PL183384B1 - Urządzenie do zawijania co najmniej jednego obrzeża korpusu puszki - Google Patents

Abstract

1. Urzadzenie do zawijania co najmniej jednego obrzeza korpusu puszki za pomoca co najmniej jed- nego narzedzia do zawijania, skladajacego sie z czesci wewnetrznej o zarysie zawiniecia i czesci zewnetrz- nej z wewnetrznym zarysem ograniczajacym dla za- wijanego obrzeza, przy czym czesc wewnetrzna jest umieszczona na wale, obracajacym sie wokól osi i narzedzia wspólpracujacego, umieszczonego wspól- osiowo do osi, znamienne tym, ze czesc wewnetrz- na (20) jest ulozyskowana obracalnie wewnatrz cze- sci zewnetrznej (14) na czopie (17), znajdujacym sie na wale (12), obracalnym wokól osi (13), przy czym os (19) czopa (17) jest nachylona wobec osi (13) o kat (a) i przecina os (13) w punkcie (S), który lezy w wyobrazalnej plaszczyznie przechodzacej przez powierzchnie do zawijania (23), ze czesc zewne- trzna (14) jest uksztaltowana oddzielnie i w odnie- sieniu do osi (13) jest umieszczona na nieobracalnej tulei wrzecionowej (7) wokól walu (12), i ze czesc wewnetrzna (20) jest przez zlacze ksztaltowe (24, 26) polaczona z nieobracalna czescia zewnetrzna (14). Fig. 2 PL PL PL

Description

Wynalazek dotyczy urządzenia do zawijania co najmniej jednego obrzeża korpusu puszki, za pomocą co najmniej jednego obrzeża korpusu puszki, za pomocą co najmniej jednego narzędzia do zawijania, składającego się z części wewnętrznej o zarysie zawinięcia i części zewnętrznej z wewnętrznym zarysem ograniczającym dla zawijanego obrzeża, przy czym część wewnętrzna jest umieszczona na wale, obracającym się wokół osi i z narzędzia współpracującego, umieszczonego współosiowo do osi.

Do zawijania obwodowego obrzeży puszek jest znane tak zwane zawijanie rolkami. Przy zawijaniu obwodowym tłocznikiem, co najmniej jedno nie obrotowe narzędzie do zawijania, ukształtowane jako stempel jest dociskane do obrzeży, względnie do każdego obrzeża korpusu puszki.

Zawijanie rolkowe jest np. znane z opisu US 5 121 621. Urządzenie zawiera na obracającym się wale uchwyt z wieloma rolkami, profilowanymi do zawijania obrzeży, do którego jest dosuwana swoim obrzeżem puszka, przy czym zarys zawijania jest określony przez leżące na zewnątrz linie płaszcza rolek do zawijania. Do ograniczenia zawijanego obrzeża korpusu puszki jest przewidziana cylindryczna powierzchnia wewnętrzna nieruchomej obudowy.

183 384

Z opisu DE 19501002 jest znane urządzenie do zawijania i rozklinowania, w którym dwa konwencjonalne spęczaki, odpowiadające jednoczęściowemu narzędziu do zawijania i narzędziu do rozklinowania są obracalne wokół każdej osi i są przesuwalne wzdłuż tych osi pomiędzy nie operacyjnym położeniem odsuniętym, a położeniem operacyjnym. Przy tym opisie obrotu i zawijania narzędzia do zawijania i/lub rozklinowania są umieszczone z nachyleniem przeciwnie wobec osi puszki. W urządzeniu jest wymagane nakładcze nastawianie narzędzi, ponieważ ich osie nie zgadzają się z osią puszki i przez to z główną osią urządzenia. Poza tym puszka dla procesu kształtowania musi być umieszczona obracalnie.

Zawijanie obwodowe tłocznikiem jest połączone z niedogodnością, że odkształcanie może się w określonych okolicznościach nie odbywać, a przy zawijaniu rolkami występuje niedogodność, że dla wielu rolek musi być bardzo nakładczy napęd.

Zadaniem wynalazku jest takie ulepszenie urządzenia znanego z opisu US nr 5 121 621, aby za pomocą stosunkowo prostych konstrukcyjnych środków osiągnąć jakościowo bez zarzutu zawijanie obrzeży puszki.

Zadanie to zostało rozwiązane dzięki temu, że część wewnętrzna jest ułoży skowana obracalnie wewnątrz części zewnętrznej na czopie, znajdującym się na wale, obracalnym wokół osi, przy czym oś symetrii czopa nachylona wobec osi o kąt a i przecina oś w punkcie, który leży w wyobrażalnej płaszczyźnie przechodzącej przez powierzchnię do zawijania, że część zewnętrzna jest ukształtowana oddzielnie i w odniesieniu do osi jest umieszczona na nieobracalnej tulei wrzecionowej wokół wału i, że część wewnętrzna jest przez złącze kształtowe połączona z nieobracalną częścią zewnętrzną. Dzięki ułożyskowaniu części wewnętrznej narzędzia na czopach wału, umieszczonych pod kątem prostym i jednoczesnym uniemożliwieniu obracania części narzęzia wokół osi, jest dla części wewnętrznej narzędzia osiągnięty ruch chybotania, przez który obracający się każdorazowy punkt powierzchni do zawijania dochodzi do styku z kołem korpusu puszki, które przy jednoczesnym posuwie ciągle zawija obwodową krawędź. Dzięki powierzchni wewnętrznej części zewnętrznej narzędzia, ukształtowanej współosiowo do osi, już przy pierwszym styku powierzchni do zawijania części wewnętrznej narzędzia z obszarem puszki jest zapewnione oddziaływanie graniczne części zewnętrznej narzędzia. Przez punkt przecięcia osi symetrii czopa na wale z osią powierzchnia zawijania części wewnętrznej narzędzia, także przy powstającym ruchu chybotania, pozostaje zawsze centryczna do osi.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia urządzenie w schematycznym przekroju wzdłużnym, a fig. 2 - narzędzie do dwustronnego zawijania obrzeży puszki, w przekroju wzdłużnym.

Urządzenie 1 do zawijania obrzeży cylindrycznego korpusu puszki C posiada słup 3, zamocowany prostopadle do fundamentu 2, na którym jest ułożyskowana obracalnie wokół osi 5 głowica. Głowica 4 w obszarze środka wysokości posiada wiele otworów 6 równomiernie rozdzielonych na obwodzie, w których są tak ułożyskowane tuleje wrzecionowe 7, że są one prowadzone ruchliwie w kierunku osi 5, względem głowicy 4. Ruch obrotowy głowicy 4 wokół słupa 3 jest wywoływany przez rolkę sterującą 8, umieszczoną na tulei wrzecionowej 7, która pozostaje w przyporze z krzywką sterującą 9, zamocowaną na słupie 3, umieszczoną dookoła osi 5. Obrót tulei wrzecionowej 7 wokół własnej osi 13 wewnątrz otworu 6 jest uniemożliwiony przez klin 10, zamocowany na tulei wrzecionowej, który jest osadzony w rowku 11, umieszczonym w przynależnym otworze 6.

Wewnątrz tulei wrzecionowej 7 jest ułożyskowany obracalnie i współosiowo do jej osi 13 wał 12.

W kierunku osi 13 wał 12 jest ustalony wobec tulei wrzecionowej 7. Na górnym końcu tuleja wrzeciona 7 ma tuleję 14 z powierzchnią wewnętrzną 15.

Na końcu wału 12 jest umieszczony kołnierz 16, do którego wolnego końca przylega czop 17. Kołnierz 16, w odniesieniu do osi 13, ma cylindryczną powierzchnię zewnętrzną, a na swojej stronie dolnej prostopadłą do niej powierzchnię oporową 18.

183 384

Oś 19 czopa 17 jest ukształtowana z nachyleniem pod kątem a wobec osi 1. Na czopie 17 jest ułożyskowane obracalnie narzędzie 20 do wewnętrznego zawijania, które na stronie odwróconej od wału 12 posiada stożkową powierzchnię wprowadzającą 21, powierzchnię prowadzącą i mocującą 22 i powierzchnię do zawijania 23. Powierzchnia do zawijania 23 wybiega do wolnego obwodu narzędzia 20, zasadniczo prostopadle do osi 19. Narzędzie 20 jest ułożyskowane na czopie 17 na łożyskach i osiowo ustalone tak, że oś symetrii narzędzia 20 odpowiada osi 19 czopa 17.

W stanie zmontowanym na gotowo narzędzie 20 jest umieszczone z luzem wewnątrz powierzchni wewnętrznej 15 tulei 14. Aby narzędzie 20 nie mogło się obracać względem tulei 14 jest w niej przewidziany kołek 24, który wchodzi w rowek wzdłużny 26, wykonany na zewnętrznej powierzchni obwodowej 25 narzędzia 20.

Jeżeli korpus puszki C, zaznaczony na rysunku linią kreskowo-punktową, swoim dolnym otwartym końcem poprzez osiowy ruch względem narzędzia 20 dochodzi do styku z nim, to obrzeże najpierw przez powierzchnię wprowadzającą 21 jest przesuwane do powierzchni prowadzącej 22, tam jest promieniowo utrzymywane i przy dalszym działaniu posuwu, względnie dalszej sile jest, poprzez powierzchnię do zawijania 23, kształtowane - zawijane na zewnątrz. Ten proces kształtowania jest zatrzymany, gdy zawinięty kołnierz korpusu puszki C uderza o ścianę wewnętrzną. 15 tulei 14. Tuleja 14 służy zatem nie tylko do przyjęcia narzędzia 20, ale także do ograniczenia procesu zawijania, a powierzchnia wewnętrzna 15 stanowi jednocześnie powierzchnię ograniczającą całe narzędzie do zawijania 27. Składa się zatem z narzędzia 20 do wewnętrznego zawijania i tulei 14 jako narzędzia do zewnętrznego zawijania.

Przy obrocie głowicy 4 tuleja wrzecionowa 7 z tuleją 14 nie wykonuje obrotu w odniesieniu do głowicy 4. Przy mijaniu miejsca przejęcia korpusu puszki C, które jest miejscem styku pomiędzy ruchem kołowym osi 13 i ruchem kołowym gwiazdy doprowadzającej, tuleja wrzecionowa 7 przez krzywkę sterującą 9 jest poruszana do góry, w kierunku do wprowadzanego korpusu puszki C i za pomocą takiej siły jest dociskana do jej obrzeża tak, że ono jest zawijane. Podczas całego ruchu obrotowego głowicy 4 wał 12 jest obracany, jak to jest przykładowo opisane w opisie US nr 5 376 174. Podczas obracania wału 12 wokół własnej osi 13 w cyklu obrotu zmienia się położenie osi 19 czopa 17 w przestrzeni. W odniesieniu do płaszczyzny rysunku na fig. 1 położenie zmienia się przykładowo od lewa do przodu, na prawo, do tyłu, itd. To wywołuje przy narzędziu 20 odpowiedni ruch chybotania również na lewo, do przodu, na prawo, do tyłu, itd. W jednakowej mierze wędruje każdorazowo najwyższy punkt powierzchni do zawijania 23, stykający się z obrzeżem korpusu puszki C, z prawa do tytułu, na lewo, do przodu itd. Miejsce styku powierzchni do zawijania 23 z korpusem puszki C wędruje w postaci koła wokół osi 13, mianowicie raz na obrót wału 12, bez współobracania się narzędzia 20. Przy tym narzędzie 20 „chybocze się” wokół punktu przecięcia S, w którym krzyżują się osie 13 i 19 wału 12 i czopa 17. Punkt przecięcia S leży, w odniesieniu do narzędzia 20, na wysokości powierzchni do zawijania 23, to znaczy pomiędzy myślową płaszczyzną przez dolny koniec powierzchni prowadzącej 22 i wyobrażalną płaszczyzną przez dolny obszar powierzchni do zawijania 23, wybiegający w kierunku obwodu.

Dzięki temu, że narzędzie 20 z powierzchnia do zawijania 23 przy chybotaniu przylega z możliwie nieznaczną szczeliną do powierzchni wewnętrznej 15 tulei 14, zewnętrzna powierzchnia obwodowa 25 narzędzia 20, wychodząca od powierzchni do zawijania 23, jest ukształtowana stożkowo, przy czym kąt stożka odpowiada połowie kąta a pomiędzy osiami 13 i 10. Alternatywnie powierzchnia obwodowa 25 może być ukształtowana w postaci kuli, przy czym przynależny środek powierzchni kulistej leży w punkcie przecięcia S.

Narzędzie 20 i przyjmująca tuleja 14 z powierzchnią wewnętrzną 15 tworzą razem pełne narzędzie do zawijania 26 dla końca korpusu puszki C.

W celu zawinięcia tylko jednego obrzeża korpusu puszki C, tak zwanej puszki dwuczęściowej, urządzenie do zawijania posiada zasadniczo, naprzeciwko każdego narzędzia do zawijania 27, leżące w jednej linii z osią 13 wału 12 odpowiednie narzędzie współpracujące, jak to jest pokazane w opisie US nr 4 070 888 (fig. 1 oznacznik 250).

183 384

W celu zawijania obu obrzeży korpusu puszki, tak zwanej puszki dwuczęściowej, urządzenie posiada w jednej linii z osią 13, umieszczone zasadniczo naprzeciwko narzędzia do zawijania 27, odpowiednie narzędzie do zawijania 27', przy czym oś 13' tulei wrzecionowej 7' i wału 12' jest współosiowo z wałem 13. Tuleja wrzecionowa 7' może być albo nieruchoma w wysokości, to znaczy w osiowym kierunku, lub jak tuleja wrzecionowa 7, przestawialna w wysokości przez krzywkę sterującą, dzięki czemu narzędzia do zawijania 27, 27' są wsuwane do korpusu puszki w celu jednoczesnej obróbki z obu stron.

Położenie wałów 12, 12'jest tak ustawione, że ich współosiowo umieszczone osie 13 i 13' i osie 19, 19' ukośnie umieszczonych czopów 17, 17' leżą każdorazowo w jednej płaszczyźnie tak, że punkty stykowe powierzchni do zawijania 23,23' leżą naprzeciwko siebie.

Zarys narzędzi 20, 'θ' do wewnętrznego zawijania i powierzchni wewnętrznych 15, 15' tulei 14,14', patrząc w widoku z góry, może być także nieokrągły.

Claims (5)

1. Urządzenie do zawijania co najmniej jednego obrzeża korpusu puszki za pomocą co najmniej jednego narzędzia do zawijania, składającego się z części wewnętrznej o zarysie zawinięcia i części zewnętrznej z wewnętrznym zarysem ograniczającym dla zawijanego obrzeża, przy czym część wewnętrzna jest umieszczona na wale, obracającym się wokół osi i narzędzia współpracującego, umieszczonego współosiowo do osi, znamienne tym, że część wewnętrzna (20) jest ułożyskowana obracalnie wewnątrz części zewnętrznej (14) na czopie (17), znajdującym się na wale (12), obracalnym wokół osi (13), przy czym oś (19) czopa (17) jest nachylona wobec osi (13) o kąt (a) i przecina oś (13) w punkcie (S), który leży w wyobrażalnej płaszczyźnie przechodzącej przez powierzchnię do zawijania (23), że część zewnętrzna (14) jest ukształtowana oddzielnie i w odniesieniu do osi (13) jest umieszczona na nieobracalnej tulei wrzecionowej (7) wokół wału (12), i że część wewnętrzna (20) jest przez złącze kształtowe (24, 26) połączona z nieobracalną częścią zewnętrzną (14).

2. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że narzędzie współpracujące (27') jest również ukształtowane jako narzędzie do zawijania, przy czym osie symetrii (19, UJ) umieszczonych pod kątem czopów (17, 17) leżą każdorazowo osiami (13, 13) w wyobrażalnej płaszczyźnie.

3. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że złącze kształtowe pomiędzy częścią wewnętrzną (20), a częścią zewnętrzną (14) jest utworzone przez kołek (24), umieszczony w części zewnętrznej (14) i rowek wzdłużny (26), umieszczony na powierzchni obwodowej (25) części wewnętrznej (20).

4. Urządzenie według zastrz. 3, znamienne tym, że zewnętrzna powierzchnia obwodowa (25) jest ukształtowana stożkowo, zwężając się od powierzchni do zawijania (23).

5. Urządzenie według zastrz. 3, znamienny tym, że zewnętrzna powierzchnia obwodowa (25) jest ukształtowana w postaci kuli, przy czym środek powierzchni kulistej leży w punkcie przecięcia (S) osi (13 i 19).