PL182867B1 - Urządzenie do kontrolowanego podawania leków, zwłaszcza w postaci aerozolu - Google Patents

Abstract

1. Urządzenie do kontrolowanego podawania leków, zwłaszcza w postaci aerozolu, we współpracy ze znanym urządzeniem do wytwarzania aerozolu, znamienne tym, że ma rurowy przewód (1) tworzący wspólny kanał powietrzny, połączony z wyjściem urządzenia do wytwarzania aerozolu (2), zaopatrzony z jednej strony w ustnik (7), z usytuowanym w rurowym przewodzie (1) układem pomiarowym, który stanowi pneumotachograf, korzystnie w postaci układu dwóch rur, z których zewnętrzna rura (3) o większej średnicy, zawiera wewnątrz co najmniej jedną wewnętrzną rurkę (4) o mniejszej średnicy usytuowaną korzystnie współśrodkowo a odcinek wewnętrznej rurki (4) o mniejszej średnicy usytuowany wewnątrz zewnętrznej rury (3) o większej średnicy jest od niej krótszy

Description

Przedmiotem wynalazku jest urządzenie do kontrolowanego podawania leków, zwłaszcza w postaci aerozolu, z wyznaczeniem optymalnego momentu podania leku z powietrzem oddechowym, we współpracy z urządzeniem do wytwarzania aerozolu.

Znane są urządzenia do podawania leków w postaci aerozolu. Przykładem takiego urządzenia jest nebulizator zawierający korpus zaopatrzony w komorę, w której umieszcza się dawkę leku. Komora ma doprowadzenie sprężonego powietrza, które służy do ciągłego wytwarzania aerozolu. Podawanie dawki leku ma miejsce w dowolnym, przypadkowym momencie, bez uwzględniania parametrów czynności oddechowych pacjenta, w tym fazy wdechu lub wydechu.

Znana jest ze zgłoszenia nr P - 315 096 głowica pneumotachograficzna przeznaczona do badania prędkości przepływu i objętości przepływającego powietrza lub innych gazów we współpracy z układem pomiarowym zwłaszcza dla celów medycznych. Głowicę taką stanowi

182 867 zewnętrzna rura o większej średnicy, zawierająca wewnątrz co najmniej jedną wewnętrzną rurkę o mniejszej średnicy usytuowaną korzystnie współśrodkowo. Odcinek wewnętrznej rurki o mniejszej średnicy usytuowany wewnątrz zewnętrznej rury o większej średnicy jest od niej krótszy zaś otwór zewnętrznej rury o większej średnicy pomiędzy jej krawędzią a wewnętrzną rurką o mniejszej średnicy ma zamknięcie, tak że kanał przepływu powietrza stanowi wewnętrzna rurka o mniejszej średnicy.

Znane jest też ze zgłoszenia nrP-315 441 urządzenie do podawania leków z wykorzystaniem opisanej wyżej głowicy pneumotachograficznej stanowiącej układ dwóch rur. Zewnętrzna rura o większej średnicy, zawiera wewnątrz co najmniej jedną wewnętrzną rurkę o mniejszej średnicy usytuowaną korzystnie współśrodkowo, przy czym jedną z wymienionych rur, korzystnie wewnętrzną rurkę o mniejszej średnicy, stanowi przewód rurowy dowolnego urządzenia do podawania leku a odcinek wewnętrznej rurki o mniejszej średnicy usytuowany wewnątrz zewnętrznej rury o większej średnicy jest od niej krótszy. Zewnętrzna rura o większej średnicy osadzona jest z wykorzystaniem pierścienia stanowiącego zamknięcie otworu zewnętrznej rury o większej średnicy pomiędzy jej krawędzią a wewnętrzną rurką. Wewnętrzna rurka ma średnicę stanowiącą od 10% do 99% średnicy zewnętrznej rury.

Co najmniej jeden otwór pomiarowy usytuowany jest w obszarze pomiarowym wyznaczonym wewnętrzną ścianką pierścienia, wewnętrzną ścianką, rury o większej średnicy i przestrzenią ograniczoną wymienionymi ściankami a ponadto otwór pomiarowy połączony jest z układem pomiarowym sprzężonym z układem sterowania dowolnego urządzenia do podawania leku. Zewnętrzna rura o większej średnicy może mieć przewężenie zaś co najmniej jeden otwór pomiarowy może być usytuowany w obszarze pomiarowym wyznaczonym wewnętrznymi ściankami zewnętrznej rury. Pierścień może być wykonany z materiału elastycznego. Zewnętrzna rura o większej średnicy może mieć co najmniej jedno żebro ustalające.

Istota rozwiązania według wynalazku polega na tym, że urządzenie do kontrolowanego podawania leków ma rurowy przewód tworzący wspólny kanał powietrzny, połączony z wyjściem urządzenia do wytwarzania aerozolu, zaopatrzony z jednej strony w ustnik, z usytuowanym w rurowym przewodzie układem pomiarowym, który stanowi pneumotachograf. Pneumotachograf ma korzystnie postać układu dwóch rur, z których zewnętrzna rura o większej średnicy zawiera wewnątrz co najmniej jedną wewnętrzną rurkę o mniejszej średnicy usytuowaną korzystnie współśrodkowo a odcinek wewnętrznej rurki o mniejszej średnicy usytuowany wewnątrz zewnętrznej rury o większej średnicy jest od niej krótszy.

Wspólny kanał powietrzny ma co najmniej jeden zawór jednokierunkowy, usytuowany względem pneumotachografu korzystnie przeciwległe do ustnika. Zawór jednokierunkowy może mieć zespół wytwarzający drgania słupa powietrza znajdującego się w rurowym przewodzie.

Rurowy przewód może mieć od strony przeciwległej do ustnika źródło drgań, korzystnie ultradźwięków wraz z czujnikiem pomiarowym odbitej fali.

Zewnętrzna rura o większej średnicy wyznaczona jest przez dwa lejowe człony mające odcinki rurowe i odcinki kielichowe, stanowiące kanał przepływu powietrza.

Ze strefy styku czół członów wyprowadzone są króćce, usytuowane równolegle i współbieżnie a osie wzdłużne dłuższych kanałów króćców, przebiegają równolegle do płaszczyzny styku czół członów. Otwory krótszych kanałów króćców, których osie są prostopadłe do płaszczyzny styku czół, usytuowane są w odległości nie większej niż jedna czwarta odcinka średnicy kielichowego odcinka członu w jego najszerszym miejscu.

Na dłuższym odcinku rurowym jednego z członów osadzony jest trójnik zaopatrzony w ustnik a boczny kanał trójnika połączony jest z urządzeniem do wytwarzania aerozolu.

Człony mogą być spięte sprężystym zatrzaskiem w kształcie litery „V”.

Zaletą rozwiązania według wynalazku jest prostota konstrukcji, osiągnięta dzięki wykorzystaniu istniejącego przewodu rurowego pneumotachografu oraz urządzenia do wytwarzania aerozolu. Urządzenie według wynalazku umożliwia dobranie optymalnego dla danego pacjenta momentu podania dawki leku.

Rozwiązanie według wynalazku objaśnione jest w przykładzie wykonania na rysunkach, na których fig. 1 przedstawia urządzenie w przekroju wzdłużnym z częściowym widokiem z boku, ze schematem układu sterowania, fig. 2 przedstawia dodatkową końcówkę

182 867 w przekroju wzdłużnym, fig. 3 przedstawia urządzenie w widoku od czoła, fig. 4 przedstawia odmianę urządzenia przeznaczoną do mocowania na statywie.

Urządzenie zawiera rurowy przewód 1 tworzący kanał powietrzny połączony z wyjściem urządzenia do wytwarzania aerozolu 2, przykładowo w postaci znanego nebulizatora. W kanale powietrznym rurowego przewodu 1 znajduje się pneumotachograf w postaci układu dwóch rur - zewnętrznej rury 3, o większej średnicy, stanowiącej jednocześnie przewód kanału powietrznego, zawierającej wewnętrzną rurkę 4 o mniejszej średnicy, usytuowaną współśrodkowo. Wewnętrzna rurka 4 ma średnicę stanowiącą od 10% do 99% średnicy zewnętrznej rury 3. Odcinek wewnętrznej rurki 4 usytuowany wewnątrz zewnętrznej rury 3 jest od niej korzystnie krótszy.

Zewnętrzna rura 3 wyznaczona jest w odmianie wykonania przez dwa lejowe człony 5 mające odcinki rurowe i odcinki kielichowe, wyznaczające kanał przepływu powietrza. Na jednym z odcinków rurowych jednego z członów 5 osadzony jest trójnik 6 zaopatrzony w ustnik 7. Boczny kanał trójnika 6 połączony jest z urządzeniem 2 do wytwarzania aerozolu. Człony 5 złączone są czołami o większej średnicy. Oba człony 5 mają taki sam kształt. Człony 5 spięte są sprężystym zatrzaskiem 8. Ze strefy styku czół obu członów 5 wyprowadzone są króćce 9. Króćce 9 usytuowane są równolegle i współbieżnie. Osie wzdłużne dłuższych kanałów króćców 9 przebiegają równolegle do płaszczyzny styku czół obu członów 5. Otwory krótszych kanałów króćców 9, których osie są prostopadłe do płaszczyzny styku czół członów 5, usytuowane są w odległości nie większej niż jedna czwarta odcinka średnicy kielichowego odcinka członu 5 w jego najszerszym miejscu. Pomiarowe króćce 9 połączone są z układem sterowania 10. Układ sterowania 1θ poprzez zawór 11 steruje źródłem l2 sprężonego powietrza doprowadzanego do urządzenia 2.

W odmianie wykonania rurowy przewód 1 ma od strony przeciwległej do ustnika 7 zamykającą końcówkę 13 wyposażoną w co najmniej jeden wdechowy jednokierunkowy zawór 14, oraz wydechowy zawór 15, przykładowo zamykany grawitacyjnie, za pośrednictwem sprężyny lub elektromagnesu. W końcówce 13 może być też osadzone źródło ultradźwięków 16 wraz z czujnikiem pomiarowym odbitej fali.

W kolejnej odmianie wykonania urządzenia przeznaczonego dla małych dzieci rurowy przewód 1 połączony jest z pneumotachografem w postaci dwóch lejowych członów 5, pomiędzy którymi osadzona jest siatka 17. Pneumotachograf taki może być osadzony pod kątem względem wzdłużnej osi rurowego przewodu 1.

Możliwe są też inne odmiany wykonania, w których pneumotechograf może stanowić jakiekolwiek znany układ przeznaczony do pomiaru przepływu i różnicy ciśnień.

W czasie używania pacjent trzyma dłonią rurkę za część chwytową i oddycha przez rurkę za pośrednictwem ustnika 7. Układ sterowania 10 poprzez swój człon pomiarowy mierzy parametry oddychania. W odpowiednim, optymalnym momencie oddychania, układ sterowania 10 uruchamia urządzenie 2 do wytwarzania aerozolu i lek zostaje podany.

Urządzenie umożliwia podawanie leku w postaci aerozolu w czasie wdechu. Podawanie leku uzależnione jest od przygotowania układu oddechowego do jego przyjęcia, a to poprzez określenie wielkości wydechu, który jest niezbędny do podania leku w czasie wdechu.

Urządzenie umożliwia podawanie leku w czasie wdechu w sposób ciągły lub pulsacyjny. Urządzenie umożliwia również sterowanie wielkością cząsteczek aerozolu poprzez zmianę czasu trwania okresu generowania leku. Możliwe jest obliczanie objętości wdechu zawierającego aerozol, to jest dawki aerozolu.

W odmianie wykonania z końcówką 13 zastosowanie zaworów jednokierunkowych wdechowego i wydechowego umożliwia także pomiar oporów dróg oddechowych wg znanej zasady. Zastosowanie źródła ultradźwięków i czujnika odbitej fali umożliwia pomiar drożności dróg oddechowych a w szczególności śledzenie zmian w trakcie podawania leku oraz swobodnego oddychania.

W odmianie wykonania zawory - wdechowy, a zwłaszcza wydechowy, mogą być sterowane tak, by wytworzyć drgania słupa powietrza, które korzystnie wpływają zarówno na depozycję aerozolu jak i na ewakuacje wydzieliny z dróg oddechowych.

182 867

e-

182 867

fig.2 fig.3

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 50 egz. Cena 2,00 zł.

Claims (8)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Urządzenie do kontrolowanego podawania leków, zwłaszcza w postaci aerozolu, we współpracy ze znanym urządzeniem do wytwarzania aerozolu, znamienne tym, że ma rurowy przewód (1) tworzący wspólny kanał powietrzny, połączony z wyjściem urządzenia do wytwarzania aerozolu (2), zaopatrzony z jednej strony w ustnik (7), z usytuowanym w rurowym przewodzie (1) układem pomiarowym, który stanowi pneumotachograf, korzystnie w postaci układu dwóch rur, z których zewnętrzna rura (3) o większej średnicy, zawiera wewnątrz co najmniej jedną wewnętrzną rurkę (4) o mniejszej średnicy usytuowaną korzystnie współśrodkowo a odcinek wewnętrznej rurki (4) o mniejszej średnicy usytuowany wewnątrz zewnętrznej rury (3) o większej średnicy jest od niej krótszy.
2. 2. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że wspólny kanał powietrzny ma co najmniej jeden zawór jednokierunkowy (14), (15), usytuowany względem pneumotachografu korzystnie przeciwległe do ustnika.
3. 3. Urządzenie według zastrz. 1 albo 2, znamienne tym, zawór jednokierunkowy (14), (15) ma zespół wytwarzający drgania słupa powietrza znajdującego się w rurowym przewodzie.
4. 4. Urządzenie według zastrz. 1 albo 2, znamienne tym, że rurowy przewód (1) ma od strony przeciwległej do ustnika (7) źródło drgań, korzystnie ultradźwięków (16) wraz z czujnikiem pomiarowym odbitej fali.
5. 5. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że zewnętrzny przewód rurowy (1) 0 większej średnicy wyznaczony jest przez dwa lejowe człony (5) mające odcinki rurowe i odcinki kielichowe, stanowiące kanał przepływu powietrza.
6. 6. Urządzenie według zastrz. 5, znamienne tym, że ze strefy styku czół członów (5) wyprowadzone są króćce (9), usytuowane równolegle i współbieżnie a osie wzdłużne dłuższych kanałów króćców (9), przebiegają równolegle do płaszczyzny styku czół członów (5), zaś otwory krótszych kanałów króćców (9), których osie są prostopadłe do płaszczyzny styku czół (5), usytuowane są w odległości nie większej niż jedna czwarta odcinka średnicy kielichowego odcinka członu (5) w jego najszerszym miejscu.
7. 7. Urządzenie według zastrz. 5 albo 6, znamienne tym, że na dłuższym odcinku rurowym jednego z członów (5) osadzony jest trójnik (6) zaopatrzony w ustnik (7) a boczny kanał trójnika (6) połączony jest z urządzeniem (2) do wytwarzania aerozolu.
8. 8. Urządzenie według zastrz. 5, znamienne tym, że człony (5) spięte są sprężystym zatrzaskiem (8) w kształcie litery „V”.