PL183421B1 - Sposób łączenia przewodów rurowych i urządzenie do łączenia przewodów rurowych - Google Patents

Abstract

1. Sposób laczenia przewodów ruro wych, w którym nad odkrytymi czesciami wewnetrznych rur izolowanego przewodu mocuje sie tuleje ze zgrzewalnego tworzy- wa sztucznego, przy czym zewnetrzna tu- leja ma dlugosc wieksza niz dlugosc obu przeciwleglych konców rur przewodu, po czym do tulei doprowadza sie zródlo pradu elektrycznego i laczy sie ze soba przewody rurowe poprzez zgrzewanie, znamienny tym, ze przed umieszczeniem tulei (7) ze szczelina (8), nad przeciwleglymi, oddalo- nymi od siebie koncami rury (1), w miejscu usytuowania szczeliny (8) tulei (7), umieszcza sie dolny element (5) ze zgrze- walnego tworzywa sztucznego na ze- wnetrznej rurze (3), oddalonej od we- wnetrznej rury (1), przy czym dolny ele- ment (5) zgrzewa sie razem ze szczelina (8) w jednorodna czesc, usytuowanego osiowo polaczenia zgrzewanego. FIG 2 PL PL PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób łączenia przewodów rurowych i urządzenie do łączenia przewodów rurowych.

Tego typu sposób i urządzenie są stosowane zwłaszcza dla termicznie izolowanych przewodów rurowych używanych do transportowania płynów przenoszących ciepło, takie jak obwodowe przewody rurowe lub zdalnie sterowane układy i zdalnie sterowane obwody chłodzące, przewody zawierają stalowe rury poprzez które jest przenoszony płynny nośnik ciepła. Znane są stalowe rury, osadzone w materiale izolującym, jakim jest na przykład pianka poliuretanowa, obudowana w osłonie ze zgrzewanego tworzywa sztucznego z poliuretanu, tak zwanego PEHD, odporna na wilgoć. Rury są wykonane w postaci sekcji i są transportowane na miejsce naprawy lub wymiany, w którym ma być ułożona sieć.

Rury są przeznaczone do umieszczania pod ziemią i dlatego są poddawane próbom wytrzymałości na naprężenia i odkształcenia, na przykład pod wpływem działania wody lub wilgoci, które w sposób ciągły penetrują rury i powodują występowanie korozji. Korozja w konsekwencji sprzyja występowaniu przecieków, a przez to zmusza do częstych napraw. Takie rury lub układ rur często są usytuowane pod drogami lub autostradami.

Z opisu patentowego EP 022 1692 znany jest sposób łączenia zewnętrznej rury układu lub obwodu sieci ogrzewniczej, w którym obwodowo zgrzewa się dwa przeciwległe końce rur za pomocą zgrzewającego, ruchomego wokół zespołu, pierścienia, usytuowanego pomiędzy tuleją łączącą i zewnętrzną rurą, a kołowy pierścień porusza się za pomocą łańcucha, wokół rury, z daną prędkością i powoduje ruch zespołu zgrzewającego, w tym samym czasie.

Chociaż ten sposób zgrzewanego łączenia zapewnia wytrzymałe połączenie, jest ono jednak stosunkowo drogie i wymaga szczególnie dobrych warunków do przeprowadzenia. Z powodu użycia pierścienia, w opisanym powyżej sposobie ruch zespołu grzewczego wokół zewnętrznej rury, wymaga zapewnienia luzu lub swobodnej ścieżki wokół zewnętrznej rury wynoszącej około co najmniej 60 cm, zaś szerokość połączenia będzie wysoce przewyższać potrzebną szerokość. Sposób nie może być użyty w przypadku rur, które mają średnicę mniejszą niż 40 cm.

Z opisu patentowego SE nr 460306 znany jest sposób, w którym mocuje się tuleję nad odkrytą częścią wewnętrznej rury izolowanego przewodu, przy czym tuleje z tworzywa sztucznego, zawierają elementy ogrzewające. Tuleję tłoczy się nad połączeniem i ściska się, w celu przylegania do zewnętrznej rury, za pomocą urządzenia. Urządzenie ma postać pierścieniowej, otwierającej się ramy, która zawiera nadmuchiwany wąż, usytuowany wokół jej wnętrza. Ramę umieszcza się wokół połączenia. Podczas nacisku tulei na rurę, wąż nadmuchuje się i wypełnia przestrzeń pomiędzy ramą i tuleją. Następnie, podłącza się do urządzenia dostarczającego prąd do pręta i przez to zgrzewa tuleję z zewnętrzną rurą.

Połączenie wykonane za pomocą ogrzewania na wewnętrznej powierzchni tulei pręta, wymaga zastosowania standardowych długości, co oznacza, że osoba przeprowadzająca naprawę musi mieć dostęp do dużej liczby tulei. Standardowa długość tulei jest często duża, a przez to występuje zbędne zużycie materiału. Negatywną cechą wynikającą z użycia długiej tulei jest to, że zachodzi na zewnętrzną rurę i powoduje, że szew zgrzewalniczy jest większy niż jest to konieczne. W takim połączeniu istnieje możliwość przedostania się wody do pianki, a to powoduje przerwanie połączenia pod ostrym kątem na powierzchni zewnętrznej połączenia zgrzewanego. Innym problemem jest ryzyko uszkodzenia pręta zgrzewającego, który jest wciśnięty w wewnętrzną powierzchnię tulei, podczas szlifowania lub polerowania powierzchni, w celu usunięcia zanieczyszczeń lub tlenków. Obecność tych tlenków na powierzchni z tworzywa sztucznego jest zdolne do znacznego osłabienia połączenia zgrzewanego. Kolejnym problemem z wymienionym prętem ogrzewającym jest nierównomierne dostarczanie ciepła i mały zasięg zgrzewania na powierzchni, pomiędzy tuleją i zewnętrzną rurą, co

183 421 powoduje trudności w uzyskaniu jednorodnego, przylegającego i mocnego szwu zgrzewalniczego.

Sposób łączenia przewodów rurowych, według wynalazku, w którym nad odkrytymi częściami wewnętrznych rur izolowanego przewodu mocuje się tuleję ze zgrzewalnego tworzywa sztucznego, przy czym zewnętrzna tuleja ma długość większą niż długość obu przeciwległych końców rur przewodu, po czym do tulei doprowadza się źródło prądu elektrycznego i łączy się ze sobą przewody rurowe poprzez zgrzewanie, charakteryzuje się tym, że przed umieszczeniem tulei ze szczeliną nad przeciwległymi, oddalonymi od siebie końcami rury, w miejscu usytuowania szczeliny tulei, umieszcza się dolny element ze zgrzewalnego tworzywa sztucznego na zewnętrznej rurze, oddalonej od wewnętrznej rury, przy czym dolny element zgrzewa się razem ze szczeliną w jednorodną część, usytuowanego osiowo połączenia zgrzewanego.

Pomiędzy zewnętrzną rurą i tuleją korzystnie umieszcza się przewodzącą elektryczność taśmę i wtapia się w taśmę tworzywo sztuczne, przy czym stosuje się taśmę, której szerokość odpowiada co najmniej długości końców tulei wystających poza końcówki rur, a następnie wywija się końce taśmy na obrzeża szczeliny i doprowadza się prąd elektryczny do końców taśmy, w określonym przedziale czasu, po czym ogrzewa się i topi taśmę razem z powierzchnią tulei, przy czym kształtuje się połączenie zgrzewane, mające szerokość odpowiadającą szerokości obszaru okrytego tuleją

Korzystne jest gdy szczelinę poszerza się równomiernie na całej długości tulei, korzystnie za pomocą zgrzewania, przy czym szczelinę wyciska się pod wpływem zgrzewania, korzystnie w jeden ciągły kanał.

Wierci się, korzystnie otwór poprzez szczelinę i dolny element, a następnie wypełnia się połączenie pianką wprowadzając ją poprzez wywiercony otwór, a następnie w otworze mocuje się ucho, które ukształtuje się z odpowiednio cienkiej części, przy czym uchem uszczelnia się otwór.

Urządzenie do łączenia przewodów, według wynalazku zawierające zespół zaciskowy oraz połączony z nim zespół ogrzewający elektrycznie, usytuowany pomiędzy łączonymi rurami z tworzywa sztucznego, charakteryzuje się tym, że zespół zaciskowy ma część podpierającą oraz usytuowane w odstępie od niej dwa równoległe, prowadzące krążki, przy czym elektrody zespołu grzewczego są usytuowane na powierzchni docisku, zaś odległość pomiędzy krążkami jest mniejsza niż odległości pomiędzy łączonymi rurami z tworzywa sztucznego, zaś na krążkach są usytuowane części opaski zaciskowej, ukształtowanej w pętlę, która jest usytuowana pomiędzy prowadzącymi krążkami.

Korzystne jest gdy część podpierająca ma wklęsłą powierzchnię docisku, przy czym co najmniej powierzchnia docisku jest wykonana z materiału elektrycznie izolującego.

Korzystne jest gdy powierzchnia docisku zawiera występy, usytuowane w szczelinie i elektrody oraz taśmę, wystająca z przeciwległych boków szczeliny, zaś elektrody są umieszczone na każdym boku występów.

W sąsiedztwie części podpierającej jest usytuowany zespół rozciągający, który korzystnie zawiera jedną gwintowaną część i drugą gwintowaną, ruchomą względem pierwszej części gwintowanej, przy czym druga gwintowana część ma przeciwny gwint, zaś obie części są połączone śrubą napinającą, a swobodne końce opaski zaciskowej są umieszczone w sąsiedztwie ruchomej, drugiej części gwintowanej, zaś jeden koniec opaski zaciskowej jest usytuowany w zespole mocującym, który ma gładkie zamocowanie zaciskowe, w którym opaska zaciskowa jest usytuowana w mimośrodowych elementach zatrzaskowych.

Zaletą proponowanego rozwiązania jest uzyskanie wytrzymałego i niezawodnego połączenie za pomocą zgrzewania, przy czym połączenie to jest wykonane w prosty sposób, bez dużych nakładów finansowych. W przypadku nagłej konieczności naprawy, pracownik ma możliwość pocięcia siatki do pożądanego wymiaru, w zależności od wielkości obwodu rur.

Inne korzyści dostarczane przez obecny wynalazek, a zwłaszcza użycie elektrycznego zgrzewania z siatką oporową w obwodowym połączeniu zgrzewanym, to małe wymiary przestrzeni wymaganej do przeprowadzenia sposobu według wynalazku, co przyczynia się do niskich kosztów. Ponadto, podczas zgrzewania za pomocą urządzenia według wynalazku.

183 421 osoba wykonująca tę pracę może kontrolować na miejscu prawidłowość wykonania połączenia pomiędzy elektrodami narzędzia i siatką zgrzewaną. Jeśli jest to konieczne, dostarczany prąd może być kontrolowany na zewnątrz rowu lub otworu w którym jest wykonywana praca. To zapewnia bezpieczeństwo i wysoką jakość zgrzewania. Zapewniona jest stabilność poszczególnych łączonych części.

Sposób może być przeprowadzony przy użyciu układu zgrzewającego o wielkości 230 V, lub innej odpowiedniej wielkości wolt, które zapewniają uruchomienie narzędzia i przedłużają czas zdolności do pracy urządzenia.

Ponadto, użycie konstrukcji siatkowej dla dostarczenia ogrzewania, pomiędzy tymi powierzchniami, które mają być zgrzewane, dostarcza ekstremalnie jednolitego ogrzewania na całej długości i szerokości zgrzewania, przez co zapewniony jest jednorodny szew zgrzewany o wysokich właściwościach. Jedną z największych zalet urządzenia według wynalazku jest jego mała waga.

Przedmiot wynalazku jest przedstawiony na przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia urządzenie według wynalazku zamocowane na rurze, fig. 2 - części rury w widoku perspektywicznym, które mają być połączone sposobem według wynalazku, fig. 3 jest widokiem fragmentu zespołu rurowego.

W nowych instalacjach lub obwodach rur grzewczych połączenie wykonuje się poprzez wykonanie zgrzeiny 2 na wystających na zewnątrz wewnętrznych rur 1, które są wykonane ze stali. W przypadku prac naprawczych, zewnętrzna rura 3 oraz izolacja 4 jest przenoszona z położenia w stanie uszkodzonym przewodu rurowego, a jej położenie początkowe jest porównywane z położeniem nowej instalacji, w której są zgrzewane razem wewnętrzne rury.

Jak to przedstawiono na fig. 1 dolny element 5, w postaci samo podpierającej tłoczonej taśmy z tworzywa sztucznego mającej określoną sztywność na zginanie i jest umieszczany pomiędzy przeciwległymi końcami wystających części zewnętrznej rur. Dolny element 5 jest podtrzymywany za pomocą łączników 6, które są usytuowane po jednym na każdym końcu zewnętrznej rury 3. Łączniki 6 mają postać wygiętego, metalowego arkusza, który jest częściowo wciśnięty poniżej zewnętrznej rury 3 i który zawiera część podpierającą dolny element 5. Łączniki 6 mogą mieć inny kształt i mogą być ukształtowane z innego materiału, ale nie mogą wystawać w dół do wewnętrznej rury, ponieważ powstałby nie izolowany mostek, wzdłuż którego następowałaby kondensacja pary wodnej. Jeśli połączenie ma długość wymaganą dla dalszego podparcia elementu dolnego, tak aby nie uginał się na skutek zbyt dużej odległości pomiędzy punktami podparcia, to podparcie może korzystnie zawierać taki sam materiał jak materiał izolujący. Dolny element 5 ma w przekroju poprzecznym kształt litery U, chociaż dla elementów mających określoną sztywność na zginanie są możliwe inne kształty; takie jak T kształt I i tym podobne.

U kształtny dolny element 5 ma określoną wymaganą długość, oraz dolny bok o gładkiej powierzchni, skierowany na zewnątrz.

Tuleja 7 ma określoną długość i jest ukształtowana z arkusza osłony izolacyjnej. Ta długość jest taka sama jak odległość pomiędzy przeciwległymi końcami zewnętrznej rury 3 i zawiera dodatkowe przedłużenie, odpowiadające osiowemu rozciągnięciu lub szerokości zgrzeiny na każdym boku. Tuleja 7 nie jest większa niż całkowita zakładka, która przyczynia się do obwodowo rozciągającego się połączenia zgrzewanego. Takie połączenie ma szerokość 40 mm.

Arkusz osłony izolującej, a razem z nim tuleja 7, ma szczelinę 8, usytuowaną w kierunku wzdłużnym lub wzdłużne nacięcie, pozwalające na zamocowanie tulei 7 nad połączeniem, nawet gdy wewnętrzna rura 1 jest nienaruszona pomiędzy wzajemnie przeciwległymi końcami zewnętrznych rur 3.

Średnica tulei 7 jest w przybliżeniu taka sama jak średnica zewnętrznej rury 3, i zawiera małą wnękę, która jest uformowana wzdłuż szczeliny 8, gdy tuleja 7 jest zamocowana nad zewnętrznymi rurami 3 i przylega do połączenia.

W celu uzyskania najlepszego połączenia zgrzewanego, powierzchnie z tworzywa sztucznego przeznaczone do zgrzewania są oczyszczone z tlenków i zanieczyszczeń, które wpływają negatywnie na mechaniczną wytrzymałość i szczelność połączenia zgrzewanego.

183 421

Tuleja 7 jest zamocowana nad połączeniem i jeśli jest to konieczne, szczelina 8 jest usytuowana tuż nad dolnym elementem 5. Taśma 9 przewodząca elektryczność, z topliwego tworzywa sztucznego jest ucięta do długości przekraczającej obwodowy wymiar zewnętrznej rury 3. Taśma 9, która może zawierać siatkę z nierdzewnej stali, jest usytuowana pomiędzy tuleją 7 i zewnętrzną rurą 3 tak, że swobodne końce 10 taśmy 9 wy stają na zewnątrz poprzez szczelinę 8, w przeciwnych kierunkach. Swobodne końce 10 są wywinięte ponad odpowiednie końce szczeliny 8, i są oddalone od siebie na odległość szczeliny 8.

Każdy z wywiniętych do góry końców 10 taśmy 9 może być podłączony do odpowiedniej elektrody 21, która jest następnie łączona z odpowiednimi częściami kabli elektrycznych, poprzez które płynie prąd, wystarczający do ogrzania taśmy do temperatury topienia tworzywa sztucznego. Przed ogrzaniem taśmy 9, dostarcza się zespół zaciskowy 20, który ma za zadanie wywierać nacisk poprzez tuleję 7 na zewnętrzną rurę 3, tak więc taśma 9 jest zaciśnięta pomiędzy powierzchniami tulei 7 i rury 3 w odpowiednim położeniu.

Następnie sprawdza się czy wszystkie części połączenia są odpowiednio usytuowane, to znaczy czy szczelina 8 usytuowana nad tuleją 7 zachodzącą na sąsiedni koniec zewnętrznej rury 3 ma odpowiednią długość, po czym doprowadza się do taśmy 9 prąd, za pomocą elektrod 21 i za ich pośrednictwem do części zgrzewanej. Całą taśmę 9 ogrzewa się jednocześnie, a powierzchnia z tworzywa sztucznego wokół taśmy 9 jest wolna od tlenków i może być stopiona i razem połączona. Po wyłączeniu prądu, pozostające wzmocnienie, szeroko i całkowicie wtapia materiał zgrzewany wokół taśmy 9.

Następnie usuwa się zespół zaciskowy 20, po czym taki sam nacisk wywiera się powtórnie na innych końcach tulei 7. Obie obwodowe zgrzeiny mogą być jednocześnie wykonane, kiedy dwa zespoły zaciskowe 20 są dostępne.

Ryzyko iskrzenia i w konsekwencji zepsucia, w sąsiedztwie obwodowego zgrzewania może nie występować poprzez umieszczenie materiału nie przewodzącego ciepło pomiędzy końcami 10 taśmy 9 w szczelinie 8 i pomiędzy, sfałdowanymi w kierunku do tyłu końców 10 taśmy 9 i zewnętrznej powierzchni tulei 7. Na przykład kawałki teflonu lub podobnego materiału nie przewodzącego ciepła mogą być użyte w związku z tym i korzystnie także giętki materiał.

Po uformowaniu obwodowej zgrzeiny tulei 7 i usunięciu zespołu dociskowego 20, końce 10 taśmy 9 usuwa się w znany sposób, na przykład poprzez usunięcie końców 10 ze szczeliny 8 za pomocą odcinaka ręcznego lub podobnego narzędzia. Usunięcie materiału i poszerzenie szczeliny 8 w pobliżu obwodowego, zgrzewanego połączenia spowoduje usunięcie wszystkich porów lub pęknięć, które mogą wystąpić w przejściu do szczeliny 8. Tak więc całkowita zakładka jest ukształtowana pomiędzy zgrzewaniem, które jest wykonane wzdłuż szczeliny 8 i wcześniej robi obwodowe połączenie zgrzewane. To w połączeniu z dostarczeniem powierzchni wolnej od tlenków poprzez usunięcie materiału zanieczyszczającego, zapewnia całkowite wytapianie i połączenie w całym połączeniu zgrzewanym.

Po wykonaniu obwodowej zgrzeiny na całej długości szczeliny 8 wykonuje się ścieg spoiny. Na końcu operacji połączenia, używa się zespół prasujący spaw. Ten etap zapewnia również materiał do połączenia zgrzewanego.

Dolny element 5 jest połączony z tuleją 7, zaś materiał spawu dostarczony jest za pomocą urządzenia zgrzewającego. Następnie, wykonane połączenie zgrzewane, poddaje się testowi na wytrzymałość, przed tym jak nowa część rury zostanie otoczona izolacją. Test ciśnieniowy jest wykonany za pomocą drążenia dziur we wzdłużnym połączeniu zgrzewanym. W określonym miejscu wierci się otwór odpowiedni do grubości ściany tulei 7 usytuowanej w tym miejscu, przy czym ta grubość jest rezultatem zastosowania tulei 7 i dolnego elementu 5 w połączeniu zgrzewanym, co zapewnia bardziej trwałe krawędzie otworu wykonanego do przeprowadzenia testu ciśnienia.

Po przeprowadzeniu testu ciśnienia, wierci się dalsze otwory korzystnie jeden na każdym końcu połączenia, poprzez które wtryskuje się izolacyjną piankę, na przykład poliuretanową.

Gdy wnęki skierowane do wewnątrz tulei 7 zostaną wypełnione pianką, wierci się otwory, frezuje lub rozwierca do kształtu stożkowego, po czym umieszcza się w nich stożkową

183 421 zaślepkę z tworzywa sztucznego, która następnie przykleja się lub zgrzewa w otworach, na przykład za pomocą urządzenia do zwierciadlanego zgrzewania lub innego podobnego urządzenia.

W wyniku zastosowanie dolnego elementu 5, jako dodatkowej grubości wzdłużnie rozciągniętego połączenia zgrzewanego, stożkowe zaślepki mają większy obszar podparcia, na którym są zgrzewane, a otwory dla testu ciśnienia, bardziej niż w przypadku konwencjonalnego sposobu łączenia, zapewniają mocniejsze połączenie, przez co zmniejsza się ryzyko penetracji wilgoci. Urządzenie według wynalazku zawiera zespół dociskowy 20, przeznaczony do ściskania zewnętrznej rury 3 względem rury wewnętrznej 1, w szczególności tuleja 7 ma gwint w obszarze nad zewnętrzną rurą 3 z tworzywa sztucznego. Zespół dociskowy 20 zawiera giętką opaskę zaciskową 22 z pętlą 23 i ma swobodne końce, które są połączone z zespołem dociskowym 20. Z pętlą 23 zamocowaną wokół tulei 7, zespół dociskowy 20 może być uruchamiany w celu oddziaływania na tuleję 7 i zewnętrzną rurę 3.

Pętla 23, zespołu dociskowego 20, zawiera usytuowaną na jednym końcu, część podpierającą 24, która opiera się na tulei 7. W sąsiedztwie części podpierającej 24 są zamocowane dwa równoległe, prowadzące krążki 25, które są oddalone od siebie na odległość mniejszą niż średnica tulei 7. Część tulei 7, obwodowe połączona za pomocą pętli 23 jest powiększona przez umieszczenie opaski zaciskowej 22 pomiędzy prowadzące krążki 25, to znaczy łączące swobodne końce pętli 23 do zespołu dociskowego 20, poprzez prowadzące krążki 25. Gdy krążki prowadzące 25 są skierowane do wewnątrz części podpierającej 24 i w niedalekiej odległości od powierzchni przylegania, powierzchnia czołowa części podpierającej w reakcji na działanie pętli 23, będzie wywierać nacisk wokół całego obwodu tulei 7.

Powierzchnia czołowa części podpierającej 24 jest korzystnie wklęsła, a jej kształt jest dopasowany do zaokrąglonego na zewnątrz kształtu tulei 7 i przez to zapewnia stałe przyleganie. Powierzchnia czołowa części podpierającej 24 jest wykonana z materiału nie przewodzącego elektryczność, która jest w stanie wytrzymać podnoszącą się temperaturę zgrzewania. Część podpierająca 24 lub podstawa części podpierającej 24 lub powierzchnia czołowa, jest wymienialna, tak więc może być przystosowana do różnych wielkości średnic rury. Dla większych wymiarów wystarczy jedna podstawa, podczas gdy wymiary średnicy poniżej 20 cm będą wymagały specjalnie dostosowanej podstawy. Podstawa może także mieć nieznacznie opływowy kształt, który będzie dostosowany do powierzchni czołowej rury.

Opaska zaciskowa 22 może również być wykonana z materiału giętkiego, który wytrzymuje wzrastającą temperaturę.

Powierzchnia czołowa części podpierającej 24 ma występy 26 z materiału izolującego elektryczność. Występy 26 są przeznaczone do umieszczania w szczelinie 8 i pełnią funkcję przegrody pomiędzy elektrycznie przewodzącymi końcami 10 taśmy 9 owiniętej wokół brzegów szczeliny 8. Występy 26 mają kształt dziobka lub grzbietu.

Powierzchnia czołowa części podpierającej 24 ma także dwie elektrody 21, jedną na każdym boku występu 26, dla dostarczania prądu elektrycznego do przewodzącej prąd taśmy 9, której końce 10 są zawinięte na odpowiednich bokach szczeliny 8, jak to było powyżej wspomniane. Elektrody 21 są połączone do źródła prądu, to jest do części zgrzewającej, która dostarcza kontrolowany prąd do elektrod 21 w określonym przedziale czasu.

W jednym z korzystnych przykładów wykonania wynalazku, zespół dociskowy 20 zawiera gwintowaną część 27 mocno osadzoną w sąsiedztwie części podpierającej 24 i część gwintowaną 28, która jest ruchoma względem gwintowanej części 27, przy czym gwinty obu części 24, 27 mają przeciwny skręt, zaś gwintowana śruba rozciągająca 29 łączy ze sobą części gwintowane 27, 28, które pracują tak jak butelkowy gwint, tak że obrót śruby 29 w pierwszym kierunku powoduje wzrost odległości pomiędzy częściami gwintowanymi 27, 28 podczas gdy obrót w przeciwnym kierunku zmniejsza tą odległość, a części gwintowane 27, 28 zbliżają się do siebie. Części gwintowane 27, 28 są zabezpieczone przed obrotem względem siebie za pomocą łączników 30, szyn prowadzących, kanałów prowadzących lub innych tego typu elementów, dobrze znanych fachowcom danej dziedziny, w których jeden element może poruszać się w kierunku wzdłużnym podczas gdy drugi jest zabezpieczony przeciwko obrotowi. W omawianych przypadkach swobodne końce opaski zaciskowej 22, są usytuowane

183 421 w sąsiedztwie ruchomej gwintowanej części 28. Jeden koniec opaski zaciskowej 22 jest zamocowany, podczas gdy drugi 22', odłączalny, jest umieszczony w zespole mocującym 31. Zespół mocujący 31 ma gładkie zamocowanie zaciskowe, w którym opaska zaciskowa 22 jest umieszczona w mimośrodowych elementach zatrzaskowych. Elementy zatrzaskowe zmuszają opaskę zaciskową 22 do poruszania się w jednym kierunku, co uniemożliwia pętli 23 umieszczenie wokół tulei 7. Gdy pętla 23 zostanie umieszczona wokół tulei 7, śruba dociskająca jest obracana, a opaska zaciskowa 22 przesunie się w kierunku przeciwnym, w zespole mocującym, i sama się zablokuje w mimośrodowym elemencie zatrzaskowym.

Nacisk wywierany na tuleję 7 względem rury 3 może być osiągnięty za pomocą ramion dźwigni lub rolek albo za pomocą innych zespołów rozciągających liniowo opaskę. Śruby dociskające, na przykład mogąbyć zastąpione hydraulicznymi lub pneumatycznymi zespołami lub zespołami działającymi w inny sposób, na przykład może to być zespół cylindryczny lub mechanizm zębatkowy działający pomiędzy częścią podpierającą i końcami opaski zaciskowej 22.

Korzystnie, chociaż nie jest to konieczne, pętla 23 jest zastosowana do przenoszenia sił dociskających działających na obu jej końcach, aż do uzyskania zrównoważonej siły zaciskowej.

183 421

FIG.2

183 421

22’

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 50 egz. Cena 2,00 zł.

Claims (8)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Sposób łączenia przewodów rurowych, w którym nad odkrytymi częściami wewnętrznych rur izolowanego przewodu mocuje się tuleję ze zgrzewalnego tworzywa sztucznego, przy czym zewnętrzna tuleja ma długość większą niż długość obu przeciwległych końców rur przewodu, po czym do tulei doprowadza się źródło prądu elektrycznego i łączy się ze sobą przewody rurowe poprzez zgrzewanie, znamienny tym, że przed umieszczeniem tulei (7) ze szczeliną (8), nad przeciwległymi, oddalonymi od siebie końcami rury (1), w miejscu usytuowania szczeliny (8) tulei (7), umieszcza się dolny element (5) ze zgrzewalnego tworzywa sztucznego na zewnętrznej rurze (3), oddalonej od wewnętrznej rury (1), przy czym dolny element (5) zgrzewa się razem ze szczeliną (8) w jednorodną część, usytuowanego osiowo połączenia zgrzewanego.
2. 2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że pomiędzy zewnętrzną rurą (3) i tuleją (7) umieszcza się przewodzącą elektryczność taśmę (9) i wtapia się w taśmę (9) tworzywo sztuczne, przy czym stosuje się taśmę (9), której szerokość odpowiada co najmniej długości końców tulei (7) wystających poza końcówki rur (1), a następnie wywija się końce (10) taśmy (9) na obrzeża szczeliny (8) i doprowadza się prąd elektryczny do końców taśmy (10), w określonym przedziale czasu, po czym ogrzewa się i topi taśmę (9) razem z powierzchnią tulei (7), przy czym kształtuje się połączenie zgrzewane, mające szerokość odpowiadającą szerokości obszaru okrytego tuleją (7).
3. 3. Sposób według zastrz. 2, znamienny tym, że szczelinę (8) poszerza się równomiernie na całej długości tulei (7), korzystnie za pomocą zgrzewania, przy czym szczelinę (8) wyciska się pod wpływem zgrzewania, korzystnie w jeden ciągły kanał.
4. 4. Sposób według zastrz. 3, znamienny tym, że wierci się otwór poprzez szczelinę (8) i dolny element (5), a następnie wypełnia się połączenie pianką wprowadzając ją poprzez wywiercony otwór, a następnie w otworze mocuje się ucho, które ukształtuje się z odpowiednio cienkiej części, przy czym uchem uszczelnia się otwór.
5. 5. Urządzenie do łączenia przewodów zawierające zespół zaciskowy oraz połączony z nim zespół ogrzewający elektrycznie, usytuowany pomiędzy łączonymi rurami z tworzywa sztucznego, znamienne tym, że zespół zaciskowy ma część podpierającą (24) oraz usytuowane w odstępie od niej dwa równoległe, prowadzące krążki (25), przy czym elektrody zespołu grzewczego są usytuowane na powierzchni docisku, zaś odległość pomiędzy krążkami (25) jest mniejsza niż odległości pomiędzy łączonymi rurami (1) z tworzywa sztucznego, zaś na krążkach (25) są usytuowane części opaski zaciskowej (22'), ukształtowanej w pętlę (23), która jest usytuowana pomiędzy prowadzącymi krążkami (25).
6. 6. Urządzenie według zastrz. 5, znamienne tym, że część podpierająca (24) ma wklęsłą powierzchnię docisku, przy czym co najmniej powierzchnia docisku jest wykonana z materiału elektrycznie izolującego.
7. 7. Urządzenie według zastrz. 5 albo 6, znamienne tym, że powierzchnia docisku zawiera występy (26), usytuowane w szczelinie (8) i elektrody (21) oraz taśmę (9), wystającą z przeciwległych boków szczeliny (8), zaś elektrody (21) są umieszczone na każdym boku występów (26).
8. 8. Urządzenie według zastrz. 6, znamienne tym, że w sąsiedztwie części podpierającej (24) jest usytuowany zespół rozciągający, który zawiera jedną gwintowaną część (27) i drugą gwintowaną (28), która jest ruchoma względem pierwszej części gwintowanej (27), przy czym druga gwintowana część (28) ma przeciwny gwint, zaś obie części są połączone śrubą napinającą (29), a swobodne końce opaski zaciskowej (22) są umieszczone w sąsiedztwie ruchomej, drugiej części gwintowanej (28), zaś jeden koniec opaski zaciskowej (22') jest

   183 421 usytuowany w zespole mocującym (31), który ma gładkie zamocowanie zaciskowe, w którym opaska zaciskowa (22) jest usytuowana w mimośrodowych elementach zatrzaskowych.

   * * *