PL183157B1 - Sposób wytwarzania kształtowych elementów wyposażenia wnętrza pojazdu z pokryciem z elastomeru poliuretanowego odpornego na działanie światła - Google Patents

Abstract

swiatla, majacych postac panelowych struktur wyposazonych w sztywne podloze, niewidoczne po zamocowaniu elementu, oraz w polaczona z nim strukture warstwowa, zlozona z warstwy zewnetrznej, której przynajmniej czesc powierzchni jest skierowana do wnetrza pojazdu, oraz z polaczonej z nia warstwy wewnetrznej, znamienny tym, ze w pierwszym etapie, na ksztaltowa powierzchnie (34) podstawowej czesci (32) formy, odpowiada- jacej ksztaltowi powierzchni zewnetrznej (26a) warstwy zewnetrznej (26) struktury warstwowej (24). nanosi sie kompozycje wodna (36) zlozona przynajmniej z jednego alifatycznego termoplastycznego poliuretanu odpornego na dzialanie swiatla, zawierajacego przynajmniej jedna z dwóch wolnych grup funkcyjnych: hydroksylowa i/lub karboksylowa, przynajmniej z jednego srodka barwiacego, oraz z pobudzanego cieplnie srodka sieciuja- cego. w drugim etapie podgrzewa sie kompozycje wodna (36), powodujac sieciowanie alifatycznego termoplastycznego poliuretanu odpornego na dzialanie swiatla: w tizecim etapie suszy sie kompozycje wodna (36) znajdujaca sie na ksztaltowej powierzchni (34) podstawowej czesci (32) formy, tworzac warstwe zewnetrzna (26) struktury warstwowej (24); w czwartym etapie, na powierzchnie wewnetrzna (26b) warstwy zewnetrznej (26). znajdujacej sie na ksztaltowej powierzchni (32) podstawowej czesci (34) formy, rozpyla sie kompozycje reakcyjna (42) zawierajaca przynajm- niej jeden poliizocyjanian i przynajmniej jeden poliol. tworzac warstwe wewnetrzna (28) zawierajaca elastomer poliuretanowy usieciowiony za posrednictwem resztkowych nieprzereagowanych grup funkcyjnych pobu- dzanego cieplem srodka sieciujacego z poliuretanem warstwy zewnetrznej (26), i polaczona z warstwa zewnetrzna (26) miedzyfazowym wiazaniem chemicznym, tworzac strukture warstwowa (24): natomiast w piatym etapie, strukture warstwowa (24) laczy sie ze sztywnym podlozem (22), za pomoca pianki F IG . 4 PL PL PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania kształtowych elementów do wnętrza pojazdu z pokryciem z elastomeru poliuretanowego odpornego na działanie światła, mających postać paneli tworzących część wnętrza pojazdu, zwłaszcza paneli tablic rozdzielczych, paneli drzwiowych, i drzwi schowka.

Kształtowe elementy wyposażenia wnętrz pojazdów samochodowych, takie jak panele tablic rozdzielczych, panele drzwiowe, podłokietniki, zagłówki, wsporniki podłogowe, oparcia na kolana, oraz drzwi do schowków, są dotychczas wytwarzane z twardego podłoża mocowanego do karoserii pojazdu, z nałożonego na to podłoże komórkowego poliuretanowego impregnatu, oraz z pokrywającego impregnat miękkiego pokrycia. Odpowiednia tekstura i kolor miękkiego pokrycia mogą przy tym imitować skórę.

Wytwarzanie samonośnych kształtowych elementów wyposażenia wnętrza pojazdów samochodowych, zaopatrzonych w dwuwarstwowe pokrycie dekoracyjne, znane z międzynarodowego zgłoszenia PCT (publikacja nr WO 93 / 23237), polega na nanoszeniu na powierzchnię formy poliuretanowego lakieru z rozpuszczalnikiem, a następnie suszeniu uzyskanej warstwy i odparowaniu rozpuszczalnika. Na tak przygotowaną powierzchnię formy natry4

183 157 skuje się elastomer poliuretanowy, za pomocą specjalnego urządzenia rozpryskowego, omówionego w opisach patentowych Stanów Zjednoczonych A. P. nr US 5 028 006 i US 5 071 683. Na poliuretanowy elastomer, rozpyla się następnie poliuretanową mieszaninę reakcyjną, tworzącą komórkową warstwę piankową. W ostatnim etapie tego sposobu, na powierzchnię przeciwległą do warstwy piankowej nanosi się poliuretanową, lub poiliizocyjanurową mieszaninę reakcyjną tworzącą sztywny syntetyczny nośnik.

Jednakże stosowanie lakierów poliuretanowych z rozpuszczalnikiem związane jest z obecnością w lakierach łatwopalnych lotnych składników organicznych (VOCs), stwarzających możliwość wybuchu. Z tego powodu, przepisy przewidują konieczność stosowania dodatkowego kosztownego wyposażenia, chroniącego pracowników i środowisko przed szkodliwymi zanieczyszczeniami, na przykład specjalnych urządzeń natryskowych do rozpylania lakierów, oraz oddzielnych stref natryskowych i urządzeń do oczyszczania powietrza. Ponadto, pracownicy muszą być wyposażeni w niewygodne ubiory, ognioodporne i chroniące przed oparami.

Celem wynalazku jest opracowanie takiego sposobu wytwarzania kształtowych elementów wyposażenia wnętrza pojazdu samochodowego w postaci paneli z wielowarstwowym pokryciem, który zwiększy wydajność i zmniejszy koszty wytwarzania kształtowych elementów, oraz zapewni im wysoką jakość, zaś pracownikom większe bezpieczeństwo, a tym samym wyeliminuje niedogodności znanych dotychczas sposobów wytwarzania takich elementów.

Cel wynalazku zrealizowano w sposobie wytwarzania kształtowych elementów wyposażenia wnętrza pojazdu z pokryciem z elastomeru poliuretanowego odpornego na działanie światła, który charakteryzuje się tym, że w pierwszym etapie, na kształtową powierzchnię podstawowej części formy, odpowiadającej kształtowi powierzchni zewnętrznej warstwy zewnętrznej struktury warstwowej, nanosi się kompozycję wodną złożoną: przynajmniej z jednego alifatycznego termoplastycznego poliuretanu odpornego na działanie światłą zawierającego przynajmniej jedną z dwóch wolnych grup funkcyjnych: hydroksylową i/lub karboksylową przynajmniej z jednego środka barwiącego, oraz z pobudzanego cieplnie środka sieciującego; w drugim etapie podgrzewa się kompozycję wodną powodując sieciowanie alifatycznego termoplastycznego poliuretanu odpornego na działanie światła; w trzecim etapie suszy się kompozycję wodną znajdującą się na kształtowej powierzchni podstawowej części formy, tworząc warstwę zewnętrzną struktury warstwowej; w czwartym etapie, na powierzchnię wewnętrzną warstwy zewnętrznej, znajdującej się na kształtowej powierzchni podstawowej części formy, rozpyla się kompozycję reakcyjną zawierającą przynajmniej jeden poliizocyjanian i przynajmniej jeden poliol, tworząc warstwę wewnętrzną zawierającą elastomer poliuretanowy usieciowiony za pośrednictwem resztkowych nieprzereagowanych grup funkcyjnych pobudzanego ciepłem środka sieciującego z poliuretanem warstwy zewnętrznej, i połączoną z warstwą zewnętrzną międzyfazowym wiązaniem chemicznym, tworząc strukturę warstwową: natomiast w piątym etapie, strukturę warstwową łączy się ze sztywnym podłożem, za pomocą pianki.

Środek sieciujący pobudzany cieplnie zawarty w kompozycji wodnej stanowi korzystnie karbodiimid, natomiast poliol zawiera przynajmniej jedną z wolnych grup funkcyjnych: hydroksylową karboksylową względnie hydroksylową i karboksylową.

Strukturę warstwową przed połączeniem ze sztywnym podłożem przenosi się z kształtowej powierzchni podstawowej części formy na kształtową powierzchnię pomocniczej części formy, przy czym podczas etapu łączenia, na powierzchnię wewnętrzną warstwy wewnętrznej struktury warstwowej nanosi się mieszaninę reakcyjną po czym przesuwa się podłożową część formy ze sztywnym podłożem w kierunku pomocniczej części formy ze strukturą warstwową i mieszaniną reakcyjną a następnie spienia się i utwardza tę mieszaninę reakcyjną tworząc sztywną poliuretanową komórkową piankę, łączącą sztywne podłoże z tą strukturą warstwową.

Korzystnym jest, jeżeli strukturę warstwową przed przeniesieniem z podstawowej części na pomocniczą część formy ustawia się na przezroczystej powierzchni stołu badawczego, na którym wykrywa się i eliminuje jej defekty, zwłaszcza rozerwania i pęknięcia.

183 157

W trakcie etapu suszenia kompozycji wodnej na kształtowej powierzchni podstawowej części formy, odparowuje się korzystnie wodę.

Warstwa zewnętrzna struktury warstwowej ma korzystnie grubość od 0,025 mm do 0,038 mm, natomiast warstwa wewnętrzna - od 1,0 mm do 1,5 mm.

Kształtową powierzchnię podstawowej części formy przed naniesieniem na nią kompozycji wodnej, pokrywa się korzystnie środkiem smarującym z mikrokrystalicznego wosku.

Po naniesieniu na kształtową powierzchnię podstawowej części formy mikrokrystalicznego wosku, podgrzewa się ją korzystnie do temperatury od 60°C do 71°C.

Na mikrokrystaliczny wosk nanosi się kompozycję wodną, której pobudzany cieplnie środek sieciujący stanowi korzystnie karbodiimid, natomiast poliol zawiera przynajmniej jedną z wolnych grup funkcyjnych: hydroksylową, karboksylową, względnie hydroksylową i karboksylową.

W korzystnym rozwiązaniu wynalazku, przed naniesieniem kompozycji wodnej na kształtową powierzchnię podstawowej części formy, jej składniki: przynajmniej jeden alifatyczny termoplastyczny poliuretan i środek sieciujący pobudzany cieplnie utrzymuje się w stanie wstępnego zmieszania w temperaturze pokojowej przez czas nie dłuższy niż 24 godziny.

Podczas rozpylania kompozycji reakcyjnej na powierzchnię wewnętrzną warstwy zewnętrznej, podstawową część formy korzystnie podgrzewa się.

Kształtowa powierzchnia podstawowej części formy odpowiada korzystnie kształtowi powierzchni zewnętrznej panelu drzwiowego, albo panelu tablicy rozdzielczej.

Kompozycja wodna zawiera przed podgrzaniem korzystnie od 10% do 80% wagowych wody, od 9% do 15% wagowych rozpuszczalnika, najkorzystniej stanowiący N-metylo pirolidynę. Korzystnie kompozycja wodna zawiera przy tym przynajmniej jedną z grup: octanu eteru glikolowego, względnie grupę ksylenową.

Zaletą sposobu wytwarzania kształtowych elementów wyposażenia wnętrza pojazdu z pokryciem z elastomeru poliuretanowego jest ich bardzo duża odporność na zewnętrzne oddziaływania chemiczne i mechaniczne, co zapobiega tworzeniu się wżerów i uszkodzeń powierzchni. Dzięki możliwości wprowadzenia różnych dodatków, możliwe jest wytworzenie kształtowych elementów o bardzo małym połysku, co zapobiega odbiciom światła. Ponadto, warstwy: wewnętrzna i zewnętrzna struktury warstwowej mają bardzo dużą rozciągliwość, dzięki czemu, jakiekolwiek ich wygięcia nie powodują pęknięć przy eksploatacji w szerokim zakresie temperatur, od -30°C do 80°C.

Sposobem według wynalazku mogą być wytworzone wszystkie możliwe rodzaje panelowych struktur, zwłaszcza paneli drzwiowych i paneli tablic rozdzielczych, dla różnych rodzajów i typów pojazdów, zarówno osobowych, jak i ciężarowych.

Przedmiot wynalazku w przykładzie realizacji jest odtworzony na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia kompletny panel drzwiowy pojazdu samochodowego wykonany sposobem według wynalazku, w widoku perspektywicznym z częściowym przekrojem i zarysem przyległej części, fig. 2 - panel tablicy rozdzielczej wytworzony sposobem według wynalazku, w widoku perspektywicznym, fig. 3 - panel tablicy rozdzielczej w przekroju wzdłuż linii ΙΠ-ΙΠ na fig. 2, fig. 4 - część formy w etapie nanoszenia na jej powierzchnię kompozycji wodnej poliuretanu, która po podgrzaniu tworzy trwałą usieciowioną zewnętrzną warstwę poliuretanową odporną na działanie światła, w przekroju poprzecznym, fig. 5 - część formy w etapie suszenia zewnętrznej warstwy poliuretanowej, w przekroju poprzecznym, fig. 6 - część formy w etapie rozpylenia na zewnętrzną warstwę kompozycji reakcyjnej, tworzącej warstwę wewnętrzną, w przekroju poprzecznym, fig. 7 - część formy w etapie usuwania z niej połączonych warstw: zewnętrznej i wewnętrznej, w przekroju poprzecznym, fig. 8 - dwie kolejne części formy w etapie tworzenia sztywnej komórkowej piankowej poliuretanowej warstwy przejściowej, w przekroju poprzecznym, a fig. 9 - dwie części formy w etapie zespalania warstwowej struktury ze sztywnym podłożem, w przekroju poprzecznym.

Przedstawiony na fig. 1 kształtowy element wyposażenia wnętrza pojazdu samochodowego stanowi panel drzwiowy 10 złożony z górnej części 12, z podłokietnika 14, z utworzonej między nimi podpory 16, oraz z płaskiej dolnej części 18, pokrytej dywanikiem 20.

183 157

Panel drzwiowy 10 ma powierzchnię zewnętrzną lOa skierowaną do wnętrza pojazdu samochodowego, oraz powierzchnię wewnętrzną lOb, która po przymocowaniu panelu drzwiowego 10 do karoserii pojazdu jest niewidoczna z jego wnętrza. Ponadto jest on wyposażony w sztywne podłoże 22, którego powierzchnia wewnętrzna jest jednocześnie powierzchnią wewnętrzną lOb panelu drzwiowego 10, oraz w strukturę warstwową 24, złożoną z warstwy zewnętrznej 26, stanowiącej jednocześnie przynajmniej część powierzchni zewnętrznej lOa panelu drzwiowego 10, oraz z połączonej z nią warstwy wewnętrznej 28. Część warstwy zewnętrznej 26 jest widoczna z wnętrza pojazdu, a pozostała część, na przykład płaska dolna część 18 -zakryta materiałem dekoracyjnym w postaci dywanika 20.

Warstwa wewnętrzna 28 (fig. 6) jest grubsza od warstwy zewnętrznej 26 (fig. 1), a powierzchnia zewnętrzna 28a warstwy wewnętrznej 28 połączona jest z powierzchnią wewnętrzną 26b warstwy zewnętrznej 26 wiązaniem chemicznym. Sztywne podłoże 22, które po przymocowaniu panelu drzwiowego 10 jest niewidoczne z wnętrza pojazdu, pełni funkcję wzmocnienia dla struktury warstwowej 24. Między warstwą wewnętrzną 28, a sztywnym podłożem 22, znajduje się stosunkowo sztywna (korzystnie półsztywna) warstwa przejściowa 30, wykonana z poliuretanowej komórkowej pianki wypełniającej.

Przedstawiony na fig. 1 panel drzwiowy 10 jest wykonany sposobem według wynalazku, którego pierwszy etap przedstawiony jest na fig. 4. Samonośna podstawowa część 32 formy, przeznaczona do wykonania panelu drzwiowego 10, jest korzystnie wykonana w procesie elektrolitycznego osadzania niklu na odlanym sztywnym epoksydowym podłożu, które następnie usuwa się. Kształtowa powierzchnia 34 podstawowej części 32 formy odpowiada kształtowi zewnętrznej warstwy 26, a ponadto jest ziarnista, nadając tej warstwie zewnętrznej 26 teksturę imitującą skórę.

W pierwszym etapie wytwarzania kształtowego elementu wyposażenia wnętrza pojazdu (fig. 4) tworzy się warstwę zewnętrzną 26, przez rozpylenie na kształtową powierzchnię 34 podstawowej części 32 formy kompozycji wodnej 36, zawierającej przynajmniej jeden alifatyczny termoplastyczny poliuretan odporny na działanie światła, w skład którego wchodzi jedna, lub więcej wolnych funkcyjnych grup hydroksylowych, i/lub karboksylowych, przynajmniej jeden środek barwiący, oraz przynajmniej jeden monomer sieciujący pobudzany cieplnie; stanowiący korzystnie karbodiimid (H-N=C=N-H), znany jako cyjanamid, lub aziridin.

Kompozycję wodną 36 po naniesieniu na kształtową powierzchnię 34 podstawowej części 32 formy podgrzewa się, w wyniku czego inicjuje się reakcję chemiczną między przynajmniej jedną wolną funkcyjną grupą hydroksylową, i/lub karboksylową alifatycznego termoplastycznego poliuretanu, a monomerem sieciującym pobudzanym ciepłem, tworząc usieciowiony poliuretan odporny na działanie światła. Kształtowa powierzchnia 34 podstawowej części 32 formy winna być podgrzana do temperatury, przy której zachodzi reakcja sieciowania, ale nie większej od temperatury, przy której zachodzi oddzielenie się kompozycji wodnej 36 od kształtowej powierzchni 34. Kształtową powierzchnię 34 podstawowej części 32 formy podgrzewa się korzystnie do temperatury od 60°C do 71,1°C. Podgrzanie kształtowej powierzchni 34 do takiej temperatury przed naniesieniem kompozycji wodnej 36 powoduje stopienie i rozprowadzenie naniesionego uprzednio na tę powierzchnię środka smarującego (ułatwiającego w późniejszym etapie usunięcie struktury warstwowej z formy), jak mikrokrystalicznego wosku. Zapobiega to gromadzeniu się środka smarującego w ziarnistej strukturze kształtowej powierzchni 34.

Kompozycja wodna 36 może być przygotowana przez pobieranie z oddzielnych komór magazynujących, w ciągłych mierzonych strumieniach, alifatycznego termoplastycznego poliuretanu odpornego na działanie światła, oraz monomeru sieciującego pobudzanego ciepłem (karbodiimidu), oraz ich zmieszanie tuż przed stykiem z kształtową powierzchnią 34 podstawowej części 32 formy. Alternatywnie, alifatyczny termoplastyczny poliuretan i karbodiimid mogą być przed zastosowaniem wstępnie wymieszane, oraz przechowywane w szczelnym pojemniku w temperaturze pokojowej przez czas nie dłuższy niż 24 godzin, gdzie zachodzi reakcja sieciowania termoplastycznego poliuretanu. Jeżeli ta mieszanina jest przechowywana w szczelnym pojemniku w temperaturze pokojowej przez czas dłuższy niż 24 godziny przed naniesieniem na kształtową powierzchnię 34 podstawowej części 32 formy, wówczas po

183 157 wstały usieciowiony poliuretan będzie posiadał odpadowy rozpuszczalnik, oraz mniejszą odporność na zużycie i rozciągliwość.

Kompozycję wodną 36 po naniesieniu na kształtową powierzchnię 34 podstawowej części 32 formy suszy się źródłem ciepła 40 (fig. 5), korzystnie w temperaturze około 65,9°C, lub wyższej, w wyniku czego następuje odparowanie wody i rozpuszczalnika, oraz utworzenie warstwy zewnętrznej 26 z usieciowionego poliuretanu odpornego na działanie światła. Źródło ciepła 40 stanowi korzystnie integralną całość z podstawową częścią 32 formy. Przynajmniej część powierzchni zewnętrznej 26a warstwy zewnętrznej 26 panelu drzwiowego 10, widoczna z wnętrza pojazdu, ma odpowiedni kolor i ziarnistą strukturę. Grubość warstwy zewnętrznej 26 wynosi korzystnie od 0,025 mm do 0,038 mm, w zależności od rodzaju i przeznaczenia kształtowego elementu.

Na grubość warstwy zewnętrznej 26 mają bezpośredni wpływ stosowane środki barwiące. W przypadku stosowania środków barwiących w ciemnym kolorze, na przykład szarym, lub zielonym, nawet mała grubość warstwy zewnętrznej 26 powoduje zakrycie koloru warstwy wewnętrznej 28. Natomiast w przypadku środków barwiących o jasnym kolorze, na przykład czerwonym, lub żółtym, do zakrycia koloru warstwy wewnętrznej 28 konieczna jest większa grubość warstwy zewnętrznej 26.

Następnie, na powierzchnię wewnętrzną 26b pozbawionej wody warstwy zewnętrznej 26, znajdującej na kształtowej powierzchni 34 podstawowej części 32 formy rozpyla się kompozycję reakcyjną 42 (fig. 6), zawierającą przynajmniej jeden poliizocyjanian i przynajmniej jeden poliol (alkohol wielowodorotlenowy), które reagując ze sobą tworzy elastomerową warstwę wewnętrzną 28. Elastomer obejmuje jakąkolwiek kompozycję polimerową rozciągliwą przy średnich siłach rozciągających, oraz mającą stosunkowo dużą wytrzymałość mechaniczną na rozciąganie, a także pamięć kształtu.

Poliol będący składnikiem kompozycji reakcyjnej 42 (aby mógł wejść w reakcję z poliizocyjanianem) zawiera jeden, lub więcej wolnych funkcyjnych grup hydroksylowych, i/lub karboksylowych, które wchodzą w reakcje z nieprzereagowanymi funkcyjnymi grupami karbodiimidu poliuretanowej warstwy zewnętrznej 26. Nieprzereagowane funkcyjne grupy karbodiimidu wnikają do warstwy wewnętrznej 28 i wchodzą w reakcję z wolnymi funkcyjnymi grupami poliolu. W wyniku tej reakcji karbodiimid usieciawia poliuretan warstwy zewnętrznej 26, łącznie z elastomerem poliuretanowym warstwy wewnętrznej 28, tworząc między nimi międzyfazowe wiązanie chemiczne, i w rezultacie strukturę warstwową 24. Jeżeli proces sieciowania zachodzi w optymalnych warunkach, wówczas wiązanie chemiczne tworzy się na granicy rozdziału warstw zewnętrznej i wewnętrznej 26 i 28 struktury warstwowej 24. Międzyfazowe wiązanie chemiczne obejmuje (ale nie tylko) takie reakcje sieciowania, w wyniku których granica rozdziału faz między warstwą zewnętrzną i wewnętrzną 26 i 28 jest optycznie niewidoczna, oraz nierozłączalna.

Międzyfazowe wiązanie chemiczne między powierzchnią wewnętrzną 26b warstwy zewnętrznej 26, a powierzchnią zewnętrzną 28a warstwy wewnętrznej 28 może być uzyskane również w inny sposób. Jeżeli na przykład karbodiimid został pobudzony ciepłem, wówczas w celu usieciowienia poliuretanu warstwy zewnętrznej 26 z poliolem kompozycji reakcyjnej 42, reakcja sieciowania między karbodiimidem, a wolnymi reakcyjnymi grupami hydroksylowymi, i/lub karboksylowymi termoplastycznego poliuretanu zachodzi w czasie zaledwie kilku minut, nie pozostawiając przy tym żadnych niepożądanych pozostałości reakcji w karbodiimidzie warstwy zewnętrznej 26. Kompozycja reakcyjna 42 winna być rozpylona w krótkim czasie, wynoszącym sześć minut, korzystnie cztery minuty. Znaczące opóźnienie w rozpylaniu tej kompozycji może spowodować oddzielenie się warstwy zewnętrznej 26 od kształtowej powierzchni 34 podstawowej części 32 formy, oraz niepożądaną zmianę kształtu warstwy zewnętrznej 26 czyniąc całą strukturę warstwową 24 wyrobem wybrakowanym.

Jeżeli natomiast termoplastyczny poliuretan kompozycji wodnej 36 nie będzie poddany reakcji sieciowania w odpowiednim czasie przed rozpyleniem na nią kompozycji reakcyjnej 42 wówczas poliol tej kompozycji 42 może wejść w reakcję kondensacji z nieprzereagowanymi wolnymi funkcyjnymi grupami hydroksylowymi, i/lub karboksylowymi poliuretanu warstwy zewnętrznej 26, tworząc ester, lub wiązania eterowe. Chociaż wiązania eterowe mo

183 157 gą wzmocnić międzyfazowe wiązanie chemiczne, to reakcje kondensacji uwalniają wodę, która w nadmiarowych ilościach działa jako środek porotwórczy tworzący niekorzystną porowatość warstwy wewnętrznej 28. zakłócającą wiązanie chemiczne.

W korzystnym rozwiązaniu wynalazku, poliol i poliisocyjanian kompozycji reakcyjnej 42 są przechowywanie w oddzielnych pojemnikach, a następnie rozpylane w taki sposób, aby nie mieszały się ze sobą przed zetknięciem z powierzchnią wewnętrzną 26b warstwy zewnętrznej 26, lecz po zetknięciu, w wyniku czego uzyskuje się mocne międzyfazowe wiązanie chemiczne. Do rozpylania tych składników może być wykorzystane znane urządzenie dwudyszowe (przedstawione na przykład w opisach patentowych Stanów Zjednoczonych A. P. nr US 5 028 006 i US 5 071 683). Dzięki utrzymywaniu tych składników oddzielnie do momentu rozpylania, część poliolu, zanim w całości wejdzie w reakcję z poliisocjanianem, wchodzi naprzód w reakcję z karbodiimidem, oraz z funkcyjnymi grupami hydroksylowymi, i/lub karboksylowymi termoplastycznego poliuretanu.

Ze względu na higroskopijną naturę poliizoejanianu kompozycji reakcyjnej 42 jest ważne, aby warstwa zewnętrzna 26 i otaczająca ją atmosfera były w etapie rozpylania bezwodne, co zapewni mocne międzyfazowe wiązanie chemiczne. W warstwie zewnętrznej 26 może oczywiście znajdować się nieznaczna ilość wody, ale jej koncentracja nie może być na tyle duża, aby mogła zakłócić skład stechiometryczny między poliolem, a poliisocyjanianem, a więc i reakcję chemiczną. Wynikiem odejścia od składu stechiometrycznego są obszary z wytrąconym i nieprzereagownym poliolem na strukturze warstwowej 24. Woda może również działać jako środek porotwórczy, który w wyniku reakcji z poliizocjanianem uwalnia dwutlenek węgła nadający warstwie wewnętrznej 28 strukturę komórkową. Nadmiar wody może również osłabić reakcję sieciowania, która zachodzi między poliolem, a pozostałymi składnikami reakcyjnymi karbodiimidowego monomeru sieciującego.

Podczas nanoszenia kompozycji reakcyjnej 42 na powierzchnię wewnętrzną 26a warstwy zewnętrznej 26, podstawową część 32 formy podgrzewa się do temperatury korzystnie od 60°C do 71,1°C. Grubość warstwy wewnętrznej 28 wynosi korzystnie od około 1 mm do około 1,5 mm.

Na figurze 7 przedstawiony jest kolejny etap wytwarzania kształtowego elementu wyposażenia wnętrza pojazdu samochodowego, w którym strukturą warstwową 24 usuwa się z kształtowej powierzchni 34 podstawowej części 32 formy. Usuwanie struktury warstwowej 24 z formy jest procesem pracochłonnym i czasochłonnym, a powstałe ewentualnie w tym czasie rozdarcia (w wyniku nadmiernego rozciągnięcia) czynią strukturą warstwową 24 bezużyteczną. Tego rodzaju niedogodności towarzyszące usuwaniu struktury warstwowej 24 z podstawowej części 32 formy zostały wyeliminowane w praktycznym rozwiązaniu wynalazku, dzięki utworzeniu międzyfazowego wiązania chemicznego, które wzmacnia strukturę warstwową 24, zapobiegając tym samym rozdzielaniu się warstw: zewnętrznej i wewnętrznej 26 i 28.

W celu łatwego usunięcia struktury warstwowej 24 z podstawowej części 32 formy, jej kształtową powierzchnię 34, przed rozpyleniem kompozycji wodnej 36, pokrywa się środkiem smarującym. Środkiem smarującym może być (bez ograniczeń) mikrokrystaliczny wosk o dużym ciężarze cząsteczkowym, na przykład typu Chem-Trend PRC 7140, lub PRC 2006 (firmy Chem-Trend). Środek smarujący jest stapiany na podgrzanej formie bardzo szybko, w czasie od 5 do 10 sekund, tworząc granicę rozdziału między ziarnistą strukturą kształtowej powierzchni 34 podstawowej części 32 formy, a warstwą zewnętrzną 26. Zawartość cząsteczek stałych w środku smarującym nie może być zbyt duża, gdyż mogłaby spowodować ich wnikanie do szczelin w warstwie zewnętrznej 26 i ziarnistej kształtowej powierzchni 34 formy. Usunięcie środka smarującego wymagało by mycia i suszenia struktury warstwowej 24. co w rezultacie obniżyło by produktywność wytwarzania kształtowych elementów.

Strukturę warstwową 24 po usunięciu z kształtowej powierzchni 34 podstawowej części 32 formy umieszczona się na przezroczystej powierzchni nieuwidocznionego na rysunku stołu badawczego, gdzie poddaje się ją badaniom na obecność defektów, za pomocą nieuwidocznionego na rysunku źródła światła. Defekty struktury warstwowej 24, obejmujące skazy, małe rozdarcia i przerwania, mogą być obecne w warstwie zewnętrznej 26 na niewielkiej grubości, nie generując przy tym nadmiarowych naprężeń związanych z usuwaniem struktury warstwo

183 157 wej 24 z formy, oraz w późniejszych etapach. Wykryte defekty, które są mało widoczne, mogą być usunięte przez dodatkowe naniesienie kompozycji wodnej 36 na warstwę zewnętrzną 26 struktury warstwowej 24, lub przez nałożenie na powierzchnię wewnętrzną 28b struktury warstwowej 24 termoplastycznej poliuretanowej taśmy. Dodatkowe rozpylanie środka reperującego na powierzchnię zewnętrzną 26a w celu korekty defektów nie jest konieczne, a jego użycie winno być zminimalizowane, gdyż mogłoby ono zmienić ziarnistą strukturę (imitującą skórę) powierzchni zewnętrznej 26a warstwy zewnętrznej 26.

Etap usuwania struktury warstwowej 24 z kształtowej powierzchni 34 podstawowej części 32 formy, oraz jej badania, nie muszą być wykonywane niezwłocznie po jej utworzeniu. Na przykład, struktura warstwowa 24 może pozostawać na kształtowej powierzchni 34 formy aż do wytworzenia kompletnego panelu drzwiowego 10.

Strukturę warstwową 24 po zbadaniu i wyeliminowaniu defektów nakłada się w następnym etapie na kształtową powierzchnię 52 pomocniczej części 50 formy (fig. 8), odpowiadającą kształtowi warstwy zewnętrznej 26. W dalszej kolejności, na powierzchnię wewnętrzną 28b warstwy wewnętrznej 28 nanosi się mieszaninę reakcyjną 44, korzystnie za pomocą dyszy z głowicą mieszającą. W czasie nanoszenia mieszaniny reakcyjnej 44 na strukturę warstwową 24, pomocniczą część 50 formy podgrzewa się do temperatury od 40°C do 60°C, korzystnie od 40°C do 50°C. Mieszanina reakcyjna 44 podczas nanoszenia znajduje się w lepkim stanie przejściowym, po czym w ciągu kilku sekund staje się półsztywną komórkową pianką (korzystnie poliuretanową), stanowiącą po wytworzeniu panelu drzwiowego 10 warstwę przejściową 30. Grubość warstwy przejściowej 30 zależy częściowo od rodzaju i przeznaczenia kształtowego elementu, i wynosi ona od 5 mm do 12 mm.

Po naniesieniu mieszaniny reakcyjnej 44 na strukturę warstwową 24, w kierunku kształtowej powierzchni 52 pomocniczej części 50 formy przesuwa się podłożową część 60 formy (fig. 9), na której kształtowej powierzchni 62, odpowiadającej kształtowi powierzchni wewnętrznej lOb panelu drzwiowego 10, znajduje się sztywne podłoże 22. Następnie spienia się i utwardza mieszaninę reakcyjną 44, korzystnie pod wpływem ciepła o temperaturze około 43,3°C i ciśnienia o wielkości około 0,8 atm. Półsztywna poliuretanowa komórkowa pianka scala strukturę warstwową 24 ze sztywnym podłożem 22. W końcowym etapie sposobu, panel drzwiowy 10 złożony z struktury warstwowej 24, sztywnego podłoża 22 i z łączącej je warstwy przejściowej 30, usuwa się z pomocniczej i podłożowej części 50 i 60 formy, oraz ewentualnie mocuje się dodatkowe elementy, na przykład dywanik 20.

Opisany powyżej sposób wytwarzania kształtowych elementów wyposażenia wnętrza pojazdu może być odpowiednio zmodyfikowany. Na przykład, struktura warstwowa 24, lub warstwa przejściowa 30 może być wyeliminowana z niewidocznej płaskiej dolnej części 18 panelu drzwiowego 10 (fig. 1), lub z innych jego części, które po zamocowaniu panelu nie są widoczne z wnętrza pojazdu. W tej modyfikacji wynalazku, płaska dolna część 18 jest utworzona tylko przez sztywne podłoże 22, do którego przylega bezpośrednio dywanik 20.

Zgodnie z innym wariantem wynalazku, w celu połączenia struktury warstwowej 24 ze sztywnym podłożem 22 może być użyte spoiwo niepiankowe.

W innym rozwiązaniu wynalazku, na panelową strukturę może być użytych kilka kompozycji wodnych zawierających różne środki barwiące, które pokrywają różne obszary panelowej struktury, powodując dyskretne maskowanie innych kolorów. Kolejne nanoszenia kompozycji wodnych na panelową strukturę winny odbywać się w odstępach nie krótszych niż 0,5 godziny.

Dalsza modyfikacja wynalazku polega na tym, że warstwa zewnętrzna 26 może być dwu-, lub wielotonowa. Ten wariant może być zrealizowany, na przykład, przez starcie fragmentu kształtowej powierzchni formy. Im intensywniejsze jest jej starcie, tym bardziej matowa staje się warstwa zewnętrzna 26. Dwutonowość warstwy zewnętrznej 26 jest szczególnie pożądana w przypadku stosowania panelowej struktury jako panelu tablicy rozdzielczej, gdyż górna jego część winna mieć ograniczoną zdolność odbijania światła.

W kolejnym wariancie sposobu wytwarzania kształtowych elementów wyposażenia wnętrza pojazdu według wynalazku, struktura warstwowa 24, zamiast być usuniętą z podstawowej części 32 formy i przeniesioną na pomocniczą część 50 formy, może pozostać na pod

183 157 stawowej części 32 do momentu wytworzenia kompletnego panelu drzwiowego 10. W innym wariancie sposobu, struktura warstwowa 24 może być po zbadaniu z powrotem przeniesiona na podstawową część 32 formy.

Według jeszcze innego wariantu wynalazku, do pobudzenia reakcji między alifatycznym termoplastycznym poliuretanem odpornym na działanie światła, a monomerem sieciującym pobudzanym ciepłem, może być użyte drugie, względnie alternatywne źródło ciepła, służące do podgrzania kompozycji wodnej 36 przed zastosowaniem.

Kolejna odmiana sposobu wytwarzania kształtowych elementów wyposażenia wnętrza pojazdu według wynalazku polega na tym, że mieszanina reakcyjna 44 może być naniesiona zamiast na strukturę warstwową 24 - na powierzchnię sztywnego podłoża 22. W innej odmianie opisywanego sposobu, pomocnicza i podłożowa część 50 i 60 formy mogą być złączone ze sobą i utworzyć wnękę między powierzchnią wewnętrzną 28b warstwy wewnętrznej 28, a powierzchnią zewnętrzną sztywnego podłoża 22, w którą wstrzykiwana jest mieszanina reakcyjna 44.

W celu dalszego wyjaśnienia sposobu wytwarzania kształtowych elementów wyposażenia wnętrza pojazdu według wynalazku, poniżej omówione są korzystne składniki i warunki procesu.

Kompozycja wodna 36, stosowana do utworzenia warstwy zewnętrznej 26, zawiera przynajmniej jeden alifatyczny termoplastyczny poliuretan odporny na działanie światła, oraz przynajmniej jeden reakcyjny monomer sieciujący. Alifatyczny termoplastyczny poliuretan ma korzystnie duży ciężar cząsteczkowy, oraz zawiera wolne funkcyjne grupy hydroksylowe, i/lub karboksylowe, wchodzące w reakcje chemiczne z karbodiimidem. Średni ciężar cząsteczkowy alifatycznego termoplastycznego poliuretanu wynosi od około 5000 do około 7000, a najkorzystniej 6000. Taki alifatyczny termoplastyczny poliuretan i karbodiimid mogą być pozyskane z firmy C. F. Jameson & Company pod nazwą JAMESON WVF SERIES FLEXCOAT IMC. Stosunek wagowy alifatycznego termoplastycznego poliuretanu do karbodiimidu wynosi 8 do 1 (równoważny stosunek termoplastycznego poliuretanu do karbodiimidu w postaci suchej wynosi 1,44 do 1,08).

Kompozycja wodna 36 może być przygotowana przez dodanie wody i środków barwiących, oraz w razie potrzeby tradycyjnych dodatków, do alifatycznego termoplastycznego poliuretanu w postaci koloidalnego roztworu w rozpuszczalniku, takim jak N-metylopirolidyna. Ilość roztworu w wodnej kompozycji 36 wynosi około 13,9% wagowych, oraz około 35% wagowych po wysuszeniu.

Korzystne dodatki w kompozycji wodnej 36 mogą stanowić (bez ograniczeń): stabilizatory na ciepło i światło ultrafioletowe, stabilizatory pH w celu utrzymania stanu alkalicznego wodnej kompozycji, zmiękczacze, antyutleniacze, środki matujące, środki powierzchniowo czynne, koloidalne środki osłonowe, w celu utrzymania cząsteczek w stanie zawieszenia, czarny węgiel, środki tiksotropowe (na przykład hydroksymetyloceluloza), oraz wypełniacze, na przykład cząsteczki gliny, względnie dowolna kombinacja powyższych dodatków.

Kompozycja wodna 36 może zawierać, na przykład, od około 20% do około 30% wagowych cząsteczek stałych, korzystnie około 24%, od około 10% do około 80% wagowych wody, korzystnie 50%, oraz od 9% do 15% wagowych rozpuszczalnika, w zależności od barwnika i innych dodatków. Niewystarczająca zawartość wody w kompozycji wodnej 36 zwiększa jej lepkość, a więc i efektywność rozpylania na kształtowej powierzchni 34 podstawowej części 32 formy. Również nadmiar wody pogarsza skuteczność nanoszenia kompozycji wodnej 36 i właściwości powstałej warstwy.

Do alifatycznego termoplastycznego poliuretanowego roztworu jest dodany roztwór karbodiimidu, stanowiący na przykład octan eteru glikolowego, i/lub ksylenu (dwumetylobenzenu) jako rozpuszczalnika. Po zmieszaniu i pobudzeniu ciepłem, monomer sieciujący reaguje z hydroksylowymi, i/lub karboksylowymi grupami alifatycznego termoplastycznego poliuretanu, w wyniku czego następuje usieciowienie termoplastycznego poliuretanu ze sobą, lub z poliolem kompozycji reakcyjnej 42.

Przykładem poliizocyjanianu kompozycji reakcyjnej 42 tworzącej wewnętrzną warstwę 28 sąpoliizocyjaniany mające strukturę zamkniętych pierścieni alifatycznych z wolnymi gru

183 157 parni -NCO, na przykład diizocyjanian izoforonu, dostępny pod nazwą handlową ISOFAST firmy Recticel, albo diizocyjanian czterometyloksylenowy, dostępny pod nazwą handlową TMXDI firmy Texaco. Zamiast alifatycznych poliizocyjanianów mogą być korzystnie użyte aromatyczne poliizocyjaniany, które nie są odporne na działanie światła, ale mniej kosztowne, mają bardziej przewidywalną reakcyjność, oraz większą w porównaniu do alifatycznych poliizocyjanianów, wytrzymałość mechaniczną na rozerwanie.

Poliolem kompozycji reakcyjnej 42 jest (bez ograniczeń) korzystnie poliol polieterowy mający średni ciężar cząsteczkowy od 220 do około 250, oraz zawierający jedną lub więcej wolnych grup hydroksylowych i/lub karboksylowych (dodatkowo do głównych grup hydroksylowych), które mogą reagować z nieprzereagowanymi grupami -NH karbodiimidu, oraz z wolnymi grupami hydroksylowymi i/lub karboksylowymi poliuretanu warstwy zewnętrznej 26. Przykładem takiego poliolu może być POLYFAST firmy Recticel.

Kompozycja reakcyjna 42 może również zawierać stosowne dodatki, które (bez ograniczeń) obejmują: stabilizatory na ciepło i światło ultrafioletowe, stabilizatory pH, antyutleniacze, środki matujące, środki powierzchniowo czynne, czarny węgiel, przedłużacze łańcucha (na przykład glikol etylenowy), środki tiksotropowe (na przykład amorficzna krzemionka), wypełniacze, na przykład cząsteczki gliny, oraz katalizatory, korzystnie cynowe, względnie dowolna kombinacja powyższych dodatków.

Do utworzenia półsztywnej poliuretanowej komórkowej pianki warstwy przejściowej 30 mogą być użyte różne mieszanki poliolu polieterowego i poliizocyjanianu, mające odpowiednią sprężystość. Na przykład, mieszanka poliizocyjanianu może zwierać diizocyjnian metylenu. Półsztywna poliuretanowa komórkowa pianka może ponadto zwierać różne dodatki, które (bez ograniczeń) obejmują: środki powierzchniowo czynne, antyutleniacze, wypełniacze, stabilizatory, katalizatory, korzystnie cynowe, trzeciorzędowe aminy (na przykład dietanoloamina), oraz małą ilość środków spieniających, takich jak woda. Należy zaznaczyć, że reakcja kondensacji między mieszanką poliolów, a uwalniającymi wodę poliizocyjanianami, powoduje uwolnienie dwutlenku węgla, co nadaje warstwie przejściowej 30 strukturę komórkową. W celu utworzenia półsztywnej poliuretanowej komórkowej pianki o korzystnych właściwościach, w składzie tego związku może znajdować się nieznaczny nadmiar poliolu w stosunku do składu stechiometrycznego.

Sztywne podłoże 22 winno być wykonane z odpowiedniego materiału posiadającego wymaganą wytrzymałość mechaniczną umożliwiającą wzmocnienie i przymocowanie do niej warstw: zewnętrznej, wewnętrznej i przejściowej 26, 28 i 30. Materiały na podłoże 22 winny być ma tyle sztywne, aby możliwe było przymocowanie podłoża 22 do nadwozia pojazdu samochodowego. Przykładowymi materiałami spełniającymi te wymagania są: formowane wtryskowe termoplastyki, takie jak (bez ograniczeń) bezwodnik styreno hydroksybutanodiowy (SMA), styren akrylonitrylowo butadienowy (ABS), poliwęglany (PC), stopy ABS-PC, wzmocnione reakcyjnie i formowane wtryskowe poliuretany (RRIM), metale, stopy metali, oraz kompozycje z włókien drewna, względnie kombinacje powyższych materiałów.

Chociaż opisany powyżej sposób wytwarzania kształtowych elementów wyposażenia wnętrza pojazdu według wynalazku przedstawiony jest w odniesieniu do panelu drzwiowego 10, to może on być zastosowany do wytwarzania dowolnych paneli, na przykład do wytwarzania tablic rozdzielczych, podłokietników, zagłówków, wsporników podłogowych, oparć na kolana, oraz drzwi do schowków. Na przykład, sposób według wynalazku może być wykorzystany do wytwarzania przedstawionego na fig.2 i 3 panelu tablicy rozdzielczej 100, wyposażonego w sztywne podłoże 122, w strukturę warstwową 124, złożoną z warstwy zewnętrznej i warstwy wewnętrznej 126 i 128, oraz z warstwy przejściowej 130, łączącej sztywne podłoże 122 ze strukturą warstwową 124.

183 157

Wykaz oznaczeń panel drzwiowy pojazdu samochodowego powierzchnia zewnętrzna i wewnętrzna panelu drzwiowego 10 górna część panelu drzwiowego 10 podłokietnik panelu drzwiowego 10 podpora panelu drzwiowego 10 płaska dolna część panelu drzwiowego 10 dywanik panelu drzwiowego 10 sztywne podłoże panelu drzwiowego 10 struktura warstwowa panelu drzwiowego 10 warstwa zewnętrzna struktury warstwowej 24 powierzchnia zewnętrzna i wewnętrzna warstwy zewnętrznej 26 warstwa wewnętrzna struktury warstwowej 24 powierzchnia zewnętrzna i wewnętrzna warstwy wewnętrznej 28 warstwa przejściowa panelu drzwiowego 10 podstawowa część formy do wytwarzania panelu drzwiowego 10 kształtowa powierzchnia podstawowej części 32 formy kompozycja wodna nanoszona na kształtową powierzchnię 34 podstawowej części 34 formy źródło ciepła do podgrzania podstawowej części 32 formy kompozycja reakcyjna nanoszona na warstwę zewnętrzną 26 mieszanina reakcyjna, nanoszona na warstwę wewnętrzną 28 pomocnicza część formy do wytwarzania panelu drzwiowego 10 kształtowa powierzchnia pomocniczej części formy 50 podłożowa część formy do wytwarzania panelu drzwiowego 10 kształtowa powierzchnia podłożowej części 60 formy panel tablicy rozdzielczej pojazdu samochodowego sztywne podłoże panelu 100 struktura warstwowa panelu 100 warstwa zewnętrzna struktury warstwowej 124 warstwa wewnętrzna struktury warstwowej 124 warstwa przejściowa panelu 100

183 157

FIG. 8

30 60

FIG. 9

183 157

183 157

FIG. 2

FIG. 3

183 157

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 60 egz. Cena 4,00 zł.

Claims (20)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Sposób wytwarzania kształtowych elementów wyposażenia wnętrza pojazdu z pokryciem z elastomeru poliuretanowego odpornego na działanie światła, mających postać panelowych struktur wyposażonych w sztywne podłoże, niewidoczne po zamocowaniu elementu, oraz w połączoną z nim strukturę warstwową złożoną z warstwy zewnętrznej, której przynajmniej część powierzchni jest skierowana do wnętrza pojazdu, oraz z połączonej z nią warstwy wewnętrznej, znamienny tym, że w pierwszym etapie, na kształtową powierzchnię (34) podstawowej części (32) formy, odpowiadającej kształtowi powierzchni zewnętrznej (26a) warstwy zewnętrznej (26) struktury warstwowej (24), nanosi się kompozycję wodną (36) złożoną: przynajmniej z jednego alifatycznego termoplastycznego poliuretanu odpornego na działanie światła, zawierającego przynajmniej jedną z dwóch wolnych grup funkcyjnych: hydroksylową i/lub karboksylową przynajmniej z jednego środka barwiącego, oraz z pobudzanego cieplnie środka sieciującego; w drugim etapie podgrzewa się kompozycję wodną (36), powodując sieciowanie alifatycznego termoplastycznego poliuretanu odpornego na działanie światła; w trzecim etapie suszy się kompozycję wodną (36) znajdującą się na kształtowej powierzchni (34) podstawowej części (32) formy, tworząc warstwę zewnętrzną (26) struktury warstwowej (24); w czwartym etapie, na powierzchnię wewnętrzną (26b) warstwy zewnętrznej (26), znajdującej się na kształtowej powierzchni (32) podstawowej części (34) formy, rozpyla się kompozycję reakcyjną (42) zawierającą przynajmniej jeden poliizocyjanian i przynajmniej jeden poliol, tworząc warstwę wewnętrzną (28) zawierającą elastomer poliuretanowy usieciowiony za pośrednictwem resztkowych nieprzereagowanych grup funkcyjnych pobudzanego ciepłem środka sieciującego z poliuretanem warstwy zewnętrznej (26), i połączoną z warstwą zewnętrzną (26) międzyfazowym wiązaniem chemicznym, tworząc strukturę warstwową (24); natomiast w piątym etapie, strukturę warstwową (24) łączy się ze sztywnym podłożem (22), za pomocą pianki.
2. 2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że środek sieciujący pobudzany cieplnie zawarty w kompozycji wodnej (36) stanowi karbodiimid.
3. 3. Sposób według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że poliol stanowiący składnik kompozycji wodnej (36) zawiera przynajmniej jedną z wolnych grup funkcyjnych: hydroksylową, karboksylową względnie hydroksylową i karboksylową.
4. 4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że strukturę warstwową (24) przed połączeniem ze sztywnym podłożem (22) przenosi się z kształtowej powierzchni (32) podstawowej części (34) formy na kształtową powierzchnię (52) pomocniczej części (50) formy, przy czym podczas etapu łączenia na powierzchnię wewnętrzną (28b) warstwy wewnętrznej (28) struktury warstwowej (24) nanosi się mieszaninę reakcyjną (44), po czym przesuwa się podłożową część (60) formy ze sztywnym podłożem (22) w kierunku pomocniczej części (50) formy ze strukturą warstwową (24) i mieszaniną reakcyjną (44), a następnie spienia się i utwardza tę mieszaninę reakcyjną (44), tworząc sztywną poliuretanową komórkową piankę, łączą sztywne podłoże (22) z tą strukturą warstwową (24).
5. 5. Sposób według zastrz.4, znamienny tym, że strukturę warstwową (24) przed przeniesieniem z podstawowej części (34) na pomocniczą część (50) formy ustawia się na przezroczystej powierzchni stołu badawczego, na którym wykrywa się i eliminuje jej defekty, zwłaszcza rozerwania i pęknięcia.
6. 6. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że w trakcie etapu suszenia kompozycji wodnej (36) na kształtowej powierzchni (32) podstawowej części (34) formy, odparowuje się wodę.
7. 7. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że warstwa zewnętrzna (26) struktury warstwowej (24) ma grubość od 0,025 mm do 0,038 mm.

   183 157
8. 8. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że warstwa wewnętrzna (28) struktury warstwowej (24) ma grubość od 1,0 mm do 1,5 mm.
9. 9. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że kształtową powierzchnię (34) podstawowej części (32) formy przed naniesieniem na nią kompozycji wodnej (36), pokrywa się środkiem smarującym z mikrokrystalicznego wosku.
10. 10. Sposób według zastrz. 9, znamienny tym, że po naniesieniu na kształtową powierzchnię (34) podstawowej części (32) formy mikrokrystalicznego wosku, podgrzewa się ją do temperatury od 60°C do 71°C.
11. 11. Sposób według zastrz. 10, znamienny tym, że na mikrokrystaliczny wosk nanosi się kompozycję wodną (36), której pobudzany cieplnie środek sieciujący stanowi karbodiimid.
12. 12. Sposób według zastrz. 11, znamienny tym, że poliol stanowiący składnik kompozycji wodnej (36) zawiera przynajmniej jedną z wolnych grup funkcyjnych: hydroksylową, karboksylową, względnie hydroksylową i karboksylową.
13. 13. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że przed naniesieniem kompozycji wodnej (36) na kształtową powierzchnię (34) podstawowej części (32) formy, jej składniki: przynajmniej jeden alifatyczny termoplastyczny poliuretan i środek sieciujący pobudzany cieplnie, utrzymuje się w stanie wstępnego zmieszania w temperaturze pokojowej przez czas nie dłuższy niż 24 godziny.
14. 14. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że podczas rozpylania kompozycji reakcyjnej (42) na powierzchnię wewnętrzną (26b) warstwy zewnętrznej (26), podstawową część (32) formy podgrzewa się.
15. 15. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że kształtowa powierzchnia (34) podstawowej części (32) formy odpowiada kształtowi powierzchni zewnętrznej (10a) panelu drzwiowego (10).
16. 16. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że kształtowa powierzchnia (34) podstawowej części (32) formy odpowiada kształtowi powierzchni zewnętrznej panelu tablicy rozdzielczej (100).
17. 17. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że kompozycja wodna (36) zawiera przed podgrzaniem od 10 % do 80 % wagowych wody.
18. 18. Sposób według zastrz. 17, znamienny tym, że kompozycja wodna (36) zawiera przed podgrzaniem od 9 % do 15 % wagowych rozpuszczalnika.
19. 19. Sposób według zastrz. 18, znamienny tym, że kompozycja wodna (36) zawiera rozpuszczalnik stanowiący N-metylopirolidynę.
20. 20. Sposób według zastrz. 19, znamienny tym, że kompozycja wodna (36) zawiera przynajmniej jednąz grup: octanu eteru glikolowego, względnie grupę ksylenową.

    * * *