^AT

-1258

MMYTW KOWMMT

-1260 ^ΡΑ^ΐξΧΑ2 K,V łWŚUJ MWAPGtEME do

Fig. 6 A

182 138

1262^τ^ίί&Ι^ pgśw&gZZ'.ΰ&γ JOSaZą,

1264

ΜΕ

1286-_______,__________________

SPRAH-D3. GCY 10 JEST /^/F UŚCIE Z&Gtf IJTBWTYFrlC.

1288

W FE

1290l/THC&L LICZ6E: LOS. R (ICOA(/Nt FAT HE&FlF.

1292klco1294ŹAStyFRWf KOW^iKAT iCLumi PUEL..Ą/ PC^U. T&HERA 2LAEESP.

twśur wa

Fig. 6B

182 138

1296 J__

ODSZYFRl/J K.C^(/If(lcAT l PD^.

1298

Nit

1308

WK

_________________________-1300

CWE/&Ż JAZONCtEME

1310

1312

SPRAWA CZY H> SFRK£· UArSiSE^P. ^sT/y^ Ltśc&s^

ΜΕ

1302

1304

TAK kfyŚylT - fyYSUJ

KOflOCENIA &$J7

KCMEC _________________________-1314

SEsyi (fy^f

YdRR ί ^5ua/j Ićoif^iKAT Z koWMK. NE&Pi Ł

-1316 l&SZYfKl/J: KOWMZĄT hEf^. I Rfa kUMEff PU&L· SE&/££ąMEXP.

Fig.

182 138

182 138

__________________________-1274 KONUWlć^T

__________________________-1276

KOlłCWl ΙόξΓ

--------

182 138

182 138

Fig182 138

182 138

Fig. 61

182 138

14041406-

Rysu? totóW. _e PJ5H/ puśm.

^RiRŁRA ά£4βεχρ.

-1412 _______________________-1413 ?>OSH/^C3.

-1414

GD&l£RJ k&kO Ic^T

14081434FFlDPfS

1410

ΤΑϋ

1418

TAK-

-1416

NYŚuf

-1420

<NyŚU J ŁokUM 1x9 SFR' HBłĄ Śt^c/ORE^ fiiW-ĄCJ. S/^CO S£ECl‘

-1422

RysEj IcofW· DAhłRlf 7)0 ___________________________-1424

OibfffiJ koMw&r

ME

1426

TAK

1432POPROŚ O PDWMFĄ PRÓ^ ____________________________-1428 /Roś AdOĄ£ALTA p PDAO/tMĄ

..... PK5&Ż l 12 I

Fig. 6 7

182 138

Fig-6K

182 138

1464

1466VS&iG£X i

1468

1470-__________________________

Zn&y&w fbśt/.

1472SERhERiM S^CU' HEMU ZASZyFRO iW.

1474fośir ZAr fotoaty K I NYŚUH W &

1480oz&££t tbsW^^r/i

1482-

Fig.?A

182 138

1484

T^K. 1494

SfKMfteC ozy 4 J&Srfffi UŚCIE ^yc-H ID

1496

-1486

1498

Ryip-NGAcyj^y 6 V

1488

1490

AZIE

Γ4Κ.

1492 #yśuy koUcwikĄT s^7/f

5Ε5Χ4- <ŚŹUC>ŃCXOM4

-1500

-1502

kttriEC

HKofiMCAr

-1504

JcoWMiW ίυΌ&Μ Mi-.A-1506

Fig. ^3

182 138

182 138

182 138

	-7560
sprawa NoNtar. ΗΕ&γγ
1562	_____________..

Fig. ΨΕ

182 138

-1570

OAyyicfyoio^

-1572

R^sy' H PAig sr i wśuj w

-1574 ___________________________-1576 0D8(£Ry / -PAkfĘT

-1578 zAtm^Roi yośwĄOcZ£MiĄ , ZH£RrHKWJ TPZEkeZY TośUlAbOL^ zAJUlERUŻ SPÓJNO^ kPOT?R2£^-id PlA CAŻDEEjO TwyMoTU / t&ZflĄ ntoTą

1580

1582

Fig_aSA

182 138

Fig. SB

182 138

-1602

-1604 1606-

	-1608	1610-
2AKTĄJ o JRMSfHóCję			ZAPyTfiJ 0 -TQM$fH(C2ę

	-1612	1614-
			t___________
______________________________- 7 6 7 6	1618-

I,

-1620 uPytaj o wrę h/

TYPU ΰΛΝΚΜοΓα

-1622

1636

-1624

WfUERZ ΚΜ<ξ H6TYPU ^ĄriMTLl

-1626

TAK

1628

1630

WTYpu ^ANKfioTu

1632

TAK

1634

Fig.en182 138

-1638 popaoi o wY&tMview<nv W<£ AU30 WAM

-1640

-1642

1644

SPRAWDŹ CZY WiSTftfKZy KAPITAŁU

TAK

NIE

1654 J

WYiUJ PĆTME&OZEME

Kh/ary t kursu

1646-_____________________

ZAPYTA] O NOW WRS

TAK

1648

NIE

1656

1650mMi koNOfifikffroME· MtsTfte.czeją<w KOPrmLE zapytaj o weAYFiKecję.

kwot/ i kursu

1658

1652-

Fig- 9 H

182 138

Fig.9C

182 138

________________________-1680 EKioflUzącpł TRANSFER S(X) -> S(X)

-1682

WÓL1J kONDMKffT O ftKIUflUZfiCJI rejestru

Α->Β

-1684 _____________________-1686

MMLUMOMft WFURLiZflCJfl

TRANSFER S(X) -> S(X)

1694

Ν/Ε

1688

X=1?

MŹUJ KONUNlKffT οκοζκκζξαυ fl&łuzfigi _________________________-1690 usmu ^KTUfiUZOCJ^ REJESTM Cffi

1696

-1692

Β-> A ___________________________-1698

U STAN fitaUftLlZHCJE HEjesraONfl SEZHĄ^Uf/ko^

A—> B

-1700

Β-> A

KONIEC koniec

Fig. 3J)

182 138

UflICTUfiLKIJ REJ. TMHMUCJl 1720. t N,E ”22 jT/IK POHlRbOH R&ONENlA OkoAcuTgfi^KcjI ____3^===.-___________,_____________________-1724 stwierdź koniec sesji

UFKiUfiLNg RtjTMifóeKgi 1712 Nlf ______ |T4K 1714-________________________ POWlftyONG fieOff^Tł 0 KOŃCU TMNSfiKCJl _....... .. 1716-________________________ STWIERŹ KONIEC sesji (konik)

Fig, 10

182 138

1726

MYCOFRJ RESZTĘ ISTMi KONIEC TMNóWCJI

5f>(&W.DŻ CZY MY6kiiSVO ^^/173° NIE ^CZV\. -----cfMMlW/KflTy

-1728

-1732

1744

MbUJ KOMUffIKftT ufiiau^fg

1736

N/e

1734

•TOK

TftK

MESSAGE

SENT?

NIE

17421740

NIE τηκ umewfstnj uje

Miuj komonikft: ΤΚ&ΗίβΚηΛ

-1738

1746mtżuj RONumKffTjxyy se TAfcitMcj/ ηε zftKof^a yd

Fig. 1^A

182 138

-1748

-1750

HYCOjty ZHIRMY ι^ΊΝΙΕ^ί PRZERW fi MIE -rRfW$fH£]l

1752

NIE

1756

NE

1754

WYN-IJ KOHUNIKffT tams fikcje KzEWfittft

KOMIEC

UNIEh/OZtJll TRfW48ZCJE Κ,&ΐξ&ΟΗΕ

1758

Fig. E>

182 138

zMyrfilf)eorV£ffT^ owewfi kacie tworyiwomnie WOtW&TYPO BAMKNOW (SONA ^2QJ>fi(W KWOTA) Φ Fig. 12. A

-1784

182 138

1788

WYóUJ KOMOM KAT KWOTA MEhJEHUJMfi

¹⁸⁰⁴ i

Z8PYT0J O NOWE KWOTY WG typu p^nknotu

1798

1800

1810

1812

1814

Fig.

182 138

MYbUJ KoNOMKfiT rg) & NiEM^nuczfijficY^rTfUc

Ίβκ

ZOPYTOJ KONSOTER GŁÓNtW o noną kijorę

1794

NIE

KWIEĆ

1808

1790

1792

1796

Fig

182 138

Fig. 43 ^A

182 138

Fig. #

182 138

Fig. I¹!

182 138

Fig182 138

Fig. 15 β

182 138

1:00:00

1:00:01

1:00:05

2 3 4 5 6

UTWÓRZ $50

PODEjHlJ $50 ,

ZfifiŁftC

---------->. $10

1:01:00 ““—— 1 $10

2:00:01

2:00:06

2:01:07

3:07:05

3:08:01 $10 $5 $5 $5

3:09:12 $25 $20

4:10:00

4:11:08

4:12:05

5:00:06

5:00:10 , ^$1° __________ZfiPŁfłC________ $5 pepozyt_______ $5 _______ZGPŁPC______ $10

J2EPOZYT $10

Fig. 16

182 138

seq= Νυπεκ χιγΜγ

TR= OJblORCP

D:TT:TT = : CZBS

Fig- U

182 138

Fig.

182 138

INFO&HfKJI O KONCIE Oj) CÓMH

-1950

-1952

OPOIERZ KOMONIKAT l&oWTRUOJ PROFIL KOtJTP

-1954

P0DPI5Z PROFIL KONTR

-1956

SKONSTRUUJ KOMUNIKAT Z PROFIEM kontr I POf)PlSEH I Hibuj JO B

-1958

A->B

-1960

ΟΡ&ίεΛΖ KONUNtKffT

ZWERYFIKUJ PODPIS

Fig182 138

Fig.

182 138

Fig. 19 A

182 138

Fig. 49 Β

182 138

2016

Fig. -i9c

182 138

-2020

Ol^lEfU. KR ΚΟΜΆ-1KUE2/FiKKI P^UfĄDCSCE^E Ρ^Κ/υ/ C9i

2021

Ni£

IM

__________________________-2022

ZHBtyfIlarj Sy^i4T CSM

2024

2030 ι

ΪΓ&ΖΊ KOWMK&ĆO

KOWTO MEA&fMfc.

2023

N/E

TM

2026 hyśL/J Ml Kofta w sysmtU &&kOKE6O O^-UM.'

2029

Nit

TAK

2028

JWŚUJ kCt&WKAT dME' MiN/M f^Cf/LU FOATAW MEFEDXEQA- S£SJ(

Fig. 20

182 138

-2032 _________________________-2034 zapytaj ΰ rPWSMę

-2036

UYKÓiU JEDPfOZJYAGOfY Μ

-2038

SERYJNY i M/ść/J

KOPtą KATALPUU £A#&0W W kE^EPŻEPA PAUZĘTÓH Z NR Stim 4w

wśujtePte. jttzYSTkicH KAKlCNOróL! Z (WiSMu 1 PO^AifCZ. PO H&z&ż. 0	-2040 w..
t
	-2042
WŚUJ MąSlWE MEJ&OSMtf MFUtME PO ΗΕ^ΕΰίΕβΑ ΡΑΚ/ΕΊ^	F

-2044

PDbPfSZ NP SERYJNY ŻAJsM MN, laTA-iOSΖΜίΜΟΊΥ l ME Z^£)SZaYE

ViEM^ REAUZ4OfE WstANEJC AEN&tiEPA PMETiW

POC^CZ PODPps PO i KYCH

Fig. 24A

Fig. 213

182 138

Fig. 22 A

182 138

-2074 _ _________________________ -2076 tt&&U kOWMKATtHYŚa:' ΚΟΗϋΜΚΑΤ DO Ρ/ε^ MĘTNEGO

-2078 __________________________-2080

On&tEDZ KONOMKAT /PafyEOŹ

MSY lYiEUffljNYCH KTO DY CE ME Z&tOSZOM)

2081

f tak

Ν/ε

2083

-2082

NYŚU7 MJĘ/C&S t/MWK O KNOCIE 2>IA ZAP^SÓN MEU&WCH &ĄUJ^( DO MMEMĄ

KONIEC

-2084 ___________________-2086

SKDNFTR.OOJ KOPuJMK^ ZWPEJESTWĄ MA

MEMMEJ fiEAUTSCp

NYSWE7 DO CSh

Fig. 22 B

182 138

2094 lOJMGZ IMMW

MUfCjAS l R/KAwPE.k ŻArMN/A2096

Fig. 22 C

182 138

-2104

-2106

-2108

-2110

-2112

2118

-2114 _________________________-2116

CERT (H)

2120

Nf£

ObW^Ul Ż&ĄME l ?osHtóDa&

WAl POWSZ y^rkJCff^^. 2117

2119

N

2121yyśui κοη^κατ w ś^bAME owco^ I

KOM

Fig.22D

182 138

Fig. 22 Ε

182 138

KLUCZ SZYBUJĄCY SIECI Zi&EZPiECZ.

	DŁUGOŚCI KLUCZY P(/BUCX. 55,M r
USTA ZŁYCH lUENT/FI
_ USTA PK GŁ. KERHEPA

6W&ALNE PONOWĘ

Fig, dB

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz.

Cena 6,00 zł.

Claims (16)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Sposób wymiany informacji między modułami elektronicznego systemu monetarnego, w którym tworzy się żądanie utraconych banknotów, identyfikujące utracone banknoty elektroniczne związane' z transakcyjnym modułem pieniężnym abonenta, znamienny tym, że generuje się, za pomocą transakcyjnego modułu pieniężnego, jednoznaczny numer seryjny żądania utraconych banknotów oraz konstruuje żądanie utraconych pieniędzy jako pakiet zawierający jednoznaczny numer seryjny żądania, informację o wszystkich przekazywanych banknotach elektronicznych przechowywaną w transakcyjnym module pieniężnym, informację o nieudanej realizacji przekazu dla banknotów elektronicznych związaną z nieudanymi realizacjami transakcyjnego modułu pieniężnego, oraz podpis cyfrowy i poświadczenie transakcyjnego modułu pieniężnego, przy czym przechowuje się żądanie utraconych banknotów na nośniku danych, który jest niezależny od transakcyjnego modułu pieniężnego.
2. 2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że żądanie utraconych banknotów obejmuje pierwsze i drugie pole danych zaszyfrowane kluczem prywatnym transakcyjnego modułu pieniężnego, przy czym pierwsze pole danych zawiera jednoznaczny numer seryjny żądania, informacja o wszystkich przekazywanych banknotach elektronicznych przechowywana w transakcyjnym module pieniężnym zawiera bieżącą wartość i kopię każdego z przekazywanych banknotów elektronicznych i informację o nieudanej realizacji dla nie zgłoszonych nieudanych realizacji, przy czym drugie pole danych zawiera pierwsze pole danych podpisane cyfrowo kluczem prywatnym transakcyjnego modułu pieniężnego, a trzecie pole danych zawiera' numer seryjny żądania, łączną kwotę wartości monetarnej dla żądania utraconych banknotów i poświadczenie transakcyjnego modułu pieniężnego.
3. 3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że etap generowania jednoznacznego numeru seryjnego żądania utraconych pieniędzy, informacji o wszystkich przekazywanych banknotach elektronicznych, informacji o nieudanej realizacji przekazu oraz podpisu cyfrowego i poświadczenia realizuje się w odpowiedzi na wybór abonenta za pomocą transakcyjnego modułu pieniężnego i tworzy się żądanie utraconych banknotów.
4. 4. Sposób wymiany informacji między modułami elektronicznego systemu monetarnego, w którym żąda się utraconych banknotów związanych z transakcyjnym modułem pieniężnym przy użyciu transakcyjnego modułu pieniężnego, po stronie abonenta, za pomocą modułu obsługi klienta mającego dostęp do co najmniej jednego banku emisyjnego, znamienny tym, że po stronie abonenta dostarcza się identyfikator do urządzenia głównego modułu obsługi klienta, ustanawia się sesję zabezpieczoną kryptograficznie pomiędzy transakcyjnym modułem pieniężnym i modułem obsługi klienta, za pomocą modułu obsługi klienta odbiera się z urządzenia głównego informację identyfikacyjną o abonencie, z transakcyjnego modułu pieniężnego wysyła się do modułu obsługi klienta komunikat zawierający informację o nie zgłoszonej nieudanej realizacji związaną z zapisami nie zgłoszonych nieudanych realizacji przechowywaną w transakcyjnym module pieniężnym, przy czym za pomocą modułu obsługi klienta konstruuje się żądanie z informacji o nie zgłoszonej nieudanej realizacji i wysyła się to żądanie poprzez komputer główny do systemu śledzenia emitowanych pieniędzy związanego z co najmniej jednym bankiem emisyjnym.
5. 5. Sposób według zastrz.4, znamienny tym, że dodatkowo za pomocą modułu obsługi klienta, w odpowiedzi na komunikat, wysyła się identyfikator żądania do transakcyjnego modułu pieniężnego i za pomocą transakcyjnego modułu pieniężnego oznacza się każdy z zapisów nie zgłoszonej nieudanej realizacji identyfikatorem żądania.
6. 6. Sposób według zastrz. 4, znamienny tym, że informacja o nie zgłoszonej nieudanej realizacji wysyłana do modułu obsługi klienta jest związana tylko z zapisami nie zgłoszonej nieudanej realizacji, które nie były wcześniej zgłaszane.

   182 138
7. 7. Sposób według zastrz. 4, znamienny tym, że przed wysłaniem komunikatu do modułu obsługi klienta, po stronie abonenta, za pomocą transakcyjnego modułu pieniężnego wybiera się zapisy nieudanych realizacji z listy zapisów nieudanej realizacji.
8. 8. Sposób wymiany informacji między modułami elektronicznego systemu monetarnego, w którym żąda się utraconych banknotów związanych z transakcyjnym modułem pieniężnym przy użyciu urządzenia z pamięcią, które zawiera żądania utraconych banknotów przechowane z transakcyjnego modułu pieniężnego, po stronie abonenta, za pomocą modułu obsługi klienta mającego dostęp do urządzenia głównego co najmniej jednego banku emisyjnego, przy czym urządzenie z pamięcią jest niezależne od transakcyjnego modułu pieniężnego, znamienny tym, że po stronie abonenta dostarcza się identyfikator do urządzenia głównego modułu obsługi klienta, dla modułu obsługi klienta uzyskuje się dostęp do żądania utraconych banknotów przechowywanych w urządzeniu z pamięcią za pomocą modułu obsługi klienta odbiera się żądanie utraconych banknotów z urządzenia z pamięcią i weryfikuje się ważność żądania utraconych banknotów, przy czym w module obsługi klienta konstruuje się żądanie utraconych banknotów i wysyła się to żądanie poprzez urządzenie główne do systemu śledzenia emitowanych pieniędzy związanego z co najmniej jednym z banków emisyjnych.
9. 9. Sposób według zastrz. 8, znamienny tym, że żądanie utraconych banknotów zawiera poświadczenie transakcyjnego modułu pieniężnego, a w czasie weryfikacji ważności żądania utraconych banknotów za pomocą modułu obsługi klienta przeprowadza się weryfikację ważności poświadczenia.
10. 10. Sposób według zastrz. 8, znamienny tym, że żądanie utraconych banknotów zawiera kopie utraconych banknotów, każda kopia utraconego banknotu posiada grupę poświadczającą pól danych, która zawiera listę każdego przekazującego modułu pieniężnego, który przekazywał oryginał kopii utraconego banknotu i zawiera podpis cyfrowy i poświadczenie każdego przekazującego modułu pieniężnego, przy czym w czasie weryfikacji ważności żądania utraconych banknotów dodatkowo przeprowadza się weryfikację ważności poświadczenia i podpisu cyfrowego przekazującego modułu pieniężnego.
11. 11. Sposób według zastrz. 8, znamienny tym, że żądanie utraconych banknotów zawiera kopie utraconych banknotów, a kopia każdego z nich posiada listę wartości monetarnych przekazywanych w każdym przekazie oryginału kopii utraconego banknotu, w czasie weryfikacji ważności żądania utraconych banknotów dodatkowo sprawdza się pole danych zapisu przekazu i potwierdza się, że dla każdego przekazu przekazano wartość monetarną która nie jest większa od wartości przekazanej w przekazie bezpośrednio poprzedzającym.
12. 12. Sposób według zastrz. 8, znamienny tym, że w etapie uzyskiwania dostępu do żądania utraconych banknotów przekazywanych w urządzeniu z pamięcią ustala się łącze komunikacyjne pomiędzy modułem obsługi klienta i urządzeniem głównym związanym z urządzeniem z pamięcią przy czym dla modułu obsługi klienta uzyskuje się dostęp do żądania utraconych banknotów poprzez to łącze komunikacyjne.
13. 13. System do wymiany informacji między modułami elektronicznego systemu monetarnego, znamienny tym, że obejmuje bank emisyjny posiadający system rozliczeń on-line, system uzgadniania emitowanych pieniędzy, elektroniczne reprezentacje pieniędzy, które są uwzględniane w systemie rozliczeń on-line, moduł generatora pieniędzy związany z bankiem emisyjnym do generowania elektronicznych reprezentacji pieniędzy, moduł kasjerski związany z bankiem emisyjnym, do przechowywania elektronicznych reprezentacji pieniędzy, transakcyjny moduł pieniężny do przekazywania elektronicznych reprezentacji pieniędzy, w którym dołączony jest zapis przekazu do elektronicznych reprezentacji pieniędzy po każdym przekazie pomiędzy obydwoma wspomnianymi modułami, przy czym elektroniczna reprezentacja pieniędzy jest przekazana okresowo do systemu uzgadniania emitowanych pieniędzy, a ponadto system uzgadniania emitowanych pieniędzy jest zaopatrzony w procesor analizujący zapisy przekazu dla każdej elektronicznej reprezentacji pieniędzy, dla identyfikacji elektronicznych reprezentacji zagubionych albo zduplikowanych pieniędzy, oraz w którym abonent danego transakcyjnego modułu pieniężnego przekazuje do banku emisyjnego żądanie utraconych pieniędzy identyfikujące utracone elektroniczne reprezentacje pieniędzy związanych z określonym transakcyjnym modułem pieniężnym, a bank emisyjny dokonuje wypłaty

    182 138 abonentowi na podstawie żądania utraconych pieniędzy i potwierdzenia ważności żądania utraconych pieniędzy przez system uzgadniania emitowanych pieniędzy dla każdej utraconej elektronicznej reprezentacji pieniędzy.
14. 14. System według zastrz. 13, znamienny tym, że każdy z transakcyjnych modułów pieniężnych jest dostosowany do przechowywania informacji związanej z elektronicznymi reprezentacjami pieniędzy, które brały udział w przerwanych transakcjach i żądanie utraconych pieniędzy zawiera tę informację.
15. 15. System według zastrz. 13, znamienny tym, że każdy z transakcyjnych modułów pieniężnych jest dostosowany do przechowywania żądania utraconych pieniędzy w niezależnym urządzeniu z pamięcią i żądanie utraconych pieniędzy jest podpisane cyfrowo kluczem prywatnym transakcyjnych modułów pieniężnych.
16. 16. System według zastrz. 15, znamienny tym, że żądanie utraconych pieniędzy zawiera informację związaną ze wszystkimi elektronicznymi reprezentacjami pieniędzy, które są przechowywane w transakcyjnym module pieniężnym.

    * * *