PL182293B1 - Urzadzenie do zgrzewania doczolowego rur z termoplastycznego tworzywa sztucznego PL - Google Patents

Abstract

1. URZADZENIE DO ZGRZEWANIA DOCZOLOWEGO RUR Z TERMOPLASTYCZNEGO TWORZYWA SZTUCZNEGO, ZWLASZCZA W POSTACI URZADZENIA STOLOWEGO DLA RUR O SREDNICY DO 250 MM, Z LOZEM MASZYNY Z PO- WIERZCHNIA USTAWIANIA NA STOLE ROBOCZYM I PIERWSZA POWIERZCHNIA MONTAZOWA DLA CO NAJMNIEJ JEDNEGO UCHWYTU RURY ORAZ PIERWSZA PRZEDNIA PROWADNICA LINIOWA I UMIESZCZONA ZA NIA, DRUGA PROWADNICA LINIOWA DLA SANEK, KTÓRE MAJA DRUGA POWIERZCHNIE MONTAZOWA DLA CO NAJMNIEJ JEDNEGO KOLEJNEGO UCHWYTU RURY, PRZY CZYM ZA POMOCA SANEK CO NAJ- MNIEJ DWA WSPÓLOSIOWE UCHWYTY RUR SA PRZESUWNE WZGLEDEM SIEBIE, ZE STRUGIEM PLASKIM DO OBRÓBKI KONCÓW RUR, Z WYMIENNYM NA STRUG PLASKI ELEMEN- TEM GRZEJNYM DO ZMIEKCZANIA KONCÓW RUR ORAZ TRZECIA PROWADNICA LINIOWA DLA CIAGLEGO PODTRZY- MYWANIA, PRZESUWU POPRZECZNEGO I RUCHU WYCHYL- NEGO STRUGA PLASKIEGO I ELEMENTU GRZEJNEGO, ZNA- MIENNE TYM, ZE ZAMOCOWANA NA LOZU (1) DRUGA PROWADNICA LINIOWA (9) JEST POLOZONA W WIEKSZEJ ODLEGLOSCI OD POWIERZCHNI USTAWIANIA (2) LOZA (1) MASZYNY NIZ ZAMOCOWANA RÓWNIEZ NA LOZU ( 1) PIERWSZA, PRZEDNIA PROWADNICA LINIOWA ( 8). PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest urządzenie do zgrzewania doczołowego rur z termoplastycznego tworzywa sztucznego, zwłaszcza w postaci urządzenia stołowego dla rur o średnicy do 250 mm, z łożem maszyny z powierzchnią ustawiania na stole roboczym i pierwszą powierzchnią montażową dla co najmniej jednego uchwytu rury oraz pierwszą, przednią prowadnicą liniową i umieszczoną za nią, drugą prowadnicą liniową dla sanek, które mają drugą powierzchnię montażową dla co najmniej jednego kolejnego uchwytu rury, przy czym za pomocą sanek co najmniej dwa współosiowe uchwyty rur są przesuwne względem siebie, ze strugiem płaskim do końców rur, z wymiennym na strug płaski elementem grzejnym do zmiękczania końców rur oraz trzecią prowadnicą liniową dla ciągłego przechowywania, przesuwu poprzecznego i ruchu wychylnego struga płaskiego i elementu grzejnego.

Tego typu urządzenia potrzebne są do szczelnego i wytrzymałego na duże obciążenia mechaniczne, zgrzewania ze sobą odcinków przewodów z termoplastycznych rur z tworzywa sztucznego, które służą do transportu ciekłych mediów. Własności takich połączeń zgrzewanych podlegają w związku z istniejącymi normami wyjątkowo wysokim wymaganiom, na przykład muszą być ukształtowane wyraźnie widoczne garby zgrzewalnicze. W przypadku struga płaskiego chodzi o co najmniej jedną obrotową tarczę, zaopatrzoną w wycięcie i nóż do strugania. W strugach płaskich strug jest wprowadzany pomiędzy oba uchwyty rur, przy czym oś struga pokrywa się z osiami końców rur. Przycięte z grubsza końce rur są wówczas przysuwane do struga, tak że powstają dwie pierścieniowe powierzchnie cięcia, które przebiegają dokładnie promieniowo. Następnie ponownie zwiększa się odstęp pomiędzy końcami rur i wycofuje strug z położenia roboczego w położenie spoczynkowe, po czym wyłącza się go i przesuwa na bok na odpowiedniej prowadnicy liniowej. Na tej samej prowadnicy liniowej znajduje się płytowy element grzejny, który jest odpowiednio rozgrzewany i wprowadzany w odstęp pomiędzy końcami rur na miejsce struga płaskiego. Wówczas oba końce rur, stykając się ze sobą są przysuwane do elementu grzejnego i - korzystnie za pomocą sterowania komputerowego - doprowadzane do wymaganej temperatury zgrzewania. Następnie element grzejny jest ponownie cofany z położenia roboczego w położenie spoczynkowe, po czym oba zmiękczone końce rur są dosuwane do siebie z odpowiednią siłą co sprawia, że ich połączenie jest absolutnie szczelne i wytrzymałe na duże obciążenia mechaniczne. Zarówno strug płaski, jak też element grzejny są swobodnie przesuwne na ich wspólnej prowadnicy liniowej, co umożliwia ich dokładne ustawienie w środku pomiędzy dwoma końcami rur.

W znanych urządzeniach na wstępie opisanego rodzaju łoże maszyny ma kształt prostopadłościanu z poziomą górną powierzchnią. Osie prowadnic liniowych, wykonanych w postaci cylindrycznych drążków, które służą do dosuwania do siebie uchwytów rur, leżą przy tym również w płaszczyźnie poziomej. Prowadnice liniowe służą przy tym do prowadzenia sanek, na których zamocowany jest co najmniej jeden uchwyt rury. Taki układ jest opisany w europejskim zgłoszeniu patentowym nr 0 453 903. Również tutaj łoże lub stojan maszyny ma kształt prostopadłościanu z poziomą górną powierzchnią.

Rozpowszechniona została seria tego typu urządzeń, w których łoże maszyny i sanki uzupełniają się wzajemnie do kształtu prostopadłościanu, jeżeli pominie się potrzebną do ruchu sanek, wolną przestrzeń pomiędzy pionową ścianką łoża maszyny i sankami. Osie trzech, mających postać drążków, prowadnic liniowych leżą przy tym w płaszczyźnie poziomej.

W wyniku tego powszechnego użytkowania znane stały się ponadto, należące do innego rodzaju maszyn, zgrzewarki do rur z tworzywa sztucznego o dużych średnicach do 630 mm, w których w ramie głównej, na całej jej długości, zamocowane są dwie, mające kształt drążków, poziome prowadnice liniowe dla czterech uchwytów rur, z których tylna prowadnica liniowa jest usytuowana wyżej niż przednia. Urządzenia te nie mają jednak powierzchni mo

182 293 cowania dla uchwytów rur. Uchwyty rur są natomiast zaopatrzone po przeciwnych stronach w tuleje łożyskowe dla bezpośredniego prowadzenia na prowadnicach liniowych, zaś dwa z nich są napędzane hydraulicznie. Brak jest tutaj trzeciej prowadnicy liniowej do alternatywnego zastosowania struga płaskiego i elementu grzejnego; są one umieszczane na początku na prowadnicach liniowych dla uchwytów rur i należy je wymieniać ręcznie w trakcie pracy podczas procesu zgrzewania.

W znanych urządzeniach opisanego na wstępie rodzaju łoże maszyny jest albo połączone na stałe z korpusem, albo jest ustawione na płycie nośnej korpusu maszyny. Urządzenie do zgrzewania doczołowego jest jednak ze względów technicznych bardzo trudne do manipulacji i czyni całe urządzenie wraz z korpusem ciężkie na górze. W związku z tym do celów transportowych zdejmuje się łoże maszyny wraz ze wszystkimi nadstawkami z płyty nośnej i umieszcza w dolnej części korpusu. Rozwiązanie to jest jednak bardzo kłopotliwe nawet w przypadku niniejszych urządzeń.

Znane urządzenia tego typu mają następujące wady: uchwyty rur, które muszą przenosić znaczne siły osiowe tworzą w stosunku do obu prowadnic liniowych ramiona dźwigni o znacznej długości. Powoduje to ciężki przesuw sanek na prowadnicach liniowych. Wysokość łoża maszyny i dodatkowa wysokość prowadnic liniowych oraz uchwytów rur sprawiają że całe urządzenie ma znaczną wysokość całkowitą. Ponieważ tego typu urządzenia są zazwyczaj stawiane na stole roboczym, obserwowane i obsługiwane elementy znajdują się w położeniu niekorzystnym dla obsługi.

Celem wynalazku jest takie udoskonalenie urządzenia opisanego na wstępie rodzaju, aby zmniejszyć trudności w przesuwaniu sanek po prowadnicach liniowych oraz ułatwić i poprawić obsługę oraz możliwości obserwacji przez zmniejszenie wysiłku potrzebnego do przestawienia łoża maszyny wraz z nadstawkami w położenie spoczynkowe a także skutecznie zabezpieczyć nadstawki łoża maszyny podczas transportu przed uszkodzeniami w wyniku uderzeń o inne przedmioty i/lub przechylenia całego urządzenia.

Zadanie to rozwiązano według wynalazku za pomocą opisanego na wstępie urządzenia, w którym zamocowana na łożu druga prowadnica liniowa jest położona w większej odległości od powierzchni ustawiania łoża maszyny niż również zamocowana na łożu pierwsza, przednia prowadnica liniowa.

Korzystnie, różnica wysokości H pomiędzy pierwszą prowadnicą liniową i drugą prowadnicą liniową wynosi od 10 do 100 mm.

W łożu, trzecia prowadnica liniowa dla struga płaskiego i elementu grzejnego jest położona w mniejszej odległości od powierzchni ustawiania tego łoża niż druga prowadnica liniowa dla uchwytów rur.

Łoże maszyny, zgodnie z wynalazkiem, ma powierzchnie opadające w kierunku przodu maszyny, które są wybrzuszone ku górze.

Szczególnie korzystne jest przy tym, że łoże maszyny i sanki są w obszarze drugiej prowadnicy liniowej zaopatrzone w, wystające do góry, elementy ścienne, w których osadzona jest druga prowadnica liniowa w postaci drążka prowadzącego a łoże maszyny poniżej prowadnic liniowych oraz toru ruchu sanek ma, leżącą poniżej jego ścianek bocznych oraz opadającą ku przodowi, górną ściankę.

Korzystnie, wystające do góry elementy ścienne łoża maszyny i sanek mają półcylindryczne powierzchnie zewnętrzne.

Zgodnie z dalszą cechą wynalazku, łoże maszyny jest osadzone uchylnie wokół poziomej osi na korpusie i opuszczalne pod płaszczyznę roboczą wyznaczoną w położeniu roboczym przez obie prowadnice liniowe.

Szczególnie korzystne jest przy tym, jeżeli korpus ma dwa przednie wsporniki i dwa tylne wsporniki, które leżą odpowiednio w przedniej i tylnej głównej płaszczyźnie, przebiegających równolegle do kierunków przesuwu uchwytów rur, i jeżeli oś jest umieszczona co najmniej w przybliżeniu w głównej płaszczyźnie tylnych wsporników.

Dalej, zgodnie z wynalazkiem, z osi wystają dwa promieniowe ramiona nośne, na których zamocowane jest łoże maszyny i z których każdy jest zaopatrzony w obciążony sprężyną

182 293 rygiel, za pomocą którego ramiona nośne są łączone selektywnie z górnymi rozporami korpusu i tylnymi wspornikami.

Oba ramiona nośne, które na swych wolnych końcach są połączone ze sobą za pomocą rozpory poprzecznej, służą do zamocowania łoża maszyny, zaś obciążone sprężyną rygle służą do zabezpieczenia całego urządzenia zarówno w położeniu roboczym, jak też w położeniu spoczynkowym i/lub transportowym.

Korpus zgodnego z wynalazkiem urządzenia jest z jednej strony zaopatrzony w rolki jezdne zaś z drugiej strony w nóżki i ma w swej dolnej części dwie poziome rozpory, na których umieszczone jest, łączące rozpory, urządzenie do odkładania i przechowywania narzędzi i podobnego wyposażenia.

Dzięki wynalazkowi określona przez osie obu prowadnic liniowych płaszczyzna robocza jest w pewnym stopniu nachylona w kierunku osoby obsługującej, tak że urządzenie jest łatwiejsze w obsłudze, a poszczególne operacje można lepiej obserwować i łatwiej na nie wpływać. Skróceniu ulega również ramię dźwigni, utworzonej przez uchwyt rury względem drugiej prowadnicy liniowej. Łoże maszyny jest zatem według wynalazku, dzięki położeniu obu prowadnic liniowych względem siebie, ukształtowane bardziej ergonomicznie.

Rozwiązanie umożliwia dodatkowe zwiększenie spadku łoża maszyny w kierunku osoby obsługującej.

Należy przy tym pamiętać, że w wyniku nachylenia płaszczyzny roboczej do przodu przemieszczone są również części lub nadstawki zgrzewarki, zwłaszcza elementy służące do jej obsługi, co z jednej strony ułatwią wprawdzie pracę, z drugiej jednak naraża je bardziej na uszkodzenia poza okresem eksploatacji i w trakcie transportu zgrzewarki.

Przy przechylaniu łoża maszyny do dołu wokół odpowiedniej osi, punkt ciężkości całego układu przemieszcza się w znacznym stopniu do dołu, co zwiększa skuteczność zabezpieczenia przed przechyleniem urządzenia. Proces ten wymaga niewielkiego wysiłku, ponieważ duża część ciężaru jest stale przenoszona przez oś. Ponadto korpus służy w pewnym stopniu jako zabezpieczenie przed uderzaniem wystających części o obce przedmioty, jeżeli urządzenie jest transportowane w inne miejsce.

Rozwiązanie pozwala osiągnąć maksymalne opuszczenie punktu ciężkości, a zatem całkowite schowanie łoża maszyny wraz z jego nadstawkami pomiędzy czterema wspornikami korpusu.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia kompletne urządzenie, jednak bez korpusu, w widoku z przodu, fig. 2 przedmiot z fig. 1 w przekroju pionowym wzdłuż linii II-II, fig. 3 - widok boczny w kierunku strzałki II na fig. 1, bez urządzenia grzejnego i struga płaskiego, fig. 4 do 8 - zestawienie porównawcze parametrów urządzenia według stanu techniki i dla urządzenia według wynalazku, fig. 9 - kompletne urządzenie z korpusem w pozycji roboczej w widoku z przodu, fig. 10 przedmiot z fig. 9 w widoku bocznym w kierunku strzałki X, fig. 11 -kompletne urządzenie w pozycji spoczynkowej lub transportowej, bez nadstawek, zaś fig. 12 - przedmiot z fig. 11, tym razem z nadstawkami, w widoku bocznym w kierunku strzałki XII.

Na fig. 1 przedstawione jest łoże 1 maszyny, które ma powierzchnię ustawiania 2 maszyny na stole roboczym lub temu podobnym. Łoże 1 maszyny ma powierzchnię montażową 3, która leży znacznie niżej od powierzchni montażowych według stanu techniki. Na tej powierzchni montażowej 3 za pomocą pierwszego elementu kątowego 4 zamocowany jest stały, a zarazem przestawny, uchwyt 5 rury. Drugi element kątowy 6 może służyć do zamocowania drugiego, nie przedstawionego tutaj, uchwytu rury. Łoże 1 maszyny ma ponadto lewą ściankę boczną 7. W łożu 1 maszyny zamocowane są lewe końce dwóch, mających kształt okrągłych prętów, prowadnic liniowych, a mianowicie przedniej pierwszej prowadnicy liniowej 8 i drugiej prowadnicy liniowej 9, które są usytuowane jedna nad drugą i których prawe końce są zamocowane w prawej ściance bocznej 10 łoża 1 maszyny. Na prowadnicach liniowych 8 i 9, w odpowiednim wybraniu łoża 1 maszyny, osadzone są sanki 11, przesuwne za pomocą zamocowanej na nich zębatki 12 (fig. 2), w którą od dołu wchodzi nie pokazany tutaj zębnik, zamocowany na końcu wałka 13, który jest napędzany ręcznie za pomocą wieńca obrotowego 14.

182 293

Górną powierzchnię sanek 11 stanowi druga powierzchnia montażowa 15, na której za pomocą następnego elementu kątowego 16 zamocowany jest przestawnie drugi uchwyt 17 rury. Za pomocą kolejnego elementu kątowego 18 na sankach 11 można zamocować dodatkowy, nie przedstawiony tutaj, uchwyt rury. Powierzchnie montażowe 3 i 15 leżą we wspólnej, poziomej płaszczyźnie. Uchwyty 5 i 17 rur są usytuowane koncentrycznie względem wspólnej osi A-A, przy czym oś ta wyznacza również położenie osi zgrzewanych ze sobą końców rur. Uchwyty 5 i 17 rur mają postać pierścieni zaciskowych i są, naprzeciw połączenia przegubowego 41, mocowane na stałe względem obrabianej rury za pomocą śruby zaciskowej 42.

Jak wynika z fig. 3, element kątowy 6 jest na swym, odstającym ku górze, ramieniu 6a ukształtowany odpowiednio do średnicy rury w postaci części powierzchni cylindrycznej. To samo dotyczy ramienia 18a elementu kątowego 18. Dzięki temu ramiona 6a i 18a można, również bez uchwytów 5 i 17 rur, wykorzystać tylko jako elementy podporowe dla zgrzewanych rur.

Na trzeciej, tylnej prowadnicy liniowej 19 (fig. 2) osadzone są uchylnie, a jednocześnie przesuwnie względem prowadnic liniowych 8 i 9, strug płaski 20 i płytowy element grzejny 21. Strug płaski 20 jest napędzany przez wiertarkę ręczną 22, która w dużej odległości z tej strony osi A-A jest połączona rozłącznie ze strugiem płaskim 20. Strug płaski 20 można dzięki temu, bez przeszkód ze strony uchwytu 17 rury, wprowadzić za pomocą ręcznej dźwigni 23 w odstęp pomiędzy uchwytami 5 i 17 rur, ustawiając jego oś obrotu koncentrycznie względem osi A-A. Element grzejny 21 jest w pozycji spoczynkowej otoczony z obu stron osłoną stykową 43, składającą się z dwóch arkuszy blachy, które są połączone trzpieniem dystansowym 44 oraz osadzone uchylnie i przesuwnie na trzeciej prowadnicy liniowej 19.

Po zakończeniu płaskiego strugania obu końców rur za pomocą struga płaskiego 20, strug zostaje obrócony z powrotem wokół prowadnicy liniowej 19 i przesunięty w prawo w swoje położenie spoczynkowe. Na miejsce struga płaskiego 20 wchodzi teraz rozgrzany element grzejny 21, wprowadzany za pomocą ręcznej dźwigni 24 w przestrzeń pomiędzy uchwytami 5 i 17 rur. Kolejność operacji została opisana powyżej.

Z fig. 2 i 3 wynika, że z tyłu łoża 1 maszyny znajdują się dwa kozły łożyskowe 25, pomiędzy którymi zamocowana jest trzecia prowadnica liniowa 19. Fig. 2 ukazuje strug płaski 20 w jego położeniu roboczym. Ma on wewnątrz obudowy 26 dwie, napędzane ręczną wiertarką 22, tarcze 27, z których widoczna jest tylko jedna. Tarcza 27 ma wybranie 28 do przechodzenia wiórów oraz nóż 29. W obudowie 26 znajduje się elektryczny włącznik 30, w którym kołek przycisku opiera się w położeniu roboczym na prowadnicy liniowej 9 i w ten sposób załącza włącznik 30. Włącznik ten jest połączony szeregowo z innym włącznikiem, który znajduje się w ręcznej dźwigni 23 i który można załączać za pomocą dźwigni 31. Szeregowe połączenie obu włączników powoduje zamknięcie obwodu prądowego, co wyklucza niebezpieczeństwo wypadku, ponieważ strug płaski 20 nie może być włączony pozą swoim położeniem roboczym. Ogranicznik 32, który przylega do tylnej powierzchni łoża 1 maszyny, zapobiega zbyt dalekiemu cofnięciu struga płaskiego 20.

Widoczne jest zwłaszcza na fig. 2, jaka jest różnica wysokości pomiędzy ustawionymi jedna za drugą prowadnicami liniowymi 8 i 9, pomiędzy którymi istnieje odstęp D, przy czym różnica wysokości jest zdefiniowana przez wymiar H. Ta różnica wysokości może wynosić od 10 do 100 mm lub więcej w przypadku większych maszyn.

Osie prowadnic liniowych 8 i 9 wyznaczają wirtualną płaszczyznę roboczą E-E, opadającą ku przodowi łoża 1 maszyny. Nachylenie płaszczyzny roboczej E-E odpowiada w zasadzie górnej powierzchni łoża 1 maszyny, które poniżej prowadnic liniowych 8 i 9 oraz toru ruchu sanek 11 ma, leżącą poniżej ścianek bocznych 7 i 10 oraz opadającą ku przodowi 33, górną ściankę 34.

Widoczne jest, że łoże 1 maszyny, wykonane w postaci skorupowego odlewu, ma poniżej sanek 11 bardzo niską wysokość.

Obudowa 26 struga płaskiego 20 ma ponadto wysięgnik 35, który wspiera się od góry na przedniej prowadnicy liniowej 8 i zaczepia o nią hakiem 36, umożliwiając w ten sposób przejmowanie oscylujących sił reakcji struga płaskiego 20.

182 293

Jak wynika z fig. 3, nie tylko górna ścianka 34 (fig. 2) opada ku przodowi. Również ścianki boczne 7 i 10 mają powierzchnie 37 i 38, które opadają w kierunku przodu. Jak widać, opadające powierzchnie 37 i 38 są wybrzuszone ku górze.

Jak widać z kolei na fig. 1 i 3, łoże 1 maszyny i sanki 11 są w obszarze drugiej górnej prowadnicy liniowej 9 zaopatrzone w, wystające ku górze, elementy ścienne 39 i 40, które mają w przybliżeniu kształt półcylindryczny i w których jest osadzona druga prowadnica liniowa 9. Dzięki temu, pomimo stosunkowo wysokiego usytuowania drugiej prowadnicy liniowej 9, zarówno przednia strona łoża 1 maszyny jest położona bardzo nisko, jak też powierzchnie montażowe 3 i 15 są położone wyraźnie niżej w porównaniu z elementami ściennymi 39 i 40.

Proporcje te są wyjaśnione bliżej w oparciu o fig. 4 do 7, które ukazują fragmenty urządzeń dla rur o średnicy D równej 160 m, oraz w oparciu o fig. 8.

Figury 4 i 5 ukazują szczegóły, będącego w powszechnym użytku, urządzenia według stanu techniki, przy czym fig. 4 ukazuje widok z przodu, zaś fig. 5 - widok z boku w kierunku strzałki V na fig. 4.

Na sankach 11, przesuwnych na prowadnicach liniowych 8a i 9a, jest zamocowany uchwyt 17a rury. Ramię hj dźwigni, utworzonej przez niego względem leżących w poziomej płaszczyźnie osi prowadnic liniowych 8a i 9a, wynosi 183 mm.

Figury 6 i 7 ukazują analogiczne szczegóły przedmiotu wynalazku, przy czym fig. 6 ukazuje widok z przodu, zaś fig. 7 - widok z boku w kierunku strzałki VII na fig. 6. W wyniku nachylenia płaszczyzny E-E, w której leżą osie prowadnic liniowych 8 i 9, oraz dzięki możliwemu wskutek tego obniżeniu powierzchni montażowej 15 ramię h2 dźwigni, utworzonej przez uchwyt 17 rury względem płaszczyzny E-E, wynosi jedynie 135 mm.

Figura 8 ukazuje na osi odciętych siły przesuwu P (w N) uchwytów rury względem siebie, zaś na osi rzędnych momenty zginania M (w Nm). Linia 45 ilustruje parametry według stanu techniki, zaś linia 46 parametry przedmiotu wynalazku. Widać wyraźnie, że uchwyty rur w przedmiocie wynalazku są mniej obciążone na zginanie niż w stanie techniki. Zalety ergonomiczne zostały już opisane powyżej. W uzupełnieniu należy wskazać na to, że skrócenie ramienia dźwigni powoduje mniejsze sprężyste odkształcenie zginające uchwytów rur podczas procesu zgrzewania. Dzięki temu następuje wyraźne zmniejszenie przemieszczenia osi obu rur, co z kolei ma korzystny wpływ na dokładność zgrzewania, zwłaszcza na równomierne ukształtowanie garbów zgrzewalniczych na obwodzie rury.

Na fig. 9il0 przedstawiony jest korpus 51, składający się z dwóch pionowych, przednich wsporników 52 i dwóch tylnych wsporników 53, utworzonych z rur. Przednie wsporniki 52 wyznaczają przednią główną płaszczyznę EV, zaś oba tylne wsporniki 53 wyznaczają tylną główną płaszczyznę EH. Przednie wsporniki 52 są w swej dolnej części połączone ze sobą poziomą rozporą 54, zaś oba tylne wsporniki 53 są połączone ze sobą poziomą rozporą 55. Odpowiednie części są utworzone z rury, wygiętej pod kątem prostym z dużym promieniem zagięcia. Na rozporach 54 i 55 umieszczone jest urządzenie 56 do odkładania narzędzi lub temu podobnych, przy czym urządzenie to łączy ze sobą obie rozpory 54 i 55, zabezpieczając je przed skręceniem.

Z jednej strony (na fig. 9 lewej) korpus 51 jest zaopatrzony w rolki jezdne 57, zaś z drugiej strony (na fig. 9 prawej) w nóżki 58. Uniesienie nóżek 58, zabezpieczonych przed poślizgiem, umożliwia łatwy transport całego urządzenia za pomocą rolek jezdnych 57; po postawieniu nóżek 58 na podłożu 59 urządzenie jest w wystarczającym stopniu zabezpieczone przed przesunięciem.

Górne końce wsporników 53 i 54 są połączone górną rozporą 60 lub 61, które rozciągają się od przodu do tyłu.

W obszarze górnych końców tylnych wsporników 53 lub w obszarze tylnych końców górnych rozpór 60 i 61 znajdują się miejsca zamocowania dla osi A lub A-A, na których końcach są zamocowane lub osadzone dwa promieniowe ramiona nośne 62 i 63. Te ramiona nośne 62 i 63 są wyraźnie widoczne jedynie na fig. 11. Na przednich końcach tych ramion nośnych 62 i 63 znajdują się - umieszczone naprzeciw siebie - obciążone sprężynami rygle 64, za pomocą których ramiona nośne 62 i 63 można łączyć selektywnie z górnymi rozporami

182 293

60, 61 i tylnymi wspornikami 53. Kąt wychylenia tych rygli 64 jest zaznaczony na fig. 10 punktowym łukiem 65.

Do lub na ramionach nośnych 62 i 63 zamocowane jest łoże 1 urządzenia według fig. 1 do 7. Podczas gdy na fig. 9 i 10 urządzenie jest pokazane w stanie gotowości do pracy, to na fig. 11 i 12 znajduje się ono w położeniu spoczynkowym lub transportowym. Widoczne jest zwłaszcza przy porównaniu fig. 10 i 12, że dzięki obniżeniu łoża 1 maszyny o oś A lub A-A punkt ciężkości urządzenia wraz ze wszystkimi nadstawkami ulega znacznemu przemieszczeniu w dół, i że praktycznie wszystkie wystające sztywne części mieszczą się w prostopadłościennej przestrzeni pomiędzy czterema pionowymi wspornikami 52 i 53. Obrotowy wieniec 14 jest na fig. 12 zdjęty ze swego wałka 14a.

182 293

182 293

182 293

182 293

182 293

182 293

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 60 egz. Cena 4,00 zł.

Claims (13)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Urządzenie do zgrzewania doczołowego rur z termoplastycznego tworzywa sztucznego, zwłaszcza w postaci urządzenia stołowego dla rur o średnicy do 250 mm, z łożem maszyny z powierzchnią ustawiania na stole roboczym i pierwszą powierzchnią montażową dla co najmniej jednego uchwytu rury oraz pierwszą przednią prowadnicą liniową i umieszczoną za nią drugą prowadnicą liniową dla sanek, które mają drugą powierzchnię montażową dla co najmniej jednego kolejnego uchwytu rury, przy czym za pomocą sanek co najmniej dwa współosiowe uchwyty rur są przesuwne względem siebie, ze strugiem płaskim do obróbki końców rur, z wymiennym na strug płaski elementem grzejnym do zmiękczania końców rur oraz trzecią prowadnicą liniową dla ciągłego podtrzymywania, przesuwu poprzecznego i ruchu wychylnego struga płaskiego i elementu grzejnego, znamienne tym, że zamocowana na łożu (1) druga prowadnica liniowa (9) jest położona w większej odległości od powierzchni ustawiania (2) łoża (1) maszyny niż zamocowana również na łożu (1) pierwsza, przednia prowadnica liniowa (8).
2. 2. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że różnica wysokości zamocowania (H) pomiędzy pierwszą przednią prowadnicą liniową (8) i drugą prowadnicą liniową (9) wynosi od 10 do 100 mm.
3. 3. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że w łożu (1), trzecia prowadnica liniowa (19) dla struga płaskiego (20) i elementu grzejnego (21) jest położona w mniejszej odległości od powierzchni ustawiania (2) tego łoża (1) niż druga prowadnica liniowa (9) dla uchwytów (5, 17) rur.
4. 4. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że łoże (1) maszyny ma powierzchnie (37, 38), opadające w kierunku przodu maszyny.
5. 5. Urządzenie według zastrz. 4, znamienne tym, że opadające powierzchnie (37, 38) są wybrzuszone ku górze.
6. 6. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że łoże (1) maszyny i sanki (11) są w obszarze drugiej prowadnicy liniowej (9) zaopatrzone w, wystające do góry, elementy ścienne (39, 40), w których osadzona jest druga prowadnica liniowa (9) w postaci drążka prowadzącego.
7. 7. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że łoże (1) maszyny poniżej prowadnic liniowych (8, 9) oraz toru ruchu sanek (11) ma, leżącą poniżej jego ścianek bocznych (7,10) oraz opadającą ku przodowi (33), górną ściankę (34).
8. 8. Urządzenie według zastrz. 6, znamienne tym, że wystające do góry elementy ścienne (39, 40) łoża (1) maszyny i sanek (11) mająpółcylindryczne powierzchnie zewnętrzne.
9. 9. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że łoże (1) maszyny jest osadzone uchylnie wokół poziomej osi (A-A) na korpusie (51) i opuszczalne pod płaszczyznę roboczą (E-E), wyznaczoną w położeniu roboczym przez obie prowadnice liniowe (8,9).
10. 10. Urządzenie według zastrz. 9, znamienne tym, że korpus (51) ma dwa przednie wsporniki (52) i dwa tylne wsporniki (53), które leżą odpowiednio w przedniej i tylnej głównej płaszczyźnie (EV, EH), przebiegających równolegle do kierunków przesuwu uchwytów (5, 17) rur, i że oś (A-A) jest umieszczona co najmniej w przybliżeniu w głównej płaszczyźnie (EH) tylnych wsporników (53).
11. 11. Urządzenie według zastrz. 10, znamienne tym, że z osi (A-A) wystają dwa promieniowe ramiona nośne (62, 63), na których zamocowane jest łoże (1) maszyny i z których każdy jest zaopatrzony w obciążony sprężyną rygiel (64), za pomocą którego ramiona nośne (62,63) są łączone do wyboru z górnymi rozporami (60, 61) korpusu (51) i tylnymi wspornikami (53).
12. 12. Urządzenie według zastrz. 9, znamienne tym, że korpus (51) jest z jednej strony zaopatrzony w rolki jezdne (57), zaś z drugiej strony w nóżki (58).

    182 293
13. 13. Urządzenie według zastrz. 9, znamienne tym, że korpus (51) ma w swej dolnej części dwie poziome rozpory (54, 53), na których umieszczone jest, łączące rozpory, urządzenie (56) do odkładania i przechowywania narzędzi i podobnego wyposażenia.

    * * *